freak brother
02-06-2004, 14:36
Οι ήρωες του «Trainspotting» σε νέες περιπέτειες
Το πορνό σώζει τους τζάνκι
Με τον ίδιο κυνισμό, την ίδια ειρωνική στάση και την ίδια βιαιότητα οι ήρωες του «Trainspotting» ξαναεισβάλλουν στο Λιθ.
Ο συγγραφέας Ιρβιν Γουέλς
Αυτή τη φορά μέσα από τις σελίδες του «Πορνό» (εκδ. Οξύ-μτφ. Μαρία Σκαμαγκά), επιμένοντας να προσπαθούν να αγγίξουν τα φθηνά όνειρά τους. Δέκα χρόνια μετά όμως, τα τσογλάνια της φτωχογειτονιάς του Εδιμβούργου κοιτούν πέρα από την ομίχλη της πρέζας. Εχουν αποτοξινωθεί, έχουν αποφυλακιστεί, έχουν ταξιδέψει, έχουν γίνει γονείς, έχουν δοκιμάσει πιο εκλεπτυσμένα ναρκωτικά, έχουν αποδιώξει την απόγνωση που θόλωνε την εφηβεία τους και μοιάζουν να υποτάσσονται στη γενική αναισθησία των καιρών. Εδώ η σωτηρία για τους επιζώντες δεν είναι ένα φορτίο πρέζας, αλλά η παραγωγή ερασιτεχνικών πορνοταινιών με διανομή μέσω του Ιντερνετ.
«Ηξερα ότι υπήρχε μέλλον γι' αυτούς τους χαρακτήρες», εξηγεί ο συγγραφέας Ιρβιν Γουέλς. «Και το διασκέδασα επιστρέφοντας στους ήρωες του πρώτου μου βιβλίου». Οπως όμως αυτοί, έτσι και ο ίδιος ο Γουέλς έχει αλλάξει. Μετά το «Trainspotting», που όπως ισχυρίζεται ήταν το βιβλίο «που διαβαζόταν πιο πολύ στις φυλακές και το βιβλίο για το οποίο σημειώθηκαν οι περισσότερες κλοπές από βιβλιοπωλεία», μοιάζει να ισορροπεί την ένταση της γραφής του.
Με μεταπτυχιακό στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, πρώην τεχνικός τηλεοράσεων, τραγουδιστής και κιθαρίστας σε άσημες ροκ μπάντες, υπάλληλος χρηματιστηριακού γραφείου, ο Γουέλς αυτοσυστήνεται ως «αποτυχημένος μουσικός παρά επιτυχημένος συγγραφέας. Αλλά όσο γερνάω νιώθω τυχερός που κατέληξα να γράφω», συμπληρώνει.
Στο έβδομο μυθιστόρημά του, το «Πορνό», επιστρέφει ξανά στο εκπληκτικό ντεμπούτο του μπερδεύοντας και χαρακτήρες από ένα άλλο του βιβλίο με τίτλο «Κόλλα». «Ηθελα να γράψω για το τι απέγιναν οι ήρωές μου, τώρα που τελείωσε η ιστορία με τα ναρκωτικά και τα παράνομα ρέιβ και το Λιθ, το λιμάνι του Εδιμβούργου, έγινε στέκι για τους εκκολαπτόμενους γιάπηδες». Γι' αυτό και το νέο του μυθιστόρημα χαρακτηρίζεται ξανά από δόσεις μαύρου χιούμορ, παράνοιας, βίαιων καταστάσεων και σεξουαλικών διαστροφών. Ασχετα αν ο Γουέλς εμμένει ότι «αυτό που ουσιαστικά θίγεται είναι η έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας ανάμεσα στους ανθρώπους, αφού η ωμότητα των περιγραφών δεν είναι παρά λογοτεχνική μεταφορά».
Τώρα πια, έντεκα χρόνια μετά τον τυφώνα του «Trainspotting», ο Γουέλς θεωρείται ο δεύτερος πιο εμπορικός συγγραφέας της Σκωτίας, μετά τη Ρόζαμουντ Πίλτσερ. Με το λογοτεχνικό κατεστημένο τον συνδέει αμοιβαία περιφρόνηση. «Μπορεί να είμαι απλά τεμπέλης», λέει σαρκαστικά, «αλλά δεν τρέφω κανένα σεβασμό γι' αυτό που αποκαλούν συγγραφική τέχνη. Ολη η ιστορία είναι η αφοσίωση στη γραφή και κανείς δεν κάνει λόγο για το γαμημένο το ταλέντο».
Ο ίδιος, όπως υποστηρίζει, άκουγε τις ιστορίες γύρω του στις παμπ, στα κλαμπ, στα πάρτι και το μόνο που έκανε ήταν να τις καταγράψει, «αφού κανείς άλλος δεν φαινόταν πρόθυμος να το κάνει».
Με το «Πορνό» απλά επιστρέφει στην αρχή της πορείας του. Ακόμα κι αν το Λιθ έγινε στέκι των νεόπλουτων του Εδιμβούργου, γεμάτο πολυτελή εστιατόρια και μοδάτα καφέ, τα παιδιά της εργατικής τάξης «μεγαλωμένα με τις αξίες του σοσιαλισμού και του προτεσταντισμού» βρίσκονται εκεί στις σκοτεινές γωνιές του το ίδιο επίφοβα και άπληστα.
«Δεν επινόησα εγώ το καπιταλιστικό σύστημα και την αλλοτρίωση του ατόμου», τονίζει ειρωνικά ο Γουέλς. Και υπογράφει ένα μυθιστόρημα όπου οι ώριμοι πια «Trainspotters» δεν κραυγάζουν απέναντι σε μια ολέθρια πραγματικότητα, αλλά ελίσσονται αδίστακτα αναζητώντας τη δική τους θέση στον ήλιο.
Το πορνό σώζει τους τζάνκι
Με τον ίδιο κυνισμό, την ίδια ειρωνική στάση και την ίδια βιαιότητα οι ήρωες του «Trainspotting» ξαναεισβάλλουν στο Λιθ.
Ο συγγραφέας Ιρβιν Γουέλς
Αυτή τη φορά μέσα από τις σελίδες του «Πορνό» (εκδ. Οξύ-μτφ. Μαρία Σκαμαγκά), επιμένοντας να προσπαθούν να αγγίξουν τα φθηνά όνειρά τους. Δέκα χρόνια μετά όμως, τα τσογλάνια της φτωχογειτονιάς του Εδιμβούργου κοιτούν πέρα από την ομίχλη της πρέζας. Εχουν αποτοξινωθεί, έχουν αποφυλακιστεί, έχουν ταξιδέψει, έχουν γίνει γονείς, έχουν δοκιμάσει πιο εκλεπτυσμένα ναρκωτικά, έχουν αποδιώξει την απόγνωση που θόλωνε την εφηβεία τους και μοιάζουν να υποτάσσονται στη γενική αναισθησία των καιρών. Εδώ η σωτηρία για τους επιζώντες δεν είναι ένα φορτίο πρέζας, αλλά η παραγωγή ερασιτεχνικών πορνοταινιών με διανομή μέσω του Ιντερνετ.
«Ηξερα ότι υπήρχε μέλλον γι' αυτούς τους χαρακτήρες», εξηγεί ο συγγραφέας Ιρβιν Γουέλς. «Και το διασκέδασα επιστρέφοντας στους ήρωες του πρώτου μου βιβλίου». Οπως όμως αυτοί, έτσι και ο ίδιος ο Γουέλς έχει αλλάξει. Μετά το «Trainspotting», που όπως ισχυρίζεται ήταν το βιβλίο «που διαβαζόταν πιο πολύ στις φυλακές και το βιβλίο για το οποίο σημειώθηκαν οι περισσότερες κλοπές από βιβλιοπωλεία», μοιάζει να ισορροπεί την ένταση της γραφής του.
Με μεταπτυχιακό στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, πρώην τεχνικός τηλεοράσεων, τραγουδιστής και κιθαρίστας σε άσημες ροκ μπάντες, υπάλληλος χρηματιστηριακού γραφείου, ο Γουέλς αυτοσυστήνεται ως «αποτυχημένος μουσικός παρά επιτυχημένος συγγραφέας. Αλλά όσο γερνάω νιώθω τυχερός που κατέληξα να γράφω», συμπληρώνει.
Στο έβδομο μυθιστόρημά του, το «Πορνό», επιστρέφει ξανά στο εκπληκτικό ντεμπούτο του μπερδεύοντας και χαρακτήρες από ένα άλλο του βιβλίο με τίτλο «Κόλλα». «Ηθελα να γράψω για το τι απέγιναν οι ήρωές μου, τώρα που τελείωσε η ιστορία με τα ναρκωτικά και τα παράνομα ρέιβ και το Λιθ, το λιμάνι του Εδιμβούργου, έγινε στέκι για τους εκκολαπτόμενους γιάπηδες». Γι' αυτό και το νέο του μυθιστόρημα χαρακτηρίζεται ξανά από δόσεις μαύρου χιούμορ, παράνοιας, βίαιων καταστάσεων και σεξουαλικών διαστροφών. Ασχετα αν ο Γουέλς εμμένει ότι «αυτό που ουσιαστικά θίγεται είναι η έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας ανάμεσα στους ανθρώπους, αφού η ωμότητα των περιγραφών δεν είναι παρά λογοτεχνική μεταφορά».
Τώρα πια, έντεκα χρόνια μετά τον τυφώνα του «Trainspotting», ο Γουέλς θεωρείται ο δεύτερος πιο εμπορικός συγγραφέας της Σκωτίας, μετά τη Ρόζαμουντ Πίλτσερ. Με το λογοτεχνικό κατεστημένο τον συνδέει αμοιβαία περιφρόνηση. «Μπορεί να είμαι απλά τεμπέλης», λέει σαρκαστικά, «αλλά δεν τρέφω κανένα σεβασμό γι' αυτό που αποκαλούν συγγραφική τέχνη. Ολη η ιστορία είναι η αφοσίωση στη γραφή και κανείς δεν κάνει λόγο για το γαμημένο το ταλέντο».
Ο ίδιος, όπως υποστηρίζει, άκουγε τις ιστορίες γύρω του στις παμπ, στα κλαμπ, στα πάρτι και το μόνο που έκανε ήταν να τις καταγράψει, «αφού κανείς άλλος δεν φαινόταν πρόθυμος να το κάνει».
Με το «Πορνό» απλά επιστρέφει στην αρχή της πορείας του. Ακόμα κι αν το Λιθ έγινε στέκι των νεόπλουτων του Εδιμβούργου, γεμάτο πολυτελή εστιατόρια και μοδάτα καφέ, τα παιδιά της εργατικής τάξης «μεγαλωμένα με τις αξίες του σοσιαλισμού και του προτεσταντισμού» βρίσκονται εκεί στις σκοτεινές γωνιές του το ίδιο επίφοβα και άπληστα.
«Δεν επινόησα εγώ το καπιταλιστικό σύστημα και την αλλοτρίωση του ατόμου», τονίζει ειρωνικά ο Γουέλς. Και υπογράφει ένα μυθιστόρημα όπου οι ώριμοι πια «Trainspotters» δεν κραυγάζουν απέναντι σε μια ολέθρια πραγματικότητα, αλλά ελίσσονται αδίστακτα αναζητώντας τη δική τους θέση στον ήλιο.