To Revival.

[ikonoklast]

Original music discussion τοπικ, μετά απο καιρό, ενάντια στην απανταχού ζέστη.

Λοιπόν σύντροφοι, βλέπω και παρακολουθώ το ωραίο thread (http://www.electricrequiem.com/forum/showthread.php?27596-%CE%91%CF%85%CF%84%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CE%9A%CE%B1%CE%B2%CE%B9%CE%BD%CF%83%CE%BA%CE%BF%CE%B5%CE%B9%CE%B4%CE%AD%CF%82-%CE%B7%CE%BB%CE%B5%CE%BA%CF%84%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B1-synthesizers-80-s-Revival-(Chillwave)) του φίψερ για τον 80s synthpop μιμητισμό, παρατήρησα και προ κάποιων ημερών και το εξής εξώφυλλο μπάντας του 2012 (http://www.electricrequiem.com/forum/showthread.php?20796-Music-off-topic-thread&p=1190158&viewfull=1#post1190158), που μπήκε κάπου στο music offtopic. Συνειρμικά επίσης σκέφτηκα και μια σειρά από μπάντες που έδρασαν κυρίως τη δεκαετία που πέρασε, σε πάρα πολλά είδη, καλές ή κακές, είτε αυτοί ήταν οι Hives, White Stripes, Strokes και το garage revival των αρχών 00'ς ή ξερωγω το 80's heavy metal gimmick από τύπους όπως οι Ghost, οι Municipal Waste, ή οι Christian Mistress, ή οι Wolfmother, ή οι The Sword, ή ακόμα και το 80's bauhaus gothic/new wave στοιχείο που έχουν αφομοιώσει τύποι όπως οι Soft Moon ή οι Weekend ή οι Blank Dogs, ή τελοσπάντων, δεν έχει σημασία το name-dropping γιατί όλοι καταλαβαίνετε που ακριβώς θέλω να το πάω και είναι στο εξής: (Κυρίως) μετά το 2000 έχουμε την πρώτη περίοδο στην μουσική ιστορία όπου μπάντες και ολόκληρα μουσικά ρεύματα γεννιούνται πάνω στην ανάγκη να επαναλάβουν υφολογικά αυτό που συνέβη κάπου αλλού, κάποτε άλλοτε. Όχι απλά να το σαμπλάρουν, όχι απλά να κάνουν reference σε αυτό και όχι απλά να επηρεαστούν από αυτό, όπως συνέβαινε σε όλες τις δεκαετίες πριν, αλλά να το μιμηθούν, σε όλα. Στον ήχο, στο ντύσιμο, στο artwork, στο παίξιμο, στην ταυτότητα βρε αδερφέ.

Σε ορισμένες από τις παραπάνω περιπτώσεις αυτό συνοδεύτηκε και από μια μερίδα του μουσικού τύπου και από κινήσεις δισκογραφικών που έσπρωξαν μια σειρά από τέτοια ονόματα που έκαναν ακριβώς αυτό. Και το πούλησαν και πάρα πολύ όμορφα, σε ένα κοινό μάλιστα που ενώ θα μπορούσε, δεν είχε καν την διάθεση να αναζητήσει τι είναι αυτό που αντιγράφουν οι μπάντες αυτές. Σε άλλες πάλι περιπτώσεις το revival δεν είχε καμία σχέση με τη μουσική βιομηχανία, απλά απέκτησε hype γιατί μοιάζει το ίδιο το κοινό να αποζητά σχήματα που επαναφέρουν στο προσκήνιο ξεχασμένες μουσικές φόρμες και στυλιστικά τερτίπια άλλων εποχών.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι, τι έχουν τα έρμα μωρέ και ψοφάνε; Γιατί μπάντες όπως οι Kadavar, νέα παιδιά σα τα κρύα τα νερά (λέμε τώρα), να θέλουν να αφήνουν μαλλί και μουστακάρες για να γίνουν σα τον Pappalardi και να μη την παλεύουν για να διαμορφώσουν τις μουσικές ταυτότητες που θα μας οδηγήσουν στην κοινωνική χειραφέτηση και τον σοσιαλισμό; Χάσαμε κάτι στην πορεία; Μήπως εγώ δεν καταλαβαίνω κάτι; Πείτε.

Προσοχή, σε καμία περίπτωση δεν είναι μαλακισμένο τοπικ του στυλ «η μουσική πέθανε» κλπ παπαριές. Βγαίνουν δεκάδες πραγματικά ριζοσπαστικά πράγματα στη μουσική κάθε τόσο και θα συνεχίσουν να βγαίνουν και εδώ μιλάμε αποκλειστικά για το φαινόμενο που αναφέρω.

[Shirime]

inb4 Derrida

[00i00]

μια ενστασις...οχι πρωτη φορα
το μεγαλυτερο και πιο ξεδιαντροπο revival εγινε στα 80ς με την αναβιωσις του garage και rockabily, εκει να δεις κουρεματα, ντυσιματα κλπ

προσωπικα δεν εχω τιποτα με ολα αυτα, αλλα οταν βλεπω τους Κανταβαριδες η τους Ουφομαμουχαλους να σπαταλαν περισσοτερο χρονο στο να βρουν μια αυθεντικια καμπανα απο το Haight Ashbury παρα να γραψουν μουσικη, ε, κατι βρωμαει

[Leech]

Μια ερώτηση πριν τοποθετηθώ, κυρίως προς μινμινς, παύλους, σάμπερνοτς και λοιπούς γηραιότερους.

Την έκρηξη του στονερ ροκ την πρόλαβα στην προεφηβία μου και οι μόνες παραστάσεις που έχω είναι το ποπ+ροκ και κλεφτές ακροάσεις στο ροκ φμ της εποχής, ισχύει η εντύπωσή μου πως και το στόνερ στην αρχή αντιμετωπίστηκε από το κοινό ως ρετρό/ρεβάιβαλ κίνημα;

[00i00]

οχι...τουναντιον

[cybernaut]

ε πως οχι, πολλοί μιλησαν για 70'ς revival και -κυρίως- Kyuss = Sabbath στα 90'ς

[Caffrey]

Να προσθέσω κιεγώ άλλη μια περίπτωση που είχε γίνει αυτό στη μουσική, στις αρχές του 20ου αιώνα, με το νεοκλασσικισμό (http://en.wikipedia.org/wiki/Neoclassicism_(music)). Ούτε ο στραβίσκυ έμεινε αλώβητος!
Σήμερα αυτό το κίνημα τείνει να θεωρείται ώς αντιδραση απέναντι στην πύρινη αβανγκαρ λαίλαπα που βίωνε τοτε η μουσική μέσω άλλων κινημάτων-συνθετών. Σε άλλες τέχνες, κάποιοι μάλιστα κρίνουν και τον κλασσικισμό των τελών του 18ου αιώνα-αρχών του 19ου ώς αντίδραση στο καινούριο του ρομαντισμού.
Ίσως κάποιος να έκρινε τέτοια φαινόμενα ως εξής: σε εποχές μεγάλων αναταραχών και ΚΛΥΔΩΝΙΣΜΟΥ του στατους κβο, κάποιοι θέλουν να επιστρέψουν στις παλιές_καλές_εποχές, να διατηρήσουν το πράμα ώς έχει και να κοτ-κοτ-κοτ απέναντι στο καινούριο, που ως φάντασμα επισκιάζει ολάκερη την ευρώπη.
Κάτι τέτοιο δεν ήθελες να ακούσεις??

[FIXXXER]

(Κυρίως) μετά το 2000 έχουμε την πρώτη περίοδο στην μουσική ιστορία όπου μπάντες και ολόκληρα μουσικά ρεύματα γεννιούνται πάνω στην ανάγκη να επαναλάβουν υφολογικά αυτό που συνέβη κάπου αλλού, κάποτε άλλοτε. Όχι απλά να το σαμπλάρουν, όχι απλά να κάνουν reference σε αυτό και όχι απλά να επηρεαστούν από αυτό, όπως συνέβαινε σε όλες τις δεκαετίες πριν, αλλά να το μιμηθούν, σε όλα. Στον ήχο, στο ντύσιμο, στο artwork, στο παίξιμο, στην ταυτότητα βρε αδερφέ.



Η μονη ενσταση που εχω στο τοπικ σου ειναι αυτη, καθως αυτο δεν ειναι καθολικο. Στην περιπτωση των Ghost ας πουμε, ναι, ειναι πληρης μιμηση ενος παλαιου ρευματος σε ολα, απο το ιματζ μεχρι τον ηχο και τη μουσικη. Σε περιπτωση αλλων συγκροτηματων, οπως οι Christian Mistress αλλα και αλλοι, υπαρχει μια πολυ μικρη διαφοροποιηση στον ηχο, η οποια ομως για μενα προσωπικα κανει ολη τη διαφορα. Εντωμεταξυ και τα δυο που ανεφερα ειναι γκρουπακια των οποιων τη μουσικη ακουω πολυ ευχαριστα, και θα βαλω και μονος μου να ακουσω ενιοτε, αλλα δε θα γινουν ποτε το αγαπημενο μου συγκροτημα, ουτε καν δηλαδη. Νομιζω πως η αιτια για αυτο ειναι ακριβως το οτι δεν εχουν κατι ριζοσπαστικο να μου προσφερουν, δεν υπαρχει περιπτωση να ακουσω καποιο τραγουδι τους και να με αφησει μαλακα. Αυτο ομως δεν ειναι απαραιτητα αρνητικο, μερικες φορες αναζητουμε τοσο πολυ την προοδο και το κατι εκπληκτικα διαφορετικο, που χανουμε καλη μουσικη επειδη "ε τα χουμε ξανακουσει αυτα". Οχι, δεν τα εχουμε ξανακουσει ακριβως αυτα, εχουμε ακουσει παρομοια. Η χημεια που βγαινει απο καθε μπαντα ειναι ιδιαιτερη, και ακομα και μια φωνη, ενα λιγο διαφορετικο στυλακι στα κιθαριστικα σολος, κατι, μπορουν να μας προσφερουν κατι.

Παρολα αυτα στην ηλεκτρονικη σκηνη που ειναι εντελως διαφορετικα τα πραγματα, δε μπορεις να μιλησεις για μιμηση. Μπορεις να μιλησεις για revival και για επιρροες που βγαζουν ματια, αλλα οταν ο ηχος εχει αλλαξει τοσο πολυ, αλλα και η αντιμετωπιση των μελωδιων και των ενορχηστρωσεων, τοτε δεν ειναι μιμηση. Οι διαφοροι DJ's που εχω βαλει στο αλλο τοπικ κανουν μπαμ οτι αν και παιζουν ενα 80ς μουσικο ειδος, το εχουν ηχογραφησει στα τελευταια 5 χρονια. Απλα ειναι ολοφανερο με το πρωτο ακουσμα, και κανει ολη τη διαφορα.

Τωρα οσον αφορα την ερωτηση σου, δηλαδη τι ειναι αυτο που κανει τους καλλιτεχνες και τα συγκροτηματα να περνανε αυτη τη φαση? Νομιζω πως ειναι το ιδιο με καθε αλλου ειδους τεχνη ή μοδα οσον αφορα το ρετρο. Η γενια μας (των 20κατι-30κατι, αλλα οχι 35-38 ) δεν εζησε ποτε τα 80s εντονα. Οι πρωτες αναμνησεις που εχω εγω ειναι κατι εικονες απο την κουζινα γυρω στο 1986 και το Ευρωμπασκετ και μετα περναμε στο 1990 πολυ γρηγορα. Δε μπορω να πω οτι εζησα ουσιαστικα τα 80ς μουσικα. Εζησα την εξελιξη τους και την επιρροη τους στα 90ς, αλλα δεν ειναι το ιδιο πραγμα. Με αποτελεσμα οταν τωρα ακουω κατι που ειναι εντελως χαρακτηριστικο της εποχης, να μου δημιουργει ενα ψευδο αισθημα νοσταλγιας, αφου ναι μεν μου φερνει εικονες και αλλα στο μυαλο, αλλα δεν το εζησα ποτε ουσιαστικα, αρα μπορω να το απολαυσω τωρα. Γενικως νομιζω πως αυτο ειναι κατι που συμβαινει σε μικρο ή μεγαλο βαθμο συνεχεια, δεν ειναι τυχαια ολη η 70ιλα οποιουδηποτε καλλιτεχνη εγραφε χορευτικη/ηλεκτρονικη μουσικη στα 2000'ς, αλλα ουτε και τα παραδειγματα που εφερες με Strokes/White Stripes/Hives κτλ. Εδω ο κοσμος εχει αρχισει και ξανακουει bluegrass και country, τι να λεμε τωρα.

Serious answer is serious.

[Μελαγχολικός Χοντρούλης]

(Chillwave)"]
Το ερώτημα που προκύπτει είναι, τι έχουν τα έρμα μωρέ και ψοφάνε; Γιατί μπάντες όπως οι Kadavar, νέα παιδιά σα τα κρύα τα νερά (λέμε τώρα), να θέλουν να αφήνουν μαλλί και μουστακάρες για να γίνουν σα τον Pappalardi και να μη την παλεύουν για να διαμορφώσουν τις μουσικές ταυτότητες που θα μας οδηγήσουν στην κοινωνική χειραφέτηση και τον σοσιαλισμό; Χάσαμε κάτι στην πορεία; Μήπως εγώ δεν καταλαβαίνω κάτι; Πείτε.



μπορει να υπάρχει μια εξαντληση στις ηδη υπάρχουσες φόρμες η οποια να μην επιτρέπει περισσότερους νεωτερισμούς με τα υπάρχοντα μέσα. μπορει οι μπάντες που ανέφερες να μην ειναι αντιπροσωπευτικές σε επίπεδο νεων ιδεών και έχοντας απλώς το εμπορικό σπρώξιμο να έφτασαν στ'αυτιά μας ευκολότερα. μπορεί ακομη κάποιες απ'αυτές (βλ. Kadavar πχ) να κάνουν ακόμη βρεφικα βήματα και να εξελιχθούν σε κάτι καλύτερο. 1000 μπορεί.

εγώ με τα λίγα που καταλαβαίνω, εκανα κάποτε την απλή παρατήρηση : μπορεί η δεκαετία που πέρασε να μην χαρακτηριστηκε έντονα από κάποιες μουσικές ''επαναστάσεις'' (σε εισαγωγικά ο ορος φυσικά) αλλά δεν θα ήταν ακυρο να πεις πως ηταν μια δεκαετία άρνησης συντηρητικών μουσικών προκαταλήψεων καθώς και μια δεκαετία που συνδέθηκε τόσο έντονα με τους hipsters. βάσεις μπήκαν στα '90ς, με τα '00s να γιγαντώνουν το φαινόμενο σε όλες του τις εκφάνσεις.

νομιζω πως η δεκαετία που διανύουμε (αν και ειναι εκπληκτικά δύσκολο να προβλεφθεί κάτι τέτοιο) θα είναι ωραία και θα έχει να πει απολύτως δικά της πράγματα, αν αναλογιστούμε πως εδώ και χρόνια γίνονται ζυμώσεις που κάποτε θεωρούσαμε ανήκουστες.

[ypersyntelikos]

Ρε γενικά όσο κι αν έχουν πάρει στοιχεία από παλιότερες εποχές, μπάντες κλπ, ο όρος μίμηση ή αντιγραφή δεν είναι καθόλου σωστός.

Μίμηση ή αντιγραφή είναι μια μπάντα που παίζει μόνο διασκευές σε μαγαζάκια για το μεροκάματο.

[ikonoklast]

Μίμηση ή αντιγραφή είναι μια μπάντα που παίζει μόνο διασκευές σε μαγαζάκια για το μεροκάματο.

Αυτό δεν είναι ούτε μίμηση, ούτε αντιγραφή, είναι tribute.

Όταν εγώ λέω μίμηση ύφους, είναι τελείως ξεκάθαρο:

UFWj6eD5NQ4

http://www.decibelmagazine.com/wp-content/uploads/2012/06/Dn8fDGnt58aBjy89f_m.jpg

wKES3IIbTl4

http://userserve-ak.last.fm/serve/500/543017/Kavinsky.jpg

JO7TZGgBbOw

http://www.metal-metropolis.com/3_Inches_Of_Blood/3_inches_of_blod_aaa.jpg

d47rb5HGaVo

http://userserve-ak.last.fm/serve/500/5467864/Gama+Bomb+l_b4cf7bb40a8ee3086f078720c8bc.jpg

[Wicked Skull]

απ' τη στιγμή που ο "καλλιτέχνης" δημιουργεί κάτι που, επιρρεασμένο εμφανώς από κάτι παλιό (ή χρησιμοποιώντας κάτι παλιό σα βάση), έχει κάποια νέα πράγματα να δώσει (σαν σύνθεση, ταυτότητα, κλπ) τότε δε βρίσκω λόγο ανησυχίας γι αυτή τη μίμηση. Απ' τη στιγμή δηλαδή που αυτό που ακούμε είναι καλό, εγώ δεν ανησυχώ.

Περισσότερο για παράδειγμα με ανησυχούν crust μπάντες, οι οποίες τόσο μουσικά όσο και υφολογικά μιμούνται σύγχρονούς τους, χωρίς να προσφέρουν απολύτως τίποτα καινοτόμο ή ξεχωριστό. Το ίδιο και metalcore, το ίδιο και και και

Θεωρώ ότι μέχρι το όλο ψευδοκίνημα του revival να παρουσιάσει κάτι το εξωπραγματικά βαρετό/άθλιο/ξανακορεσμένο, μπορούμε ήσυχοι να το απολαμβανουμε.

Παρεπιπτοντως αυτο το ηλεκτρονικο παραπανω γαμησε8-)

[ikonoklast]

Μαζί σου. Κι εγώ δε λέω ότι με χαλάει απαραίτητα, ίσα ίσα, σε περιπτώσεις γουστάρω τίγκα:


http://www.youtube.com/watch?v=zfNHX5k9N-A

Απλά προσπαθώ να καταλάβω γιατί συμβαίνει.

[Wicked Skull]

πραγματικά δεν έχω ιδεά. Κάπου κάποιος είπε ότι πάντοτε ως άνθρωποι που δε καταφέραμε να ζήσουμε συγκεκριμένα πράγματα, γοητευόμασταν από παλιούς καιρούς, παλιές μόδες, παλιά ιδιώματα και θα συμφωνήσω. Λίγο ο ρομαντισμός, λίγο και η ανικανότητα του να δημιουργήσεις κάτι το εξωπραγματικά καινούριο και δικό σου (δεν είναι κακό αυτό, ας είμαστε ρεαλιστές. Δεν είμαστε και όλοι propagandhi) πιστεύω ότι συντελούν σ αυτή την τάση. Πάντα όμως από πίσω κρύβεται η διάθεση να παίξεις μουσική και αυτό είναι το όμορφο. Από κει και πέρα δε ξέρω τί άλλο.

Πάντως πραγματικά πιστεύω ότι υπάρχουν δυνατότητες να εξελίξεις αυτό τον ρέτρο ήχο και να τον κάνεις δικό σου, με τρανταχτό παράδειγμα τους Terrible Feelings (και όλο αυτό το soft wave / pop punk) οι οποίοι κυκλοφόρησαν για μένα τον δίσκο της χρονιάς, κι έναν από τους αγαπημένους μου των τελευταίων χρόνων.

[ypersyntelikos]

Μαζί σου. Κι εγώ δε λέω ότι με χαλάει απαραίτητα, ίσα ίσα, σε περιπτώσεις γουστάρω τίγκα:

Απλά προσπαθώ να καταλάβω γιατί συμβαίνει.

Ναι πες μας τι ακριβώς εννοείς όμως, για να μπούμε κι εμείς στην κουβέντα λίγο καλύτερα.

Συμβαίνει διότι η μουσική έτσι όπως την ξέρουμε δεν υπάρχει για πάνω από 50-60 χρόνια. Είναι λογικό να στενεύει το περιθώριο της "καινοτομίας" και να μεγαλώνει η επανάληψη ήχων περασμένων δεκαετιών. Τώρα για το τι θεωρούμε επανάληψη-αντιγραφή-μίμηση-επιρροή κλπ είναι εντελώς υποκειμενικό.

Επίσης τι ακριβώς θεωρείς εσύ εντελώς καινοτόμο που δεν είναι επηρεασμένο από παλιότερα πράγματα? Δώσε μας ένα παράδειγμα της τελευταίας δεκαετίας ας πούμε.

Εμένα άλλο με προβληματίζει πιο πολύ. Άμα ψάξεις στα 90'ς ξέρω γω θα βρεις 20983475 μπάντες, ακούσματα, μπλα μπλα ενώ από το 2000 και μετά έχουν λιγοστέψει φανερά. Τουλάχιστον έτσι το βλέπω στον εαυτό μου. Ενώ κανονικά δε θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο? Την εποχή που μπορείς να φτιάξεις μουσική με ένα cubase και με το νετ που λέει ο λόγος, η μουσική να πέφτει ποιοτικά πολύ.

Ένας βασικός παράγοντας βέβαια για όλη την κουβέντα που κάνουμε είναι ότι η μουσική βιομηχανία έχει σκατέψει υπερβολικά. Παίζει ρόλο και στο να διαμορφώνει "μόδες" τύπου <<τώρα μόνο vintage>> ή ακόμα και στο να απορρίπτει και δίνει πούλους σε μουσικές που αξίζουν γιατί δεν ανταποκρίνονται στα δικά τους μαλακισμένα κριτήρια.

[overdriven]

Εχω χαρακτηριστικο κενο γνωσεων για να παρω θεση επι της κεντρικης ιδεας του νηματος. Παρ'ολα αυτα θα παραθεσω μια διαπιστωση σχετικα με την πτωση της ποιοτητας που παρατηρειται στην εποχη του κιουμπεηζ που λεει ο φιλος ανωθεν...

Νομιζω λοιπον οτι η ευκολια του κιουμπεηζ που συνισταται στο οτι "ανοιγω το pc και με μια κιθαρα στα χερια φτιαχνω ολοκληρο αλμπουμ και βαζω καποιον να το τραγουδησει" ε ολη αυτη η φαση εχει καταργησει/μειωσει τη λογικη του "ελα να τζαμαρουμε κι οτι βγει". Ετσι ομως δεν μπορει να γινει προοδος με αποτελεσμα να υπαρχει σημερα πολλη μουσικη αλλα σε μεγαλο ποσοστο να ειναι "του ποδαριου".

Εμενα με προβληματιζει αλλο πραγμα... Το γεγονος οτι στην εποχη του μπ3 δεν ακουει κανεις μουσικη παρα ελαχιστος κοσμος. 50 δευτερα απο καθε κομματι και βουρ για το επομενο. Εξαλλου ολες οι δισκογραφιες του κοσμου ειναι στο γιουτιουμπ.

Τεσπα, δεν απαντω στο θεμα δεν το αγγιζω καν, αλλα ολη αυτη η επιδραση της τεχνολογιας στη μουσικη μπορει να διευκολυνε εμας τους κατσαπλιαδες να τη δουμε μουσικοι αλλα τελικα μαλλον κακο κανει.

Συνεχιστε

[Wicked Skull]

Ημουν ψιλο μπεμπε στα 90's αλλά μόνο εμένα μου φαίνεται ότι τη σήμερον ήμερα βγαίνει άπειρη μουσική? Τουλάχιστον στις φάσεις οπου ψάχνομαι ειλικρινά δε προλαβαίνω τις μπάντες που ξεπετιόνται (οι οποίες κατά το πλείστον ροκάρουν γαμώ) [οφτοπι]

[00i00]

η ''καινοτομια'' δεν ηταν ποτε το καυσιμο για την δημιουργια μιας ροκ μπαντας...ας εχουμε αυτο στο μυαλο μας ε?

το πρωτο revival οπως το θετει ο ικονοκλαστς εγινε στα 80ς (βασικα στα 70ς, βλεπε DMZ), παρολαυτα δεν ειχε ουδεμια σκεσις με τους γκιοζηδες απο σουηδια μερια και εξηγιομε....
στην συγκεκριμενη φασις υπηρχε ΣΥΝΕΧΕΙΑ (βλεπε γενικα πανκ ροκ), υπηρχε ζυμωσις (βλεπε Paisley Underground με τις αναφορες σε λιγοτερο punk-δελεια)...αυτο το οποιο εχει ενδιαφερων στην συγκεκριμενη φασις ειναι η ποιοτις αναλογικα με την ποσοτις, ακομα και τωρα τα αρρωστακια ανακαλυπτουν 7'' που κοβουν ανασες και ποδαρια
και το αστειο ειναι οτι μαζι με αυτους χανουν την ανασα τους και οι πιουριστες παλαιμαχοι μαλλιαδες...αυτο κατι λεει

απο κει και περα μπορουμε να πουμε πολλα για παρα πολλα
το ''παραδειγμα'' των Kyuss & Monster Magnet ειναι απλα το ξεγυμνωμα του ΒΛΑΞ ''δημοσιογραφισκου''
για τους πρωτους ειναι λιγο αστειο να ασχολειθουμε καθος ειναι ''ΠΑΣΟΚ-ικη'' μπαντα ακα τετελεσμενο δογμα...φυσικα ο ΜΠΟΥΝΤΑΛΑΣ νεοχασικλας εμεινε στο Sabbath/Hawkwind διπτυχο...οικτος
για τους δευτερους εχει πλακα να πουμε οτι το Look To Your Orb For The Warning ΑΝ και ειναι στην ουσια το Children Of The Sun ΔΕΝ ενοχλει καθολου...τουναντιον το με το ζορι garage του Dead Christmas το κανει
εντελως ενημερωτικα και οι δυο μπαντες το μονο κοινο που ειχαν με το Frisco στα 60ς ηταν το μαλλι...γενικα πανκς ηταν

αυτο το οποιο ενοχλει (τουλαχιστον εμενα) στην περιπτωσις των σουηδων ειναι οτι....
οι τυποι φοραν τα ρουχα που ειδαν σε καποιο περιοδικο...ρουχα που φορεσε η εκαστοτε μπαντα για μια φωτογραφησις και αυτοι μαλλον τα φοραν και οταν πανε για τσιγαρα
δευτερον οι τυποι δεν εχουν ΚΑΝΕΑΝΑ 60ς στοιχειο...απλα κοπιαρουν το δευτερο σπιριτουλα μπεγγαρς (τουτεστην Περπλ)
τριτον οι τυποι αναθεμα αν εχουν ακουσει ΕΝΑ αλμπουμ απο Dead

φυσικα το ζητουμενο ειναι η μουσικη (φανταζομαι)
αλλα που χωρος για μουσικη σε μια ντουλαπα γεματη αξεσουαρς?

[sfinotouvlaki]

Υποθέτω πως στις περιπτώσεις μιμητισμού η ασφάλεια είναι αυτό που επιδιώκεται. Παίρνω ως δεδομένο πως αν θες να δημιουργήσεις κάτι προσωπικό (όχι απαραίτητα κάτι πρωτότυπο ή πρωτοποριακό) πρέπει να υπάρξει μια αναζήτηση. Η οποία ίσως καταλήξει κάπου ίσως και όχι. Η οποία συνήθως απαιτεί χρόνο, κόπο και δημιουργεί αβεβαιότητα αφού δεν ξέρεις τι είναι αυτό στο οποίο στηρίζεσαι, αυτό με το οποίο έρχεσαι αντιμέτωπος κ.λπ. Ο συνήθης τρόπος για να αποφευχθεί μια τέτοια διαδικασία είναι ο μιμητισμός, ο οποίος σε βοηθάει να φτάσεις σε κάποιο αποτέλεσμα χωρίς να μπεις καν στη διαδικασία μέσω της οποίας θα μπορούσε να έχει παραχθεί το συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Οικειοποίησε κάτι ήδη εδραιωμένο στο οποίο είχαν καταλήξει άλλοι πριν από σένα, μπαίνοντας ωστόσο σε διαδικασία αναζήτησης. Χωρίς ιδιαίτερο κόπο δηλαδή έχεις κάτι ήδη σχηματοποιημένο (τη στιγμή μάλιστα που η δική σου αναζήτηση μπορεί κάλλιστα, σε πρώτη ανάλυση, να μην είχε αποδώσει τίποτα ουσιώδες), ενώ και η έκθεσή σου προς τα έξω είναι σαφώς πιο ελεγχόμενη, αφού γνωρίζεις εκ των προτέρων τι είδους αντιμετώπιση είχε λάβει αυτό που ιδιοποιείσαι.

[Leech]

Δεν έχω παρακολουθήσει όλα τα ποστς του θρεντ γιατί χαώθηκε νωρίς, πράγμα αναμενόμενο, μιας και το φαινόμενο που εξετάζουμε δεν αφορά κάτι με αυστηρά κοινά χαρακτηριστικά, κάθε ένα από αυτά τα "ρετρό" υποκινήματα (και δεν είναι μόνο αυτά που αναφέρει ο ικόνοκλαστ, βάλε και τους νεο-posers π.χ. που είναι ακόμα πιο κραυγαλέα περίπτωση), έχει τις ιδιαιτερότητές του και δεν τσουβαλιάζεται εύκολα το πράμα για να εξεταστεί.

Well, η έννοια του ρετρό υπήρχε από πάντα, μιας και είναι εξ ορισμού ευκολότερο για ένα δημιουργό να αντιγράψει μια πετυχημένη συνταγή, παρά να φτιάξει τη δικιά του. Όταν μάλιστα μπάινει και στη μέση ο παράγοντας "πόσο γρήγορα κατανοώ/αφουγκράζομαι κάτι νέο", το παιχνίδι είναι χαμένο, οι "ρετρό" καλλιτέχναι είναι πάντοτε περισσότεροι από τους πρωτοπόρους, απλά οι τελευταίοι είναι αυτοί που μένουν στην ιστορία.

"Και τότε τι έγινε στα 00ς και πήξαμε στους ρετρολάγνους, μικρούς και μεγάλους;" θα πει κανείς, και για μένα η απάντηση έχει δύο σκέλη.
α) Τα 90ς ήταν μια δεκαετία που η μουσική (τουλάχιστον αυτό που κατανοούμε ως "δυτική ποπ μουσική") άναψε φλας, βγήκε στην αριστερή και τελίκιασε. Όσοι τα ζήσατε, θυμηθείτε πόσο παρωχημένοι θεωρούνταν οι δεινόσαυροι των 80ς και πόσα ανανεωτικά κινήματα έφτασαν μέχρι το mainstream. Στα 00ς ακολούθησε -φυσιολογικά- η αντίδραση.
β) Στην κρισιμότερη δεκαετία της ύπαρξής της, η μουσική βιομηχανία (με ένστικτο αυτοσυντήρησης) έπαιξε την επιβίωσή της στο σίγουρο χαρτί της δοκιμασμένης συνταγής. Δε λέω ντε και καλά ότι "αι εταιρείαι μας ψεκάζουνε και μας φορτώσαν τους Καβίνσκυδες", απλά όταν αγοράζουν ελάχιστοι, οι έμπορας δε ρισκάρει και προτιμάει να διαθέσει κάτι σίγουρο.

Δεν παίρνω θέση υπέρ ή κατά, και γω κρυφοφανερογουστάρω κάμποσα ρετρό πράματα αν και ψιλογελάω με τις ενδυματολογικές τους επιλογές, αλλά πιστεύω πως κάπου στο τέλος η φάση θα ξαναπάρει μπρος, δεν μπορεί να ανακυκλώνεται εσαεί σε ένα αιώνιο ρετρό. Δεν έχω εικόνα βέβαια από τα ρετρό κινήματα του 80 που είπε πριν ο μινμίν (τι απέγιναν, αν άφησαν κάποιο στίγμα, κάποια κληρονομιά), για να κάνουμε μια συγκριτική πρόβλεψη, anyway θα δείξει.

[00i00]

Δεν έχω εικόνα βέβαια από τα ρετρό κινήματα του 80 που είπε πριν ο μινμίν (τι απέγιναν, αν άφησαν κάποιο στίγμα, κάποια κληρονομιά), για να κάνουμε μια συγκριτική πρόβλεψη, anyway θα δείξει.
αφησαν...οι Fuzztones, Lyres, Miracle Workers, Chesterfield Kings, Gravedigger V etc δεν φοραγαν απλα λαχουρια και παιζαν με Ovation κιθαρες, γκουρουδες ηταν...καναν μελετη
ολα αυτα δεν χανοντε

[Reject]

Και για εμένα, το μόνο Revival ήταν στα 80ς, ήταν το garage.
Όλα τα άλλα ήταν rehash.

[Helm]

Οι περισσότεροι μουσικοί έγιναν μουσικοί επειδή ήθελαν να είναι μέσα στις μπάντες που τους ενέπνευσαν. Λόγω κυρίως ανικανότητας, οι περισσότεροι τείνουν να μοιάζουν με όχι τις μπάντες που γουστάρουν ακριβώς, αλλα την γενική κατηγορία που αυτές ανήκουν, συν ίσως τον παράγοντα χ της ιδιοσυγκρασίας τους. Όταν λέμε μια 'μεταλ μπάντα με ριφς σαν αιρον μειντεν', δηλαδή, αφήνει να εννοηθεί '... αλλά χωρίς συνθέσεις μειντεν, χωρίς ντικινσον-φωνάρα, χωρίς μπασαδούρα στον κώλο'. Μερικές από αυτές τις μπάντες μεταλλάσσονται στον εαυτό τους αργότερα αν τους το επιτρέψουν. Οι Voivod κάποτε ήθελαν να είναι οι Slayer.


Αυτό που ζήσαμε στα 00ς ηταν μπάντες που σταδιακά τα πήγαν ένα βήμα πιο κοντά και κατάφεραν να γίνουν ακριβώς κόπιες. Αλλά ούτε καν, καλλίτεροι από τα αυθεντικά. Πιο κομπρεσσαρισμενος ήχος, πιο καλοί φακοί στις φωτογραφίες, πιο καλοί παίχτες, νεώτεροι και καυλώτεροι. Οι Μειντεν όπως τους θυμάστε ή τους είδατε στο γιουτιουμπ, όχι όπως είναι. Οι Μειντεν σαν σύμβολο.


Για αρκετούς λογους στην σύγχρονη εποχή είναι πιο εύκολο να κοπιάρεις και κυρίως πιο φτηνό. Μπορώ να γράψω έναν δίσκο σαν-σαμπαθ στο πισι μου με 0 ευρώ και τουτοριαλς. Αφήνω τους τεχνολογικούς λόγους στο πλάι όμως και τοποθετώ στο θρεντ τον ουσιαστικότερο λόγο που η κόπια είναι ψυχοδυναμικά απαραίτητη: ζουμε σε μια εποχή οπου σε πρώτο επίπεδο τα πάντα φαίνονται Ονομασμένα και ξεκάθαρα, το τι ειναι τι. Δεν υπάρχουν ανακαλύψεις πια. Εσύ παίζεις σαικομπιλι. Εσύ επικό ατσάλι. Εσύ στονερ ροκ. Το ότι με το που λέμε 'στονερ ροκ' μας έρχεται ενας αρχέτυπος στο μυαλό το κάνει πολύ εύκολο να το αναπαράγουμε. Επειδή υπάρχει το αρχέτυπο ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να το αναπαράγουμε. Έτσι ειναι επίσης πολύ ασφαλές ρίσκο η παραγωγή του προϊόντος, με έτοιμο κοινό που ήδη του αρέσει το στονερ ροκ αλλά θέλει να το ακούσει από την γενιά του που το 'κρατάει φρέσκο'.

Απο κάτω απο την επιφάνεια κοχλάζει η εσωτερική βεβαιότητα οτι τίποτε απο αυτά τα Ονομασμένα και ξεκάθαρα πράγματα δεν βγάζει νόημα και οτι αμα τα τσιγκλισουμε πολυ καταρρέουν, ότι χάνουμε τον χρόνο μας με το 99% της κουλτούρας-ντοπας, ότι η διασκέδαση είναι φαύλος στόχος κτλ οποτε ρηχά-ρηχά και με ασφάλεια η προσομοίωση μη χαλάσει το γλυκό.

Όσο περισσότερος ο τρόμος (και είναι μεγάλος) του να καταρρεύσει ο Ονομαζόμενος κόσμος, τόσο πιο προσεκτική η προσομοίωση της ασφαλής φόρμας. Ζούμε στην εποχή που τα πράγματα απειλούν οτι είναι τόσο θολά... η απάντηση του μέσου καλλιτέχνη δίχως όραμα δεν είναι να εφεύρει καθαρό νόημα και να το επιβάλει τυραννικά (όπως οφείλει) αλλά να προσποιηθεί με Εξαιρετική Ικανότητα ότι οι παλιές απαντήσεις αντηχούν ακόμα καλλίτερες με σούπερ παραγωγή και παίξιμο.

[phthoggon]

Να προσθέσω κιεγώ άλλη μια περίπτωση που είχε γίνει αυτό στη μουσική, στις αρχές του 20ου αιώνα, με το νεοκλασσικισμό (http://en.wikipedia.org/wiki/Neoclassicism_(music)). Ούτε ο στραβίσκυ έμεινε αλώβητος!
Σήμερα αυτό το κίνημα τείνει να θεωρείται ώς αντιδραση απέναντι στην πύρινη αβανγκαρ λαίλαπα που βίωνε τοτε η μουσική μέσω άλλων κινημάτων-συνθετών. Σε άλλες τέχνες, κάποιοι μάλιστα κρίνουν και τον κλασσικισμό των τελών του 18ου αιώνα-αρχών του 19ου ώς αντίδραση στο καινούριο του ρομαντισμού.
Ίσως κάποιος να έκρινε τέτοια φαινόμενα ως εξής: σε εποχές μεγάλων αναταραχών και ΚΛΥΔΩΝΙΣΜΟΥ του στατους κβο, κάποιοι θέλουν να επιστρέψουν στις παλιές_καλές_εποχές, να διατηρήσουν το πράμα ώς έχει και να κοτ-κοτ-κοτ απέναντι στο καινούριο, που ως φάντασμα επισκιάζει ολάκερη την ευρώπη.
Κάτι τέτοιο δεν ήθελες να ακούσεις??

Δεν είναι το οτιδήποτε "καινούργιο" αυτονόητα επιθυμητό, ούτε κάτι παλιό "παλιώνει" τόσο εύκολα. Εξαρτάται τι είναι όλα αυτά, μπλέ πράσινα κόκκινα? Το παράδειγμα με τον νεοκλασικισμό με βοηθάει να το διαπιστώσω, σε αντίθεση με το όλο 70'ς πράγμα το οποίο το έβλεπα πάντοτε χλευαστικά (μάλλον έχει να κάνει με ότι ουσιαστικά ποτέ δε με ενδιέφεραν τα 70'ς). Η αλήθεια είναι ότι κανένας ποτέ δεν ξεκινάει με tabula rasa αλλά θέτει έστω ελάχιστες αρχές, οι οποίες έχουν να κάνουν απόλυτα με τέχνη που έχει αφομοιώσει και τον έχει επηρεάσει. Οι αρχές αυτές είναι αισθητικές, ακόμα και ιδεολογικές. Η γοητεία του καινούργιου δεν αρκεί από μόνη της, το καινούργιο έχει έναν χαρακτήρα ας πούμε, το παλιό έχει έναν άλλον, σε εσένα ποιο ταιριάζει? Η χρονικότητα δεν έχει και τόση σημασία στο κάτω κάτω νομίζω, εκτός κι αν πιστεύετε στην γραμμική εξέλιξη της ιστορίας. Άσε που εάν ήταν τόσο εύκολα, παλιό-καινούργιο τα πράγματα, δε νομίζω να έχει μόνο αλώβητος ο Στραβίνσκυ, αλλά και ο.. Σένμπεργκ κιόλας!!!

[Neuroscar]

Εχετε ξεφυγει.
Αν θελω να κατσω στο πισι η να παω στο στουντιο να τζαμμαρω για να βγαλω ενα δισκο σαμπαθ θαναι δηλαδη επειδη φοβαμαι μη δε με χαρακτηρισουνε ντουμροκερ η επειδη οφειλω να το αναπαραγω?
Δεν υπαρχει καμια περιπτωση να το κανω επειδη θεωρω τους οποιουσδηποτε σαμπαθ τη "μοναδικη μουσικη" που υπαρχει και "αν επαιζα εγω ποτε ετσι θαθελα να παιζω"?
Πολυς ελιτισμος ρε παιδακι μου γιαυτους που αντιγραφουν μουσικα, γιαυτους που αντιγραφουν στυλιστικα και κυριοτερο επισης πολυς ελιτισμος απεναντι στις καινουριες (ποστ 90ς) σκατα μουσικες που "αντιγραφουν" λες και πιο πριν (τα γκουρου 70ς και 80ς) ολα ηταν παρθενα και δεν ειχαν ηδη παιχτει.

Ο καθε ενας που φτιαχνει μουσικη εχει τους δικους του προσωπικους λογους για το γιατι και το πως θα το κανει αυτο.
Θεωρω αδυνατο εχοντας και μονο ακουσει εναν δισκο η εχοντας δει μια φωτογραφια καποιου να βγαλω 280 συμπερασματα για την παρτη του.

[VidnaObmana]

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=OGZZ-KSjdgE