nothingman
09-11-2004, 02:36
http://www.shakingthrough.net/images/music/tom_waits_real_gone.jpg
Tom Waits - Real gone
1. Top Of The Hill
2. Hoist That Rag
3. Sins Of My Father
4. Shake It
5. Don't Go Into That Barn
6. How's It Gonna End
7. Metropolitan Glide
8. Dead And Lovely
9. Circus
10. Trampled Rose
11. Green Grass
12. Baby Gonna Leave Me
13. Clang Boom Steam
14. Make It Rain
15. Day After Tomorrow
Είναι μερικοί άνθρωποι για τους οποίους δεν μπορώ να μιλήσω χωρίς να χρησιμοποιήσω κάποιο από τα δεκάδες και χιλιοειπωμένα κλισέ με τα οποία τους έχουν χαρακτηρίσει... ζητώ εκ των προτέρων συγνώμη
Ο Tom Waits για μένα, από το 1973 (νομίζω ότι το "Closing time" είναι το 1ο του) μέχρι και το φετινό "Real gone", σε κάθε του δισκογραφική δουλειά παρουσιάζει τον ίδιο δίσκο με διαφορές μόνο στον τρόπο παρουσίασής του... πιο jazz στο "Heart of Saturday night", πιο ερωτικά στο "Blue Valentine" κ.ο.κ.
Στο καινούριο λοιπόν, επιλέγει κάποια_πιο_πειραματική οδό... όσο περίεργη και αν ακούγεται αυτή η λέξη, μη σας κάνει εντύπωση... διάβολε, για δίσκο του Tom Waits μιλάμε...
Σε σύγκριση με τα δύο προηγούμενα ("Alice" + "Blood money") εδώ εντυπωσιάζει η -όχι ολική αλλά αξιοπρόσεχτη- απουσία του πιάνου... και όχι μόνο αυτό... στο μεγαλύτερο μέρος του, είναι η φωνή, μια κιθάρα και κάποια κρουστά, ενώ αρκετα πίσω το μπάσο (Les Claypool!!!!!!!!)... όσο το ακούω, τόσο περισσότερο μου θυμίζει -όχι μουσικά, αλλά σαν ιδέα και σύλληψη- το Medulla της Bjork, τηρουμένων των αναλογιών φυσικά... οι στίχοι στους οποίους ακόμα δεν έχω εντρυφήσει όπως προφανώς αρμόζει σε κάθε δουλειά του, φαίνονται πιο ζεστοί αλλά πάντα στο γνωστό "σκατόψυχο/κυνικό/και_όμως_ελπιδοφόρο ύφος του...
Το 10λεπτο "Sins of a father" είναι ένα καθαρά πολιτικό τραγούδι, κάτι στο οποίο δε μας είχε συνηθίσει, παρατηρώντας όμως την πορεία του όλα αυτά τα χρόνια και κυρίως τις post 9/11 δηλώσεις του, εύκολα καταλαβαίνει κάποιος ότι ήταν ψιλο-αναμενόμενο... το "Hoist that rag" είναι χωρίς υπερβολή ένα από τα 5-10 καλύτερα τραγούδια που έχει γράψει ενώ αν ένα τραγούδι μπορεί να περιγράψει καλύτερα το υπόλοιπο album, αυτό είναι το μπερδεμένο, ατίθασο και γοητευτικό “Baby Gonna Leave Me”
Με λίγα λόγια, αν είσαι καινούριος fan, μη σκεφτείς καν να αρχίσεις με αυτό εδώ... προτίμησε ο,τιδήποτε έχει βγάλει τα '70s ή το Raindogs... πάντως, σίγουρα όχι αυτό... αν έχεις ασχοληθεί, τότε άκουσέ το όπωσδήποτε... μιλάμε για έναν από τους τελευταίους αυθεντικούς μποέμ τύπους που δεν καταντάει κουραστικός με μίζερα αναμασήματα του παρελθόντος του, αλλά συνεχίζει με τα ίδια μυαλά στην "ηχογράφηση αυτού του γαμημένου θορύβου μέσα στο κεφάλι μου" όπως είχε πει σε μία συνένετευξη για την προώθηση του (αριστουργηματικού) "Bone machine"
τουλάχιστον μέχρι να τον δούμε live... πολλά ζητάω,ε?...
#σημ.1:Στα Παρίσια και τα Λονδίνα, τους έχει πιάσει μια απίστευτη φαγούρα να το συγκρίνουν με την τελευταία δουλειά του Cave... προσωπικά, θα το τοποθετούσα λιιιιίγο πιο κάτω από το "Lyre..." και πιο ψηλά από το "Abattoir blues".... εκεί όπου δεν υπάρχει ντέρμπυ, είναι στη σύγκριση με τα "Alice" + "Blood money" από τα οποία είναι σαφέστατα ανώτερο
#σημ.2:Δεν το αγόρασα ακόμη, μου το κατέβασε φίλος από το Ιντερνέτ (sic)....δε νομίζω ότι θα υπάρχουν διαφορές, αλλά για να έχω καλυμένο τον ποπό μου, το αναφέρω
#σημ.3:(ορκίζομαι ότι είναι η τελευταία)την πρώτη φορά δε μου άρεσε, τη δεύτερη το βρήκα συμπαθητικό, την τρίτη πολύ καλό ενώ μόλις τώρα ολοκληρώθηκε η 4η συνεχόμενη ακρόαση... θέλω να πω ότι θέλει το χρόνο του και την υπομονή του, και βάζω στοίχημα ότι σε καμιά βδομάδα μπορεί να έχω αλλάξει και πάλι γνώμη
Tom Waits - Real gone
1. Top Of The Hill
2. Hoist That Rag
3. Sins Of My Father
4. Shake It
5. Don't Go Into That Barn
6. How's It Gonna End
7. Metropolitan Glide
8. Dead And Lovely
9. Circus
10. Trampled Rose
11. Green Grass
12. Baby Gonna Leave Me
13. Clang Boom Steam
14. Make It Rain
15. Day After Tomorrow
Είναι μερικοί άνθρωποι για τους οποίους δεν μπορώ να μιλήσω χωρίς να χρησιμοποιήσω κάποιο από τα δεκάδες και χιλιοειπωμένα κλισέ με τα οποία τους έχουν χαρακτηρίσει... ζητώ εκ των προτέρων συγνώμη
Ο Tom Waits για μένα, από το 1973 (νομίζω ότι το "Closing time" είναι το 1ο του) μέχρι και το φετινό "Real gone", σε κάθε του δισκογραφική δουλειά παρουσιάζει τον ίδιο δίσκο με διαφορές μόνο στον τρόπο παρουσίασής του... πιο jazz στο "Heart of Saturday night", πιο ερωτικά στο "Blue Valentine" κ.ο.κ.
Στο καινούριο λοιπόν, επιλέγει κάποια_πιο_πειραματική οδό... όσο περίεργη και αν ακούγεται αυτή η λέξη, μη σας κάνει εντύπωση... διάβολε, για δίσκο του Tom Waits μιλάμε...
Σε σύγκριση με τα δύο προηγούμενα ("Alice" + "Blood money") εδώ εντυπωσιάζει η -όχι ολική αλλά αξιοπρόσεχτη- απουσία του πιάνου... και όχι μόνο αυτό... στο μεγαλύτερο μέρος του, είναι η φωνή, μια κιθάρα και κάποια κρουστά, ενώ αρκετα πίσω το μπάσο (Les Claypool!!!!!!!!)... όσο το ακούω, τόσο περισσότερο μου θυμίζει -όχι μουσικά, αλλά σαν ιδέα και σύλληψη- το Medulla της Bjork, τηρουμένων των αναλογιών φυσικά... οι στίχοι στους οποίους ακόμα δεν έχω εντρυφήσει όπως προφανώς αρμόζει σε κάθε δουλειά του, φαίνονται πιο ζεστοί αλλά πάντα στο γνωστό "σκατόψυχο/κυνικό/και_όμως_ελπιδοφόρο ύφος του...
Το 10λεπτο "Sins of a father" είναι ένα καθαρά πολιτικό τραγούδι, κάτι στο οποίο δε μας είχε συνηθίσει, παρατηρώντας όμως την πορεία του όλα αυτά τα χρόνια και κυρίως τις post 9/11 δηλώσεις του, εύκολα καταλαβαίνει κάποιος ότι ήταν ψιλο-αναμενόμενο... το "Hoist that rag" είναι χωρίς υπερβολή ένα από τα 5-10 καλύτερα τραγούδια που έχει γράψει ενώ αν ένα τραγούδι μπορεί να περιγράψει καλύτερα το υπόλοιπο album, αυτό είναι το μπερδεμένο, ατίθασο και γοητευτικό “Baby Gonna Leave Me”
Με λίγα λόγια, αν είσαι καινούριος fan, μη σκεφτείς καν να αρχίσεις με αυτό εδώ... προτίμησε ο,τιδήποτε έχει βγάλει τα '70s ή το Raindogs... πάντως, σίγουρα όχι αυτό... αν έχεις ασχοληθεί, τότε άκουσέ το όπωσδήποτε... μιλάμε για έναν από τους τελευταίους αυθεντικούς μποέμ τύπους που δεν καταντάει κουραστικός με μίζερα αναμασήματα του παρελθόντος του, αλλά συνεχίζει με τα ίδια μυαλά στην "ηχογράφηση αυτού του γαμημένου θορύβου μέσα στο κεφάλι μου" όπως είχε πει σε μία συνένετευξη για την προώθηση του (αριστουργηματικού) "Bone machine"
τουλάχιστον μέχρι να τον δούμε live... πολλά ζητάω,ε?...
#σημ.1:Στα Παρίσια και τα Λονδίνα, τους έχει πιάσει μια απίστευτη φαγούρα να το συγκρίνουν με την τελευταία δουλειά του Cave... προσωπικά, θα το τοποθετούσα λιιιιίγο πιο κάτω από το "Lyre..." και πιο ψηλά από το "Abattoir blues".... εκεί όπου δεν υπάρχει ντέρμπυ, είναι στη σύγκριση με τα "Alice" + "Blood money" από τα οποία είναι σαφέστατα ανώτερο
#σημ.2:Δεν το αγόρασα ακόμη, μου το κατέβασε φίλος από το Ιντερνέτ (sic)....δε νομίζω ότι θα υπάρχουν διαφορές, αλλά για να έχω καλυμένο τον ποπό μου, το αναφέρω
#σημ.3:(ορκίζομαι ότι είναι η τελευταία)την πρώτη φορά δε μου άρεσε, τη δεύτερη το βρήκα συμπαθητικό, την τρίτη πολύ καλό ενώ μόλις τώρα ολοκληρώθηκε η 4η συνεχόμενη ακρόαση... θέλω να πω ότι θέλει το χρόνο του και την υπομονή του, και βάζω στοίχημα ότι σε καμιά βδομάδα μπορεί να έχω αλλάξει και πάλι γνώμη