Ghoul
14-02-2014, 02:16
Οι δύο πρώτες ταινίες του Gaspar Noé.
Το Carne (http://www.imdb.com/title/tt0218871/) είναι μικρού μήκους και η πλοκή αφορά σε έναν κρεοπώλη που έχει ψύχωση με την άλαλη κόρη του. Πιστεύοντας ότι αυτή έχει δεχτεί σεξουαλική επίθεση, ο πατέρας παίρνει εκδίκηση κάτι που θα αλλάξει όλη του τη ζωή.
Το Seul contre tous (I Stand Alone) (http://www.imdb.com/title/tt0157016/) αποτελεί σίκουελ του Carne και την πρώτη ολοκληρωμένη ταινία του Noé. Μας δείχνει την προσπάθειά του πατέρα να ξεκινήσει από την αρχή, άνεργος πια, αναζητώντας δουλειά σε έναν ξένο τόπο, περιμένοντας από την σύντροφό του ένα παιδί που δεν ήθελε, μια ζωή που τον πνίγει. Όλα αυτά τον ωθούν σε ακραίες σκέψεις και πράξεις. Τα παρατάει όλα και επιστρέφει στο Παρίσι, συνειδητοποιεί τη μοναχικότητα της ζωής, αποζητώντας μάταια μια τελευταία ευκαιρία και να ξανασμίξει με την κόρη του.
Η "τριλογία" ολοκληρώνεται στην πρώτη σκηνή του Irréversible (http://www.electricrequiem.com/forum/showthread.php?36-Irr%C3%A9versible-(2002)).
Κι εδώ, όπως στο Irréversible, πρόκειται για ταινίες που σκοπεύουν να ενοχλήσουν το θεατή μέσα από ακραίες και αρρωστημένες καταστάσεις. Κινηματογραφικά θα έλεγα πως είναι άρτιες ταινίες, όμως με έχει προβληματίσει το μήνυμα που θέλει να περάσει ο Noé. Κι αυτός είναι ο λόγος που ανοίγω τη συζήτηση. Στο Irréversible αυτό ήταν αρκετά σαφές (όπως πολύ όμορφα το αναλύει ο μικρός rince στο παραπάνω θρεντ). εδώ όμως είναι όλα μπερδεμένα:
Μας δίνεται το ιστορικό του κρεοπώλη: ορφανός, με πατέρα κομμουνιστή ο οποίος πέθανε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης της Ναζιστικής Γερμανίας. Η γυναίκα του τον παράτησε με μία κόρη που την ανάθρεψε μόνος και στη συνέχεια την ερωτεύεται. Σίγουρα παρουσιάζει έναν διαταραγμένο χαρακτήρα, στα όρια της ψυχασθένειας. Στον καταιγισμό των σκέψεών του, παρατηρούμε να θέλει να σκοτώσει γυναίκες, ομοφυλόφιλους, άραβες, ενώ ταυτόχρονα βρίζει και σιχαίνεται τους Ναζί. Καταλήγει στην ιδέα ότι η κοινωνία μάς έχει επιβάλει όρια στην αγάπη και τον έρωτα. Από την άλλη σε σκηνές έχουμε εθνικιστικά White Pride συνθήματα να λανσάρουν στους τοίχους. Κατανοώ ότι πιθανότατα θέλει να προβληματίσει, δημιουργώντας έναν ακραίο χαρακτήρα ενός μέσου Γάλλου, που κάνει πράξη (ή και όχι) τις μιαρές σκέψεις του και τελικά βγαίνει αλώβητος από αυτές, χωρίς να υπάρξει η κάθαρση για το θεατή. Αλλά νομίζω ότι υπάρχει μία σύγχυση. Πού θέλει να καταλήξει τελικά; Θέλει απλά να σοκάρει; Δεν παίρνει θέση ή παίρνει θέση μην παίρνοντας θέση; κάποιος να μου εξηγήσει.
Το Carne (http://www.imdb.com/title/tt0218871/) είναι μικρού μήκους και η πλοκή αφορά σε έναν κρεοπώλη που έχει ψύχωση με την άλαλη κόρη του. Πιστεύοντας ότι αυτή έχει δεχτεί σεξουαλική επίθεση, ο πατέρας παίρνει εκδίκηση κάτι που θα αλλάξει όλη του τη ζωή.
Το Seul contre tous (I Stand Alone) (http://www.imdb.com/title/tt0157016/) αποτελεί σίκουελ του Carne και την πρώτη ολοκληρωμένη ταινία του Noé. Μας δείχνει την προσπάθειά του πατέρα να ξεκινήσει από την αρχή, άνεργος πια, αναζητώντας δουλειά σε έναν ξένο τόπο, περιμένοντας από την σύντροφό του ένα παιδί που δεν ήθελε, μια ζωή που τον πνίγει. Όλα αυτά τον ωθούν σε ακραίες σκέψεις και πράξεις. Τα παρατάει όλα και επιστρέφει στο Παρίσι, συνειδητοποιεί τη μοναχικότητα της ζωής, αποζητώντας μάταια μια τελευταία ευκαιρία και να ξανασμίξει με την κόρη του.
Η "τριλογία" ολοκληρώνεται στην πρώτη σκηνή του Irréversible (http://www.electricrequiem.com/forum/showthread.php?36-Irr%C3%A9versible-(2002)).
Κι εδώ, όπως στο Irréversible, πρόκειται για ταινίες που σκοπεύουν να ενοχλήσουν το θεατή μέσα από ακραίες και αρρωστημένες καταστάσεις. Κινηματογραφικά θα έλεγα πως είναι άρτιες ταινίες, όμως με έχει προβληματίσει το μήνυμα που θέλει να περάσει ο Noé. Κι αυτός είναι ο λόγος που ανοίγω τη συζήτηση. Στο Irréversible αυτό ήταν αρκετά σαφές (όπως πολύ όμορφα το αναλύει ο μικρός rince στο παραπάνω θρεντ). εδώ όμως είναι όλα μπερδεμένα:
Μας δίνεται το ιστορικό του κρεοπώλη: ορφανός, με πατέρα κομμουνιστή ο οποίος πέθανε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης της Ναζιστικής Γερμανίας. Η γυναίκα του τον παράτησε με μία κόρη που την ανάθρεψε μόνος και στη συνέχεια την ερωτεύεται. Σίγουρα παρουσιάζει έναν διαταραγμένο χαρακτήρα, στα όρια της ψυχασθένειας. Στον καταιγισμό των σκέψεών του, παρατηρούμε να θέλει να σκοτώσει γυναίκες, ομοφυλόφιλους, άραβες, ενώ ταυτόχρονα βρίζει και σιχαίνεται τους Ναζί. Καταλήγει στην ιδέα ότι η κοινωνία μάς έχει επιβάλει όρια στην αγάπη και τον έρωτα. Από την άλλη σε σκηνές έχουμε εθνικιστικά White Pride συνθήματα να λανσάρουν στους τοίχους. Κατανοώ ότι πιθανότατα θέλει να προβληματίσει, δημιουργώντας έναν ακραίο χαρακτήρα ενός μέσου Γάλλου, που κάνει πράξη (ή και όχι) τις μιαρές σκέψεις του και τελικά βγαίνει αλώβητος από αυτές, χωρίς να υπάρξει η κάθαρση για το θεατή. Αλλά νομίζω ότι υπάρχει μία σύγχυση. Πού θέλει να καταλήξει τελικά; Θέλει απλά να σοκάρει; Δεν παίρνει θέση ή παίρνει θέση μην παίρνοντας θέση; κάποιος να μου εξηγήσει.