Τι θεωρείται γελοίο;

[Marillion]

Τις προάλλες μου ξέφυγε ένα βιντ των Katatonia στο τελειότητα σε νότες thread. Και λέω μου ξέφυγε διότι πέρα απ'την απλή παρατήρηση ''o marillion πόσταρε katatonia'', ακόμα προσπαθώ να καταλάβω αν το βρίσκω να είναι όντως η τελειότητα σε νότες και δεν υπέπεσα ξανά σε μια νοσταλγική πλάνη. Βλέπετε, οι katatonia ήταν μια μπάντα με την οποία είχα ένα μικρό λαβ αφφέρ μια δεκαετία σχεδόν πίσω και η μουσική τους μου γεννά γλυκόπικρα συναισθήματα. Πρόσφατα και μετά απολα αυτά τα χρόνια, για κάποιο λόγο ξαναμπήκα στο τριπάκι να τους ξαναακούσω και να προχωρήσω στους δίσκους που κυκλοφόρησαν αφού τους ''άφησα''. Παρατηρώντας την μουσική διαδρομή που επέλεξα (συνειδητά από ένα σημείο και μετά) ως ακροατής μπορώ να πω πως χαρακτηρίζεται από αρκετά declines τα οποία πολλές φορές βγήκαν σωστά.

Το τι θέλω να πω, είναι απλό :
περίπτωση 1) Κάτι που αποθεωνα, ακούγοντας το τώρα μου έβγαινε σκάρτο. Μπορεί να καταλάβαινα γιατί με έκανε να αισθάνομαι όπως με έκανε να αισθάνομαι 10+ χρόνια πίσω αλλά πλέον θα το έδινα σε κάποιον τζάμπα και αγιος ο θεος.
περίπτωση 2) Αλλές φορές συνέβαινε το αντίθετο αλλά όχι τόσο δραματικά όσο έχω δει να γράφουν άλλοι για δίσκους που άκουσαν όταν απλά δεν είχαν τα κατάλληλα εφόδια για να κατανοήσουν.

πριν νομίζετε ότι έχω βουτήξει στον ωκεανό των κλισέ να κάνω τώρα το κατάλληλο twist για να δώσω λιγη τροφή για κουβέντα.

είναι όντως σημάδι ωριμότητας αυτή η μεταστροφή (αναφορικά με την περίπτωση ένα) ή είναι ένα ακόμη ψυχολογικό decline που μας επιτρέπει να σκεφτόμαστε πως δεν κάναμε τόσο δρόμο τζάμπα;

σε ένα όχι τελείως διαφορετικό ζήτημα, συζητώντας με τον πιτσαδώρο για το νέο bliss, ο νταμπστεπάς μου είπε πως του φαίνεται αναχρονιστικό & πως το όλο ''thinking man's metal pag..music'' είναι αφελές. δεν θυμάμαι αν του το το είπα (μπορεί και να του το είπα, ας πει) εγώ νιώθοντας απελευθερωμένος απ'το ''ποσο τουλ πάνε να ακουστούν'' ευχαριστήθηκα πολύ τον δίσκο και γούσταρα. δεν είχα ποτέ εφηβικά πάρε δώσε με τουλ μπορεί και γιαυτό, αλλά απλά δεν με πειράζει το μπακραου αν ειναι να γουστάρω κάτι.

βλεποντας δε την οριακή απαξίωση που γίνεται σαλλο θρεντ για τους isis (η οποία δεν με εκπλησσει και την περίμενα σιγά σιγά μεταξύ μας) ήρθε η ώρα για την μεγάλη ερώτηση :

Μπάντες των οποίων το concept (μουσικό-οπτικό-στιχουργικό-εικαστικό) θεωρείται υπανάπτυκτο-οχιτοσοelevatedγιασας τις θεωρείτε γελοίες; Ακόμα πιο ευαίσθητη περιοχή, τι έχετε να πείτε για τους οπαδούς τους ή έστω άτομα που θα ακούσουν έναν τέτοιο δίσκο σε κάπως πιο προχωρημένη ηλικία. Καταλαβαίνω την αγανάκτηση όταν κάποιος θα βγει και θα πει οτι οι queensryche (τυχαίο παράδειγμα) είναι η πιο ευφυής μπάντα της ανδρομέδας αλλά δεν την συμμερίζομαι. Γιατί για μένα το μεγαλύτερο κλισέ έχει γίνει αυτό της οριοθέτησης μιας α' μουσικής ποιότητας και ένας παραγκωνισμός, μαζοποίηση και γενικευση της πούτσας σε κάθετι που δεν πληρεί το CONCEPT (μουσικό-οπτικό-στιχουργικό-εικαστικό) ενός γαμάτου ακροατή.

Βλέποντας δε αυτό

M2Rzqpn4kDk

μπορώ να πω πως νιώθω πως είμαι σε καλό δρόμο που απολαμβάνω πάλι katatonia σαν τον παλιο καλό καιρό

[H.]

Δεν καταλαβαίνω τίποτα!

[funishment]

οφφτοπικ αλλά ο τύπος είναι αποδεδειγμένα ηλίθιος-έχω-άποψη-για-τα-πάντα και του αξίζει ένα περιποιημένο yeast infection για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, δεν πατάω καν το πλέη γιατί είναι μια χαρά κομμάτι και δίσκος και θα εξοργιστώ με τις μαλακίες του. successful troll is being successful βέβαια.

http://24.media.tumblr.com/tumblr_lpafwiUqGU1qevxi9o1_500.jpg

[Marillion]

από τότε που βγήκε το tldr χάθηκε το φιλότιμο!

[KoiliaSamprela]

αυτό το "ωριμάζω μουσικά" πάντως μου κάθεται κάπως στραβά.

Για να μην γενικεύσω την μπουρδολογία μου να μιλήσω καθαρά προσωπικά.
Ακούω μουσική περισσότερα χρόνια απ όσα ξέρω να διαβάζω, μου αρέσει ότι κάνω να το συνοδεύω με διάφορα ακούσματα, επίσης συνδυάζονται πάντα με την "φάση" που περνάω, προσωπική, επαγγελματική , ερωτική κουλουπου.
Δεν θυμάμαι να έχω απαρνηθεί ποτέ κάτι από το "μουσικό παρελθόν" μου αλλά πολλές φορές να το έχω αναφέρει ως παλιομοδίτικο ή προϊστορικό.

[Reject]

Ντρέπομαι για το γεγονός ότι λάτρευα και έχω όλη την δισκογραφία των Exploited, ενώ τώρα πλέον τους σιχαίνομαι.
Αυτό είναι γελοίο.

[Marillion]

βασικά guilty pleasures έχετε; αν έχετε γιατι τα λέτε guilty pleasures; (για τον σαμπρελα κυριως)

[VidnaObmana]

Γελοιο θεωρω οτι οταν ημουν <15 ακουγα το λεγομενο uplifting aka Nitzhonot aka ΤΣΙΦΤΕΤΕΛΙΚ. Πραγματικα απο τα all time lows της μουσικης.

Ντρεπομαι που ακουγα αυτο το σιχαμα, εγω και πολλοι αλλοι Αθηναιοι. Οι Βορειοι ειχαν οντως καλυτερο γουστο στη μουσικη, αυτο το παπατζιλικι δεν ηταν σχεδον καθολου δημοφιλες πανω.

Οτιδηποτε αλλο ακουγα απο μικρος μεχρι τωρα, δεν το θεωρω γελοιο και μεχρι και σημερα μπορω να το ακουσω.

Γενικα δεν βαζω παλια ακουσματα στο ραφι.

[Reject]

Ναι,
guilty pleasure είναι οι Go-Go's, οι Waterboys και οι Pretenders.
Τα λέμε guilty pleasures γιατί αν τα μάθει κανένας που μας γνωρίζει χρόνια, θα μας κρεμάσει κουδουνάρες.

[KoiliaSamprela]

ε, θα μπορούσα να γέμιζα 1-2 φόρουμς με γκίλτι πλέζουρς
Από New Wave, νεο ρομαντικά, μέχρι poser , και από την φρέσκια μπριτ ποπ μέχρι κλασσικοροκάδικα δεν ξέρω όμως αν μπορώ τελικά να τα πω ως γκίλτι :)
Έχω διπλό δεκάιντσο All About Eve ... ίσως είναι λίγο ντροπιαστικό :oops: αλλά μου άρεσε το κομμάτι πολύ :)

[Marillion]

οκ επειδή δεν έγινα ιδιαιτερα κατανοητός να κανω μια ανακεφαλαίωση. πιστευω πως υπάρχει ένας ψυχαναγκασμός στον τρόπο που απολαμβάνουμε την μουσική που ακούμε ο οποίος γίνεται πολύ πιο αισθητός -παραδόξως- όσο περνάνε τα χρόνια και διευρύνουμε τους οριζοντες μας. ο λόγος περί ψυχολογικού decline πατάει ακριβως εκεί επάνω (η υπαρξη και μόνο της εννοιας guilty pleasure επιβεβαιώνει αυτό περίπου το πράγμα).
τώρα στα περί γελοιότητας, ναι όπως κάποιος που δεν βαρέθηκε να διαβάσει και λίγο μεσα στις γραμμές του κειμένου είναι ακόμα ένα hype-τονεοχαιπειναιτοantihype μηνυμα το οποίο θέλει λίγο να σκάψει στο ποσο επηρεαζόμαστε απαυτο για να κάνουμε κάποιες ψυχρές επιλογές στην πορεία. θελω λίγο να μου πειτε αμα δε βαριεστε τι θεωρείτε γελοίο και γιατί.

[H.]

Συμφωνώ!

[phthoggon]

Εγώ πλέον ακούω μόνο μουσικές που πέντε χρόνια πριν τις θεωρούσα γελοίες. Και γενικά αυτό που με ενοχλεί πλέον είναι ο "πρόσεξε μη παραστρατήσεις και φανείς χαζούλης μπροστά στα μάτια της ελίτ" ψυχαναγκασμός στη τέχνη.

[Parasight]

Φίλτατε Marillion, μου φαίνεται πως ο μόνος ψυχαναγκασμός εδώ πέρα είναι όλο αυτό το τριπάκι στο οποίο υποβάλλεις το κεφάλι σου. Γιατί να τα υπεραναλύεις όλα; Όλοι όσοι συνεχίζουν να ψάχνονται μεγαλώνοντας εννοείται ότι θα προχωρήσουν μουσικά, κάποια παλιά ακούσματα θα τα αποκηρύξουν (κάποια για πάντα, σε κάποια θα ξαναγυρίσουν με το ελατήριο της νοσταλγίας και θα τα ξανακούσουν εκ νέου), και δώστου πάλι από την αρχή πάλι μπροστά και σβήσιμο τα παλιά και επιστροφή και μπροστά κ.ο.κ.
Εγώ "ντρέπομαι" που μετεφηβικά είχα πέσει στη λούμπα του "ατμοσφαρικού metal", ένα είδος το οποίο σήμερα από όποια πλευρά και να το δω μου φέρνει στην καλύτερη γέλιο και στη χειρότερη τάσεις αυτοκτονίας λόγω βαρεμάρας. Βέβαια, η διαδρομή μου δε θα ήταν η ίδια αν είχα μεγαλώσει στο κέντρο της Αθήνας και όχι σε μια επαρχιακή πόλη όπου οι μόνες πηγές μουσικής ενημέρωσης ήταν οι κασέτες των συμμαθητών και το χάμερ. Επομένως, δεν έχει νόημα να κοιτάζω τον παρελθοντικό μου εαυτό με περιφρόνηση ή τίποτα τέτοιο, άλλωστε και εκείνη η εποχή ήταν μέρος της μουσικής μου διαδρομής οπότε all good.

[Tispanagias tamatia]

Μπάντες των οποίων το concept (μουσικό-οπτικό-στιχουργικό-εικαστικό) θεωρείται υπανάπτυκτο-οχιτοσοelevatedγιασας τις θεωρείτε γελοίες; Ακόμα πιο ευαίσθητη περιοχή, τι έχετε να πείτε για τους οπαδούς τους ή έστω άτομα που θα ακούσουν έναν τέτοιο δίσκο σε κάπως πιο προχωρημένη ηλικία. Καταλαβαίνω την αγανάκτηση όταν κάποιος θα βγει και θα πει οτι οι queensryche (τυχαίο παράδειγμα) είναι η πιο ευφυής μπάντα της ανδρομέδας αλλά δεν την συμμερίζομαι. Γιατί για μένα το μεγαλύτερο κλισέ έχει γίνει αυτό της οριοθέτησης μιας α' μουσικής ποιότητας και ένας παραγκωνισμός, μαζοποίηση και γενικευση της πούτσας σε κάθετι που δεν πληρεί το CONCEPT (μουσικό-οπτικό-στιχουργικό-εικαστικό) ενός γαμάτου ακροατή.


Το τι θεωρείται υπανάπτυκτο δε το λαμβάνω ποτέ υπόψιν γιατί με περιορίζει και καθορίζεται από τυχαίους παράγοντες που πολλές φορές μπορούν να σε καταδικάσουν στα ΣΚΑΤΑ. Δε πιστεύω πως η ηλικία παίζει τόσο σημαντικό ρόλο για το τι ακούσματα επιλέγει να ΄χει κανείς. Το θέμα είναι το πώς προσεγγίζει κανείς τη μουσική, αν είναι απλά παθητικός ακροατής και το πώς την αντιλαμβάνεται σε γενικότερο πλαίσιο. Η ηλικία δίνει ένα κάποιο αβαντάζ να έχεις μια μεγαλύτερη γκάμα ακουσμάτων αλλά επίσης και την βαρεμάρα να ψάξεις κάτι καινούργιο, και όχι απαραίτητα.

Βρίσκω γελοίο τον όρο guilty pleasures. Ουσιαστικά πρόκειται για μέρος της προσωπικότητας κάποιου που απλά δε θέλει να αποδεχθεί για ποικίλους λόγους όπως το να δείξει τη προσήλωση/σκληροπυρηνικότητα/αγάπη για κάποιο είδος, να γλιτώσει καζούρα από αντίστοιχα άτομα κτλ. Όπως επίσης και το κράξιμο ή το σνομπάρισμα μου προκαλεί μια αναγούλα. Μέσα σε όλα τα άλλα καταλαβαίνω πως διάφορα ακούσματα έχουν "ημερομηνία λήξης" είτε με το πέρασμα του χρόνου, είτε μετά από κάποιο αριθμό ακροάσεων, ωστόσο το υφάκι του ώριμου πλέον ακροατή που έχει ξεπεράσει τα "φθηνά" πεντάγραμμα που "ρε μαλάκα αυτά τα άκουγα στο γυμνάσιο" δεδομένου ότι πολλές αναμνήσεις είναι συνδεδεμένες με τη μουσική, μου φαντάζει ακόμα πιο γελοίο. Το αντιφατικό βέβαια είναι πως το βρίσκω και γοητευτικό, σαν το τράβηγμα μαλλιών του κοριτσιού που γουστάραμε στο δημοτικό και μας έβγαινε έτσι αυθόρμητα.

Τέλος, προσωπικά, τα ακούσματα μου τα αξιολογώ βάσει του τι έχω όρεξη να ακούσω τώρα, σε τι φάση είμαι, για ποιο λόγο θα πατήσω το play κτλ. Μπορεί να είναι από τάκι τσαν, μότσαρτ, άναλ καντ μέχρι γερογεριγεγεγε, ακούσματα που οι αγαπημένες μου μπάντες δονώντας το είναι μου θα μηδενίσουν σε χρόνο dt. Αλλά θα γουστάρω εκείνη τη στιγμή αυτό που θα θέλω να κάνει σεξ με τα αυτιά μου. Και άμα λάχει γουστάρω και σάπια σκυλάδικα στο αμάξι του κάγκουρα επαρχιώτη που θα με πάρει ωτοστόπ.

Παίζει να βγήκα οφφ αλλά.

[freak brother]

ακουσα ενα κομματι αττακ που ποσταρε νομιζω ο Ρα στο φεισμπουκ και καταλαβα οτι ηταν φοβερη κομματαρα και το ακουσα και ξερω οτι 10 χρονια πιο πριν θα χα παρει δισκογραφια αλλα τωρα απλα μου φανηκε ενα καλο μεταλ κομματι που δεν με αγγιζει ομως καθολου γιατι δεν το χα ακουσει οταν επρεπε , οπως τωρα ακομα ακουω μανογουορ που γουσταρα τοτε και το χω συνδεσει με φασεις κλπ και κασσετο κατασταση περπατημα και χωρις ανασα και ακομα κανω κεφι μαζι του.

[stam and the witches]

Ωραίο θρεντ, θα απαντήσω, αλλά φτιάχτε σας παρακαλώ τον τίτλο, πόνεσαν τα μάτια μου.

[commissar]

μάλλον εννοεί τι θεωρείται γελοίο από τον κόσμο

[phthoggon]

Φίλτατε Marillion, μου φαίνεται πως ο μόνος ψυχαναγκασμός εδώ πέρα είναι όλο αυτό το τριπάκι στο οποίο υποβάλλεις το κεφάλι σου. Γιατί να τα υπεραναλύεις όλα;


Εγώ "ντρέπομαι" που μετεφηβικά είχα πέσει στη λούμπα του "ατμοσφαρικού metal", ένα είδος το οποίο σήμερα από όποια πλευρά και να το δω μου φέρνει στην καλύτερη γέλιο και στη χειρότερη τάσεις αυτοκτονίας λόγω βαρεμάρας.

εκνευρίζομαι. πολύ.

[Parasight]

:?:

[Ford Prefect]

Στην μουσική δεν υπάρχει guilty pleasure.

Το μόνο που έχω να πω οντόπικ είναι ότι όποιο κομμάτι μου άρεσε από τα 3 και τα 4 μου, που θυμάμαι, εκτός από τα παπάκια, μου αρέσει ακόμα. Μου συμβαίνει συχνά κάτι να μη μου αρέσει και να μου αρέσει αργότερα. Ποτέ το ανάποδο. Έχω ακούσει πολλές φορές από άπειρο κόσμο να μου λέει ότι δεν ακούει πια *κάτι*. Ποτέ μου δεν το κατάλαβα. Να συνειδητοποιήσεις ότι κάτι ήταν πιο τετριμμένο από ό,τι νόμιζες, το καταλαβαίνω. Να μη σου αρέσει πια, δεν το αντιλαμβάνομαι. Σκέφτομαι ότι ίσως έπαιζε κάποια εγκεφαλική απόλαυση στην μουσική (π.χ. είναι κουλ, αρέσει σε κουλ άτομα, όπως τα αντιλαμβάνομαι εγώ εκείνη τη στιγμή - στα 12 μου ας πούμε κλπ). Αλλιώς, τι σου άρεσε εξ'αρχής; Το λέω με πάσα επιφύλαξη όμως, μπας και είμαι εγώ περίεργος. Διότι ομολογουμένως δεν ξέρω πολύ κόσμο που να ισχυρίζεται το ίδιο, ότι γουστάρει ό,τι γουστάρει δια παντός. Άλλο να βαρεθείς, αυτό λύνεται νομίζω μετά από αποχή, μικρή ή μεγάλη. Τέλος πάντων.

Γελοία είναι πολλά πράγματα, π.χ. οι Rhapsody, αυτό δεν με εμπόδισε ποτέ να καραγουστάρω το Legendary Tales και ποτέ μου δεν το έκρυψα κιόλας, που αποτελεί νομίζω και την πιο έμπρακτη απόδειξη ότι δεν νιώθω από guilty pleasure. Στην μουσική ξεγυμνωμένη από στίχους και ίματζ (όταν χρειάζεται, όπως καλή ώρα στους Rhapsody) δεν βρίσκω πολλά πράγματα γελοία.

[Marillion]

εχμ ναι στον ενικό το γραφω το ρήμα, νομιζα είναι προφανες

θα επανελθω αυριο αφου ξεμπερδεψω με κατι δουλειές

[Headphones]

είναι όντως σημάδι ωριμότητας αυτή η μεταστροφή (αναφορικά με την περίπτωση ένα) ή είναι ένα ακόμη ψυχολογικό decline που μας επιτρέπει να σκεφτόμαστε πως δεν κάναμε τόσο δρόμο τζάμπα;


πιστευω πως ειναι σημαδι ωριμοτητας και ειναι πολυ φυσιολογικο, με την εννοια του οτι δεν εισαι ο ιδιος ανθρωπος που ησουν στα 14 και καποια ακουσματα μπορει πλεον να μην εχουν να σου πουν κατι. αυτο βεβαια ερχεται μονο του, δεν γινεται συνειδητα, δεν λες "μεγαλωσα πια, δεν μπορω να ακουω τους ταδε". ναι σιγα την διαπιστωση θα μου πεις. απο την αλλη ειναι λιγο δυσκολο να μην σου βγει εστω και λιγο ενας ψυχαναγκασμος που λες, απο την στιγμη που σε μικρη ηλικια ακους μουσικη συνηθως σαν οπαδος ενος χωρου και οταν περασουν τα χρονια ειναι ευκολο να σε επηρεασουν αστειες νοοτροπιες/αφελεις ιδεες που ειχες σαν οπαδος, μαλακιες των χαμμερς, συγκριση με τωρινα σου ακουσματα ,για την γνωμη που εχεις για μια μπαντα που ακουγες στα 15. οσο κι αν προσπαθεις να το δεις "καθαρα". και αυτο το καταλαβα οταν αποφασισα να πουλησω μερος της δισκοθηκης μου που δεν ακουω πλεον και πηγα να τα παρατησω 5-6 φορες.

Δεν "ντρεπομαι" για πραγματα που ακουγα στο παρελθον γιατι ακομη και αν τα βρισκω "γελοια" σημερα, τα γουσταρα και περνουσα καλα τοτε. ντρεπομαι λιγο που ειχα μπλουζακι ναιτγουις μονο.
Για πραγματα που ακουω τωρα δεν εχω guilty pleasures, ουτε με επηρεαζουν χαιπ/αντι-χαιπ και νοοτροπιες οπαδων ισως γιατι οι μουσικες συζητησεις που κανω με φιλους περιοριζονται συνηθως σε ενα "ακου αυτο γαμαει".

[nikolasfluxus]

Ντρέπομαι για το γεγονός ότι λάτρευα και έχω όλη την δισκογραφία των Exploited, ενώ τώρα πλέον τους σιχαίνομαι.
Αυτό είναι γελοίο.

http://www.youtube.com/watch?v=-SRilq_S4xk
ante geia PANKOULINO

[The Good Son]

Ό,τι είπε ο Headphones, ειδικά αυτό:


Δεν "ντρεπομαι" για πραγματα που ακουγα στο παρελθον γιατι ακομη και αν τα βρισκω "γελοια" σημερα, τα γουσταρα και περνουσα καλα τοτε.

Το μόνο που δεν χαίρομαι που το άκουγα είναι οι dream theater γιατί έχω καταλήξει ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν κάνει μεγάλο κακό.

Επίσης τί κακό έχουν οι Pretenders και οι waterboys;

[h2he]

Δεν είναι κουλ ιναφ. Κατά τ΄αλλα ό,τι είπε ο χεντφοουνς γενικα, μπραβο ρε μαν, βαριομουν να γράψω περίπου τα ίδια χτες το βράδυ. Και για να το πάω και ένα βήμα παραπέρα, όχι δεν θα πουλούσα ούτε εκείνο το μέρος της δισκοθήκης μου που πλέον μου φαίνεται αδιανόητο. Στις περί μουσικής συζητήσεις με την ΕΛΙΤ έτσι και αλλιως μονίμως κραζόμαστε για αυτά που θεωρεί ο καθένας γελοία, οπότε τουλάχιστον αυτό το άγχος έχει φύγει.

[Reject]

θα λεγα να γίνει και η αντιθετη ερώτηση θρέντ.
Τι απο αυτα που κοροιδεύατε παλιά, ακούτε τώρα(ή σε κάποια φάση της ζωής σας) ευχάριστα και με πάθος.
Εδώ σας θέλω.

[nikolasfluxus]

όταν ήμουν (πιο) μικρός, μεταλλάς με φουλ καβλόσπυρα σνόμπαρα οτιδήποτε που δεν είχε ΚΑΦΡΙΛΑ φωνητικά.
δηλαδή θαυμάσιες μπάντες όπως nirvana,offspring,blink,dri,smashing pumpkins που ακούγονταν τότε.

παρ'όλ'αυτά δε μετανιώνω διόλου που πήγαινα σε λάιβ cradle of filth και moonspell,στ'αρχίδια μου.

[Mitsmann]

Δε μπορω να κραξω κομματι που ακουγα στα 13 μου και οταν αυτο εμπεριεχει μεσα το ΜΕΤΑΛ ΓΟΥΩΡΡΙΟΡΣ, νομιζω οτι ειναι ενα καλο παραδειγμα.
Γενικα ειμαστε αρκετα μεγαλοι πια, που η οποια καζουρα απο τους αλλοι, να αντιμετωπιζεται με το ωριμο "εμενα μου αρεσει ενταξει????"

inb4 ατμοσφαιρικα-μπητακια-μπεστ-μετα-τις-12-αλλα-μονο-καθημερινες.

[Mitsmann]

α και οι μανες των ρεηβαδων ειναι πουτανες.

[Custom User]

Στην μουσική δεν υπάρχει guilty pleasure.

Το μόνο που έχω να πω οντόπικ είναι ότι όποιο κομμάτι μου άρεσε από τα 3 και τα 4 μου, που θυμάμαι, εκτός από τα παπάκια, μου αρέσει ακόμα. Μου συμβαίνει συχνά κάτι να μη μου αρέσει και να μου αρέσει αργότερα. Ποτέ το ανάποδο. Έχω ακούσει πολλές φορές από άπειρο κόσμο να μου λέει ότι δεν ακούει πια *κάτι*. Ποτέ μου δεν το κατάλαβα. Να συνειδητοποιήσεις ότι κάτι ήταν πιο τετριμμένο από ό,τι νόμιζες, το καταλαβαίνω. Να μη σου αρέσει πια, δεν το αντιλαμβάνομαι. Σκέφτομαι ότι ίσως έπαιζε κάποια εγκεφαλική απόλαυση στην μουσική (π.χ. είναι κουλ, αρέσει σε κουλ άτομα, όπως τα αντιλαμβάνομαι εγώ εκείνη τη στιγμή - στα 12 μου ας πούμε κλπ). Αλλιώς, τι σου άρεσε εξ'αρχής; Το λέω με πάσα επιφύλαξη όμως, μπας και είμαι εγώ περίεργος. Διότι ομολογουμένως δεν ξέρω πολύ κόσμο που να ισχυρίζεται το ίδιο, ότι γουστάρει ό,τι γουστάρει δια παντός. Άλλο να βαρεθείς, αυτό λύνεται νομίζω μετά από αποχή, μικρή ή μεγάλη. Τέλος πάντων.

Γελοία είναι πολλά πράγματα, π.χ. οι Rhapsody, αυτό δεν με εμπόδισε ποτέ να καραγουστάρω το Legendary Tales και ποτέ μου δεν το έκρυψα κιόλας, που αποτελεί νομίζω και την πιο έμπρακτη απόδειξη ότι δεν νιώθω από guilty pleasure. Στην μουσική ξεγυμνωμένη από στίχους και ίματζ (όταν χρειάζεται, όπως καλή ώρα στους Rhapsody) δεν βρίσκω πολλά πράγματα γελοία.

Ό,τι είπε. Μόνο που γουστάρω ακόμα τα παπάκια.


Σοβαρά, αδυνατώ να κατανοήσω πως γίνεται οι 9 στους 10 ανθρώπους να παθαίνουν πονοκέφαλο στο άκουσμα μουσικών που παλιά -όσο παλιά και να ήταν αυτό- αγάπαγαν. Όχι επειδή το θεωρώ λάθος με λογικά κριτήρια, απλά επειδή κρίνοντας εξ' ιδίων είναι κάτι μου φαίνεται αδικαιολόγητο. Βασικά, για να πω την αλήθεια, έχω στο νου μου μια θεωρία σχετικά με το γιατί συμβαίνει, αλλά δε θα ακουγόταν καθόλου όμορφο, οπότε γάμα το. Αρκούμαι να πω στο ότι θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό επειδή, για κάποιο λόγο που δεν έχω επιλέξει, ό,τι μουσική μου έχει κάνει κλικ μπαίνει αυτόματα σ' ένα πατάρι και μου δημιουργεί πάντα έντονα συναισθήματα όποτε την ξεπακετάρω.

[Headphones]

Σοβαρά, αδυνατώ να κατανοήσω πως γίνεται οι 9 στους 10 ανθρώπους να παθαίνουν πονοκέφαλο στο άκουσμα μουσικών που παλιά -όσο παλιά και να ήταν αυτό- αγάπαγαν

ετσι οπως το γραφεις μου φαινεται λιγο υπερβολικο. δεν νομιζω οτι υπαρχουν και πολλοι που εχουν παρατησει εξ ολοκληρου τα ακουσματα που ειχαν στην εφηβεια η που να τα χουν κρατησει ιδια, ακομα και την μπαντα που αντεγραφε τους ταδε και ειχε βγαλει ενα ελπιδοφορο δισκακι με 1-2 ωραια σολο ξερω γω. ακουσματα που εχεις συνδεσει ειδικα με ωραιες αναμνησεις δεν πιστευω οτι μπορεις να τα ακους και να σε πιανει πονοκεφαλος.

[VirusXI]

πανεύκολο, το εφηβικό αυτάκι δε μασάει με τα πρίμα.

ειδικά αν ο συνδυασμός γίνεται με κουφούς ηχολήπτες στα live (πχ WASP στα Χανιά) είναι θανατηφόρος.


edit: για τον πονοκέφαλο πήγαινε το παραπάνω, έχοντας φυσικά στο μυαλό διάφορες χέβιμεταλς εμπειρίες, και μιλώντας κυριολεκτικά για τον ήχο.

διαβάζοντας στη συνέχεια και το υπόλοιπο θρεντ θα συμφωνήσω ότι δεν υπάρχουν guilty pleasures και προσωπικά δε βρίσκω κάτι γελοίο απ'όσα (μπορώ να θυμηθώ αυτή τη στιγμή ότι) άκουγα και τώρα μου φαίνονται αδιάφορα ή ακούω πολύ σπάνια.
in fact, όταν ανακαλύπτεις κάτι νέο, επικεντρώνεσαι σ'αυτό και μεταξύ λίγο-πολύ αξιόλογου υλικού σ'αρέσει και σαβούρα που μετά από λίγα χρόνια θα χεις ξεκαθαρίσει απ'αυτά που πραγματικά θα θεωρείς τελικά αξιόλογα.
δεν είναι απαραίτητο να τα θεωρείς και γελοία.

[VidnaObmana]

θα λεγα να γίνει και η αντιθετη ερώτηση θρέντ.
Τι απο αυτα που κοροιδεύατε παλιά, ακούτε τώρα(ή σε κάποια φάση της ζωής σας) ευχάριστα και με πάθος.
Εδώ σας θέλω.

post-punk,punk,HC punk

PS. Απαντα στο πμ μολις βρεις χρονο

[stam and the witches]

Σοβαρά, αδυνατώ να κατανοήσω πως γίνεται οι 9 στους 10 ανθρώπους να παθαίνουν πονοκέφαλο στο άκουσμα μουσικών που παλιά -όσο παλιά και να ήταν αυτό- αγάπαγαν. Όχι επειδή το θεωρώ λάθος με λογικά κριτήρια, απλά επειδή κρίνοντας εξ' ιδίων είναι κάτι μου φαίνεται αδικαιολόγητο. Βασικά, για να πω την αλήθεια, έχω στο νου μου μια θεωρία σχετικά με το γιατί συμβαίνει, αλλά δε θα ακουγόταν καθόλου όμορφο, οπότε γάμα το.

Α μπα, και ποια είναι αυτή η θεωρία τελικά; Μήπως ότι κρεμόμαστε από τη γνώμη του κόσμου για να φανούμε ΚΟΥΛ; Γιατί εκεί συμπεραίνω πως πηγαίνεις. Είναι τόσο περίεργο πια για μερικούς να βλέπουν κόσμο που έχει αποκυρήξει τις αισθητικές επιλογές που έκανε στα 13-14 για ένα κάρο λόγους που σήμερα πλέον ΔΕΝ υφίστανται; Υπάρχει κάποιο πρωτόκολλο σεβασμού πάνω στις παλιές μας ταυτότητες; Δεν καταλαβαίνω.

[ikonoklast]

Imo δεν αλλάζεις ποτέ αισθητικά κριτήρια, τα διευρύνεις. Τώρα αν εσύ εννοείς ότι πχ στο γυμνάσιο άκουγες μέταλ για να σε κάνουνε παρέα τότε αυτό δεν είναι ακριβώς αισθητική επιλογή, είναι κοινωνική επιλογή άρα βγαίνει εκτός κουβέντας.

[VidnaObmana]

Imo δεν αλλάζεις ποτέ αισθητικά κριτήρια, τα διευρύνεις.

Nice said, ισχυει τουλαχιστον για μενα κατα 95%

[stam and the witches]

Εύκολα αλλάζεις αισθητικά κριτήρια, αφενός ωριμότητα αφετέρου μεγαλύτερο εύρος επιλογών-επαφής-ενημέρωσης κλπ. Δε μίλησα για τίποτε κοινωνικό.

[phthoggon]

οκ, μπορείς να γράψεις ένα πράγμα λοιπόν το οποίο γούσταρες παλιά και τώρα σε απωθεί? Και για ποιο λόγο νομίζεις ότι γίνεται αυτό?

[stam and the witches]

- Nevermore. Απίστευτα κουραστική μπάντα, με την οποία είχα δεθεί ελλείψει βαθύτερων-εγκεφαλικότερων ακουσμάτων. Τόση ενοχλητική φλυαρία δεν ξέρω πού αλλού μπορεί να βρεθεί, ένα πλήρως απονευρωμένο τίποτε με σπασαρχίδικες συνθέσεις και επικάλυμμα μία κουλτούρα-παύλα-πολιτικοποίηση (TV Lies, δηλαδή 12 χρονών), μία αίσθηση του να προσπαθείς να βγάλεις από τη μύγα ξύγκι.

- Opeth. Φαφλατάδες του κερατά, κάθε φορά που ακούω ένα ήρεμο (και σοβαρότατο ως επί το πλείστον) σημείο και στα καπάκια ένα growl για τους οπαδούς με πιάνει αμηχανία.

- Όλα αυτά τα σαβουροντέθ μέταλ της νεότερης σουηδικής σκηνής, η λογική της παιδικής μελωδίας εφαρμοσμένη σε ένα σκληρό πλαίσιο για να μη μας πούνε και γκέυ.

- Τεράστιο τμήμα του στόνερ, η πρώτη υποψία ενός γκρουβ το οποίο τόσο πολύ οι μεταλλάδες είχαμε ανάγκη που το αγκαλιάσαμε χωρίς καν να φιλτράρουμε το καραγκιοζιλίκι (λέγε με Down).

Κάτι τέτοιο εννοείς φθόγκε; Ξέρω πως ακούγεται πολύ μαλακισμένο όπως το θέτω, δεν έχω κάποιο σκοπό ούτε να μειώσω κόσμο που ακούει κάτι ή να το παίξω ότι έκανα το επόμενο βήμα και λοιπές μαλακίες (άλλωστε υπάρχει ακόμα ΠΟΛΥ μέταλ που αγαπώ), απλά ΔΕΝ καταλαβαίνω γιατί πρέπει να υπάρχει κάποιος τύποις σεβασμός σε κάτι που με όριζε παλιά. Κάποια πράγματα είναι παντελώς ξένα πλέον, μπορεί να έχουν γέλιο ως μπλαστ φρομ δε παστ κλπ, αλλά δε μ'αρέσουν, αν τα άκουγα τώρα το πιο πιθανό θα ταν να απομακρυνόμουν εξ'αρχής.

[phthoggon]

νομίζω ότι έχεις έναν ψυχαναγκασμό να σταμπάρεις καλός κακός πάνω σε κάποια πράγμα που εντάξει μικρός είσαι, θέλεις να πολωθείς, κατανοητό μου φαίνεται. Αλλά το κέντρο της αισθητικής εμπειρίας νομίζω ότι είναι κάπως ανέγγιχτο από τις "αυτή η μπάντα έχει χαζά κόνσεπτς και βάζει ένα μπρούταλ σημείο για τους οπαδούς" διαπιστώσεις που είναι κάπως μετέπειτα-της-μουσικής. Μου πετάς όλα τα αρνητικά που μπορείς να σκεφτείς και ξεχνάς γιατί τους γούσταρες τότε - και είμαι σίγουρος ότι οι αισθητικοί λόγοι που τους γούσταρες παραμένουν οι ίδιοι και θα μπορούσες να τους άκουγες και σήμερα εάν δεν έβαζες ένα τοίχο τύπου "Αααργκχ! Αυτή η μπάντα είναι χαζή!" Το τέστ ντράιβ για το διαπιστώσεις πάντως αυτό ειλικρινά είναι να βρεις ένα ριφ μία μελωδία ρε παιδί μου που θυμάσαι ότι σε πόρωνε μικρό και τώρα το μόνο που σου βγαίνει είναι ένα "μπλιαχ!" Σε εμένα ευτυχώς δε συμβαίνει αυτό και γουστάρω άνετα και χαζούλικα πράγματα που που άκουγα στα 15 μου όπως Strarovarious - ναι είναι χαζούλικα, μην επικεντρώνεσαι εκεί, είναι και άλλα πράγματα όμως. Πάντως για τους nevermore σόρυ αλλά όπως και οι υπόλοιποι πρώην μεταλλάδες δε καταλαβαίνεις καθόλου τη μουσική τους έκφραση και γιατί όλα είναι έτσι ψυχρά και γρήγορα και περίπλοκα ("φλύαρα" λολ), έτσι είναι γιατί έτσι πρέπει να είναι.

[ikonoklast]

Βασικά δε λέμε για σαβούρες τύπου Nevermore εγώ μιλάω κυρίως για αυτούς που ακόμα και στο γυμνάσιο ακούγανε σοβαρή μουσική.

[phthoggon]

άντε γαμήσου ρε βλάκα.

[ikonoklast]

Γουστάρεις Nevermore!

[phthoggon]

έλα με ένα χαμόγελο το έγραψα το παραπάνω, αλλά είσαι ο ικόνοκλαστ, αυτή την απάντηση αξίζεις. Ακούω Nevermore και θα σας χώσω και καμιά αναλυσάρα καμιά μέρα γιατί γαμάνε άμα θέλετε.

[INFERNUS]

Θεωρω πολύ "μηδεν" το σκηνικο να απαρνιεσαι παλιες σου αγαπες μονο και μονο για να μη χαλασεις καποια τυχον "φημη" που εχεις φτιαξει τωρα.
Ναι,οκ!Ακουω black και death metal.Αυτο ομως δεν με εμποδισει να πω και γιατι οχι να ακουσω και Snap,Capella ή ακομα και Αλεξιζ που στα παιδικα μου χρονια ηταν η αδυναμια μου!!!!
Δε βρισκω το λογο να κα8ομαι να το παιζω brutal στον περιγυρο μην τυχον και με πουν φλωρο.
Τετοιους κομπλεξισμους ποτε δε μπηκα στο κοπο να τους καταλαβω.Λες και οι αλλοι γεννηθηκαν με ενα Mayhem στο χερι!

[ikonoklast]

Αυτά (http://www.electricrequiem.com/forum/showthread.php?20796-Music-off-topic-thread&p=1134583&viewfull=1#post1134583) ακριβώς είναι τα στάδια για το οτιδήποτε. Αυτό εννοώ όταν λέω ότι τα αισθητικά κριτήρια διευρύνονται αλλά δεν αλλάζουν όσο μεγαλώνεις.

[metamelia3]

αντιθετως, αυτο που δειχνει αυτο ειναι οτι δεν υπαρχουν εγγενη αισθητικα κριτηρια.

[INFERNUS]

Πολυ σωστα.Ας ειμαστε σοβαροι!
Ο,τι γινεται,γινεται καθαρα για λογους ποζεριας και κομπλεξισμου.Μπαινουν στο κλασσικο τριπακι του τι θα πουν οι φιλοι,μη ντροπιαστουνι και μη θεωρηθουν "λιγοι" και απο την αλλη, εχουμε τους "ψευτοκουλτουριαραιους" που το παιζουν δηθεν υπερανω ξεχνοντας,μαλλον,οτι κι εκεινοι μεγαλωσαν με αυτα που σνομπαρουν τωρα

[ikonoklast]

άντε γαμήσου ρε βλάκα.

[INFERNUS]

εαν αναφερεσαι σε μενα,μου λες το λογο που θιχτηκες?

[ikonoklast]

Σιγα μην αναφέρομαι σε σένα ρε βλάκα.

[INFERNUS]

Ποσο χαμηλης υποσταθμισης μπορει να εισαι?

[ikonoklast]

Μη πας να μας εντυπωσιάσεις με λέξεις που δεν υπάρχουν!

[INFERNUS]

Δεν ειχα κανενα τετοιο σκοπο και ποσο μαλλον σε ατομο το οποιο δε δινει μια νορμαλ εξηγηση

[GG*]

τις τελ.μερες ακουμε ΜΟΝΟ ΜΙΚΡΟ ΝΙΚΟΛΑ
οποτε οτιδηποτε αλλο θεωρειται γελοιο σαχλο και αστειο

[Parasight]

νομίζω ότι έχεις έναν ψυχαναγκασμό να σταμπάρεις καλός κακός πάνω σε κάποια πράγμα που εντάξει μικρός είσαι, θέλεις να πολωθείς, κατανοητό μου φαίνεται. Αλλά το κέντρο της αισθητικής εμπειρίας νομίζω ότι είναι κάπως ανέγγιχτο από τις "αυτή η μπάντα έχει χαζά κόνσεπτς και βάζει ένα μπρούταλ σημείο για τους οπαδούς" διαπιστώσεις που είναι κάπως μετέπειτα-της-μουσικής. Μου πετάς όλα τα αρνητικά που μπορείς να σκεφτείς και ξεχνάς γιατί τους γούσταρες τότε - και είμαι σίγουρος ότι οι αισθητικοί λόγοι που τους γούσταρες παραμένουν οι ίδιοι και θα μπορούσες να τους άκουγες και σήμερα εάν δεν έβαζες ένα τοίχο τύπου "Αααργκχ! Αυτή η μπάντα είναι χαζή!" Το τέστ ντράιβ για το διαπιστώσεις πάντως αυτό ειλικρινά είναι να βρεις ένα ριφ μία μελωδία ρε παιδί μου που θυμάσαι ότι σε πόρωνε μικρό και τώρα το μόνο που σου βγαίνει είναι ένα "μπλιαχ!" Σε εμένα ευτυχώς δε συμβαίνει αυτό και γουστάρω άνετα και χαζούλικα πράγματα που που άκουγα στα 15 μου όπως Strarovarious - ναι είναι χαζούλικα, μην επικεντρώνεσαι εκεί, είναι και άλλα πράγματα όμως. Πάντως για τους nevermore σόρυ αλλά όπως και οι υπόλοιποι πρώην μεταλλάδες δε καταλαβαίνεις καθόλου τη μουσική τους έκφραση και γιατί όλα είναι έτσι ψυχρά και γρήγορα και περίπλοκα ("φλύαρα" λολ), έτσι είναι γιατί έτσι πρέπει να είναι.LOL νταβάς κιέτσι. "Δεν ξέρεις τι σου γίνεται, θα σου πω εγώ τι γίνεται και πώς έχουν τα πράγματα". Πόσες φορές έχει συζητηθεί παντού και σε αυτό το forum και πόσες ακόμα πρέπει να ειπωθεί ότι δεν υπάρχει αντικειμενικότητα στη μουσική; Ότι το τι ζητάει ο καθένας από αυτή είναι εντελώς διαφορετικά πράγματα και παίζει να γουστάρει να γράφει στ'αρχίδια του ό,τι δεν ταυτίζεται μ'αυτό; Δε χρειάζομαι πολιτική ορθότητα στο τι θα ακούσω, μια χαρά θα φωνάξω ότι σιχαίνομαι και Nevermore και Dream Theater και Porcupine Tree και ό,τι άλλο (ναι, μπορεί να μην τους "καταλαβαίνω" όλους αυτούς αλλά ποιος χέστηκε αλήθεια; ), και μια χαρά θα φωνάξω ότι γουστάρω και Otherview και Lykke Li και LMFAO παράλληλα με το blues και το punk και το rock n'roll που αγαπάω. Και μια χαρά αύριο-μεθαύριο θα αποκηρύξω τα μισά από τα παραπάνω και θα τα κοροϊδεύω μετά, γιατί θα έχω πάει σε άλλη "φάση" και θα ψάχνω άλλα πράγματα.

Μάλλον εσύ επιδεικνύεις τρελό ψυχαναγκασμό να εξηγήσεις τα πάντα, αυτό που εννοούσα και στην πρώτη σελίδα, ξέρεις το post που σε "εκνεύρισε. πολύ" αλλά δεν είπες ποτέ σε κανέναν γιατί.

[phthoggon]

συγνώμη που στην είπα ρε πάρασαιτ. Τώρα προσπάθησε σε παρακαλώ να διαβάζεις ήρεμα και αργά ένα ποστ και να καταλαβαίνεις περίπου τι λέει, οκ?

[animae]

Και μια χαρά αύριο-μεθαύριο θα αποκηρύξω τα μισά από τα παραπάνω και θα τα κοροϊδεύω μετά, γιατί θα έχω πάει σε άλλη "φάση" και θα ψάχνω άλλα πράγματα.

Για ποιόν λόγο να τα κοροιδεύεις αν έχεις πάει σε άλλη φάση? Άλλο να μην σου αρέσει κάτι που άκουγες παλαιότερα, άλλο να τα κοροιδεύεις.

[Drumsick]

Τι γιατί να τα κοροιδεύεις ρε συ? Λογαριασμό θα δώσει ο καθένας για τα πράγματα που του φαίνονται αστεία πια? Δλδ ο,τι ακούγαμε στο παρελθόν το παντρευόμαστε και του οφείλουμε αιώνιο σεβασμό?

Πάτε γενικά να μπλεξετε ηθικούς κανόνες σ'ένα πολυ περίπλοκο και υποκειμενικό θέμα. Αν θεωρήσουμε πως κάθε άνθρωπος έχει διαφορετική προσωπικότητα, το πως αντιλαμβάνεται κανείς τα μουσικά του γούστα και την πορεία τους στο χρόνο, είναι επίσης διαφορετικό και βιώνεται με μοναδικό τρόπο από κάθε άνθρωπο. Αν βάλεις και το πως επιρρεάζεται ο καθένας από εξωτερικούς παράγοντες και καταστάσεις, είναι αναμενόμενα τα πισωγυρίσματα, τα κολλήματα ή οι αφορισμοί. Δε γίνεται να έρχεται ο ένας και να λέει πως είναι μαλάκας και υποκριτής ο άλλος που βρίσκει πλεον κοιμισιάρηδες τους όπεθ, ή να σκάει ο άλλος και να βαφτίζει κολλημένο κάποιον που συνεχίζει να αγαπά ό,τι έχει ακούσει στη ζωή του. Ξεκολλάτε λίγο, δεν υπάρχει Μια Απόλυτη Αλήθεια εδώ.

Ον τόπικ, θεωρώ αστείο το γεγονός οτι κάποτε αποθέωνα cradle of filth και ancient ασουμε. Σε καμία περίπτωση δε θα μπορούσα να ακούσω καινούριο άλμπουμ τους, αλλά ενίοτε ακούω με ευχαρίστηση κάποια παλιά αγαπημένα. Ή κάτι bloodhound gang ξέρω γω, για όνομα του θεού.
Νιώθω επίσης μια μικρή ενοχή όταν αρέσκομαι σε κάποιο ποπ κομμάτι, αλλά το βαφτίζω αυτόματα ΚΑΛΗ ποπ, και οι ενοχές εξαφανίζονται.
Κατα τ'άλλα βλέπω πως μεγαλώνοντας μου είναι πιο εύκολο να εκτιμήσω πράγματα σε μουσικές που χλεύαζα παλιότερα, καθώς κι οτι αν βρεθώ στην ανάλογη φάση, μπορώ και πάλι να ακούσω κάτι καινούριο σε είδη που έχω ξεπεράσει (βλ. μεταλ και φετινό υπερκόλλημα με doomsword). Το να βρίσκομαι στη σωστή φάση όμως έχει ζωτική σημασία.

[Hellblazer]

Ή κάτι bloodhound gang ξέρω γω, για όνομα του θεού.

:moutza:

[animae]

1)Τι γιατί να τα κοροιδεύεις ρε συ? Λογαριασμό θα δώσει ο καθένας για τα πράγματα που του φαίνονται αστεία πια? Δλδ ο,τι ακούγαμε στο παρελθόν το παντρευόμαστε και του οφείλουμε αιώνιο σεβασμό?

2)Πάτε γενικά να μπλεξετε ηθικούς κανόνες σ'ένα πολυ περίπλοκο και υποκειμενικό θέμα. Αν θεωρήσουμε πως κάθε άνθρωπος έχει διαφορετική προσωπικότητα, το πως αντιλαμβάνεται κανείς τα μουσικά του γούστα και την πορεία τους στο χρόνο, είναι επίσης διαφορετικό και βιώνεται με μοναδικό τρόπο από κάθε άνθρωπο. Αν βάλεις και το πως επιρρεάζεται ο καθένας από εξωτερικούς παράγοντες και καταστάσεις, είναι αναμενόμενα τα πισωγυρίσματα, τα κολλήματα ή οι αφορισμοί.

3)Δε γίνεται να έρχεται ο ένας και να λέει πως είναι μαλάκας και υποκριτής ο άλλος που βρίσκει πλεον κοιμισιάρηδες τους όπεθ, ή να σκάει ο άλλος και να βαφτίζει κολλημένο κάποιον που συνεχίζει να αγαπά ό,τι έχει ακούσει στη ζωή του. Ξεκολλάτε λίγο, δεν υπάρχει Μια Απόλυτη Αλήθεια εδώ.

4)Ον τόπικ, θεωρώ αστείο το γεγονός οτι κάποτε αποθέωνα cradle of filth και ancient ασουμε. Σε καμία περίπτωση δε θα μπορούσα να ακούσω καινούριο άλμπουμ τους, αλλά ενίοτε ακούω με ευχαρίστηση κάποια παλιά αγαπημένα. Ή κάτι bloodhound gang ξέρω γω, για όνομα του θεού.
Νιώθω επίσης μια μικρή ενοχή όταν αρέσκομαι σε κάποιο ποπ κομμάτι, αλλά το βαφτίζω αυτόματα ΚΑΛΗ ποπ, και οι ενοχές εξαφανίζονται.
Κατα τ'άλλα βλέπω πως μεγαλώνοντας μου είναι πιο εύκολο να εκτιμήσω πράγματα σε μουσικές που χλεύαζα παλιότερα, καθώς κι οτι αν βρεθώ στην ανάλογη φάση, μπορώ και πάλι να ακούσω κάτι καινούριο σε είδη που έχω ξεπεράσει (βλ. μεταλ και φετινό υπερκόλλημα με doomsword). Το να βρίσκομαι στη σωστή φάση όμως έχει ζωτική σημασία.

1) Γενικά μου φαίνεται περίεργο να κοροιδεύει κάτι που έκανε ο ίδιος στο παρελθόν.
Όλα τα πράγματα που έχουμε κάνει, μας έχουν διαμορφώσει, μας έχουν πάρει από το χεράκι και μας έχουν φτάσει εκεί που είμαστε τώρα. Δεν είναι θέμα σεβασμού, ούτε παντρέματος. Είναι θέμα πως αν δεν ήταν αυτά που κοροιδεύεις εκεί, τότε δεν θα ήσουν στην θέση που είσαι τώρα. Και γω «γελάω» με κάποιον που μπορεί να ακούει rhapsody τώρα, αλλά ρε διάολε αν βάλω το legendary tales τώρα, θα μου φύγει ένα μικρό δάκρυ, θα γουστάρω για λίγο, θα θυμηθώ το λύκειο κλπ. Μπορεί να μην ακούω πλέον αυτό το είδος, αλλά δεν μου βγαίνει να το κοροιδέψω, όχι γιατί είμαι «δεμένος» με αυτό επειδή κάποτε το άκουγα, αλλά γιατί ακόμα και αυτό ήταν ένα κομμάτι του εαυτού, μουσικά μιλώντας.

2) Δεν διαφωνώ ιδιαίτερα, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί κάτι. Ας μην μπάσουμε όμως μέσα την ψυχολογία, το τι θα μπορούσε να σημαίνει να κοροιδεύεις τον εαυτό σου(ο καθένας μας) για αυτά που άκουγες 10 χρόνια πριν.

3) Άλλο «ΛΟΛ μλκ ακουει οπεθ, είναι βλάκας ο ανθρωπας zomg!!!11!1`» και άλλο το ότι πλέον δεν σου αρέσουν οι οπεθ. Φαντάζομαι όλοι καταλαβαίνουμε τη διαφορά. Δεν είναι θέμα απόλυτης αλήθειας, είναι θέμα οπτικής γωνίας.

4) Εμ, αυτό που λες εδώ εξηγώ τόση ώρα και έκει ήταν και πιο πριν η απορία μου. Δεν θα ακούσεις νέο cof, αλλά αν βάλεις παλαιότερα τους θα γουστάρεις, μπορεί να ξεπέρασες το Image που είχαν και να το βλέπεις πλέον παιδικό και να το κοροιδεύεις, αλλά ρε διάολε, έτσι και παιξει desire in violent overture θα γουστάρεις τρελά, όσο μαλάκες και αν τους θεωρείς πλέον. Άλλο να αλλάξει η οπτική σου για ένα σχήμα, το όλο κονσεπτ τους, δύσκολο να αλλάξει όμως για μουσική που στο παρελθόν έχεις αγαπήσει.

[Parasight]

συγνώμη που στην είπα ρε πάρασαιτ. Τώρα προσπάθησε σε παρακαλώ να διαβάζεις ήρεμα και αργά ένα ποστ και να καταλαβαίνεις περίπου τι λέει, οκ?Ρε άνθρωπε, σχόλια του στιλ
Πάντως για τους nevermore σόρυ αλλά όπως και οι υπόλοιποι πρώην μεταλλάδες δε καταλαβαίνεις καθόλου τη μουσική τους έκφραση και γιατί όλα είναι έτσι ψυχρά και γρήγορα και περίπλοκα ("φλύαρα" λολ), έτσι είναι γιατί έτσι πρέπει να είναι.είναι αυτομάτως άκυρα. Πηγαίνεις να περάσεις τα πάντα από ένα συγκεκριμένο (δλδ το δικό σου προσωπικό) πρίσμα για πράγματα στα οποία δεν υφίσταται αντικειμενικότητα. Γιατί πρέπει να καταλάβω εγώ (κι ο οποιοσδήποτε τεσπα) τους Nevermore, εσύ αποπειράθηκες ποτέ να καταλάβεις τον Γονίδη ή τον Κιάμο; Ή μήπως υπάρχουν αντικειμενικά αισθητικά πρότυπα με τα οποία θα έπρεπε να συμμορφωθώ για να συζητήσουμε;

[Drumsick]

ανιμαε, δε διαφωνούμε σε κανένα σημείο, μια χαρά τα λες, αλλά δε μπορώ να μη γελάω λίγο με τους cof σήμερα, αλλά και με τον εαυτό μου -γιατί όχι- όταν θυμάμαι το επί μια βδομάδα άπλυτο χέρι μου για να μη σβηστούν τα αυτόγραφά τους :!: Κανείς δεν πέθανε από αυτοσαρκασμό.

[phthoggon]

Γιατί πρέπει να καταλάβω εγώ (κι ο οποιοσδήποτε τεσπα) τους Nevermore, εσύ αποπειράθηκες ποτέ να καταλάβεις τον Γονίδη ή τον Κιάμο;

ξεκόλλα με τις αντικειμενικότητες και χαζομάρες, είναι λες και είσαι πέντε χρόνια πίσω σε επίπεδο συζήτησης (ιδιαίτερα αυτά τα έχουμε συζητήσει και υπεραναλύσει τόσες φορές που με κουράζουν λίγο πια). Η συζήτηση γίνεται μία πάλη μεταξύ υποκειμενικών ερμηνειών. Επειδή εμένα με ευχαριστούν οι Nevermore ενώ τον Σταμ όχι, του δίνω μία οπτική σύμφωνα με την οποία μπορεί να τους δει με διαφορετικό μάτι, και η οποία εξηγεί καλύτερα τι προσπαθούνε να κάνουνε οι nevermore οι ίδιοι. Άμα ξεκινήσω εγώ θρεντ για τον Γονίδη ή για τους Hellacopters και παραπονιέμαι ότι η μουσική τους δεν είναι υπερβατική ή παραείναι γκομενιάρικη και ρηχή, μπορείς να έρθεις και εσύ σαν αντίστοιχος οπαδός τους και να μου πεις, "ΝΑΙ, ΜΑ..." right?

[KoiliaSamprela]

Ή κάτι bloodhound gang ξέρω γω, για όνομα του θεού.

Χωρίς ενοχές και περιπλοκότητες μια χαρά γαμάνε οι BHG

[Reject]

AdxQG-9mWgs

Aυτό απαντάει στην ερώτηση περί πραγμάτων που τα θεωρούσαμε τέρμα γελοία στο παρελθόν, αλλά σήμερα τα ακούμε.
Τα ακούμε βεβαίως όχι με την ατσαλαδικη έννοια (ουαο αδερφε ΠΟΡΩΣΗ ΑΑΑΑΡΓΚ), αλλά δεν γίνεται να μην σου αρέσει το ΚΑΡΑΝΤΙΝΤΙΔΙΚΟ ρεφραιν (πιο πούστης μόνο ο Γαβαλάς), ούτε η light μελωδία, ουτε το σοκολατούχο (= με ολόπαχο γάλα= με όλες τις τζιριτζάντζουλες) σόλο. Γενικά δλδ, λαικ.

[VidnaObmana]

Γιατί πρέπει να καταλάβω εγώ (κι ο οποιοσδήποτε τεσπα) τους Nevermore, εσύ αποπειράθηκες ποτέ να καταλάβεις τον Γονίδη ή τον Κιάμο;

ξεκόλλα με τις αντικειμενικότητες και χαζομάρες, είναι λες και είσαι πέντε χρόνια πίσω σε επίπεδο συζήτησης (ιδιαίτερα αυτά τα έχουμε συζητήσει και υπεραναλύσει τόσες φορές που με κουράζουν λίγο πια). Η συζήτηση γίνεται μία πάλη μεταξύ υποκειμενικών ερμηνειών. Επειδή εμένα με ευχαριστούν οι Nevermore ενώ τον Σταμ όχι, του δίνω μία οπτική σύμφωνα με την οποία μπορεί να τους δει με διαφορετικό μάτι, και η οποία εξηγεί καλύτερα τι προσπαθούνε να κάνουνε οι nevermore οι ίδιοι.

+1000

[Parasight]

Γιατί πρέπει να καταλάβω εγώ (κι ο οποιοσδήποτε τεσπα) τους Nevermore, εσύ αποπειράθηκες ποτέ να καταλάβεις τον Γονίδη ή τον Κιάμο;

ξεκόλλα με τις αντικειμενικότητες και χαζομάρες, είναι λες και είσαι πέντε χρόνια πίσω σε επίπεδο συζήτησης (ιδιαίτερα αυτά τα έχουμε συζητήσει και υπεραναλύσει τόσες φορές που με κουράζουν λίγο πια). Η συζήτηση γίνεται μία πάλη μεταξύ υποκειμενικών ερμηνειών. Επειδή εμένα με ευχαριστούν οι Nevermore ενώ τον Σταμ όχι, του δίνω μία οπτική σύμφωνα με την οποία μπορεί να τους δει με διαφορετικό μάτι, και η οποία εξηγεί καλύτερα τι προσπαθούνε να κάνουνε οι nevermore οι ίδιοι. Άμα ξεκινήσω εγώ θρεντ για τον Γονίδη ή για τους Hellacopters και παραπονιέμαι ότι η μουσική τους δεν είναι υπερβατική ή παραείναι γκομενιάρικη και ρηχή, μπορείς να έρθεις και εσύ σαν αντίστοιχος οπαδός τους και να μου πεις, "ΝΑΙ, ΜΑ..." right?Και σαφώς έχουν γίνει και γίνονται συνέχεια τέτοιες συζητήσεις και έχω συμμετάσχει και μάλιστα με υπερβάλλοντα ζήλο πολλές φορές. Άλλο όμως αυτό, γιατί εδώ δεν είναι το topic των Nevermore (στο οποίο δε θα έμπαινα καν, πόσο μάλλον να συμμετέχω στη συζήτηση) αλλά το topic με...αυτό το θέμα που έθεσε τεσπα ο Marillion :P , και αντι-posts υπεράσπισης των Nevermore ή των Bloodhound Gang δε νομίζω ότι έχουν και πολύ νόημα (άσχετα από το τι πιστεύω εγώ για τους οποιουσδήποτε συγκεκριμένους). Εκτός αν το συγκεκριμένο σχόλιό σου πατούσε και πάνω σε μια οικειότητα και μια προϊστορία συγκεκριμένα μεταξύ εσού και του stam, οπότε πάω πάσο μεν, υπάρχουν και τα ΡΜs αλλά και τα fanboy topics δε :razz: