Αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και μπάντες

[Parasight]

Αμφιταλαντεύτηκα λίγο για το αν θα το ανοίξω εδώ ή στο πόλιτιξ. Αλλά θα ήθελα να επικεντρώσουμε στο μουσικό μέρος, οπότε.

Θα με ενδιέφερε πολύ η άποψη του ER πάνω στο θέμα. Είναι μια αντιπαράθεση που ακούω χρόνια και, ενώ έχω σχηματίσει τη δική μου άποψη πάνω στο θέμα, ως συγκροτηματίας έρχομαι πια πιο άμεσα σε επαφή μαζί της. Το θέμα εγείρουν κατ'εμέ κάποιοι φονταμενταλιστές του αριστερού χώρου, οι οποίοι χωρίζουν τις μπάντες σε "συστημικές" ή μη, με τις πρώτες να παίρνουν τη ρετσινιά έτσι και παίξουν μια φορά σε μαγαζί ή βγάλουν δίσκο με label. Βέβαια, νομίζω ότι η απάντηση δίνεται εμμέσως πλην σαφώς από τους ίδιους τους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους οι οποίοι καλούν και τέτοιες μπάντες, και δείχνουν με αυτόν τον τρόπο ότι ο απόλυτος δογματισμός και η αυτοδικαίωση δεν πήγαν ποτέ κανέναν μπροστά. Από την άλλη, υπάρχουν και οι μπάντες που επιλέγουν συνειδητά να μην παίξουν ποτέ σε μαγαζί παρά μόνο σε τέτοιους χώρους, κάτι καθ'όλα σεβαστό από τη στιγμή που το κάνουν για την πάρτη τους και για τη συνείδησή τους και δε δείχνουν με το δάχτυλο κηρύσσοντας την απόλυτη αλήθεια. Οπότε, ακούω απόψεις και επιχειρήματα, ελεύθερα και κόσμια πάντα.

Εννοείται πως οποιοδήποτε ονιμποτσοσχόλιο στο παρόν τόπικ αγνοείται αυτομάτως, για προφανείς λόγους.

[OniBocho]

Όταν ο Παυλίδης από τους Χάσμα αρνήθηκε να παίξουν στην ΥΦΑΝΕΤ το "Παράσημα του Παραδείσου" που ζητούσε έντονα ο κόσμος, αποκρίθηκε "να πάτε στο Gagarin, να πληρώσετε εισιτήριο για να το ακούσετε" ως ευθεία βολή προς τους Γενιά του Χάους. Αυτό είναι κάτι που σε βάζει σε σκέψεις, για το κατά πόσο τελικά και οι ίδιοι οι μουσικοί έχουν φονταμελιστικές ιδέες κατά περιπτώσεις.* Τουλάχιστον από τον συγκεκριμένο μπορώ να το δεχτώ, υπό την έννοια ότι οι Χάσμα δεν έπαιξαν ποτέ και πουθενά για χρήματα.

Από την άλλη, εκνευρίζομαι αρκετά με αυτά τα "συστημικές μπάντες" και δε συμαζεύεται. Δηλαδή η εκάστοτε μπάντα που κυκλοφόρησε το υλικό της εξωστρακίζεται από συγκεκριμένους χώρους, γιατί καταφέρνει να αποσβέσει κάποια από τα ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΑ έξοδα που συνεπάγονται τη δημιουργία μουσικής παραγωγής; Έχω στήσει κι έκανα ηχοληψία στον Σπύρο Γραμμένο σε κατάληψη κι ο άνθρωπος το μόνο που ζήτησε ήταν τα μεταφορικά του από την Αθήνα. Και η κατάληψη γέμισε με κόσμο που ήρθε να περάσει όμορφα. Θα έπρεπε η συνέλευση να ρίξει άκυρο, επειδή ο Γραμμένος έχει δισκογραφία, παίζει σε μαγαζιά και λαμβάνει μιας σχετικής αναγνώρισης;

Φαντάζομαι οι VIC είναι "δικά μας παιδιά" γιατί παίζουν και το "τούτοι οι μπάτσοι που 'ρθαν τώρα", άρα όλα καλά εφόσον ο ήχος και τα τραγούδια είναι "μέσα στο κοινό φαντασιακό μας πλαίσιο".

Προσωπική άποψη Πάρασαητ, γράψε στα παπάρια σου κάθε τύπο που βάζει ιδεολογήματα μπροστά από την έκφραση. Το 2010 παίξαμε ένα ακουστικό λάιβ σε αυτοδιαχειριζόμενο χώρο της Θεσσαλονίκης, ξεκινήσαμε 22:00 και τελειώσαμε 01:00, αλλά επειδή το κλίμα ήταν απίθανο συνεχίσαμε μέχρι τις 06:00 το πρωί, παίζοντας από Τσιτσάνη μέχρι Pain of Salvation μέσα στο 8ωρο αυτό.

Σε τελική ανάλυση, δεν υπάρχει περίπτωση διαφωνούντες με το γενικότερο πλαίσιο ενός χώρου να προσεγγίσουν ένα στέκι για να παίξουν και μόνο. Κι αυτό νομίζω, τα λέει όλα. Πρώτο live με Noisy Issues έγινε στο Μικρόπολις, όχι γιατί ήταν εύκολο να κλείσουμε εκεί, αλλά γιατί ΓΟΥΣΤΑΡΑΜΕ να κάνουμε εκεί το πρώτο μας παίξιμο, πριν από 6 χρόνια.

* EDIT: Έχω σταματήσει συνεργασία με μουσικό, ο οποίος υποστήριζε ότι δεν πρέπει να πηγαίνουμε να παίζουμε σε μαγαζιά, καθώς εκμεταλλεύονται την υπεραξία μας και οι πληρωμές εκεί είναι άθλιες, καθώς αν δεν υπήρχε live εκείνο το βράδυ, το μαγαζί δε θα είχε κόσμο κι άρα "εμείς τον κάναμε μάγκα". Στο μυαλό λοιόν του συγκεκριμένου ανθρώπου, μια μπάντα θα πρέπει να παίζει πάντα χωρίς χρήματα, σε κινηματικούς χώρους αποκλειστικά και όσον αφορά στο ευεργετικό για την ίδια τη μουσική παίξιμο μπροστά σε κοινό, αυτό κρίνεται ως μη απαραίτητο καθώς η μπάντα θα βελτιωθεί μόνο στα υπόγεια που προβάρει. Κοντολογίς, όση μουσικότητα μπορεί να είχε στο παίξιμό του, τόση του έλειπε στον τρόπο σκέψης του.

[Pornofunk]

Υπάρχουν μερικοί αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι που σε προσελκύουν να παίξεις, αλλά οι περισσότεροι δε ξέρω κατά πόσο τήρουν τις συνθήκες για ένα όμορφο λάιβ από την πλευρά του ακροατή αλλά και του μουσικού. Οι μπάντες δε ξέρω πως μπορούν να επιβιώσουν σε αυτό που κάνουν αν δεν αναμειχθούν πέρα από αυτό. Στο κάτω κάτω το να παίξεις σε μαγαζιά με εισιτήριο και να κυκλοφορίσεις τον δίσκο σου δε το βλέπω ως κάτι κακό. Αν θες να "προχωρίσεις" πρέπει να είσαι ρεαλιστής. Ταυτόχρονα όμως δε σημαίνει πως δε σεβεσαι την ιδεολογία των αυτοδιαχειριζόμενων χώρων.

Είναι τι θέλεις να κάνεις. Επιλέγεις.

[tsimpouklano]

Το να προσπαθήσει κανείς να τραβήξει μία γραμμή που θα διαχωρίζει απολύτως μπάντες και χώρους είναι κάτι αφενός άδικο και αφετέρου δύσκολο.

Από τη μία, αυτός που ασπάζεται δογματικά (και λανθασμένα) το DIY ως "χωρίς λεφτά - όχι σε μαγαζί" και πως οι μπάντες που το κάνουν είναι "πουλημένες" στα €€ ενώ οι άλλες όχι, ίσως καλύτερα να σκεφτεί πως βρίσκεται σε ένα χώρο που (κατά 99%) πουλάει ΒΕΡΓΙΝΑ και ακούει από ενισχυτές Marshal -και αυτό μια χαρά καπιταλισμός είναι. Σε αυτές τις περιπτώσεις (του καπιταλισμού εντός τέτοιων εγχειρημάτων) είναι σημαντικό τα ίδια τα νοήματα που προάγονται να τίθενται σε πολιτικό πλαίσιο, καθώς μία αποδέσμευση από τέτοιου είδους καπιταλιστικές πρακτικές στην παρούσα φάση δεν είναι κάτι που μπορεί να γίνει. Επίσης, η μουσική αυτή περιχαράκωση (καθώς, θεωρώ πως, αν πρόκειται να μιλάμε σοβαρά για "πουλημένες μπάντες", τότε δεν είναι μόνο ότι δεν τις ακούμε live τις εν λόγω μπάντες, αλλά και από youtube, bandcamp, cd κ.λπ.) είναι αρκετά στενόμυαλη προσέγγιση στο θέμα μουσική, που μόνο καλό δεν κάνει τόσο στον άνθρωπο/μπάντες.

Τώρα, από την άλλη, μία άκριτη επιλογή μπαντών για να παίξουν σε αυτοοργανωμένους χώρους που προτάσσουν αδιαμεσολάβητες σχέσεις μεταξύ μπάντας/διοργανωτών/κοινού καθώς και μία συνολικά άλλη κουλτούρα προσέγγισης των ανθρωπίνων σχέσεων οδηγεί τον ίδιον τον χώρο στην τελική να αντιμετωπίζεται σα μαγαζί.

Στο δια ταύτα, για μένα δεν υπάρχει κάποια αλήθεια που να οδηγεί πάντα σε σωστές αποφάσεις. Κάθε μπάντα είναι ξεχωριστή, με τη δική της μουσική και όχι μόνο διαδρομή και ξεχωριστά θα πρέπει να αντιμετωπίζεται. Διαφωνώ κάθετα με τη φονταμεταλιστική -όπως ειπώθηκε- προσέγγιση ενώ με προβληματίζει και η επιλογή μπαντών από τον ντουρβά για να γεμίσουν τα live. Κριτήρια επιλογής μπαντών για να παίξουν σε αυτοογρανωμένους χώρους οφείλουν να είναι ο αντιρατσισμός, ο αντισεξισμός (προφανώς όχι με την αντίληψη που θέλει να μην ακούγεται η λέξη "γκομενα" - "γκόμενος" στους στίχους), η διαδρομή και επιλογές των μπαντών (κάτι αρκετά υποκειμενικό, βέβαια, καθώς υπεισέρχονται δισεκατομμύρια παράγοντες, εξ ου και ότι κάθε περίπτωση ξεχωριστά) και ο σεβασμός στον κόσμο και στον ίδιον τον χώρο. Προφανώς και ορισμένοι θα αντιμετωπίσουν τον χώρο σαν καβάτζα για να παίξουν liveάκια, αυτό δεν είναι εύκολο να το αποφύγεις ορισμένες φορές, ε, σιγά-σιγά εντυπώνεται και μία άλφα εμπειρία, ορισμένες φορές θα γίνουν και λάθη, αλλά σε καμία περίπτωση μοναδικό κριτήριο δε μπορεί να είναι μία βαυκαλιζόμενη trueίλα του αντιεμπορευοματικού.

[stam and the witches]

Το θέμα εγείρουν κατ'εμέ κάποιοι φονταμενταλιστές του αριστερού χώρου

Νομίζω εννοείς του αναρχικού.

Ον τόπικ, γαμάνε οι χώροι, τα στέκια, οι γειτονιές, η προώθηση της μουσικής μέσα από δομές πιο ανθρώπινες κλπ, το χω κάνει πολλές φορές και θα το ξανακάνω. Αλλά η μπάντα πρέπει να πληρώνεται. Αν αυτό δεν το καταλαβαίνει ο αναρχικός, δε σημαίνει ότι το θέμα είναι διφορούμενο. Ο μουσικός πρέπει να πληρώνεται. Ίσως όχι στα σκηνικά αυτά καθεαυτά, αλλά όποιος με αφετηρία αυτά θεωρεί ότι ο μουσικός δεν πρέπει να πληρώνεται γενικότερα, είναι μαλάκας.

[Pornofunk]

Στο δια ταύτα, για μένα δεν υπάρχει κάποια αλήθεια που να οδηγεί πάντα σε σωστές αποφάσεις. Κάθε μπάντα είναι ξεχωριστή, με τη δική της μουσική και όχι μόνο διαδρομή και ξεχωριστά θα πρέπει να αντιμετωπίζεται.

αυτο

[tsimpouklano]

Το θέμα εγείρουν κατ'εμέ κάποιοι φονταμενταλιστές του αριστερού χώρου

Νομίζω εννοείς του αναρχικού.

Ον τόπικ, γαμάνε οι χώροι, τα στέκια, οι γειτονιές, η προώθηση της μουσικής μέσα από δομές πιο ανθρώπινες κλπ, το χω κάνει πολλές φορές και θα το ξανακάνω. Αλλά η μπάντα πρέπει να πληρώνεται. Αν αυτό δεν το καταλαβαίνει ο αναρχικός, δε σημαίνει ότι το θέμα είναι διφορούμενο. Ο μουσικός πρέπει να πληρώνεται. Ίσως όχι στα σκηνικά αυτά καθεαυτά, αλλά όποιος με αφετηρία αυτά θεωρεί ότι ο μουσικός δεν πρέπει να πληρώνεται γενικότερα, είναι μαλάκας.

Δε διαφωνώ επί της αρχής. Για να φέρω ένα παράδειγμα, όταν έρχεται ο Θανάσης να δώσει ένα live οικονομικής ενίσχυσης για τις Σκουριές, όσο περίεργο και να ακούγεται σε κάποια αφτιά, οι μουσικοί που σέρνει μαζί του οφείλουν να πληρώνονται μιας και αυτό κάνουν οι άνθρωποι για να βγάλουν το ψωμί τους. Αλλά στην περίπτωση του Θανάση, καθώς σε αυτόν έγινε η πρόσκληση για οικονομική ενίσχυση, αυτός είναι φυσικό να μην πληρωθεί (φυσικά, πέρα μεταφορικών, εξοπλισμού, κλπ).

Τώρα στην περίπτωση που μιλάμε για ένα live/ρεμπέτικο σε κάποιο στέκι, ε, νομίζω πως ένα απλό κέρασμα των ποτών της μπάντας (σε λογικά πάντα πλαίσια, μιας και υπάρχουν περιπτώσεις που οι μπάντες καβατζώνουν και την παρέα τους) είναι cool και λειτουργεί.

[stam and the witches]

Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι οι μουσικοί όλοι 18 χρονών, να πληρώνουν πρόβες με τα λεφτά του μπαμπά. Κάνε 1-2 παιδιά και θα σου πω αν μπορείς να προσφέρεις ένα βράδυ από τη ζωή σου στο τζάμπα.

Αυτό θέλω να πω πάνω κάτω. Έχουμε την αντίληψη λόγω αιώνιας εφηβίας (που δεν είναι κάτι κακό απαραίτητα) ότι η μουσική είναι χόμπυ, αλλά δεν είναι. Ότι η μπάντα είναι το ποταπό συμπλήρωμα μίας μεγάλης φασάρας (κατάληψη, στέκι, κάτι), αλλά δεν είναι έτσι, είναι άνθρωποι που εργάζονται.

[OniBocho]

Και που ήδη έχουν εργαστεί σκληρά, πολύ πριν τους δεις να παίζουν σε κάποιο στέκι ή κατάληψη. Εντάξει, όχι όλοι, αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ.

[Art In Haste]

...ίσως καλύτερα να σκεφτεί πως βρίσκεται σε ένα χώρο που (κατά 99%) πουλάει ΒΕΡΓΙΝΑ και ακούει από ενισχυτές Marshal -και αυτό μια χαρά καπιταλισμός είναι...

H μπύρα έχει καιρό που έχει γίνει Carlsberg (https://en.wikipedia.org/wiki/Carlsberg_Group) παρακαλώ! Βεβαίως βεβαίως!

[OniBocho]

Μήπως μπερδευεσαι με Μύθος - Φιξ;

[Art In Haste]

Δε νομίζω, ο μύθος ανήκει στην Carlsberg εδώ και χρόνια βέβαια.

[Pornofunk]

Έπαιζε έντονα η Καρλσμπεργκ για ένα διάστημα...τώρα παίζει η φιξ.

[OniBocho]

Ας μη βγαίνουμε εκτός θέματος, αλλά η Βεργίνα νομίζω ότι δεν είναι στον όμιλο Carlsberg. Μύθος και Φιξ είναι 10000%

[Ghoul]

Το θέμα είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με κοινωνικοπολιτικά ζητήματα οπότε δεν βλέπω πως μπορούμε να επικεντρωθούμε μόνο στο μουσικό μέρος. Καλώς το έβαλες εδώ όμως, μιας και το θέμα μας είναι η μουσική και ο τρόπος έκφρασης και επικοινωνίας αυτής. Ήθελα κι εγώ να ανοίξω ένα παρόμοιο τόπικ σε κάποια φάση.

Σίγουρα είναι ένα πολύπλευρο ζήτημα, το οποίο σηκώνει τεράστια συζήτηση καθώς υπάρχει μεγάλο βάθος από πίσω, για το οποίο δεν θεωρώ ότι υπάρχει κάποια απόλυτη αλήθεια.

Θα μπορούσαμε αρχικά να το εξετάσουμε από την πλευρά της μπάντας. Η κάθε μπάντα που δημιουργεί μουσική και παίζει συναυλίες οφείλει να αναρωτηθεί τι θέλει να πετύχει μέσα από αυτό, πώς θέλει να το εκφράσει και με τι όρους. Για παράδειγμα, στοχεύει στον βιοπορισμό ή στο κέρδος και την δόξα μέσα από τη μουσική της; Θέλει απλά να παίζει μουσική και δεν την ενδιαφέρει με τι όρους γίνεται αυτό; Επιθυμεί μέσα από τη μουσική της να δώσει κάποιο μήνυμα και να εκφράσει έμπρακτα τις απόψεις της; Οι επιλογές της κάθε μπάντας την χαρακτηρίζουν. Είτε παίζει σε μαγαζιά, είτε παίζει σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, είτε και τα δύο. Είτε μοσχοπουλάνε τα CD/LP ή ακόμα και τον "αέρα" των MP3, είτε τα δίνουν με ελεύθερη συνεισφορά ή σε τιμή κόστους. Ως γνωστόν, η πλειονότητα των μαγαζιών λειτουργεί με ιεραρχικούς όρους, υπάρχουν σχέσης εκμετάλλευσης εργαζομένων, μπραβιλίκια, η κάθε μπάντα και η μουσική της αντιμετωπίζεται σαν προϊόν και άλλα πολλά. Προφανώς, όταν βλέπεις βιοποριστικά την μουσική, θα παίξεις σε μαγαζιά. Εάν όμως δεν έχεις σκοπό το κέρδος, που κακά τα ψέματα, οι περισσότερες μπάντες που παίζουν support σε μαγαζιά δεν αμείβονται, ποιος ο λόγος; Υπάρχουν διάφοροι λόγοι (θετικοί και αρνητικοί). Το θέμα είναι εάν αυτοί οι λόγοι είναι ικανοί ώστε να παραβλέψεις την υπόσταση και την έκφραση του εκάστοτε μαγαζιού. Δεν αναφέρομαι απόλυτα σε όλα τα μαγαζιά, υπάρχουν εξαιρέσεις, γι' αυτό θεωρώ πως πρέπει κάθε περίπτωση να εξετάζεται ξεχωριστά.

Ας εξετάσουμε το ζήτημα και από την πλευρά των αυτοδιαχειριζόμενων χώρων. Σε αντίθεση με τα μαγαζιά, στους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους δεν υπάρχουν ιεραρχικές δομές αλλά οριζόντιες, χωρίς μεσάζοντες, όλες οι αποφάσεις παίρνονται μέσα από συνελεύσεις και οι συναυλίες στήνονται από όλους για όλους με την ενεργή συμμετοχή των μπαντών. Τέτοιοι χώροι, στέκια, καταλήψεις, υπάρχουν πλέον στις περισσότερες από τις μεγάλες πόλεις της χώρας. Οι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι πρέπει να είναι ανταγωνιστικοί προς τον χώρο του θεάματος και να καλύπτουν τις ανάγκες των συγκροτημάτων και του κόσμου για καλό ήχο και συνθήκες, μεταφορικά έξοδα κ.α. Πολλοί χώροι είναι σε πολύ καλό επίπεδο, και καλύτερο επίπεδο από αντίστοιχα μαγαζιά. Για να συνεχιστεί αυτό όμως και να διογκωθεί χρειάζεται η στήριξη του κόσμου και των μπαντών, αφού χορηγοί και εισιτήρια δεν (πρέπει να) υπάρχουν. Κάθε τέτοιος χώρος λοιπόν, έχει την δική του λειτουργία η οποία συνδιαμορφώνεται από τα μέλη που τον απαρτίζουν. Συνεπώς, εξαρτάται από την εκάστοτε διαχειριστική ομάδα το πόσο ελαστικά θα είναι τα κριτήρια που θέτουν ώστε να παίξει μία μπάντα στον χώρο τους. Υπάρχουν ομάδες που είναι απόλυτες και διαθέτουν αποκλειστικά σε αυτοοργανωμένες μπάντες τον χώρο τους, ενώ άλλες είναι πιο διαλλακτικές.

Στο δια ταύτα λοιπόν, δίνεται η επιλογή στις μπάντες να επιλέξουν έναν διαφορετικό τρόπο έκφρασης από αυτόν της μάζας, του καπιταλισμού, μακριά από εμπορικά κριτήρια. Προσωπική μου άποψη είναι ότι οι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι πρέπει να είναι ανοικτοί προς μπάντες που έχουν διαφορετική λογική, μέχρι ενός βαθμού. Πρέπει να δίνεται η ευκαιρία σε μπάντες να έρθουν σε επαφή με τέτοιους χώρους, να γνωρίσουν από κοντά τον αυτοοργανωμένο τρόπο λειτουργίας και να υπάρχει μία ζύμωση. Η απομόνωση και η γκετοποίηση θεωρώ πως δεν ωφελεί καμία πλευρά και δεν πιστεύω σε αυτή. Πρέπει να υπάρχουν όμως και κάποια όρια για μπάντες που έχουν επιλέξει εμφανώς τον εμπορικό δρόμο. Έχει ενδιαφέρον να γίνει και μια συζήτηση για μπάντες που έχουν αντικαπιταλιστικό (ή ακόμη και αντιεξουσιαστικό) στίχο και παίζουν σε μαγαζιά. Ή για μπάντες που ξεκίνησαν από τον DIY χώρο και κατέληξαν να παίζουν (και) σε μαγαζιά. Γενικά μπορεί να ανοίξει μια τεράστια συζήτηση γύρω από αυτό το θέμα. Μια συζήτηση που να έχει να κάνει με την τέχνη ολόκληρη και κατά πόσον επηρεάζεται η ουσία της όταν συνδέεται με το χρήμα. Ένα περίπλοκο ζήτημα που έχει πολλές πτυχές και προσωπικά είμαι κάπου στο ενδιάμεσο.

Με αφορμή αυτό, αφήνω εδώ το κείμενο για το DIY (http://peiramak94.blogspot.gr/p/d.html) που γράφτηκε πρόσφατα από την Ομάδα Πείραμα που διαχειρίζεται την Υπόγα Κ94 στην Αθήνα.

Επίσης, εξαιρετικό ενδιαφέρον έχει το κείμενο που βρίσκεται στο Fanzine Duende #2 (https://www.sendspace.com/file/38er44) στις σελίδες 5-9.

Τέλος, το Σάββατο 11 Μαρτίου διοργανώνεται σχετική εκδήλωση/συζήτηση (https://diskollectiv2012.espivblogs.net/2017/02/12/%cf%83%ce%ac%ce%b2%ce%b2%ce%b1%cf%84%ce%bf-1132017-%ce%b5%ce%ba%ce%b4%ce%ae%ce%bb%cf%89%cf%83%ce%b7-%cf%83%cf%85%ce%b6%ce%ae%cf%84%ce%b7%cf%83%ce%b7-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ba%ce%b1/) στο Παπουτσάδικο, Αθήνα από το Δισκοκοπτείο Diskollektiv.


Υ.Γ.: τα υπόλοιπα για τις μπύρες και τους ενισχυτές (ΛΟΛ) θα τα σχολιάσω αύριο.

[babality]

"Δεν είναι λίγες οι φορές που τα πνευματικά δικαιώματα δεν ανήκουν καν στα άτομα που γέννησαν τις ιδέες, αλλά σε εταιρίες που όχι μόνο κερδοσκοπούν, αλλά προβαίνουν και σε αγοραπωλησίες των δικαιωμάτων αυτών. Ενάντια σε αυτή τη λογική, το ελάχιστο που μπορούν να κάνουν συγκροτήματα/μουσικοί είναι να διανέμουν ελεύθερα τη μουσική τους, παραχωρώντας χωρίς αντίτιμο τα ψηφιακά μουσικά τους αρχεία για κατέβασμα από το διαδίκτυο. Η ελεύθερη διακίνηση προϋποθέτει επίσης και την δυνατότητα παρέμβασης σε μία μουσική ιδέα και τον επαναπροσδιορισμό της, χωρίς απαγορεύσεις ή αμοιβές, από μουσικούς με εφάμιλλη λογική. Η μουσική έτσι κι αλλιώς με αυτό τον τρόπο εξελίχθηκε μέσα στα χρόνια, από άτομα που διαφοροποίησαν περισσότερο ή λιγότερο ήδη υπάρχουσες ιδέες αφήνοντας το προσωπικό τους στίγμα ή παρουσιάζοντας μία καινούργια οπτική. Η πνευματική ιδιοκτησία και οι περιορισμοί της, η κοστολόγηση της έκφρασης και η αθέμιτη κερδοσκοπία, είναι χαρακτηριστικά αυτών που πουλάνε φτηνές συγκινήσεις με τραγούδια-συνταγές, συνοδευόμενα με κάποιου είδους αστραφτερό θέαμα. "

Oλα καλα και ολα αγια και φυσικα ο καθενας εχει το δικαιωμα να στηνει οτι events γουσταρει και να διασκεδαζει με οποιον τροπο γουσταρει. Μονο που δεν γινεται να παρεις στα σοβαρα κατι τετοιες ιδεες σαν την αποπανω. Με καθε προταση γινοτανε ολο και χειροτερο.

[stam and the witches]

Επαναλαμβάνω για τελευταία φορά πάντως, ίσως λίγο πιο ξεκάθαρα: για να ρθει κάποιος να παίξει, σημαίνει ότι το πρωί δεν ήταν σε κάποιο γραφείο αλλά πρόβαρε τα κομμάτια του. Ναι, ίσως όχι το ίδιο πρωί, αλλά ένα κάρο πρωινά αυτής της ζωής. Εκτός εάν:

- Παίζει πανκ, και δη κακό, που σημαίνει ότι έκανε πρόβες μερικά απογεύματα και ήρθε να γρατζουνίσει και όλοι κομπλέ.
- Είναι 18 χρονών, που σημαίνει ότι έχει μπροστά του λίγο καιρό που μπορεί να είναι αγορίνας παραλίας.

Σε κάθε περίπτωση, ένας μουσικός που εμπίπτει στο 99% της υπόλοιπης μουσικής του πλανήτη, για να είναι σε θέση να στήνει ένα πρότζεκτ αξιοπρεπές, σημαίνει ότι κι αυτό είναι η δουλειά του.

[Ghoul]

Όταν μιλάμε για αυτοοργάνωση στη μουσική, λοιπόν, μιλάμε πάντα ρεαλιστικά. Οτιδήποτε υπάρχει τρόπος να το δημιουργήσεις με αυτοοργανωμένο τρόπο το κάνεις και όπου μπορείς, αλλά υπάρχει η συναίσθηση ότι βρισκόμαστε σε έναν καπιταλιστικό κόσμο και αναπόφευκτα θα χρησιμοποιήσεις προϊόντα του, από την στιγμή που δεν υπάρχει δυνατότητα να κάνεις τα πάντα μόνος/η σου. Όταν θα δημιουργούνται DIY μπύρες και ενισχυτές τα ξανασυζητάμε. Για την ώρα υπάρχουν τρόποι να κόψεις CD (βλ. diskollectiv στο προηγούμενο ποστ μου) και να τυπώσεις μπλουζάκια, αυτοοργανωμένα (inb4 ναι αλλά τα χρώματα και τα μηχανήματα ποιος τα έφτιαξε;!; ). Μακάρι να υπάρξει τρόπος μελλοντικά και για κοπή βινυλίων. Είναι λυπηρό πάντως να χρησιμοποιείται αυτό το πολυφορεμένο "επιχείρημα", που έχει ως στόχο να μειώσει προσπάθειες που αφορούν στην αυτοοργάνωση. Είναι γεγονός ότι ζούμε χωμένοι μέσα στον καπιταλισμό, αλλά εάν η χρήση προϊόντων του θεωρούμε ότι λειτουργεί αποτρεπτικά από το να δρούμε εναντίον του, το έχουμε χάσει χθες το παιχνίδι. Και μιλώ γενικότερα.

[Parasight]

Νομίζω ότι το επιχείρημα του τσιμπούκλανου δεν είχε σκοπό να μειώσει την αυτοοργάνωση, αλλά να "προσγειώσει" όσους γίνονται υπέρ του δέοντος δογματικοί και δείχνουν αδιακρίτως με το δάχτυλο όσους δε χωράνε στα στενά όρια που έχουν αυτοί στο κεφάλι τους. Πολύ σωστά μιλάς για ρεαλισμό. Όταν λοιπόν ρεαλιστικά δε μπορούμε να αποφύγουμε έστω την έμμεση σχέση με τον καπιταλισμό (μηχανήματα εκτύπωσης, μπύρες κλπ) σε μία προσπάθεια όπου ο σκοπός ουσιαστικά αγιάζει τα μέσα, αντίστοιχα δε μπορούμε να απαιτούμε από μια μπάντα να μην έχει καθόλου επαφή με μαγαζιά ή άλλα μέσα προώθησης, διότι αυτό θα καθιστούσε αδύνατη εξ αρχής την ύπαρξη και συντήρηση μιας μπάντας.

[Ghoul]

Δεν θεωρώ ότι είναι αντίστοιχο, γιατί σου δίνονται αρκετές επιλογές πλέον σαν μπάντα ώστε να προωθήσεις τη μουσική σου και να παίξεις συναυλίες ποιοτικά, με μη εμπορικούς τρόπους. Και μια χαρά μπορεί να υπάρξει και να συντηρηθεί μια μπάντα χωρίς αυτά. Συμφωνώ μαζί σου όμως, στο ότι ο δογματισμός είναι άσχημος, δηλαδή να αφορίζονται και να αποκλείονται μπάντες απλά επειδή έχουν παίξει σε ένα μαγαζί, χωρίς καμία κουβέντα. Είναι κάτι που λειτουργεί αρνητικά και για τις δύο πλευρές. Γενικά πιστεύω πως υπάρχουν πολλοί παράμετροι που οφείλουν εξεταστούν (είδος μουσικής, γεωγραφική τοποθεσία, τύπος μαγαζιών/συναυλιών, νοοτροπία μπάντας κ.α.) και κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή. Όλα αυτά πρέπει να γίνονται με καλό κλίμα και συζήτηση πάντως, είναι πολύ άσχημο να υπάρχει μια διαδικασία ανάκρισης.

Από την άλλη πλευρά, πρέπει να είναι κατανοητό ότι οι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι δεν (πρέπει να) είναι μια εναλλακτική μαγαζιού που λειτουργεί με τους ίδιους όρους (βλ. πορτιέρηδες και "προαιρετικές" εισόδους). Η αυτοοργάνωση πρέπει να είναι ανταγωνιστική προς τον χώρο του θεάματος, οπότε πρέπει να υπάρχει μια χρυσή τομή σε όλο αυτό. Όπως πρέπει να δίνεται η ευκαιρία σε μπάντες να γνωρίζουν από κοντά την αυτοοργάνωση στη μουσική και να τους δίνονται επιλογές στήριξής τους, ώστε να μάθουν πως υπάρχει ένας διαφορετικός τρόπος έκφρασης με υποδομές, αντίστοιχα πρέπει να υπάρχουν κάποια όρια σε συγκροτήματα που λειτουργούν με εντελώς εμπορικούς όρους ή παίζουν μόνιμα συναυλίες σε διπλό ταμπλό για λόγους π.χ. ματαιοδοξίας ή διεύρυνσης κοινού.

[freak brother]

πριν διαβασω το κατεβατο, καρσλμπεργκ ειχε, εγινε ενα περασμα με αμστελ και τωρα βεργινα, η καρσλμπεργκ ηταν η πιο φτηνη απο ολες να ουμ (για την υπογα λεω) το ιδρυμα βεργινα εχει.

ας διαβασω τωρα το τοπικ :P

[atom_smasher]

Ας μη βγαίνουμε εκτός θέματος, αλλά η Βεργίνα νομίζω ότι δεν είναι στον όμιλο Carlsberg. Μύθος και Φιξ είναι 10000%

Nαι και σκατά στην Καρλσμπεργκ. Συνεχίστε.

[b0f0r]

Μπερδευτηκα καπως απ' την αρχικη τοποθετηση. Δεν καταλαβα σε ποια βάση "έβαλε" το θεμα.
Θέλοντας να το δω απλά, το ολο πραμα κατ' εμέ συνοψιζεται στο οτι (γκμχ γκμχ!) ο κοσμος ειναι σκατα και πρεπει να αλλαξει. >>> Πολυς κοσμος αυτη την αλλαγη την οραματίζεται "απο τα κατω" που λεμε, απ' τα ιδια τα μέλη της κοινωνιας. >>> Επομενως, με αυτο το σκεπτικο ως βασικη παραδοχή, οφειλουν να ξεπηδάνε δομές, πράματα, θάματα κλπ με ανταγωνιστικό τρόπο ως προς -οχι μόνο τις δομές του υπάρχοντος συστήματος, αλλά και- τη συνειδηση και την κουλτούρα του υπαρχοντος πολιτισμού που αναπαράγει σε επιπεδο καθημερινοτητας τον κοσμο που ολοι μισούμε. Ωραια ως εδω.

Η καθημερινότητα απαρτίζεται από ένα σωρό πράματα, ανάμεσα στα οποία και η "καλλιτεχνική" έκφραση, η κυρίαρχη εκδοχή της οποίας (λέγε με θέαμα), ανήκει -ψυχη και σωμα- στο σύστημα εκμετάλλευσης μέσα στο οποίο ζούμε. Η τέχνη και η μουσική ειδικότερα, ιστορικά αν το δει κανείς, πάντα ήταν κινητήριος μοχλός για ξέσπασμα, έμπνευση, φαντασία, ανατροπή κλπ κλπ. Άρα αυτό κάνει πολύ λεπτές τις ισορροπίες ανάμεσα στο τι (χοντρικά) αναπαράγει το σύστημα, τι γυροφέρνει στα όριά του, τι στέκεται απέναντί του και τι το αντιμετωπίζει ανταγωνιστικά. Πολιτικά μιλώντας, το ιστορικό αυτο background της μουσικής, δημιουργεί μία παραπάνω ευθύνη απέναντι στο πώς τη χειριζόμαστε, γιατί πολλοί θα είναι αυτοί οι οποίοι θα "πουλήσουν επανάσταση" είτε εσκεμμένα, είτε όχι (προφανώς δε γίνεται λόγος για τη μπάντα που 'χει κάποιος/α από 'δω μέσα και ενδέχεται να παίζει (και) σε μαγαζιά, αλλά για μεγάλες μπάντες οι οποίες επηρεάζουν μαζικά συνειδήσεις).

Αυτό είναι για μένα και το όλο θέμα. Το τι είναι ανταγωνιστικό, τι όχι κλπ κλπ κλπ. Και απο 'κει ξεκιναει και η συζητηση για το πώς μπορει λοιπον κανείς, να ειναι στην πραξη ανταγωνιστικός. Πρόβλημα δεν υπάρχει με τις μπάντες που παίζουν σε μαγαζιά. Είναι μια επιλογή. Προβλημα υπαρχει με αυτούς που "πουλάνε επανάσταση", το οποίο είναι ύπουλο. Προβλημα υπαρχει με αυτους που θα εκμεταλλευτούν καποιες δομές -οι οποίες προσπαθούν να κοινωνικοποιήσουν καποια προτάγματα- μόνο και μόνο για να φτιάξουν (με όρους θεάματος) το όνομά τους, για να καλύψουν τα πολιτικά κενά τους κλπ κλπ κλπ. Και οι δομές οι οποίες θέλουν να είναι ανταγωνιστικές προς αυτό τον κόσμο, χρειάζεται να διαφυλαχθούν. Όχι με τη λογική του "αμόλυντου", του "καθαρού" κλπ, αλλά με τη διαύγεια, την ελαστικότητα και την αυστηρότητα που οφείλει να τις χαρακτηρίζει. Για ενα απελευθερωτικό πρόταγμα, η αφομοίωση είναι εχθρος. Κι απο 'κει προκύπτει και η αυστηρότητα, η οποία καποιες φορές μπορει να 'ναι και αποπροσανατολιστική, ή υπερβολική, ή άδικη, ή, ή, ή. Σημασία εχει να 'ναι ειλικρινής, να μαθαίνει απ' τα λάθη της, να μην ειναι δογματική και να εξελίσσεται (τα οποία, στα λόγια φαινονται γενικά, αλλά στην πράξη μπορουν να γινουν χειροπιαστά και κατανοητά).


ΥΓ.: Αυτά με τις μπύρες, τα θεωρώ εκτός συζήτησης (δεν το λέω ειρωνικά, ούτε κουνώντας το δάχτυλο, ούτε με οποιοδήποτε επιθετικό ή αφ' υψηλού ύφος).

[tsimpouklano]

@γκουλ
για αυτά που έγραψα περί Βεργίνας και Marshal, εδώ ο Ματτ τα εξηγεί καλά:


Νομίζω ότι το επιχείρημα του τσιμπούκλανου δεν είχε σκοπό να μειώσει την αυτοοργάνωση, αλλά να "προσγειώσει" όσους γίνονται υπέρ του δέοντος δογματικοί και δείχνουν αδιακρίτως με το δάχτυλο όσους δε χωράνε στα στενά όρια που έχουν αυτοί στο κεφάλι τους.

Και δυστυχώς έχω βαρεθεί να βρίσκομαι σε κουβέντες -ιδιαίτερα στο παρελθόν- που προσπαθούν να προσδόσουν στο DIY φετιχιστικά χαρακτηριστικά, όπως π.χ. οι τάδε παίξαν στο 8ball τις προάλλες, οι δείνα βγάλαν δίσκο στην τάδε εταιρία, και πως τελικά δεν τους αξίζει να παίζουν στο χι, ψι στέκι.

Επίσης, κάπως να εξηγήσεις αυτό με τις "προαιρετικές" εισόδους.
Προσωπικά, και μετά και από αρκετές συζητήσεις, θεωρώ πως η οικονομική ενίσχυση απαραίτητη είναι κάτι που πρέπει να συνεχίζει να υφίσταται (με πρήξιμο -ίσως- κατά την είσοδο). Βέβαια, κάτι τέτοιο (εδώ Θεσσαλονίκη) δεν έχει φανεί να λειτουργει, εξ ου και θεωρώ πως τελικά η "είσοδος" στο live (1-2€) δεν είναι κάτι a priori κακό που στρέφεται ενάντια στο DIY αυτοοργανωμένο live. Θέλω να πω πως οφείλει πρώτα απ' όλα να αλλάξει η κουλτούρα (ακόμα και) του (κινηματικού) κόσμου που συρρέει στις συναυλίες για να φθάσουμε σε συνθήκες ελεύθερων lives (πραγματικά ελεύθερων και όχι απλώς τζαμπέ), που όμως δε θα αποτελούν γαμήσι τόσο για μπάντες όσο και για διοργανωτές.

[OniBocho]

Αυτό το "οικονομική ενίσχυση απαραίτητη" είναι ότι πιο αισχρό μπορεί να γράφεται/λέγεται σε αυτοοργανωμένες δομές. Κάθε στέκι έχει το μπαρ του, το λάιβ θα φέρει τον κόσμο κι ο κόσμος θα συνδράμει οικονομικά μέσω του μπαρ. Κι αυτά δεν είναι λόγια του αέρα, ειλικρινά πιστεύω ότι το "οικονομική ενίσχυση απαραίτητη" προδιαθέτει αρνητικά οποιονδήποτε πηγαίνει σε ένα λάιβ, ακόμα κι αν δεν είναι θιασώτης της ιδέας της αυτοργάνωσης.

[Ghoul]

Επίσης, κάπως να εξηγήσεις αυτό με τις "προαιρετικές" εισόδους.
Προσωπικά, και μετά και από αρκετές συζητήσεις, θεωρώ πως η οικονομική ενίσχυση απαραίτητη είναι κάτι που πρέπει να συνεχίζει να υφίσταται (με πρήξιμο -ίσως- κατά την είσοδο). Βέβαια, κάτι τέτοιο (εδώ Θεσσαλονίκη) δεν έχει φανεί να λειτουργει, εξ ου και θεωρώ πως τελικά η "είσοδος" στο live (1-2€) δεν είναι κάτι a priori κακό που στρέφεται ενάντια στο DIY αυτοοργανωμένο live. Θέλω να πω πως οφείλει πρώτα απ' όλα να αλλάξει η κουλτούρα (ακόμα και) του (κινηματικού) κόσμου που συρρέει στις συναυλίες για να φθάσουμε σε συνθήκες ελεύθερων lives (πραγματικά ελεύθερων και όχι απλώς τζαμπέ), που όμως δε θα αποτελούν γαμήσι τόσο για μπάντες όσο και για διοργανωτές.

Το εξήγησες εσύ, χαχ. Σε αυτή τη λογική διαφωνώ κάθετα. Όταν υπάρχει ουσιαστικά συγκεκριμένη είσοδος στον χώρο, ενώ παρουσιάζεται σαν "προτεινόμενη συνεισφορά" και μάλιστα επιβάλλεται με συντροφικούς μπράβους, δεν διαφέρει και πολύ από ένα μαγαζί η λειτουργία αυτή, έτσι δεν είναι; Προφανώς και συμφωνώ με την οικονομική ενίσχυση και είναι κάτι που πάντα το έκανα σε τέτοιους χώρους προσωπικά, χωρίς να έχω κάποιον να με εξαναγκάζει. Αλλά αυτός ο τρόπος, και με αυτό το ύφος που υπάρχει από τους "πορτιέρηδες", θεωρώ πως είναι λανθασμένος (ίσως δεν έχεις βιώσει αντίστοιχες καταστάσεις, δεν ξέρω τι παίζει στη θεσ/νίκη με αυτά). Και φυσικά, είναι πολύ άσχημο να φέρνεις κόσμο που δεν του περισσεύουν χρήματα σε δύσκολη θέση ή ακόμη και να μην του επιτρέπεται η είσοδος. Οι αυτοοργανωμένες συναυλίες πρέπει να είναι ανοικτές και ελεύθερες για όλους, πρέπει να ενισχύονται από τον κόσμο, ο οποίος μπορεί να εκπαιδευτεί με τρόπους που δεν είναι εξαναγκαστικοί (π.χ. ενημερώσεις από το μικρόφωνο) ώστε να καταλάβει πως απαιτείται η στήριξή του είτε μέσα από το μπαρ, είτε μέσα από το κουτί για να συνεχίσουν να υπάρχουν τέτοια εγχειρήματα.



Και δυστυχώς έχω βαρεθεί να βρίσκομαι σε κουβέντες -ιδιαίτερα στο παρελθόν- που προσπαθούν να προσδόσουν στο DIY φετιχιστικά χαρακτηριστικά, όπως π.χ. οι τάδε παίξαν στο 8ball τις προάλλες, οι δείνα βγάλαν δίσκο στην τάδε εταιρία, και πως τελικά δεν τους αξίζει να παίζουν στο χι, ψι στέκι.

Συμφωνώ σε έναν βαθμό, αλλά κάπου εδώ θα ήθελα να σε/σας ρωτήσω. Τι σημαίνει για εσάς η αυτοοργάνωση στη μουσική; Θεωρείτε ότι πρέπει να ενδυναμωθεί και εάν ναι, με ποιους τρόπους;

Και επίσης, υπάρχουν κάποια όρια (πέρα από τα προφανή αντιρατσιστικά κλπ που ανέφερες) που πρέπει να τεθούν σε μπάντες που παίζουν σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους;

[Taliban]

Αυτό το "οικονομική ενίσχυση απαραίτητη" είναι ότι πιο αισχρό μπορεί να γράφεται/λέγεται σε αυτοοργανωμένες δομές. Κάθε στέκι έχει το μπαρ του, το λάιβ θα φέρει τον κόσμο κι ο κόσμος θα συνδράμει οικονομικά μέσω του μπαρ. Κι αυτά δεν είναι λόγια του αέρα, ειλικρινά πιστεύω ότι το "οικονομική ενίσχυση απαραίτητη" προδιαθέτει αρνητικά οποιονδήποτε πηγαίνει σε ένα λάιβ, ακόμα κι αν δεν είναι θιασώτης της ιδέας της αυτοργάνωσης.


Σα τυπος που εχω στησει 4-5 DIY μονοημερα/διημερα σε ΝΗΣΙ να πω εδω πως το bar αμα δεν εχει μαστιγιο σκατα οικονομικα αποφερει. Οταν εχεις να καλυψεις 600-700 ευρω μεταφορικα μπαντων και εξοδα εξοπλισμου, δε μπορεις να περιμενεις να τα βγαλεις σε 4-5 ωρες απο 50 λεπτα που κερδιζεις σε μια μπυρα που πουλας 1 ευρω, με το περιπτερο να πουλαει 1 ευρω τη λιγο μεγαλυτερη και "κινηματικο" κοσμο να προτιμα το περιπτερο για μια γουλια μπυρα παραπανω. Δεν γινεται να περιμενεις να βγαλεις τα εξοδα σου οταν ολοι απαιτουν κερασμα/χαμηλοτερες τιμες αλλα χερι δε κουνανε για να βοηθησουν και σου τη λενε οτι το εχεις κανει μαγαζι.

Περαν ολων των ιδεολογικων και των παρεμφερων, δε ξερω πως την εχουν δει ολη με τη μουσικη αλλα το αθλημα ΚΟΣΤΙΖΕΙ. Κοστιζει ο εξοπλισμος του διοργανωτη, κοστιζει ο εξοπλισμος του μουσικου, κοστιζουν τα μεταφορικα του μουσικου (που συνηθως οι μπαντες ξεκινανε με τρια ατομα και πανω) και δε προχωραω στο ποσο χρονο χαλαει απο τη ζωη του ο εκαστοτε οργανωτης και μουσικος για να μπορει να παρουσιασει κατι σοβαρο. Ενας γραφιστας του χωρου που θα πουλησεις τη δουλεια του σε μια μπαντα 20-50-100 ευρω γιατι ειναι πιο μαγκας απο τον καθε μουσικο που δε θελει να παιζει τσαμπα η τον καθε διοργανωτη που δε θελει να τρεχει να κουβαλαει και να μπαινει και μεσα;

Καθε συναυλια ξεκιναει με ενα ελαχιστο ποσο που πρεπει να βγει για να μη μπει μεσα ο χωρος/διοργανωτης/πιτσιφλοκος που αποφασισε να παρει τη κατασταση στα χερια του γιατι βαρεθηκε να γκρινιαζει και να σαπιζει στο κωλονησο του. Αν δεν βγουν αυτα, αλλο live δε θα γινει. Αν βγουν παραπανω, σημαινει καλυτερη οργανωση/μεγαλυτερο ανοιγμα την επομενη φορα. Τωρα την "απαραιτητη οικονομικη ενισχυση" σαν εκφραση τη βρισκω βλαμμενη, γιατι ουσιαστικα ειναι ενας πλαγιως τροπος να πεις "το live εχει εισοδο αλλιως δε βγαινουμε" χωρις να φας κρα απο την "αναρχικη κοινοτητα". Προσωπικα δεν εχω βαλει ποτε εισοδο σε δικες οργανωσεις γιατι τις καναμε μεσα στο πανεπιστημιο, καθαρα λογω χωρου, αλλα αυτο που με εκνευριζει ειναι το οτι φοβασαι τη κατακραυγη απο, κατα πασα πιθανοτητα, ηλιθια ατομα το οποια ειτε δεν εχουν δουλεψει ποτε και δεν εχουν επαφη με την εννοια κοστος ειτε δεν εχουν ιδεα του ποσο μπορει να κοστισει μια σοβαρη οργανωση.

Αυτα με τα λεφτα και τις εισοδους σε DIY.


Οσον αφορα τις μπαντες, απο χουλιγκανακους, βλακακους, ποζεροπανκακους, και παρεμφερεις ηλιθιους εχουμε πηξει (my self included κατα πασα πιθανοτητα). Καλο ειναι να γινεται ενας basic ελεγχος στο τι ρολο βαραει η καθε μπαντα, και κατα ποσο ειναι μαλακες h οχι. Εγω το να εχεις παιξει σε μαγαζι η να πουλας τα cdια σου η οτι σκατα δε το θεωρω τραγικο (σε νορμαλ πλαισια παντα) γιατι στο κατω κατω επενδυση κανεις και τα λεφτα που επενδυσες σα μουσικος σε εξοπλισμο και ωρες δουλειας κατα 99% δε θα βγουν ποτε. Τραγικο ειναι οταν κατι μαλακες που το παιζουν αναρχοτετοιοι με φραγκα του φαδερ, εχουν απαιτησεις τυπου "εγω φιλε εχω παιξει εκει οποτε θα με βαλεις να παιξω καλυτερη σειρα" "ε κοιτα βγαλε μου αμα μπορεις ενα 500αρακι ξερω γω εκει απο τη φαση σου για τα μεταφορικα και τα παρεμφερη μου και το κοιταμε". Εκει πορτα και ξυλο. Σε καταληψεις/χωρους που στελνουν "θα ερθουμε σε live σας να σας δειρουμε" (εχω γνωστο που του το χουν στειλει) και "δε παιζετε γιατι εχετε ανοιξει τη μπαντα του κολλητου σας σε ενα κωλομαγαζο στο Μουρικι Βοιωτιας" καμια σημασια, γιατι με τετοιες λογικες θα σβησουν μονοι τους.
Συμφωνω με τσιμπουκλανο σε αυτο το θεμα.

[paddy honey]

Η καθημερινότητα απαρτίζεται από ένα σωρό πράματα, ανάμεσα στα οποία και η "καλλιτεχνική" έκφραση, η κυρίαρχη εκδοχή της οποίας (λέγε με θέαμα), ανήκει -ψυχη και σωμα- στο σύστημα εκμετάλλευσης μέσα στο οποίο ζούμε. Η τέχνη και η μουσική ειδικότερα, ιστορικά αν το δει κανείς, πάντα ήταν κινητήριος μοχλός για ξέσπασμα, έμπνευση, φαντασία, ανατροπή κλπ κλπ. Άρα αυτό κάνει πολύ λεπτές τις ισορροπίες ανάμεσα στο τι (χοντρικά) αναπαράγει το σύστημα, τι γυροφέρνει στα όριά του, τι στέκεται απέναντί του και τι το αντιμετωπίζει ανταγωνιστικά. Πολιτικά μιλώντας, το ιστορικό αυτο background της μουσικής, δημιουργεί μία παραπάνω ευθύνη απέναντι στο πώς τη χειριζόμαστε, γιατί πολλοί θα είναι αυτοί οι οποίοι θα "πουλήσουν επανάσταση" είτε εσκεμμένα, είτε όχι (προφανώς δε γίνεται λόγος για τη μπάντα που 'χει κάποιος/α από 'δω μέσα και ενδέχεται να παίζει (και) σε μαγαζιά, αλλά για μεγάλες μπάντες οι οποίες επηρεάζουν μαζικά συνειδήσεις).




διαφορα μικροπραγματα παλιοτερα και αρκετα σιντι (γυμνασιο - αρχες λυκειου).

αναμεσα τους το νεβερμαηντ δε μπολλοκς, ειμαι πραγματικα περηφανος που το εχω κλεψει

http://www.youtube.com/watch?v=q3gNgS9E6k8



https://www.youtube.com/watch?v=eXvmGgf_PPA

[OniBocho]

Ακολουθεί μίνι-σεντόνι.

Taliban, εξ αρχής κάνεις ένα μεγάλο κατ' εμέ σφάλμα. Κάνεις μια αναγωγή αυτού που είπα με τα δεδομένα ενός DIY φεστιβάλ σε δύσκολη περιοχή. Ενώ ουσιαστικά, μιλάμε (ή έστω, εγώ μίλησα) για χώρους/στέκια που δε λειτουρούν μια στη χάση και μια στη φέξη, απλά για να γίνει ένα αυτοργανωμένο live. Αυτό από μόνο του σημαινει ότι ο κάθε χώρος έχει τον τρόπο και κάνει τα κουμάντα του στο οικονομικό κομμάτι και βλέπει το live σαν μια εκδήλωση διαφορετικού περιεχομένου κι άρα για τα έξοδά του δεν απαιτείται να γίνει απόσβεση ΜΟΝΟ την ημέρα ή νύχτα προφανώς του live.

Από εκεί και πέρα, αν και αυτό παρεκλίνει της συζήτησης, αυτό κατ' εμέ ισχύει και για τα μαγαζιά που δε λειτουργούν ως μουσικές σκηνές. Αν δεν έχεις την υποδομή ή τον χώρο να λειτουργείς άρτια και να δικαιολογείς είσοδο, ως μαγαζί εννοώ, τότε δεν μπορείς να περιμένεις ότι το μπαρ σου θα βγάλει τα έξοδα ενός live (μπάντα/ήχος/ηχολήπτης/σερβις/μπαρ/κάβα) την ίδια μέρα. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, είμαι δύο μήνες απλήρωτος από παίξιμο σε μαγαζί συγγενικού προσώπου, επειδή "δε γήκαμε σήμερα". Δεν πάει έτσι και καλώς ή κακώς, έτσι (θα έπρεπε να; ) λειτουργούν και τα στέκια.

Έχοντας στήσει ένα τριήμερο φεστιβάλ και 20-25 live σε αυτοδιαχειριζόμενο χώρο, μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι πουστιές/τσατσιλίκια και καβατζώματα παίζουν και αν δεν αλλάξουν τα μυαλά, θα συνεχίσουν να παίζουν. Αυτό όμως δεν μπορεί να απογοητεύει τις μπάντες, ούτε και να δίνει τροφή στους μαλάκες που αντιμετωπίζουν την αυτοργάνωση και την οποιαδήποτε κοινωνική αντιπρόταση φετιχιστικά.

Πάντα θα υπάρχουν μπάντες που δε νιώθουν (έσκασαν οι Chinese Basement κι ο ginger τραγουδιάρης τους μου ζητούσε πετάλι distortion για τη φωνή που πραφανώς δεν είχε ο ίδιος, έκανα την πατέντα και του πέρασα από κιθαρίστα επόμενης μπάντας κι όταν το άκουσε μου άρχισε τα "μα καλά, δεν έχετε κανένα άλλο;". Έπρεπε λοιπόν να κάνω την αυτονόητη ερώτηση "έχεις συναίσθηση σε τι χώρο βρίσκεσαι και ήρθατε να παίξετε;"), αλλά πάντα θα υπάρχουν κι αυτοί που παρόλο που έχουν δισκογραφία, κοινό, εμφανίσεις σε μαγαζιά, ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΝ κι ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΝ να παίξουν τη μουσική τους σε αυτούς τους χώρους. Οπότε, πρέπει να κοιτάζουμε και την άλλη όψη του νομίσματος, πέρα από τους ηλίθιους νοματαιους που μπορεί να κινουνται σε έναν χώρο αυτοργάνωσης.

Επίσης, για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, οι σύντροφοι στους χώρους αυτούς, όποτε ψάχνουν να γεμίσουν μέρες με live, κινούνται προς άτομα που γνωρίζουν προσωπικά ή που έχουν ξαναπαίξει στο στέκι. Αυτό συνεπάγεται κάποια πράγματα:

Αφενός είναι κάπως δύσκολο να σκάσει κάποιος παπάρας στα μυαλά, οπότε δεν υπάρχει και λόγος για αντιρρήσεις ως προς τη διεξαγωγή live με τη Χ - Ψ συγκεκριμένη μπάντα, αφετέρου όμως οι ίδιοι οι μουσικοί συμφωνούν και μπαίνουν στη διαδικασία να "ξεβολεύονται", επειδή το γουστάρουν. Ας μην ξεχνάμε ότι οι μουσικοί που έρχονται (πολλές φορές δεύτερη και τρίτη φορά) να παίξουν σε τέτοιους χώρους και συνθήκες, μπαίνουν πολύ συχνά στη διαδικασία να κάνουν ολόκληρη μετακόμιση για να φέρουν καλύτερο εξοπλισμό απ' ότι διαθέτει ο χώρος (συγκινητικοί Jaw Bones, έσκασαν με 3 καμπίνες και δικά τους τύμπανα ΓΙΑΤΗΓΚΑΒΛΑ τους και βγάλαμε liveάρα), πράγματα που σε σωστά μαγαζιά και χώρους τα οποία θα τους πληρώσουν, δε θα χρειαστεί να κουβαλήσουν. Οπότε, τη γνώμη του καθενός ότι "ναι, αλλά αυτοί έχουν δίσκους, παίζουν σε καπιταλιστικά/εμπορικά μαγαζά" κτλ κτλ προσωπικά την αγνοώ και από 'δω παν' κι άλλοι.

Όπως πολύ σωστά ειπώθηκε από αρκετούς, δεν μπορείς να ξεκόψεις από αυτόν τον παράλληλο κόσμο που λειτουργεί έξω απ' το μικρόκοσμο της αυτοργάνωσης που στήνεται. Για να το κάνεις, θα πρέπει να μπορείς να μπεις στη διαδικασία να παράγεις: τα τραπεζοκαθίσματά σου, τα ποτά σου, τον ηχητικό εξοπλισμό σου, τα όργανα και να βρίσκεις τρόπους φυσικά να κινείσαι εκτός λογικής κρατους και ισχύουσας κοινωνίας. Μέχρι να συμβούν όλα αυτά και να μπορούν να υποστηριχθούν από ένα κοινό φαντασιακό που γίνεται απολύτως αντιληπτό από όλους (συμμετέχοντες, μουσικοί, κοινό) υπάρχει μια τεράστια διαδρομή, ένας μαραθώνιος που πρέπει να διανυθεί. Κι ως τότε, ας κρατήσουμε τα εργαλεία του καπιταλισμού κι ας τα στρέψουμε ΕΝΑΝΤΙΟΝ του να' ουμ!

[tsimpouklano]

Επίσης, κάπως να εξηγήσεις αυτό με τις "προαιρετικές" εισόδους.
Προσωπικά, και μετά και από αρκετές συζητήσεις, θεωρώ πως η οικονομική ενίσχυση απαραίτητη είναι κάτι που πρέπει να συνεχίζει να υφίσταται (με πρήξιμο -ίσως- κατά την είσοδο). Βέβαια, κάτι τέτοιο (εδώ Θεσσαλονίκη) δεν έχει φανεί να λειτουργει, εξ ου και θεωρώ πως τελικά η "είσοδος" στο live (1-2€) δεν είναι κάτι a priori κακό που στρέφεται ενάντια στο DIY αυτοοργανωμένο live. Θέλω να πω πως οφείλει πρώτα απ' όλα να αλλάξει η κουλτούρα (ακόμα και) του (κινηματικού) κόσμου που συρρέει στις συναυλίες για να φθάσουμε σε συνθήκες ελεύθερων lives (πραγματικά ελεύθερων και όχι απλώς τζαμπέ), που όμως δε θα αποτελούν γαμήσι τόσο για μπάντες όσο και για διοργανωτές.

Το εξήγησες εσύ, χαχ. Σε αυτή τη λογική διαφωνώ κάθετα. Όταν υπάρχει ουσιαστικά συγκεκριμένη είσοδος στον χώρο, ενώ παρουσιάζεται σαν "προτεινόμενη συνεισφορά" και μάλιστα επιβάλλεται με συντροφικούς μπράβους, δεν διαφέρει και πολύ από ένα μαγαζί η λειτουργία αυτή, έτσι δεν είναι; Προφανώς και συμφωνώ με την οικονομική ενίσχυση και είναι κάτι που πάντα το έκανα σε τέτοιους χώρους προσωπικά, χωρίς να έχω κάποιον να με εξαναγκάζει. Αλλά αυτός ο τρόπος, και με αυτό το ύφος που υπάρχει από τους "πορτιέρηδες", θεωρώ πως είναι λανθασμένος (ίσως δεν έχεις βιώσει αντίστοιχες καταστάσεις, δεν ξέρω τι παίζει στη θεσ/νίκη με αυτά). Και φυσικά, είναι πολύ άσχημο να φέρνεις κόσμο που δεν του περισσεύουν χρήματα σε δύσκολη θέση ή ακόμη και να μην του επιτρέπεται η είσοδος. Οι αυτοοργανωμένες συναυλίες πρέπει να είναι ανοικτές και ελεύθερες για όλους, πρέπει να ενισχύονται από τον κόσμο, ο οποίος μπορεί να εκπαιδευτεί με τρόπους που δεν είναι εξαναγκαστικοί (π.χ. ενημερώσεις από το μικρόφωνο) ώστε να καταλάβει πως απαιτείται η στήριξή του είτε μέσα από το μπαρ, είτε μέσα από το κουτί για να συνεχίσουν να υπάρχουν τέτοια εγχειρήματα.

Θα ξεκινήσω από τα τελευταία, λέγοντας πως τόσο τα κουτιά όσο και οι συχνές ανακοινώσεις -ακόμα και από τις ίδιες τις μπάντες πέρα του χώρου- μακροπρόθεσμα δεν "εκπαίδευσαν" κανέναν. Ή τουλάχιστον αυτό εξέλαβα σαν άνθρωπος που για αρκετό διάστημα δεν έχανε live στο Βιολογικό. Και σχετικά μ' αυτό, τα παιδιά που "στήνονταν" στο κουτί, μοιράζοντας φυλλαδιάκια περί DIY και ελεύθερων lives, μόνο σα μπράβοι δεν ήταν. Ενημέρωναν πώς και γιατί υπάρχει το κουτί, επιτρέποντας στον καθένα να μπει, μία διαδικασία αρκετά ψυχοφθόρα θα έλεγα παρά μπραβιλίκι. Στην Αθήνα η αλήθεια είναι πως δεν έχω ιδέα του τι συμβαίνει και σίγουρα αν η κατάσταση έχει όπως λες περί κοζαρίσματος και άρνησης εισόδου, τότε αυτό θα πρέπει να προβληματίσει τον κόσμο που πηγαίνει στους εν λόγω χώρους, καθώς ένα λάθος δεν αναιρεί κάποιο άλλο, ενώ απονοηματοδοτείται και η έννοια της ελεύθερης συναυλίας που φέρει -ή κατεμέ θα έπρεπε να φέρει- το DIY.




Και δυστυχώς έχω βαρεθεί να βρίσκομαι σε κουβέντες -ιδιαίτερα στο παρελθόν- που προσπαθούν να προσδόσουν στο DIY φετιχιστικά χαρακτηριστικά, όπως π.χ. οι τάδε παίξαν στο 8ball τις προάλλες, οι δείνα βγάλαν δίσκο στην τάδε εταιρία, και πως τελικά δεν τους αξίζει να παίζουν στο χι, ψι στέκι.

Συμφωνώ σε έναν βαθμό, αλλά κάπου εδώ θα ήθελα να σε/σας ρωτήσω. Τι σημαίνει για εσάς η αυτοοργάνωση στη μουσική; Θεωρείτε ότι πρέπει να ενδυναμωθεί και εάν ναι, με ποιους τρόπους;

Και επίσης, υπάρχουν κάποια όρια (πέρα από τα προφανή αντιρατσιστικά κλπ που ανέφερες) που πρέπει να τεθούν σε μπάντες που παίζουν σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους;

Αυτό είναι μία τεράστια κουβέντα, η οποία αφορά πρώτα και κύρια τα άτομα που απαρτίζουν τις ομάδες που στήνουν τις συναυλίες, με το να εξετάζεται η κάθε περίπτωση ξεχωριστά. Στη συνέχεια η όποια κριτική γίνει από τον κόσμο για τις επιλογές θα πρέπει να είναι καλοδεχούμενη, μιας και κανείς δεν κατέχει την απόλυτη αλήθεια. Φυσικά για να γίνει αυτό θα πρέπει να υπάρξει απεμπλοκή από συμπλέγματα και κολλήματα του "χώρου" που τροφοδοτούν νοσηρές καταστάσεις και ΣΑΦΩΣ ειλικρινής διάθεση από όλες τις πλευρές, ώστε η αυτοοργάνωση να πάει από τη θέωρια στην πράξη και να γίνει κτήμα όλων. Ή όσων πραγματικά τους αφορά η παρακολούθηση ποιοτικών συναυλιών σε χώρους πλημμυρισμένους από τα δικά μας νοήματα, οι πρόβες σε αυτοοργανωμένα στούντιο που έχουν στηθεί μακριά από λογικές κέρδους (δόξα το θεό, από χώρους άλλο τίποτα, όρεξη να υπάρχει), οι μπορεί-όχι-και-τόσο-τέλειες ηχογραφήσεις, που όμως δε γεμίζουν τις τσέπες κανενός.