Drumsick
22-11-2014, 05:23
Δεν ξέρω αν είχε πάρει ναρκωτικά, αν υπήρχαν όντως τόσο σοβαρά προβλήματα στον ήχο, αν φταίνε οι ορμόνες λόγω εγκυμοσύνης, ή είναι απλά θεότρελη, αλλά η Cat Power που είδαμε απόψε ήταν άκρως ανήσυχη και αποσυντονισμένη. Ζητούσε συνεχώς διορθώσεις στον ήχο (σε κάθε ένα κομμάτι), διέκοπτε κομμάτια για να μιλήσει στους ηχολήπτες ή στον κόσμο, μετά απολογούταν, έλεγε ιστορίες, και γενικώς έδειξε να τα έχει τελείως χαμένα.
Θα περίμενε κανείς να ακολουθήσει μια κακή και γεμάτη κράξιμο κριτική μετά από αυτή την εισαγωγή, αλλά κατά τη γνώμη μου η συναυλία αυτή δε θα μπορούσε να είναι καλύτερη, και θα μείνει στην ιστορία.
Είναι νομίζω η πρώτη φορά, που νιώθω τόσο κοντά σε έναν καλλιτέχνη. Που πέφτει αυτό το τείχος που διαχωρίζει τον γαμάτο, εξιδανικευμένο, γίγαντα Μουσικό, από το θνητό κοινό, και αποκαλύπτεται πως στην πραγματικότητα είναι απλά ένας άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που έχει καλές μέρες, αλλά έχει και κακές, στις οποίες τα κάνει "σκατά", και στεναχωριέται, και εκνευρίζεται, και ξενερώνει, και παρ'όλο που αισθάνεται ντροπή, μαζεύει ο,τι δυνάμεις του έχουν απομείνει, για να δώσει το καλύτερο που μπορεί. Βέβαια, το οτι η Chan Marshall είναι ένας άνθρωπος ευαίσθητος και έντονος, το γνωρίζαμε και μέσα από τη μουσική και την ιστορία της. Είναι όμως άλλο να υποθέτεις πώς είναι κάποιος στην καθημερινότητά του, κι άλλο να γίνεσαι αυτόπτης μάρτυρας μιας επί σκηνής "απομυθοποίησης", η οποία αντί να ρίξει τον άλλον στα μάτια σου, του εξασφαλίζει μια ακόμα πιο ιδιαίτερη θέση στην καρδιά σου.
Στα μουσικά τώρα, τι να πει κανείς.. Επί δυομιση ώρες μας πήρε τα μυαλά με τη φωνάρα της. Ακούστηκαν όλα τα αγαπημένα, και άλλα τόσα. Ακόμα και στα "σκατά" της, ήταν απλά υπέροχη. Πολύ ζεστή και επικοινωνιακή με τον κόσμο, έδωσε την αίσθηση πως ήμασταν όλοι ένα παρεάκι. Ο κόσμος ήταν επίσης ιδιαίτερα θερμός, και δε φάνηκε να ενοχλείται καθόλου από τα "προβλήματα", τα οποία αντιμετωπίστηκαν με χιούμορ και χειροκροτήματα, ενώ για άγνωστους λόγους, υπήρξαν και δυο λιποθυμίες (...).
Συνοψίζοντας, ήταν μια υπέροχη βραδιά. Κλάψαμε, γελάσαμε, νιώσαμε ευγνωμοσύνη που είμαστε ζωντανοί.
Θα περίμενε κανείς να ακολουθήσει μια κακή και γεμάτη κράξιμο κριτική μετά από αυτή την εισαγωγή, αλλά κατά τη γνώμη μου η συναυλία αυτή δε θα μπορούσε να είναι καλύτερη, και θα μείνει στην ιστορία.
Είναι νομίζω η πρώτη φορά, που νιώθω τόσο κοντά σε έναν καλλιτέχνη. Που πέφτει αυτό το τείχος που διαχωρίζει τον γαμάτο, εξιδανικευμένο, γίγαντα Μουσικό, από το θνητό κοινό, και αποκαλύπτεται πως στην πραγματικότητα είναι απλά ένας άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που έχει καλές μέρες, αλλά έχει και κακές, στις οποίες τα κάνει "σκατά", και στεναχωριέται, και εκνευρίζεται, και ξενερώνει, και παρ'όλο που αισθάνεται ντροπή, μαζεύει ο,τι δυνάμεις του έχουν απομείνει, για να δώσει το καλύτερο που μπορεί. Βέβαια, το οτι η Chan Marshall είναι ένας άνθρωπος ευαίσθητος και έντονος, το γνωρίζαμε και μέσα από τη μουσική και την ιστορία της. Είναι όμως άλλο να υποθέτεις πώς είναι κάποιος στην καθημερινότητά του, κι άλλο να γίνεσαι αυτόπτης μάρτυρας μιας επί σκηνής "απομυθοποίησης", η οποία αντί να ρίξει τον άλλον στα μάτια σου, του εξασφαλίζει μια ακόμα πιο ιδιαίτερη θέση στην καρδιά σου.
Στα μουσικά τώρα, τι να πει κανείς.. Επί δυομιση ώρες μας πήρε τα μυαλά με τη φωνάρα της. Ακούστηκαν όλα τα αγαπημένα, και άλλα τόσα. Ακόμα και στα "σκατά" της, ήταν απλά υπέροχη. Πολύ ζεστή και επικοινωνιακή με τον κόσμο, έδωσε την αίσθηση πως ήμασταν όλοι ένα παρεάκι. Ο κόσμος ήταν επίσης ιδιαίτερα θερμός, και δε φάνηκε να ενοχλείται καθόλου από τα "προβλήματα", τα οποία αντιμετωπίστηκαν με χιούμορ και χειροκροτήματα, ενώ για άγνωστους λόγους, υπήρξαν και δυο λιποθυμίες (...).
Συνοψίζοντας, ήταν μια υπέροχη βραδιά. Κλάψαμε, γελάσαμε, νιώσαμε ευγνωμοσύνη που είμαστε ζωντανοί.