Κωλαράκι Τορνευτό
27-09-2013, 05:43
Ας κανουμε και μια δισκοκριτικουλα τωρα που γυριζει. Λοιπον, το νεο εγχειρημα των John Petrucci & James LaBrie περιλαμβανει ολα τα στοιχεια της δευτερης περιοδου της μπαντας τους, δηλαδη των τελευταιων 10 χρονων:
James LaBrie στη φωνη, τη μαλλουρα, το ντεκαπαζ, τον αυνανισμο του μικροφωνου, ανεμιστηρες για το μαλλι, τσιριδες, μανικιουρ, πεντικιουρ
John Muyng για μια ακομα φορα session μελος στο μπασο, επι 25 συναπτα ετη (!)
Jordan Rudess στα πληκτρα, στο i-pad, στο i-phone, στο i-pod, στο i-mac, στις μπουρμπουληθρες και στο γκρι μουσι
Mike στα τυμπανα (το επωνυμο δεν εχει μεγαλη σημασια τελικα)
John Petrucci σε κιθαρες, συνθεση, ενορχηστρωση, οργανωση, παραγωγη, στιχους, επιλογη φαγητου στο στουντιο, φροντιδα τυμπανων, αγορες μουσικων οργανων, πρωτεινες, γυμναστηριο, κρεατινη, αμυλο, υδατανθρακες, μπρατσα, groupies, συναυλιες, πληκτρα, μπασο, βιολοντσελο, μπουζουκι, κοντρα μπασο, δερεμιν, χηρεμιν, μινμιν, εβρυγουερμην, αγγλικα, αμερικανικα, ελληνικα, γαλλικα, κινεζικα, σουμεριακα, περσικα, σολο, ριφφ, τρεμολο, κουπλε, ρεφρεν, μπριτζ, ποκερ, πρεφα, μπιριμπα, μπλακτζακ, τζακμπλακ και οτιδηποτε αλλο
http://metalinjection.s3.amazonaws.com/wp-content/uploads/2013/07/Dream-Theater-2013-album.jpg
Ειτε εισαι fanboy, ειτε απλος οπαδος, ειτε hater, ειναι γενικα κοινως αποδεκτο το οτι τα πρωτα 10 χρονια και 5 αλμπουμ της καριερας των Dream Theater (1992 - 2002) ειναι ποιοτικα αρκετα καλυτερα απο τα επομενα δεκα χρονια και τα επομενα 5 αλμπουμ (2003 - 2013). Σημειωση, οποιος μετραει το WDADU (1989) ως μερος της καριερας τους, ε ας παει σε κανα γιατρο. Αλλο καριερα, αλλο δισκογραφια. Δεν υπαρχει κανενας Τσαρλι Ντομινιτσι, το μονο που υπαρχει ειναι το Ytse Jam. Τωρα, το ποσο καλυτερα ειναι τα πρωτα 5 απο τα επομενα 5, δεν εχει μεγαλη σημασια. Αλμπουμς οπως τα Octavarium και Dramatic Turn Of Events στεκονται μια χαρα απο μονα τους, χωρις να χρειαζεται να αναλωθουμε σε ανουσιες συγκρισεις με το Images & Words, κατι που τεινει να καταντησει πιο βαρετο κι απο το αν ξεπουληθηκαν οι Metallica το 1996 (1991 για τους υπερβολικα :touched: ) ή οχι.
1. "False Awakening Suite" (Instrumental, music by Petrucci, Rudess) 2:42
2. "The Enemy Inside" 6:17
3. "The Looking Glass" 4:53
4. "Enigma Machine" (instrumental, music by Petrucci, Rudess, Myung, Mangini) 6:02
5. "The Bigger Picture" 7:41
6. "Behind the Veil" 6:53
7. "Surrender to Reason" (Lyrics by Myung) 6:35
8. "Along for the Ride" (Music by Petrucci, Rudess) 4:45
9. "Illumination Theory" 22:18
Εδω να σημειωθει οτι αυτο με το ποιος εγραψε τη μουσικη ειναι καινοτομια του προτζεκτ των John & James, αφου τα παλιοτερα αλμπουμς ολα ελεγαν music written by Dream Theater... ασχολιαστο απλα. Ας περασουμε στο ζουμι ομως. Το False Awakening Suite ειναι μια εισαγωγη η οποια θα μπορουσε να ειναι καλλιστα σε οποιοδηποτε απο τα δυο Liquid Tension Experiment, και αυτο φυσικα το γραφω για καλο. Δεν ειναι κατι που θα αλλαξει τη ροη της ιστοριας, ειναι απλως μια μη-κοινοτυπη εισαγωγη που σε βαζει στο κλιμα του δισκου, ο οποιος συνεχιζει με το The Enemy Inside. Αυτο ειναι και το single, και το ειχαμε ακουσει εδω και κανα μηνα. Δεν εχω ιδεα πως αντιμετωπισαν αυτο το τραγουδι οι υπολοιποι, εγω το θεωρω γαμω τα τραγουδια, απλα κι ομορφα. Γρηγορο, δυνατο, σε πολυ κλασικο κλιμα για Dream Theater, χωρις πολλα πολλα και χωρις πληκτροκιθαροψωλαρισμα ©. Στη συνεχεια εχουμε μαλλον το αγαπημενο μου τραγουδι απο το δισκο, με τον τιτλο The Looking Glass. Aν δε σου αρεσουν ουτε τα κλασικα 90'ς αλμπουμς τους και διαβαζεις αυτο το review εχοντας φτασει μεχρι εδω, πηγαινε σε παρακαλω να αυτοκτονησεις. Δεν εχει τιποτα για σενα απο δω και περα. Αν ειχες καποτε στο παρελθον ενδιαφερον για την καλη περιοδο των DT, τοτε αυτο το τραγουδι ειναι γραμμενο για σενα (οξω Διαφανα Κρινα πουστρελια). Καταρχας, ακουγεται και μαλιστα πεντακαθαρα, ο Muyng. Κατα δευτερον, ο Petrucci εχει γραψει και ενορχηστρωσει πανεμορφα ολο το τραγουδι. Ο Labrie ειναι βγαλμενος απο την εποχη που εμοιαζε ακομα περισσοτερο στον Hasselhoff, και ΑΚΟΜΑ κι ο γαμημενος που κατεστρεψε τη μπαντα, εχει βαλει ομορφα πληκτρα, αν ειναι ποτε δυνατον.
The Enigma Machine ειναι ενα instrumental (το πρωτο μετα απο 10 χρονια! - το intro δε μετραει) με ομορφες μελωδιες και αρκετο κιθαροπληκτροψωλαρισμα, το οποιο με εναν αξιολογο κημπορντιστα μπορει να ηταν και 30 φορες καλυτερο. Σιγουρα μας πηγαινει περισσοτερο στην προσφατη ιστορια των DT, με χεβι κιθαρες και αμετρητα σολιδια (γαμηστερα απο την κιθαρα, για πεταμα απο τα πληκτρα), και προτεινεται μονο στους πολυ hardcore οπαδους. Καπου εδω αρχιζουν οι εκπληξεις. Οι Dream Theater μας ειχαν συνηθισει στις προηγουμενες κυκλοφοριες σε πληθωρα πολυπλοκων τραγουδιων, λιγα μονο απο τα οποια δινουν μεγαλη εμφαση στο συναισθημα, ενω τα περισσοτερο εστιαζουν σε επιδειξη τεχνικης και σε ορυμαγδο (ομολογουμενως πολυ πιασαρικων) μελωδιων και ριφφς το ενα μετα το αλλο. Τα επομενα τεσσερα τραγουδια (The Bigger Picture, Behind The Veil, Surrender To Reason, Along For The Ride) εχουν ολα πολυ straightforward δομη, με εστιαση περισσοτερο στο συναισθημα που βγαζει το καθε τραγουδι, παρα στην οποιαδηποτε επιδειξη και υπερφορτωση με riffs και ιδεες. Προσωπικα αυτο μονο θετικο το βρισκω, με μεγαλυτερη εντυπωση να μου κανει το Behind The Veil και το πρωτο μισο του Along For The Ride, μεχρι δηλαδη να το καταστρεψει ο καριολης.
Και εδω ερχεται το ζουμι ολης της κριτικης. Το οποιο συσσωρευεται σε λιγες λεξεις μονο. Jordan Rudess γαμω το σπιτακι σου πουτανας γιε. Ο μισος εφηβος μεταλλικος κοσμος ειχε καυλωσει και εκσπερματωσει στους 2 τοιχους του δωματιου του, οταν πριν 14 χρονια ανακοινωθηκε πως ο Jordan Rudess των LTE, πηρε τη θεση του "πολυ μη-προγκρεσιβ για τους DT" Derek Sherinian. Ακομα κι εγω, που ειχα ξενερωσει (αφου Sherinian <3), ανυπομονουσα να δω τι μπορει να προσφερει ο Αir Rudess και το εκπληκτικα πλουραλιστικο και τεχνικο του παιξιμο στη μπαντα. Το αποτελεσμα ηταν μια εκπληκτικη δισκαρα (Scenes From A Memory) της οποιας το 90% των πληκτρων ανηκε σε Sherinian και Moore (το ηχογραφημενο demo απο εποχες πριν το A Change Of Seasons υπαρχει εκει εξω για οσους δε με πιστευουν), στη συνεχεια μια ημι-δισκαρα (Six Degrees) στην οποια ο ΜΑΛΑΚΑΣ εβαλε οτι καλες ιδεες ειχε συγκεντρωσει προφανως τα προηγουμενα 10 χρονια (Blind Faith, Disappear, Solitary Shell πραγματικα ελπιδοφορα δειγματα) και 5 δισκους στους οποιους νομιζω πως δεν εχω ακουσει ουτε ενα σημειο στα πληκτρα και να πω "τι εβαλε ρε μλκ ο γαμημενος, τι μελωδιαρα ειναι αυτη".... πληρης απογοητευση. Οτι καλο υπαρχει στο Dream Theater, το καταστρεφει ο τριμαλακας με τις μπουρμπουληθρες, τα ανεμπνευστα σολιδια με τον ιδιο ηχο απο το 1999, κι αυτα τα εκατομμυρια διαφορετικα και συναμα ιδια μπλιμπλικια που εχει κατασκευασει με καθε εκτρωματικο προιον της Apple. ΙΣΩΣ να μαρεσει καπως η εισαγωγη του Behind The Veil, αλλα οταν γαμας ετσι το τελος ενος υπεροχου τραγουδιου οπως το Along For The Ride, να παρεις την εισαγωγη και να την βαλεις στον κωλο σου, μαζι με ολο το γκριζο μουσι, τριχα προς τριχα.
Τα θετικα του δισκου:
- Οτι εχει γραψει ο Petrucci. Ολα ρε.
- Η συνεχης βελτιωση της φωνης του LaBrie (εκτος κι αν εισαι hater, ε ψοφα?), ο οποιος δοκιμαζει και λιγες τσιριδες μετα απο τετρακοσα δωδεκα χρονια και το κανει καλα.
- Ρε φιλε ακουγεται ο Muyng. Σε πολλα τραγουδια. Με ωραιες ιδεες. Λες μετα απο 25 χρονια να τον προσλαβουν ως κανονικο μελος?
Τα αδιαφορα του δισκου:
- Ο Mangini. Φυσικα μιλαμε για εναν υπερτατο εκτελεστικα drummer, με φοβερη τεχνικη, την καλυτερη επιλογη απο οσους ειχαν περασει απο audition, και πιθανοτατα ελαφρως καλυτερο κι απο τον Portnoy στο εκτελεστικο κομματι. Συνθετικα, δεν καταλαβα πολλες διαφορες απο τον προηγουμενο δισκο, στον οποιο ειχε προγραμματισει τα τυμπανα ο Petrucci. Αν συνεχισουν ετσι, προβλεπω το 2024 να κατεβαινει στις συναυλιες μονος του ο Petrucci παιζοντας 4 οργανα ταυτοχρονα και τραγουδωντας κιολας. Ισως και να μη με χαλαει. Σορρυ, αλλα εμενα μου λειπει η μαλακια του Portnoy, ακομα και τα δευτερα του φωνητικα, ακομα και το drumming του που εχει μεινει στασιμο απο το 1999. Τουλαχιστον ακουγες και καταλαβαινες με τη μια οτι ειναι αυτος.
Τα αρνητικα του δισκου:
-ΣΚΑΣΕ ΠΙΑ i-vomit.
ΤΕΛΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Ενας καλος δισκος, σχεδον μονο για τους ηδη fans. Οποιος δεν γουσταρε ηδη, δε θα γουσταρει τωρα. Κοινως, κανεις αλλος δε νοιαστηκε.
YΓ. Το Illumination Theory ειναι το 22λεπτο κομματι που κλεινει το δισκο. Οταν ΔΕΝ εχεις αλλο κομματι τοσο μεγαλο σε διαρκεια, με τοσες αλλαγες κτλ, ναι ρε γαμημενοι, ειναι θετικο το να συμπεριλαβεις ενα τετοιο κομματι. Δε θελω να αφιερωσω αλλο χρονο, το κομματι αυτο ειναι πολυ ομορφο σε σημεια, αρκετα αδιαφορο σε αλλα (οταν παιζει ο μηδεν-συναισθημα-τζορνταν-καριολοπουστας) και με ενα αρκετα ενδιαφερον σημειο μετα τη μεση και τους μπαροκ αυνανισμους του i-beard.
James LaBrie στη φωνη, τη μαλλουρα, το ντεκαπαζ, τον αυνανισμο του μικροφωνου, ανεμιστηρες για το μαλλι, τσιριδες, μανικιουρ, πεντικιουρ
John Muyng για μια ακομα φορα session μελος στο μπασο, επι 25 συναπτα ετη (!)
Jordan Rudess στα πληκτρα, στο i-pad, στο i-phone, στο i-pod, στο i-mac, στις μπουρμπουληθρες και στο γκρι μουσι
Mike στα τυμπανα (το επωνυμο δεν εχει μεγαλη σημασια τελικα)
John Petrucci σε κιθαρες, συνθεση, ενορχηστρωση, οργανωση, παραγωγη, στιχους, επιλογη φαγητου στο στουντιο, φροντιδα τυμπανων, αγορες μουσικων οργανων, πρωτεινες, γυμναστηριο, κρεατινη, αμυλο, υδατανθρακες, μπρατσα, groupies, συναυλιες, πληκτρα, μπασο, βιολοντσελο, μπουζουκι, κοντρα μπασο, δερεμιν, χηρεμιν, μινμιν, εβρυγουερμην, αγγλικα, αμερικανικα, ελληνικα, γαλλικα, κινεζικα, σουμεριακα, περσικα, σολο, ριφφ, τρεμολο, κουπλε, ρεφρεν, μπριτζ, ποκερ, πρεφα, μπιριμπα, μπλακτζακ, τζακμπλακ και οτιδηποτε αλλο
http://metalinjection.s3.amazonaws.com/wp-content/uploads/2013/07/Dream-Theater-2013-album.jpg
Ειτε εισαι fanboy, ειτε απλος οπαδος, ειτε hater, ειναι γενικα κοινως αποδεκτο το οτι τα πρωτα 10 χρονια και 5 αλμπουμ της καριερας των Dream Theater (1992 - 2002) ειναι ποιοτικα αρκετα καλυτερα απο τα επομενα δεκα χρονια και τα επομενα 5 αλμπουμ (2003 - 2013). Σημειωση, οποιος μετραει το WDADU (1989) ως μερος της καριερας τους, ε ας παει σε κανα γιατρο. Αλλο καριερα, αλλο δισκογραφια. Δεν υπαρχει κανενας Τσαρλι Ντομινιτσι, το μονο που υπαρχει ειναι το Ytse Jam. Τωρα, το ποσο καλυτερα ειναι τα πρωτα 5 απο τα επομενα 5, δεν εχει μεγαλη σημασια. Αλμπουμς οπως τα Octavarium και Dramatic Turn Of Events στεκονται μια χαρα απο μονα τους, χωρις να χρειαζεται να αναλωθουμε σε ανουσιες συγκρισεις με το Images & Words, κατι που τεινει να καταντησει πιο βαρετο κι απο το αν ξεπουληθηκαν οι Metallica το 1996 (1991 για τους υπερβολικα :touched: ) ή οχι.
1. "False Awakening Suite" (Instrumental, music by Petrucci, Rudess) 2:42
2. "The Enemy Inside" 6:17
3. "The Looking Glass" 4:53
4. "Enigma Machine" (instrumental, music by Petrucci, Rudess, Myung, Mangini) 6:02
5. "The Bigger Picture" 7:41
6. "Behind the Veil" 6:53
7. "Surrender to Reason" (Lyrics by Myung) 6:35
8. "Along for the Ride" (Music by Petrucci, Rudess) 4:45
9. "Illumination Theory" 22:18
Εδω να σημειωθει οτι αυτο με το ποιος εγραψε τη μουσικη ειναι καινοτομια του προτζεκτ των John & James, αφου τα παλιοτερα αλμπουμς ολα ελεγαν music written by Dream Theater... ασχολιαστο απλα. Ας περασουμε στο ζουμι ομως. Το False Awakening Suite ειναι μια εισαγωγη η οποια θα μπορουσε να ειναι καλλιστα σε οποιοδηποτε απο τα δυο Liquid Tension Experiment, και αυτο φυσικα το γραφω για καλο. Δεν ειναι κατι που θα αλλαξει τη ροη της ιστοριας, ειναι απλως μια μη-κοινοτυπη εισαγωγη που σε βαζει στο κλιμα του δισκου, ο οποιος συνεχιζει με το The Enemy Inside. Αυτο ειναι και το single, και το ειχαμε ακουσει εδω και κανα μηνα. Δεν εχω ιδεα πως αντιμετωπισαν αυτο το τραγουδι οι υπολοιποι, εγω το θεωρω γαμω τα τραγουδια, απλα κι ομορφα. Γρηγορο, δυνατο, σε πολυ κλασικο κλιμα για Dream Theater, χωρις πολλα πολλα και χωρις πληκτροκιθαροψωλαρισμα ©. Στη συνεχεια εχουμε μαλλον το αγαπημενο μου τραγουδι απο το δισκο, με τον τιτλο The Looking Glass. Aν δε σου αρεσουν ουτε τα κλασικα 90'ς αλμπουμς τους και διαβαζεις αυτο το review εχοντας φτασει μεχρι εδω, πηγαινε σε παρακαλω να αυτοκτονησεις. Δεν εχει τιποτα για σενα απο δω και περα. Αν ειχες καποτε στο παρελθον ενδιαφερον για την καλη περιοδο των DT, τοτε αυτο το τραγουδι ειναι γραμμενο για σενα (οξω Διαφανα Κρινα πουστρελια). Καταρχας, ακουγεται και μαλιστα πεντακαθαρα, ο Muyng. Κατα δευτερον, ο Petrucci εχει γραψει και ενορχηστρωσει πανεμορφα ολο το τραγουδι. Ο Labrie ειναι βγαλμενος απο την εποχη που εμοιαζε ακομα περισσοτερο στον Hasselhoff, και ΑΚΟΜΑ κι ο γαμημενος που κατεστρεψε τη μπαντα, εχει βαλει ομορφα πληκτρα, αν ειναι ποτε δυνατον.
The Enigma Machine ειναι ενα instrumental (το πρωτο μετα απο 10 χρονια! - το intro δε μετραει) με ομορφες μελωδιες και αρκετο κιθαροπληκτροψωλαρισμα, το οποιο με εναν αξιολογο κημπορντιστα μπορει να ηταν και 30 φορες καλυτερο. Σιγουρα μας πηγαινει περισσοτερο στην προσφατη ιστορια των DT, με χεβι κιθαρες και αμετρητα σολιδια (γαμηστερα απο την κιθαρα, για πεταμα απο τα πληκτρα), και προτεινεται μονο στους πολυ hardcore οπαδους. Καπου εδω αρχιζουν οι εκπληξεις. Οι Dream Theater μας ειχαν συνηθισει στις προηγουμενες κυκλοφοριες σε πληθωρα πολυπλοκων τραγουδιων, λιγα μονο απο τα οποια δινουν μεγαλη εμφαση στο συναισθημα, ενω τα περισσοτερο εστιαζουν σε επιδειξη τεχνικης και σε ορυμαγδο (ομολογουμενως πολυ πιασαρικων) μελωδιων και ριφφς το ενα μετα το αλλο. Τα επομενα τεσσερα τραγουδια (The Bigger Picture, Behind The Veil, Surrender To Reason, Along For The Ride) εχουν ολα πολυ straightforward δομη, με εστιαση περισσοτερο στο συναισθημα που βγαζει το καθε τραγουδι, παρα στην οποιαδηποτε επιδειξη και υπερφορτωση με riffs και ιδεες. Προσωπικα αυτο μονο θετικο το βρισκω, με μεγαλυτερη εντυπωση να μου κανει το Behind The Veil και το πρωτο μισο του Along For The Ride, μεχρι δηλαδη να το καταστρεψει ο καριολης.
Και εδω ερχεται το ζουμι ολης της κριτικης. Το οποιο συσσωρευεται σε λιγες λεξεις μονο. Jordan Rudess γαμω το σπιτακι σου πουτανας γιε. Ο μισος εφηβος μεταλλικος κοσμος ειχε καυλωσει και εκσπερματωσει στους 2 τοιχους του δωματιου του, οταν πριν 14 χρονια ανακοινωθηκε πως ο Jordan Rudess των LTE, πηρε τη θεση του "πολυ μη-προγκρεσιβ για τους DT" Derek Sherinian. Ακομα κι εγω, που ειχα ξενερωσει (αφου Sherinian <3), ανυπομονουσα να δω τι μπορει να προσφερει ο Αir Rudess και το εκπληκτικα πλουραλιστικο και τεχνικο του παιξιμο στη μπαντα. Το αποτελεσμα ηταν μια εκπληκτικη δισκαρα (Scenes From A Memory) της οποιας το 90% των πληκτρων ανηκε σε Sherinian και Moore (το ηχογραφημενο demo απο εποχες πριν το A Change Of Seasons υπαρχει εκει εξω για οσους δε με πιστευουν), στη συνεχεια μια ημι-δισκαρα (Six Degrees) στην οποια ο ΜΑΛΑΚΑΣ εβαλε οτι καλες ιδεες ειχε συγκεντρωσει προφανως τα προηγουμενα 10 χρονια (Blind Faith, Disappear, Solitary Shell πραγματικα ελπιδοφορα δειγματα) και 5 δισκους στους οποιους νομιζω πως δεν εχω ακουσει ουτε ενα σημειο στα πληκτρα και να πω "τι εβαλε ρε μλκ ο γαμημενος, τι μελωδιαρα ειναι αυτη".... πληρης απογοητευση. Οτι καλο υπαρχει στο Dream Theater, το καταστρεφει ο τριμαλακας με τις μπουρμπουληθρες, τα ανεμπνευστα σολιδια με τον ιδιο ηχο απο το 1999, κι αυτα τα εκατομμυρια διαφορετικα και συναμα ιδια μπλιμπλικια που εχει κατασκευασει με καθε εκτρωματικο προιον της Apple. ΙΣΩΣ να μαρεσει καπως η εισαγωγη του Behind The Veil, αλλα οταν γαμας ετσι το τελος ενος υπεροχου τραγουδιου οπως το Along For The Ride, να παρεις την εισαγωγη και να την βαλεις στον κωλο σου, μαζι με ολο το γκριζο μουσι, τριχα προς τριχα.
Τα θετικα του δισκου:
- Οτι εχει γραψει ο Petrucci. Ολα ρε.
- Η συνεχης βελτιωση της φωνης του LaBrie (εκτος κι αν εισαι hater, ε ψοφα?), ο οποιος δοκιμαζει και λιγες τσιριδες μετα απο τετρακοσα δωδεκα χρονια και το κανει καλα.
- Ρε φιλε ακουγεται ο Muyng. Σε πολλα τραγουδια. Με ωραιες ιδεες. Λες μετα απο 25 χρονια να τον προσλαβουν ως κανονικο μελος?
Τα αδιαφορα του δισκου:
- Ο Mangini. Φυσικα μιλαμε για εναν υπερτατο εκτελεστικα drummer, με φοβερη τεχνικη, την καλυτερη επιλογη απο οσους ειχαν περασει απο audition, και πιθανοτατα ελαφρως καλυτερο κι απο τον Portnoy στο εκτελεστικο κομματι. Συνθετικα, δεν καταλαβα πολλες διαφορες απο τον προηγουμενο δισκο, στον οποιο ειχε προγραμματισει τα τυμπανα ο Petrucci. Αν συνεχισουν ετσι, προβλεπω το 2024 να κατεβαινει στις συναυλιες μονος του ο Petrucci παιζοντας 4 οργανα ταυτοχρονα και τραγουδωντας κιολας. Ισως και να μη με χαλαει. Σορρυ, αλλα εμενα μου λειπει η μαλακια του Portnoy, ακομα και τα δευτερα του φωνητικα, ακομα και το drumming του που εχει μεινει στασιμο απο το 1999. Τουλαχιστον ακουγες και καταλαβαινες με τη μια οτι ειναι αυτος.
Τα αρνητικα του δισκου:
-ΣΚΑΣΕ ΠΙΑ i-vomit.
ΤΕΛΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Ενας καλος δισκος, σχεδον μονο για τους ηδη fans. Οποιος δεν γουσταρε ηδη, δε θα γουσταρει τωρα. Κοινως, κανεις αλλος δε νοιαστηκε.
YΓ. Το Illumination Theory ειναι το 22λεπτο κομματι που κλεινει το δισκο. Οταν ΔΕΝ εχεις αλλο κομματι τοσο μεγαλο σε διαρκεια, με τοσες αλλαγες κτλ, ναι ρε γαμημενοι, ειναι θετικο το να συμπεριλαβεις ενα τετοιο κομματι. Δε θελω να αφιερωσω αλλο χρονο, το κομματι αυτο ειναι πολυ ομορφο σε σημεια, αρκετα αδιαφορο σε αλλα (οταν παιζει ο μηδεν-συναισθημα-τζορνταν-καριολοπουστας) και με ενα αρκετα ενδιαφερον σημειο μετα τη μεση και τους μπαροκ αυνανισμους του i-beard.