Pain of Salvation - Road Salt Τwo

[animae]

http://2.bp.blogspot.com/-UTUqDvSK-9g/Timon2DWn0I/AAAAAAAAGFc/6XnmphHqU0w/s1600/PainOfSalvation.jpg

1. Road Salt Theme
2. Softly She Cries
3. Conditioned
4. Healing Now
5. To The Shoreline
6. Eleven
7. 1979
8. The Deeper Cut
9. Mortar Grind
10. Through The Distance
11. The Physics Of Gridlock
12. End Credits

Δεν το έχω ακούσει ακόμα ολοκληρο προφανώς για να πω άποψη, ανοίγω το θρεντ για να υπάρχει.Με μια μόνο πολύ πρώτη αυτιά σε ορισμένα κομμάτια, απλά να πω ότι η επιτηδευμένη 70s παραγωγή αφαιρεί όγκο σε σημεία και μου φαίνεται λίγο κουραστική και μη αποτελεσματική. Πχ στο conditioned ταιριάζει απίστευτα, στο soflty she cries όχι. Μπορεί να κάνω κωλοτούμπα αργότερα, αυτή είναι η πρώτη αίσθηση όμως.

[H.]

Καλύτερος δίσκος της χρονιάς με διαφορά.

[Firestorm3]

Ο δίσκος ξεκινάει από το τραψκ 4, τα 2 και 3 έιναι ΤΕΛΕΙΩΣ αδιάφορα.

Μετά από το υπέροχο Healing Now λοιπόν μπαίνει η ΥΠΕΡΚΟΜΜΑΤΑΡΑ To The Shoreline που προσφέρει 3 λεπτά ασταμάτητης ανατριχίλας.

Συνεχίζουμε με τα τραψκ 6 και 7 που απλά γεμίζουν το δίσκο μέχρι να μπεί το ΘΕΙΚΟ The Deeper Cut και ΚΑΠΑΚΙΑ Mortar Grind.

Ξενερώνουμε λίγο με το βαρετό θρού δε ντίστανς και φτάνουμε στο υπέροχο τέλος του δίσκου με το Physics Of Gridlock.

summary: TO THE SHORELINE.

[H.]

Ναι ρε Firestorm, αλλά άκουσες πρώτη φορά στη ζωή σου pain of salvation σήμερα. Και μία φορά.

[supermachoman]

εσύ Η. πόσες φορές τον άκουσες για να καταλήξεις στο


Καλύτερος δίσκος της χρονιάς με διαφορά.

?

[H.]

Καμία. Χρειαζόταν? :P

[animae]

Λοιπόν, πλέον τον δίσκο τον έχω ακούσει αρκετά ώστε να εκφέρω άποψη.

Δεν χρειάζεται να πω πλέον την άποψη μου για αυτή την μπάντα, είναι γνωστή σε όσους έχουν διαβάσει το θρέντ για το road salt one.
H γνώμη μου για εκείνο το άλμπουμ παραμένει η ίδια. Είναι ένα άλμπουμ στροφή, με ταιριαστό ήχο, πολύ όμορφα τραγούδια, φανταστικές ερμηνίες και 2-3 φίλλερς(για PoS) που θα μπορούσαν να λείπουν. Γενικά θετικό το πρόσημο.

Πάμε στο νέο. Αναμένεις ίδιο ήχο πάνω κάτω, καθώς είναι το δεύτερο μέρος και το πρώτο μέρος είχε βγεί ακριβώς πριν. Οπότε δεν περιμένεις διαφορές perfect element 1 και 2. Ο δίσκος έχει εμπνευσμένα τραγούδια. Ο δίσκος έχει πολύ ωραία φωνητικά. Ο δίσκος σε κάτι δεν πάει καλά όμως. Η μανία για 70s ήχο αυτή την φορά τους έκλεισε σε μια γωνία και δεν μπορεσαν να βγούν. Ενώ στον προηγούμενο ταίριαζε γάντι, εδώ όχι. Υπάρχουν τραγούδια που δεν έχουν πρόβλημα με αυτή την προσέγγιση αλλά δεν είναι οτί ταιριάζουν και γάντι παρόλαυτα(conditioned,healing now, to the shoreline), υπάρχουν τραγούδια που δεν έχουν θέμα με τον ήχο που θα ακουλουθούταν (1979) και υπάρχουν και κομμάτια που ξεκάθαρα χάνουν δυναμικές, χάνουν τον PoS χαρακτήρα από τις κιθάρες κλανιές που ακούμε διάσπαρτα στον δίσκο - τα οποία κομμάτια είναι ξεκάθαρα γραμμένα με perfect element 1 & 2/remedy lane λογική(softly she cries, eleven, the deeper the cut, mortan grind, the physics of gridlock ακόμα και το ήρεμο through the distance).

Kαι στον προηγούμενο δίσκο υπήρχαν τέτοια μέρη, αλλά δεν ήταν τόσο φανερά, κρύβονταν καλά από την πετυχημένη ανάμειξη 70s/PoS. Eδώ ακούμε κιθάρες που ζουν για να εμφανιστούν μπροστά σου, για να κάνουν την αντίθεση στο κομμάτι, να το κορυφώσουν, αλλά ποτέ δεν έρχονται. Αντ αυτού ακούμε έναν ευνουχισμένο ήχο στο όνομα των 70s. Το άλλο κακό είναι πως έχει ένα παρα πολύ drummer που για κάποιον λόγο δεν παίρνει τον χώρο που "πρέπει" ώστε να ακουστεί σωστά (ηχητικά).

Γενικά δεν είναι κακός δίσκος. Έχει πολύ καλές συνθέσεις. Έχει χαρακτηριστικές συνθέσεις της μπάντας και σαν λογική πάει αρκετά πίσω στην δισκογραφία τους, αλλά ο ήχος. Ο ήχος χωρίς να είναι κακός κατ ανάγκην, ευνουχίζει την μπάντα, τα τραγούδια. Καπού εκεί χάθηκε η μπάλα. Η ανάγκη για αλλαγή του Gildenlow, τον έκανε να χαθεί περισσότερο σε ανούσια πράγματα, παρά στο να δεί τι ταιριάζει εδώ. Όλα ξεκίνησαν με το BE, συνέχισε το ψαξιμο με το scarsick και στην συνέχεια με το road salt one. Εδώ λοιπόν ήρθε ο κορεσμός. Ξαναλέω ο δίσκος δεν είναι κακός, έχει πανέμορφα κομμάτια, αλλά είναι ο δίσκος που περνάει και δεν ακουμπάει. Για μένα όλα αυτά.

edit: Ακόμα γελάω με τα γαλλικά στο τέλος τους physics.

[commissar]

αυτό το of salt. :|

έπρεπε να είναι το τελευταίο κομμάτι, εδώ τελειώνει ο δρόμος.

[animae]

Καλό είναι, αλλά το ξανακούσαμε
Ef_qNCq92AA

[commissar]

α, καλή φάση, δεν το είχα ακούσει το of dust.

[Nodoordonotthereisnotry]

Κανονίστε στις 14 του μηνός να είστε εδώ, να πάμε ε.

[Nodoordonotthereisnotry]

"Nodoordonotthereisnotry" to Principal Club Theater...checkmate! :P Στα του album, τώρα, και δίχως να θέλω ακόμα να εκφράσω κάποια άποψη (αλλά σιγά μή διαβάζατε και την άποψή μου, κιόλας! :D), δεν μπορεί να ήμουν ο μοναδικός που να χαμογελούσε, μέχρι τ' αυτιά, όταν έπαιζε αυτό: 2Ibb5sWDkY0

[H.]

Καλό είναι, αλλά το ξανακούσαμε
T7QDhhSHiXQ
/animae

[Nodoordonotthereisnotry]

α, καλή φάση, δεν το είχα ακούσει το under the stars (αλλά και το if you wait). </commissar> :P

[Krux]

υπάρχει ένα πράγμα που με ενοχλεί (και με ενοχλεί πολύ) στην δεύτερη εποχή των PoS. το πράγμα αυτό είναι η υπερβολή. υπερβολή ορχηστρική, υπερβολή στιχουργική, υπερβολή συναισθηματική που σε φάσεις αγγίζει το cheesy. κάποιοι ίσως πείτε οτι αυτό το συναντούσαμε και κατά την πρώτη εποχή των PoS με την πολυπλοκότητα των συνθέσεων και τις crossover υπερβάσεις του Daniel ή πιο χαρακτηριστικά με τα δαιδαλώδη concepts. το πρόβλημα για μένα έγκειται στο γεγονός οτι όλα τα παραπάνω ισχύουν ακόμα ως και σήμερα και μεγεθύνονται ακόμη περισσότερα μέσα από ένα 70s vintage heavy rock πρίσμα. να δώσω ένα παράδειγμα. προσωπικά ο ήχος του RS2 μου φαίνεται πολύ κοντά στον ήχο του Heritage των Opeth. το μουσικό νεύρο που ακουμπάνε και οι δύο αυτοί δίσκοι είναι το ίδιο. οι διαφορές τους είναι οτι το Heritage είναι ένας ταπεινός, low profile δίσκος, που δυσκολεύει να συγκινήσει (μάλλον δεν θα με συγκινήσει ποτέ) ενώ το RS2 είναι πομπώδες, εξωστρεφές και κυκλοθυμικό σε φάσεις. και είναι έτσι γιατί αντικατοπτρίζει την μουσική εικόνα του δημιουργού του, που είναι ένας μεγάλος καλλιτέχνης τον οποίο σέβομαι και αγαπώ αλλά διαφωνώ και απέχω πλήρως από αυτά που τον εκφράζουν πλέον. διαισθάνομαι επίσης οτι δύσκολα θα κάνω κωλοτούμπα με το RS2 όπως έκανα με το RS1, η οποία κωλοτούμπα βεβαίως έχει και αυτή την εξήγηση της αλλά δεν είναι του παρόντος.
στα απολύτως τεχνικά, είναι ένας καλογραμμένος από πλευράς συνθέσεων δίσκος με μέτρια παραγωγή και μια περίεργη μίξη διαφορετικών στυλ η οποία φαίνεται να τους βγαίνει. πρέπει να δώσω επίσης τα ανάλογα εύσημα στον ντράμερ φαινόμενο αλλά και στο πόσο ορατή είναι πλέον η έλλειψη ενός βιρτουόζου μπασίστα (δεν εννοώ αναγκαίως τον Kristoffer) ιδιαίτερα τώρα που έχουν μπλέξει για τα καλά με τα 70s. ελάχιστη ως ανύπαρκτη επίσης η ύπαρξη του Fredrik και είναι μεγάλο κρίμα γιατί πρόκειται για επίσης μεγάλο καλλιτέχνη. ίδωμεν.

[casshern]

- Ανοίγουμε 2 tab στο φυλλομετρητή μας με το youtube και φορτώνουμε τα εξής βίντεα:

1. 2012 Miss Reef Calendar (http://www.youtube.com/watch?v=ku1A5kI9glM)
2. Pain of Salvation - 05 - To The Shoreline (http://www.youtube.com/watch?v=8VarOgom3gM)

- Κάνουμε mute το πρώτο βίντεο(ή και όχι!) και τα βάζουμε να παίξουν ταυτόχρονα.

- Εστιάζουμε στο πρώτο:!:

[Nodoordonotthereisnotry]

Ο δίσκος ξεκινάει από το τραψκ 4, τα 2 και 3 έιναι ΤΕΛΕΙΩΣ αδιάφορα.

Μετά από το υπέροχο Healing Now λοιπόν μπαίνει η ΥΠΕΡΚΟΜΜΑΤΑΡΑ To The Shoreline που προσφέρει 3 λεπτά ασταμάτητης ανατριχίλας.

Συνεχίζουμε με τα τραψκ 6 και 7 που απλά γεμίζουν το δίσκο μέχρι να μπεί το ΘΕΙΚΟ The Deeper Cut και ΚΑΠΑΚΙΑ Mortar Grind.

Ξενερώνουμε λίγο με το βαρετό θρού δε ντίστανς και φτάνουμε στο υπέροχο τέλος του δίσκου με το Physics Of Gridlock.

summary: TO THE SHORELINE.

Ελπίζω χθες ν' άκουσες και να είδες το φως, Φάιερστορμ! :P