Μελαγχολικός Χοντρούλης
09-08-2012, 22:59
http://www.culturebully.com/wp-content/uploads/2006/08/And-The-Glass-Handed-Kites-mew-cover.jpg
Aς κανουμε ενα καλοκαιρινό μίνι-ξεθάβινγκ.
Πάνε χρόνια από τότε που πρωτάκουσα Mew. Πιο συγκεκριμένα, πρέπει να τους πήρα χαμπάρι όταν έβγαλαν τον συγκεκριμένο δίσκο (2005) και εκτοτε επισκέφτομαι αρκετά συχνά την δισκογραφία τους.
Η μπάντα ξεκίνησε το '94 από ένα προάστιο της Κοπεγχάγης ονόματι Hellerup. Κυκλοφόρησαν δυο αυτοχρηματοδοτούμενες δουλειές που ξαναβγήκαν στην επιφάνεια όταν υπέγραψαν στην Epic για την τρίτη και καλύτερη μέχρι τότε (Frengers). Το album εκείνο ήταν αρκετά ιδιαίτερο. Είχε έναν έντονο prog rock (art rock αν θέλετε) χαρακτήρα ενώ οι αφετηρίες του ήταν μάλλον κοντύτερα στο shoegaze -λιγότερο- και στην dream pop -περισσότερο- και εδώ θέλει ενα ιδιαιτερα προπονημενο αυτί για να κάνει τον διαχωρισμό. Το υλικό παραήταν δομημένο πάντως και πολύ πιο κοντά σε συμβατικές ποπ φόρμες οπότε ας μην κάνει κανένας όνειρα για την Δανεζικη απάντηση σε Sigur Ros ή κάτι παρεμφερές. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να έχει βάση αν οι Sigur Ros αποφάσιζαν να διασκευάζουν το Loveless από δω και πέρα, τώρα που το σκέφτομαι.
Δυο χρόνια αργότερα (2005) κυκλοφορούν το ''And the Glass Handed Kites''.
Συνολικά δυο πράγματα είναι πλέον εμφανή :
Πρώτον η μπάντα πάει τον αιθέριο, ορχηστρικό, Prog rock χαρακτήρα της μερικά βήματα πιο πέρα με εξαιρετικά αποτελέσματα, τόσο συνθετικά (σαφώς ανώτερο υλικό), όσο και αισθητικά (πολύ πιο δεμένοι και εστιασμένοι σ'αυτό που θέλουν να κάνουν).
Δεύτερον, επιχειρεί συνειδητα, ένα πισωγυρισμα στις ενιαιες μουσικές ενότητες που παραπέμπουν σε concept albums/rock οπερες κτλ αλλων δεκαετιών. Δεν θυμάμαι αν υπάρχει κάποια σύνδεση και στο στιχουργικό περιεχόμενο αλλά μπορεί κανείς να καταλάβει τι εννοώ αν αναλογιστεί πως τα πρώτα 12 τραγούδια του δίσκου, διαδέχονται το ένα το άλλο σαν να αποτελούν όλα μέρος ενός μεγάλύτερου. Μαζί με τα διαφορα ορχηστρικά ιντερλούδια κτλ που ενισχύουν τον ισχυρισμό μου.
Το άλμπουμ παραμένει ένας περίφημος ποπ δίσκος πάντως και ας ειναι αποπροσανατολιστική η πιο πάνω περιγραφή. Για κάποιο λόγο, ο Mainstream τύπος θεωρεί πως μοιράζονται κοινά με τους Dinosaur Jr. Υπερβολές πιστεύω, αφού βρίσκω τις ομοιότητες ελάχιστες και περιορίζονται σε επίπεδο τύπου έχουν σκληρές κιθάρες -θετικό-. Αλλά λογια να αγαπιόμαστε δηλαδή.
Ας αναφερθεί ομως πως υπάρχουν δυο εξαιρετικές συμμετοχές του J. Mascis στα ''Why are you looking grave'' * & ''An envoy to the open fields'', πράγμα που μπορεί, στην καλύτερη των περιπτώσεων, απλά να μπερδεύει τους κριτικούς.
Το 2009 κυκλοφόρησαν τον τελευταίο τους δίσκο ο οποιος κατα την προσωπική μου άποψη ειναι σκέτη μετριότητα και πολύ κατώτερος των προσδοκιών. Κάποιος που θέλει να κάνει την αρχή, ας ξεκινήσει από εδώ.
Jl1bUqNKdfY
hsA88gSANts
um3aQ8UB9HM
cMQGKKck1UU
Ξέρω τι σκέφτεστε, πόσα videoclip πια...
* Δεν ακούγεται στο video
Aς κανουμε ενα καλοκαιρινό μίνι-ξεθάβινγκ.
Πάνε χρόνια από τότε που πρωτάκουσα Mew. Πιο συγκεκριμένα, πρέπει να τους πήρα χαμπάρι όταν έβγαλαν τον συγκεκριμένο δίσκο (2005) και εκτοτε επισκέφτομαι αρκετά συχνά την δισκογραφία τους.
Η μπάντα ξεκίνησε το '94 από ένα προάστιο της Κοπεγχάγης ονόματι Hellerup. Κυκλοφόρησαν δυο αυτοχρηματοδοτούμενες δουλειές που ξαναβγήκαν στην επιφάνεια όταν υπέγραψαν στην Epic για την τρίτη και καλύτερη μέχρι τότε (Frengers). Το album εκείνο ήταν αρκετά ιδιαίτερο. Είχε έναν έντονο prog rock (art rock αν θέλετε) χαρακτήρα ενώ οι αφετηρίες του ήταν μάλλον κοντύτερα στο shoegaze -λιγότερο- και στην dream pop -περισσότερο- και εδώ θέλει ενα ιδιαιτερα προπονημενο αυτί για να κάνει τον διαχωρισμό. Το υλικό παραήταν δομημένο πάντως και πολύ πιο κοντά σε συμβατικές ποπ φόρμες οπότε ας μην κάνει κανένας όνειρα για την Δανεζικη απάντηση σε Sigur Ros ή κάτι παρεμφερές. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να έχει βάση αν οι Sigur Ros αποφάσιζαν να διασκευάζουν το Loveless από δω και πέρα, τώρα που το σκέφτομαι.
Δυο χρόνια αργότερα (2005) κυκλοφορούν το ''And the Glass Handed Kites''.
Συνολικά δυο πράγματα είναι πλέον εμφανή :
Πρώτον η μπάντα πάει τον αιθέριο, ορχηστρικό, Prog rock χαρακτήρα της μερικά βήματα πιο πέρα με εξαιρετικά αποτελέσματα, τόσο συνθετικά (σαφώς ανώτερο υλικό), όσο και αισθητικά (πολύ πιο δεμένοι και εστιασμένοι σ'αυτό που θέλουν να κάνουν).
Δεύτερον, επιχειρεί συνειδητα, ένα πισωγυρισμα στις ενιαιες μουσικές ενότητες που παραπέμπουν σε concept albums/rock οπερες κτλ αλλων δεκαετιών. Δεν θυμάμαι αν υπάρχει κάποια σύνδεση και στο στιχουργικό περιεχόμενο αλλά μπορεί κανείς να καταλάβει τι εννοώ αν αναλογιστεί πως τα πρώτα 12 τραγούδια του δίσκου, διαδέχονται το ένα το άλλο σαν να αποτελούν όλα μέρος ενός μεγάλύτερου. Μαζί με τα διαφορα ορχηστρικά ιντερλούδια κτλ που ενισχύουν τον ισχυρισμό μου.
Το άλμπουμ παραμένει ένας περίφημος ποπ δίσκος πάντως και ας ειναι αποπροσανατολιστική η πιο πάνω περιγραφή. Για κάποιο λόγο, ο Mainstream τύπος θεωρεί πως μοιράζονται κοινά με τους Dinosaur Jr. Υπερβολές πιστεύω, αφού βρίσκω τις ομοιότητες ελάχιστες και περιορίζονται σε επίπεδο τύπου έχουν σκληρές κιθάρες -θετικό-. Αλλά λογια να αγαπιόμαστε δηλαδή.
Ας αναφερθεί ομως πως υπάρχουν δυο εξαιρετικές συμμετοχές του J. Mascis στα ''Why are you looking grave'' * & ''An envoy to the open fields'', πράγμα που μπορεί, στην καλύτερη των περιπτώσεων, απλά να μπερδεύει τους κριτικούς.
Το 2009 κυκλοφόρησαν τον τελευταίο τους δίσκο ο οποιος κατα την προσωπική μου άποψη ειναι σκέτη μετριότητα και πολύ κατώτερος των προσδοκιών. Κάποιος που θέλει να κάνει την αρχή, ας ξεκινήσει από εδώ.
Jl1bUqNKdfY
hsA88gSANts
um3aQ8UB9HM
cMQGKKck1UU
Ξέρω τι σκέφτεστε, πόσα videoclip πια...
* Δεν ακούγεται στο video