tsimpouklano
21-06-2014, 00:33
Η ιδέα για την εξόρμηση έπεσε, έχοντας χάσει vic τόσο σε σαλονίκη, όσο και με mods στη λάρισα και έχοντας στο νου πως το live των ιωαννίνων θα μετατρεπόταν σε ένα τεράστιο γλέντι. Κανά διήμερο πριν το live, μαθαίνουμε πως ίδια μέρα παιζουν και οι stalker και τα τύμπανα του πολέμου ηχούν στη νύφη του θερμαϊκού.
Αφού φτάσαμε με τη βροχή να μας καλωσορίζει, η προετοιμασία για το live έπρεπε να γίνει με το γιαννιώτικο τρόπο και μετά από τίμιο φαΐ και καφέ, έγινε η απαραίτητη στάση σε ΤΙΜΙΟ τσιπουροκαφενείο, όπου και δοκιμάστηκε το υπέροχο απόσταγμα των ιωαννίνων, που είναι από τα πιο νόστιμα πράγματα που χω πιει ποτέ μου. Ετοιμασμένοι, και εξοπλισμένοι, λοιπόν, κατά τις 9παρά ξεκίνησε η ανάβαση προς το θεατράκι του φρόντζου, το οποίο βρίσκεται σχετικά ψηλά μες την πόλη, είναι αμφιθεατρικό και έχει για θέα πιάτο τα γιάννενα και τη λίμνη (νομίζω η εικόνα (https://fbcdn-sphotos-c-a.akamaihd.net/hphotos-ak-xap1/t31.0-8/10344282_775272189159896_8158998414916632921_o.jpg) τα λέει όλα). Από μέρος δεν ξέρω αν μπορούσε να υπάρξει καλύτερο, καθώς και όποιος γούσταρε να κάθεται, καθόταν, όποιος γούσταρε να ναι στο χαμό, ήταν, και η θέα αποζημίωνε τους πάντες (όχι ότι αν γινόταν σε πιλοτή θα χα πρόβλημα, αλλά λέμε τώρα :P). Φυσικά ο καιρός πήγε να κάνει τα δικά του (#giannena_eisai), καθώς μέχρι και κανένα δίωρο πριν το live βροντούσε και έριχνε, μα τελικά ακόμα και οι δυνάμεις της φύσης υποκλήθηκαν μπροστά σε αυτό που ερχόταν.
10παρά ανεβαίνει στη σκηνή το πολυφωνικό σχήμα από το τεπελένι (https://www.youtube.com/watch?v=E1Djg6B1Aec), με τα πανέμορφα καπελάκια του. Η αλήθεια είναι πως δεν τρελάθηκα, αν και είχαν κάποια συμπαθητικά άσματα. Η ώρα πέρασε, μισάωρο-τρια τέταρτα, ευχάριστα, το σχήμα κατέβηκε και είχε έρθει η ώρα.
Το θεατράκι αν και δεν έχει γεμίσει, ο κόσμος είναι πολύς (για δεδομένα ιωαννίνων, φαντάζομαι) και σίγουρα είναι διατεθειμένος για όλα.
11παρά ανεβαίνουν οι vic στη σκηνή και μετά από ένα λιτό πρόλογο και μια συγγνώμη για την καθυστέρηση στην έναρξη της συναυλίας, οι πρώτες νότες γέμισαν την ατμόσφαιρα. Αρχή με ένα (ή δύο, δεν θυμάμαι...) νέο μάλλον κομμάτι, καθώς πρώτη φορά το άκουγα, και συνέχεια με echoes και nova, τα οποία έθεσαν τις βάσεις για το γλέντι (γιατί ο όρος συναυλία δεν αρκεί) που σιγά - σιγά στηνόταν. Συνέχεια με γιάννημ, τι κακό, ταμπουρλα, περδικομάτα, όχι κατ' ανάγκη με αυτή τη σειρά. Κλαρίνο και άγιος ο θεός, από έναν τύπο που πέρα από κλαρίνο, το οποίο το "ταπείνωσε", έπαιξε και ό,τι πνευστό έχει εφευρεθεί από άνθρωπο, σε ένα απίστευτο δέσιμο με τα "κλασσικα" κιθάρα, μπάσσο, ντραμς. Ο ΧΑΜΟΣ στην αγία τριάδα (εχω ζάλη, πηγαινα το δρομο δρομο:dfinger:, ζαλιζομαι) με τον κόσμο είτε πάνω στη σκηνή, είτε από κάτω να στήνει το δικό του γλέντι, μαζί πάντα με την μπάντα, να χορεύει, να κουνιέται, να τραγουδάει, να ταξιδεύει με το κλαρίνο σε κάθε λόγγο και ρυάκι της ηπείρου. Α-π-ί-σ-τ-ε-υ-τ-η έμπνευση για το παραπάνω πάντρεμα, προσωπικά ήταν η στιγμή της βραδιάς. Για τέλος φυσικά κρασί, και ό,τι είχε ήδη γίνει, έγινε x1000, με το κλαρίνο αυτή τη φορά να το παίζει ο τσιγγάνος, πρωην κλαριντζης του συγκροτήματος.
Φεύγοντας, είδα τα παιδιά και πήγα και τους έδωσα συγχαρητήρια για το υπέροχο live και τους έλεγα να ρθουν ξανά σαλονίκη για live γιατί τους έχασα την προηγούμενη φορά και αυτοί με κεράσαν μια μπύρα. Τελικά, δεν ήταν οι vic.
Στη συνέχεια, κατηφόρα ως τη λίμνη για stalker, οι οποίοι παίζαν για τις αναιρέσεις. Η Χρυσή Ευκαιρία να τους δω επιτέλους, να σπάσει η Κατάρα. Στο δρόμο πετυχαίνω coloubra, αλλά ήμουν αρκετά χαμένος, καταφέρνω να συλλαβίσω που πάμε και αποχαιρετώ με την προοπτική ότι θα τον δω αργότερα. Φτάνουμε, μόλις νομίζω είχε τελειώσει η 2η μπάντα και απομένουν οι stalker (τουλάχιστον κανονισμένο το είχανε...:)). Νομίζω δεν θα μπορούσε να έχει γίνει κάτι καλύτερο. Just a burn, line, satanic drugs, children of the sun επιτέλους τα άκουγα και ήμουν ΕΚΕΙ. Φίσκα από κόσμο (πρέπει να γέμισε μετά το τέλος των vic) και ο κακός χαμός. Τίμιες αναιρέσεις ιωαννίνων, μπύρα άλφα 1 ευρώ και σουβλάκι υπέροχο.
Δεν ξέρω αν μπορούσε να χε γίνει πιο ΤΕΛΕΙΟ combo συναυλιακής εκδρομής. Το να απολαμβάνεις τη γλυκιά ταλαιπωρία όταν την πέφτεις μετά από ένα τέτοιο βράδυ, μαζί με τις αναμνήσεις της, είναι ό,τι καλύτερο για να σε κάνει να ταβλιαστείς με ένα τεράστιο χαμόγελο στη μούρη. Πάντα τέτοια.
Αφού φτάσαμε με τη βροχή να μας καλωσορίζει, η προετοιμασία για το live έπρεπε να γίνει με το γιαννιώτικο τρόπο και μετά από τίμιο φαΐ και καφέ, έγινε η απαραίτητη στάση σε ΤΙΜΙΟ τσιπουροκαφενείο, όπου και δοκιμάστηκε το υπέροχο απόσταγμα των ιωαννίνων, που είναι από τα πιο νόστιμα πράγματα που χω πιει ποτέ μου. Ετοιμασμένοι, και εξοπλισμένοι, λοιπόν, κατά τις 9παρά ξεκίνησε η ανάβαση προς το θεατράκι του φρόντζου, το οποίο βρίσκεται σχετικά ψηλά μες την πόλη, είναι αμφιθεατρικό και έχει για θέα πιάτο τα γιάννενα και τη λίμνη (νομίζω η εικόνα (https://fbcdn-sphotos-c-a.akamaihd.net/hphotos-ak-xap1/t31.0-8/10344282_775272189159896_8158998414916632921_o.jpg) τα λέει όλα). Από μέρος δεν ξέρω αν μπορούσε να υπάρξει καλύτερο, καθώς και όποιος γούσταρε να κάθεται, καθόταν, όποιος γούσταρε να ναι στο χαμό, ήταν, και η θέα αποζημίωνε τους πάντες (όχι ότι αν γινόταν σε πιλοτή θα χα πρόβλημα, αλλά λέμε τώρα :P). Φυσικά ο καιρός πήγε να κάνει τα δικά του (#giannena_eisai), καθώς μέχρι και κανένα δίωρο πριν το live βροντούσε και έριχνε, μα τελικά ακόμα και οι δυνάμεις της φύσης υποκλήθηκαν μπροστά σε αυτό που ερχόταν.
10παρά ανεβαίνει στη σκηνή το πολυφωνικό σχήμα από το τεπελένι (https://www.youtube.com/watch?v=E1Djg6B1Aec), με τα πανέμορφα καπελάκια του. Η αλήθεια είναι πως δεν τρελάθηκα, αν και είχαν κάποια συμπαθητικά άσματα. Η ώρα πέρασε, μισάωρο-τρια τέταρτα, ευχάριστα, το σχήμα κατέβηκε και είχε έρθει η ώρα.
Το θεατράκι αν και δεν έχει γεμίσει, ο κόσμος είναι πολύς (για δεδομένα ιωαννίνων, φαντάζομαι) και σίγουρα είναι διατεθειμένος για όλα.
11παρά ανεβαίνουν οι vic στη σκηνή και μετά από ένα λιτό πρόλογο και μια συγγνώμη για την καθυστέρηση στην έναρξη της συναυλίας, οι πρώτες νότες γέμισαν την ατμόσφαιρα. Αρχή με ένα (ή δύο, δεν θυμάμαι...) νέο μάλλον κομμάτι, καθώς πρώτη φορά το άκουγα, και συνέχεια με echoes και nova, τα οποία έθεσαν τις βάσεις για το γλέντι (γιατί ο όρος συναυλία δεν αρκεί) που σιγά - σιγά στηνόταν. Συνέχεια με γιάννημ, τι κακό, ταμπουρλα, περδικομάτα, όχι κατ' ανάγκη με αυτή τη σειρά. Κλαρίνο και άγιος ο θεός, από έναν τύπο που πέρα από κλαρίνο, το οποίο το "ταπείνωσε", έπαιξε και ό,τι πνευστό έχει εφευρεθεί από άνθρωπο, σε ένα απίστευτο δέσιμο με τα "κλασσικα" κιθάρα, μπάσσο, ντραμς. Ο ΧΑΜΟΣ στην αγία τριάδα (εχω ζάλη, πηγαινα το δρομο δρομο:dfinger:, ζαλιζομαι) με τον κόσμο είτε πάνω στη σκηνή, είτε από κάτω να στήνει το δικό του γλέντι, μαζί πάντα με την μπάντα, να χορεύει, να κουνιέται, να τραγουδάει, να ταξιδεύει με το κλαρίνο σε κάθε λόγγο και ρυάκι της ηπείρου. Α-π-ί-σ-τ-ε-υ-τ-η έμπνευση για το παραπάνω πάντρεμα, προσωπικά ήταν η στιγμή της βραδιάς. Για τέλος φυσικά κρασί, και ό,τι είχε ήδη γίνει, έγινε x1000, με το κλαρίνο αυτή τη φορά να το παίζει ο τσιγγάνος, πρωην κλαριντζης του συγκροτήματος.
Φεύγοντας, είδα τα παιδιά και πήγα και τους έδωσα συγχαρητήρια για το υπέροχο live και τους έλεγα να ρθουν ξανά σαλονίκη για live γιατί τους έχασα την προηγούμενη φορά και αυτοί με κεράσαν μια μπύρα. Τελικά, δεν ήταν οι vic.
Στη συνέχεια, κατηφόρα ως τη λίμνη για stalker, οι οποίοι παίζαν για τις αναιρέσεις. Η Χρυσή Ευκαιρία να τους δω επιτέλους, να σπάσει η Κατάρα. Στο δρόμο πετυχαίνω coloubra, αλλά ήμουν αρκετά χαμένος, καταφέρνω να συλλαβίσω που πάμε και αποχαιρετώ με την προοπτική ότι θα τον δω αργότερα. Φτάνουμε, μόλις νομίζω είχε τελειώσει η 2η μπάντα και απομένουν οι stalker (τουλάχιστον κανονισμένο το είχανε...:)). Νομίζω δεν θα μπορούσε να έχει γίνει κάτι καλύτερο. Just a burn, line, satanic drugs, children of the sun επιτέλους τα άκουγα και ήμουν ΕΚΕΙ. Φίσκα από κόσμο (πρέπει να γέμισε μετά το τέλος των vic) και ο κακός χαμός. Τίμιες αναιρέσεις ιωαννίνων, μπύρα άλφα 1 ευρώ και σουβλάκι υπέροχο.
Δεν ξέρω αν μπορούσε να χε γίνει πιο ΤΕΛΕΙΟ combo συναυλιακής εκδρομής. Το να απολαμβάνεις τη γλυκιά ταλαιπωρία όταν την πέφτεις μετά από ένα τέτοιο βράδυ, μαζί με τις αναμνήσεις της, είναι ό,τι καλύτερο για να σε κάνει να ταβλιαστείς με ένα τεράστιο χαμόγελο στη μούρη. Πάντα τέτοια.