Birdman (2014)

[Raven Lord]

http://www.imdb.com/title/tt2562232

ένας ηθοποιός ο οποίος στο παρελθόν έχει πρωταγωνιστήσει σε υπερηρωικές μπλοκμπαστεριές προσπαθεί να το γυρίσει στην κουλτούρα ανεβάζοντας θεατρικό στο μπρόντγουει. εκεί χρειάζεται να πολεμήσει με τις αντιξοοότητες αλλά και τα φαντάσματα του εαυτού του.

από τις κορυφαίες του '14 σίγουρα, με φοβερό καστ. μου άφησε ανάμεικτα συναισθήματα.

[shora]

μεγαλη ταινια για μενα, OST στο θεο, το cast οπως λες. και ο Κειτον(απο παντα αγαπητος) εδω κανει το παιχνιδι της ζωης του.

αυτοβιογραφια μου φαινεται μενα μιας και ειχε φτασει στο τερμα το αλκοολ ο Κειτον και μπερντμαν/μπατμαν ψηλα γραμματα xD

[Raven Lord]

σωστός στο spoiler ;)

το ανάμεικτο που μου αφήνει εμένα αφορά κυρίως στα μηνύματα. σίγουρα δεν ταυτίζομαι με τον καλλιτέχνη κ τα φαντάσματα του εαυτού του, όλα αυτά τα θεωρώ λίγο first world problems, από την άλλη δεν μπορώ να μην ταυτιστώ με την αντιμετώπιση που βρίσκει από έναν ελιτίστικο χώρο. τεσπα και μόνο που σε οδηγεί σε τέτοιες σκέψεις η ταινία πέτυχε το σκοπό της.

[MoRmEnGiL]

Ton Iñárritu ton parakolou8w apo to Amores Perros, ton de Keaton ton opoio yperagapaw ton prwtoeida cinema to 89 sto batman. Profanws hmoun hdh 8etika prodiate8eimenos kai mporw na pw oti einai ligo pio prosgeiwmenh synais8hmatika apo tis prwtes tainies tou skhno8eta, kai me arese poly. O drummer kai genika to ost htan kataplhktiko oxi toso mousika, oso skhno8etika.

pantws den blepw na exei writing credits o keaton, par oti fainete akrws autobiografiko..

[Art In Haste]

Σαν ταινία ανάμικτα συναισθήματα, σαν σκηνοθεσία....ρεσιτάλ...Ιναρίτου από αλλού.

[Phantom Duck]

ισχύει, πολύ ωραίο αισθητικά αλλά μετά ήμουν σε φάση wtf τι είδα

[Kelldorain]

Προσωπικά δεν μ'άρεσε καθόλου, μου φάνηκε αυτάρεσκο κι υπερβολικά φλύαρο (αρκετά αστείο όταν στο πρώτο 20λεπτο έχει μια σκηνή που ο Norton κατηγορεί τον Keaton ακριβώς γι'αυτό το πράγμα), η επιλογή του Keaton είναι μεν ενδιαφέρουσα αλλά χάνει το νόημα όταν όλοι οι άλλοι χαρακτήρες είναι κινούμενα κλισέ και γενικότερα πρόκειται για μια πολεμική ταινία κατά του χολυγουντιανού συστήματος που όμως είναι όσο πιο εύπεπτη γίνεται κι αμείβεται με 100 υποψηφιότητες -κάτι που δεν λέει κάτι για την ταινία, όσο για το τι γίνεται αποδεκτό με συγκεκριμένη θεματολογία πλέον. Το μονόπλανο του Lubezki ωραίο ομολογουμένως, αλλά δεν καταλαβαίνω πως κολλάει θεματικά.
Απ' την άλλη άρεσε σε όσους ξέρω και έχω θέμα και με τις υπόλοιπες του Ιναρίτου, οπότε w/e.

[MoRmEnGiL]

Congrats, the movie went completely over your head ;p

[Parasight]

Όντως λίγο first world problems η φάση, αλλά αυτό πραγματεύεται τώρα, τι να κάνουμε. Εκτός από την ερμηνειάρα του Keaton, νομίζω θα έπρεπε να αναφερθεί και η αντίστοιχη του Norton. Σκηνοθεσία από άλλον πλανήτη και τι να πρωτοσχολιάσεις σχετικά. Απολαυστικό δίωρο και για μένα εκεί είναι ένα μεγάλο μέρος της αξίας του κινηματογράφου, στο ότι περνάει η ώρα και δεν καταλαβαίνεις πότε.

Σε άλλα νέα, πάντα ήμουν fan, αλλά ειδικά σ'aυτή την ταινία κάτι έπαθα:
http://www.screenslam.com/blog/wp-content/uploads/2014/10/hr_Birdman_91.jpg

:pink: :pink: :pink: :pink: :pink: :pink:

[MoRmEnGiL]

Nai. Se ola.

[BURNIN AMBITION]

λατρεψα ιναριτου στο αμορες περος. λατρεψα και εδω. αναμεσα στις 2 αυτες ταινιες ο ιναριτου εχει γυρισει κατι αλλο φανταστικο?

[Parasight]

21 Grams;;;

[cybernaut]

και έχω θέμα και με τις υπόλοιπες του Ιναρίτου, οπότε w/e.
έτσι.
παρδεχτείτε το,
21 γραμμάρια βαρετό, Βαβέλ βαρετό, Biutiful τα ίδια.
Το Αμόρες Πέρρος αξεπέραστο βέβαια.

[antimusic]

άει μωρή.

[BLiTzER]

Έχω δει 21 grams, Babel, Amores perros και τα βρήκα όλα πολύ ωραίες ταινίες. Επίσης λατρεύω Norton και Watts. Αυτό εδώ, όμως... Η σκηνοθεσία είναι πολύ δυνατή, η μουσική εξαιρετική (2 ώρες jazz drums solo; Pull THAT off, bra!11) και η ηθοποιϊα σε εξίσου υψηλά επίπεδα, αλλά το τελευταίο το περιμέναμε. Κατά τ'άλλα είναι τόσο χίπστερ δηθενιά (δικαιολογημένα εν μέρει, αφού ασχολείται με την υποκριτική) που I don't even.

Μπαιδεγουέι μπορώ να καταλάβω γιατί δεν άρεσε σε κάποιον που δεν τον συγκινούν ανούσιες, παντελώς δήθεν ταινίες, αλλά ουάου-τόσο-βαθιές-και-τεχνικά-εξαίρετες (πχ. σέβομαι απόλυτα την άποψη του Kelldorain που δεν του άρεσαν καν οι προηγούμενες δουλειές του Inarritu, οι οποίες είναι 10 επίπεδα πάνω από αυτό εδώ το πράγμα), αλλά cybernaut σου άρεσε το "amores" κι όχι τα υπόλοιπα; Really? :P

[Ghoul]

μέχρι τη μέση ήταν αρκετά χλιαρή, στη συνέχεια σταδιακά ανεβαίνει και στο τελευταίο τέταρτο σώζεται η ταινία. παρομοίως, δεν κατάφερα να ταυτιστώ με τον ήρωα και θα συμφωνήσω περί αυτοβιογραφίας. η σκηνοθεσία ήταν καλή. από πλευράς ηθοποιίας, μου άρεσε ο keaton στις τελευταίες σκηνές, κατά τ' άλλα δεν ενθουσιάστηκα. αυτό που είχε ενδιαφέρον, πέραν της κριτικής ως προς το χόλυγουντ, σελέμπριτης, μπλοκμπαστερ και τα τέτοια (πολεμώντας το σύστημα εκ των έσω, σαν τον τζιμάκο), ήταν

πώς ο ξεπεσμός και η ακραία ψυχολογία του ήρωα γίνεται τροφή για τις μάζες και την τέχνη.

συγκριτικά με τις υπόλοιπες του ινιάριτου πρόκειται σίγουρα για τη λιγότερο αγαπημένη μου.

[Pacific Rimjob]

αδιαφορη ταινεία, δυο ωρες βαρεμάρας, απορώ τι βρίσκεται σ'αυτον τον μεξικάνο

[BLiTzER]

Τις υπόλοιπες ταινίες του.

[Pacific Rimjob]

μα ειναι πιο βαρετές ακόμα

[12 stars circle your brow]

ρε τι πάθαμε πάλι

[Pacific Rimjob]

α μπορώ κι εγω να μουντζωνω, καλή φαση!

[Dr.Gonzo]

Σκηνοθετικά η ταινία ήταν τόσο φρέσκια που πραγματικά την απόλαυσα (το διαβόητο φαινομενικό μονοπλάνο). Οι ερμηνείες ήταν όλες κουφέτο (btw, ο Keaton έχει χαρακτηριστικά δηλώσει ότι ο συγκεκριμένος ρόλος ήταν ο πιο άσχετος σε σχέση με την πραγματική ζωή, από όλους όσους έχει παίξει (http://www.imdb.com/title/tt2562232/trivia?item=tr2265592)).
Η μουσική επένδυση με τα τύμπανα ήταν απλά σκέτη καβλάρα και επίσης πολύ εύστοχη και αποτελεσματική, ρε πούστη... απορώ με τις κομπλεξάρες που δυσανασχέτησαν γι' αυτό... δηλαδή για όνομα, πρέπει όλες οι big-budget Hollywood ταινίες να έχουν μουσική επένδυση με την κλασσική ορχήστρα με τα αναμασημένα θέματα για να αρέσει;...
Πραγματικά, από τα πιο θετικά σημεία της ταινίας ήταν καθαυτή η μουσική: Υπερτεχνικά ενορχηστρωμένη σε σχέση με την δράση, στα όρια της παράνοιας... εσκεμμένα "γυμνή", σε αρμονία με τις συναισθηματικές αναταράξεις των χαρακτήρων και τέλος, μιλάμε για ταινία που είναι γυρισμένη στην (και κατά κάποιο τρόπο για την) γαμημένη Νέα Υόρκη, συγκεκριμένα το Broadway και αυτή την ιδιαίτερη σκηνή του θεάματος που από καταβολής της έχει αυτοκόλλητη σχέση με ένα στυλ μουσικής: την τζαζ... που αποδώθηκε υπέροχα στην ταινία (το ξαναείπα αυτό; ), με την σχεδόν αποκλειστική χρήση ενός drumkit.

Ωστοσο ο πιο σημαντικός λόγος που μου άρεσε η ταινία ήταν άλλος. Αν προσεγγίσεις την ταινία διαλεκτίκα, διανοητικά... δεν έχεις πολλά να πάρεις. Μου έκανε εντύπωση που παιδία στο τέλος της προβολής φεύγανε και συζητούσαν μουδιασμένα για το τι έγινε τελικά στην ταινία. Δεν ήταν εκεί το θέμα. Ταινιάρες όπως το Seven ή το Fight Club έχουν τρομερή, συναρπαστική πλοκή και το Birdman... δεν είναι τέτοιου στυλ. Ούτε όμως και οι πολύ ενδιαφέροντες χαρακτήρες και το σύμπαν τους είναι αρκετός λόγος για να πει κανείς ότι η ταινία τον άγγιξε. Το δράμα ενός ...επαγγελματικού κλάδου (και μάλιστα τόσο συγκεκριμένου και ιδιαίτερου) μόνο κλινικά μπορείς να το δεις, σαν κάτι απλά ενδιαφέρον - εκτός φυσικά και αν ανήκεις ο ίδιος στον συγκεκριμένο χώρο!
Ο Μεξικάνος λοιπόν, κατ' εμέ, έδωσε ρέστα στο πώς πρόσφερε τα συναισθηματικά χαρακτηριστικά της ταινίας: Αν ο θεατής έχει την τύχη να βρει συναισθηματικές παράλληλες με τον χαρακτηρά, τότε θα πάρει το μεγαλύτερο δώρο της ταινίας. Το νου σας, μιλάω για συναισθηματικά, όχι διανοητικά στοιχεία και δεν αναφέρομαι στο δράμα της εφήμερης δόξας του καλλιτέχνη! - αυτό είναι η επίφαση του σκηνοθέτη για υποστηρίξει τα όποια άλλα στοιχεία του χαρακτήρα. Άλλωστε, είναι πολύ ενδιαφέρον το ότι από τους τίτλους της αρχής ακόμα, ο σκηνοθέτης προσπαθεί να μας βάλει στην ιδιαίτερη διάθεσή του από ένα ρήτο που προβάλλει σαν πρόλογο.
Ακόμα πιο υποκειμενικό και από τα παραπάνω, υπήρξαν στιγμές στην ταινία που είτε κάτι... έκατσε πολύ βαρύ στο στομάχι μου, είτε σχεδόν μπούκωσα (...ντάξει δεν κλαίμε κιόλας ε, μονο θρασ αφού) και το αναφέρω επείδη είχε καιρό να μου συμβεί και συνέβει με αυτή την αρκετά "εξωφρενική" και ανορθόδοξη ταινία και όχι με κανένα προκάτ μελό...

Τελευταίο να σας πω και να μην το ξεχάσετε, ότι ο μέγας Keaton είναι ο ΣΚΑΘΑΡΟΖΟΥΜΗΣ γαμώ το βάζελο, δεν θα ήταν τόσο πετύχημενη επιλογή για τον ρόλο αν ο Iñárritu δεν είχε σφηνώσει μπόλικο χιούμορ στην ταινία, λεπτό και μη. ;)

tl,dr: Η ταινία είναι βιρτουόζικη και η διανομή φοβερή, μην πάτε να την δείτε για την πλοκή, δεν υπάρχει, να πάτε γιατί η ταινία είναι πολύ όμορφη.

[BURNIN AMBITION]

αυτα γραφεις και με κανεις να θελω να γινω ο ντραμερ σου αρρωστημενα
Σκηνοθετικά η ταινία ήταν τόσο φρέσκια που πραγματικά την απόλαυσα (το διαβόητο φαινομενικό μονοπλάνο). Οι ερμηνείες ήταν όλες κουφέτο (btw, ο Keaton έχει χαρακτηριστικά δηλώσει ότι ο συγκεκριμένος ρόλος ήταν ο πιο άσχετος σε σχέση με την πραγματική ζωή, από όλους όσους έχει παίξει (http://www.imdb.com/title/tt2562232/trivia?item=tr2265592)).
Η μουσική επένδυση με τα τύμπανα ήταν απλά σκέτη καβλάρα και επίσης πολύ εύστοχη και αποτελεσματική, ρε πούστη... απορώ με τις κομπλεξάρες που δυσανασχέτησαν γι' αυτό... δηλαδή για όνομα, πρέπει όλες οι big-budget Hollywood ταινίες να έχουν μουσική επένδυση με την κλασσική ορχήστρα με τα αναμασημένα θέματα για να αρέσει;...
Πραγματικά, από τα πιο θετικά σημεία της ταινίας ήταν καθαυτή η μουσική: Υπερτεχνικά ενορχηστρωμένη σε σχέση με την δράση, στα όρια της παράνοιας... εσκεμμένα "γυμνή", σε αρμονία με τις συναισθηματικές αναταράξεις των χαρακτήρων και τέλος, μιλάμε για ταινία που είναι γυρισμένη στην (και κατά κάποιο τρόπο για την) γαμημένη Νέα Υόρκη, συγκεκριμένα το Broadway και αυτή την ιδιαίτερη σκηνή του θεάματος που από καταβολής της έχει αυτοκόλλητη σχέση με ένα στυλ μουσικής: την τζαζ... που αποδώθηκε υπέροχα στην ταινία (το ξαναείπα αυτό; ), με την σχεδόν αποκλειστική χρήση ενός drumkit.

Ωστοσο ο πιο σημαντικός λόγος που μου άρεσε η ταινία ήταν άλλος. Αν προσεγγίσεις την ταινία διαλεκτίκα, διανοητικά... δεν έχεις πολλά να πάρεις. Μου έκανε εντύπωση που παιδία στο τέλος της προβολής φεύγανε και συζητούσαν μουδιασμένα για το τι έγινε τελικά στην ταινία. Δεν ήταν εκεί το θέμα. Ταινιάρες όπως το Seven ή το Fight Club έχουν τρομερή, συναρπαστική πλοκή και το Birdman... δεν είναι τέτοιου στυλ. Ούτε όμως και οι πολύ ενδιαφέροντες χαρακτήρες και το σύμπαν τους είναι αρκετός λόγος για να πει κανείς ότι η ταινία τον άγγιξε. Το δράμα ενός ...επαγγελματικού κλάδου (και μάλιστα τόσο συγκεκριμένου και ιδιαίτερου) μόνο κλινικά μπορείς να το δεις, σαν κάτι απλά ενδιαφέρον - εκτός φυσικά και αν ανήκεις ο ίδιος στον συγκεκριμένο χώρο!
Ο Μεξικάνος λοιπόν, κατ' εμέ, έδωσε ρέστα στο πώς πρόσφερε τα συναισθηματικά χαρακτηριστικά της ταινίας: Αν ο θεατής έχει την τύχη να βρει συναισθηματικές παράλληλες με τον χαρακτηρά, τότε θα πάρει το μεγαλύτερο δώρο της ταινίας. Το νου σας, μιλάω για συναισθηματικά, όχι διανοητικά στοιχεία και δεν αναφέρομαι στο δράμα της εφήμερης δόξας του καλλιτέχνη! - αυτό είναι η επίφαση του σκηνοθέτη για υποστηρίξει τα όποια άλλα στοιχεία του χαρακτήρα. Άλλωστε, είναι πολύ ενδιαφέρον το ότι από τους τίτλους της αρχής ακόμα, ο σκηνοθέτης προσπαθεί να μας βάλει στην ιδιαίτερη διάθεσή του από ένα ρήτο που προβάλλει σαν πρόλογο.
Ακόμα πιο υποκειμενικό και από τα παραπάνω, υπήρξαν στιγμές στην ταινία που είτε κάτι... έκατσε πολύ βαρύ στο στομάχι μου, είτε σχεδόν μπούκωσα (...ντάξει δεν κλαίμε κιόλας ε, μονο θρασ αφού) και το αναφέρω επείδη είχε καιρό να μου συμβεί και συνέβει με αυτή την αρκετά "εξωφρενική" και ανορθόδοξη ταινία και όχι με κανένα προκάτ μελό...

Τελευταίο να σας πω και να μην το ξεχάσετε, ότι ο μέγας Keaton είναι ο ΣΚΑΘΑΡΟΖΟΥΜΗΣ γαμώ το βάζελο, δεν θα ήταν τόσο πετύχημενη επιλογή για τον ρόλο αν ο Iñárritu δεν είχε σφηνώσει μπόλικο χιούμορ στην ταινία, λεπτό και μη. ;)

tl,dr: Η ταινία είναι βιρτουόζικη και η διανομή φοβερή, μην πάτε να την δείτε για την πλοκή, δεν υπάρχει, να πάτε γιατί η ταινία είναι πολύ όμορφη.

[Parasight]

αυτα γραφεις και με κανεις να θελω να γινω ο ντραμερ σου αρρωστημεναΔεν ξέρω πώς, αλλά φάνηκε πολύ πρόστυχο αυτό.

[Dr.Gonzo]

αυτα γραφεις και με κανεις να θελω να γινω ο ντραμερ σου αρρωστημεναΔεν ξέρω πώς, αλλά φάνηκε πολύ πρόστυχο αυτό.



Η μουσική επένδυση με τα τύμπανα ήταν απλά σκέτη καβλάρα

Ντάξει, το'χτισα; :P

[MoRmEnGiL]

Gonze sagapw.

[Om]

Ας μου εξηγήσει κάποιος τι στον πούτσο είδα χθες το βράδυ................................................................................................................
:( :( :(
Πέρα από την κάμερα που ακολουθούσε παντού και τον ντράμερ (οκ δεν ήταν τόσο ευχάριστο σε όλες τις φάσεις) η ταινία δεν είπε τίποτα στον χαζό και υποανάπτυκτο εγκέφαλο μου.
Επιστρέφουμε στις ρίζες:

https://www.youtube.com/watch?v=FW2Q0W2V4q0