Kingdom Gone
22-07-2004, 16:20
Funeral Mist - Salvation
(Norma Evangelium Diaboli - 2003)
http://www.home.no/graastein/images/funeralmist-salvation.jpg
Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός που έβλεπα πχ. X-files ή Tales from the Crypt. Αυτές οι σειρές μου δημιουργούσαν μια περίεργη αίσθηση ανησυχίας. Τότε δεν καταλάβαινα τι άκρως ήταν αλλά τώρα νομίζω μπορώ να το εντοπίσω: ήταν η συναίσθηση μιας εξωτερικής πραγματικότητας αδιάφορης προς εμένα. Χειρότερα: εχθρικής απέναντι μου, ενός κόσμου που υπάρχει μόνο και μόνο για να βασανίζει όσους υπάρχουν σ' αυτόν. Αυτό ακριβώς εκφράζουν οι Funeal Mist. Πέρα από τα θρησκευτικά πιστεύω που προωθούν, δημιουργούν μουσική που δεν προσπαθεί να πάρει με το μέρος της τον ακροατή, δεν ψυχαγωγεί, δεν ζαχαρώνει τα αυτιά. Είναι δύναμη και οργή (strength & anger :P) εκφρασμένη μουσικά. Επειδή όπως έχει πει και ο E. από Watain: "FOR WE DO INDEED HATE U."
Οι FM είναι μάλλον από τα πρωτοπόρα συγκροτήματα του orthodox BM. Λειτουργώντας για 10 χρόνια είχαν βγάλει μόνο 2 demo και ένα EP το 1998. Κάπου γύρω στο 2001 ηχογράφησαν αυτό το album το οποίο για διάφορους λόγους κυκλοφόρησε σχεδόν 3 χρόνια αργότερα.
Τι παίζουν οι Funeral Mist? Black Metal, μαύρο και άραχνο, σκατόψυχο ως εκεί που δεν πάει. Το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό τους είναι η ψυχρότητα τους. Όχι "ivol-kold-northern-forests" ψυχρότητα, αλλά ψυχρότητα εγκεφαλική, υπολογισμένη. Κάθε νότα του album φαίνεται να έχει υπολογιστεί τελείως και προβαριστεί άπειρες φορές. Και όλα έχουν συνιστώσα μια απίστευτη ενόχληση που δημιουργείται στον ακροατή. Βάση του είναι του σουηδικό BM, όπως το παίζουν οι Watain, Triumphator αλλά και Marduk-ικό/Dark Funeral-ικο σε σημεία (αλλά απείρως καλύτερο). Σε άλλα σημεία μου φέρνουν στο μυαλό και πρώιμους Gorgoroth. Είναι τρομερά επιθετικοί αλλά το καταφέρνoυν έχοντας πολλά μελωδικά σημεία, δεν πέφτουν δηλαδή στη λούμπα του war metal.
Η παραγωγή είναι πραγματικά απίστευτη, αν ακούς το album με ακουστικά, νιώθεις να σε καταπίνει. Έχει τρομερό βάθος και αν και στις πρώτες ακροάσεις όλα ακούγονται χαοτικά σιγά-σιγά τα διάφορα όργανα ξεχωρίζουν και κατανοείς τι συμβαίνει. Είναι και από τα λίγα album του είδους που δεν το παίζουν τζάμπα μάγκες με σκατένια παραγωγή και την παραμόρφωση στο max. Τα φωνητικά του Arioch ξεχωρίζουν άνετα, στο στυλ του Aldrahn, αλλά πιο φωναχτά και πιο απόμακρα, ξεχειλίζουν αγνή οργή και μίσος. Οι στίχοι, αν μπεις στο κλίμα, είναι απλά απίστευτοι, τέτοια εκφραστικότητα είναι πολύ σπάνια. Το artwork από τον Dauthus είναι γαμημένα άρρωστο: φωτογραφίες από γενοκτονίες και δίπλα εικόνες του Χριστού.
Το πικρό κερασακι σε αυτήν τη δηλητηριώδη τούρτα είναι τα samples που υπάρχουν διάσπαρτα στο album. Γρηγοριανές χορωδίες, λυσσασμένα σκυλιά, ήχοι μαστιγίων πάνω στην σάρκα και κραυγές απόγνωσης (τα 2 τελευταία δεν θα με εξέπληττε αν ήταν πραγματικά) και στο τέλος του album μια περίεργη μελωδία που θα μπορούσε να υπάρχει σε album των DHG το αφήνει να σβήσει με ένα περίεργο, διφορούμενο τρόπο. ο_Ο
Bottom Line: Το album είναι άψογο από όλες τις απόψεις, δεν μπορώ να σκεφτώ 1 αρνητικό στοιχείο. Δεν είμαι πολύ αντικειμενικός, το ξέρω, αλλά όταν έχεις να κάνεις με τέτοιες δισκάρες πως να είσαι? Μιλάμε για ΕΠΟΣ!
ΥΓ: Άντε, τώρα που ο Arioch έγινε και τραγουδιάρης των Marduk, ελπίζω να βγάλουν και κάνα καλό album οι τελευταίοι.
Track-listing: Agnus Dei[/*:m:2g0bsvck]
Breathing Wounds[/*:m:2g0bsvck]
Holy Poison[/*:m:2g0bsvck]
Sun Of Hope[/*:m:2g0bsvck]
Perdition's Light[/*:m:2g0bsvck]
Across The Qliphoth[/*:m:2g0bsvck]
Realm Of Plagues[/*:m:2g0bsvck]
Circle Of Eyes[/*:m:2g0bsvck]
Bread To Stone[/*:m:2g0bsvck]
In Manus Tuas[/*:m:2g0bsvck]
Official Site (http://funeralmist.cjb.net/)
Noevdia (http://www.noevdia.com/)
"For this world which thou dost inhabit is itself the realm of darkness and this very flesh is thy perdition."
-Ecclesiastes
(Norma Evangelium Diaboli - 2003)
http://www.home.no/graastein/images/funeralmist-salvation.jpg
Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός που έβλεπα πχ. X-files ή Tales from the Crypt. Αυτές οι σειρές μου δημιουργούσαν μια περίεργη αίσθηση ανησυχίας. Τότε δεν καταλάβαινα τι άκρως ήταν αλλά τώρα νομίζω μπορώ να το εντοπίσω: ήταν η συναίσθηση μιας εξωτερικής πραγματικότητας αδιάφορης προς εμένα. Χειρότερα: εχθρικής απέναντι μου, ενός κόσμου που υπάρχει μόνο και μόνο για να βασανίζει όσους υπάρχουν σ' αυτόν. Αυτό ακριβώς εκφράζουν οι Funeal Mist. Πέρα από τα θρησκευτικά πιστεύω που προωθούν, δημιουργούν μουσική που δεν προσπαθεί να πάρει με το μέρος της τον ακροατή, δεν ψυχαγωγεί, δεν ζαχαρώνει τα αυτιά. Είναι δύναμη και οργή (strength & anger :P) εκφρασμένη μουσικά. Επειδή όπως έχει πει και ο E. από Watain: "FOR WE DO INDEED HATE U."
Οι FM είναι μάλλον από τα πρωτοπόρα συγκροτήματα του orthodox BM. Λειτουργώντας για 10 χρόνια είχαν βγάλει μόνο 2 demo και ένα EP το 1998. Κάπου γύρω στο 2001 ηχογράφησαν αυτό το album το οποίο για διάφορους λόγους κυκλοφόρησε σχεδόν 3 χρόνια αργότερα.
Τι παίζουν οι Funeral Mist? Black Metal, μαύρο και άραχνο, σκατόψυχο ως εκεί που δεν πάει. Το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό τους είναι η ψυχρότητα τους. Όχι "ivol-kold-northern-forests" ψυχρότητα, αλλά ψυχρότητα εγκεφαλική, υπολογισμένη. Κάθε νότα του album φαίνεται να έχει υπολογιστεί τελείως και προβαριστεί άπειρες φορές. Και όλα έχουν συνιστώσα μια απίστευτη ενόχληση που δημιουργείται στον ακροατή. Βάση του είναι του σουηδικό BM, όπως το παίζουν οι Watain, Triumphator αλλά και Marduk-ικό/Dark Funeral-ικο σε σημεία (αλλά απείρως καλύτερο). Σε άλλα σημεία μου φέρνουν στο μυαλό και πρώιμους Gorgoroth. Είναι τρομερά επιθετικοί αλλά το καταφέρνoυν έχοντας πολλά μελωδικά σημεία, δεν πέφτουν δηλαδή στη λούμπα του war metal.
Η παραγωγή είναι πραγματικά απίστευτη, αν ακούς το album με ακουστικά, νιώθεις να σε καταπίνει. Έχει τρομερό βάθος και αν και στις πρώτες ακροάσεις όλα ακούγονται χαοτικά σιγά-σιγά τα διάφορα όργανα ξεχωρίζουν και κατανοείς τι συμβαίνει. Είναι και από τα λίγα album του είδους που δεν το παίζουν τζάμπα μάγκες με σκατένια παραγωγή και την παραμόρφωση στο max. Τα φωνητικά του Arioch ξεχωρίζουν άνετα, στο στυλ του Aldrahn, αλλά πιο φωναχτά και πιο απόμακρα, ξεχειλίζουν αγνή οργή και μίσος. Οι στίχοι, αν μπεις στο κλίμα, είναι απλά απίστευτοι, τέτοια εκφραστικότητα είναι πολύ σπάνια. Το artwork από τον Dauthus είναι γαμημένα άρρωστο: φωτογραφίες από γενοκτονίες και δίπλα εικόνες του Χριστού.
Το πικρό κερασακι σε αυτήν τη δηλητηριώδη τούρτα είναι τα samples που υπάρχουν διάσπαρτα στο album. Γρηγοριανές χορωδίες, λυσσασμένα σκυλιά, ήχοι μαστιγίων πάνω στην σάρκα και κραυγές απόγνωσης (τα 2 τελευταία δεν θα με εξέπληττε αν ήταν πραγματικά) και στο τέλος του album μια περίεργη μελωδία που θα μπορούσε να υπάρχει σε album των DHG το αφήνει να σβήσει με ένα περίεργο, διφορούμενο τρόπο. ο_Ο
Bottom Line: Το album είναι άψογο από όλες τις απόψεις, δεν μπορώ να σκεφτώ 1 αρνητικό στοιχείο. Δεν είμαι πολύ αντικειμενικός, το ξέρω, αλλά όταν έχεις να κάνεις με τέτοιες δισκάρες πως να είσαι? Μιλάμε για ΕΠΟΣ!
ΥΓ: Άντε, τώρα που ο Arioch έγινε και τραγουδιάρης των Marduk, ελπίζω να βγάλουν και κάνα καλό album οι τελευταίοι.
Track-listing: Agnus Dei[/*:m:2g0bsvck]
Breathing Wounds[/*:m:2g0bsvck]
Holy Poison[/*:m:2g0bsvck]
Sun Of Hope[/*:m:2g0bsvck]
Perdition's Light[/*:m:2g0bsvck]
Across The Qliphoth[/*:m:2g0bsvck]
Realm Of Plagues[/*:m:2g0bsvck]
Circle Of Eyes[/*:m:2g0bsvck]
Bread To Stone[/*:m:2g0bsvck]
In Manus Tuas[/*:m:2g0bsvck]
Official Site (http://funeralmist.cjb.net/)
Noevdia (http://www.noevdia.com/)
"For this world which thou dost inhabit is itself the realm of darkness and this very flesh is thy perdition."
-Ecclesiastes