FIXXXER
10-09-2011, 02:56
http://losslessalbum.com/wp-content/uploads/2011/09/A-Dramatic-Turn-of-Events.jpg
Dream Theater - A Dramatic Turn Of Events
1. On The Backs Of Angels 8:43
2. Build Me Up, Break Me Down 6:59
3. Lost Not Forgotten 10:12
4. This Is The Life 6:58
5. Bridges In The Sky 11:01
6. Outcry 11:24
7. Far From Heaven 3:56
8. Breaking All Illusions 12:26
9. Beneath The Surface 5:27
Η Τριτη Εποχη κατεφτασε. Μετα απο μια πενταδα υπεροχων δισκων στα 90'ς (μετραω το Change Of Seasons και φυσικα οχι το ακατεργαστο και αναχρονιστικο When Dream And Day Unite που ειναι του 1989 αλλωστε) και μια πενταδα αμφιλεγομενων δισκων στα 00'ς (ή αλλιως, μονο για οπαδους), η φυγη του Portnoy σηματοδοτει και την εναρξη μιας νεας εποχης για τους Dream Theater.
Το A Dramatic Turn Of Events αποτελειται απο τραγουδια που χωριζονται σε τρεις κατηγοριες. Η μια κατηγορια ειναι τα δυο πρωτα τραγουδια, δηλαδη το On The Backs Of Angels και το Build Me Up, Break Me Down. Το πρωτο παταει σε πολυ γνωστες φορμες και συνηθειες των DT, αφου αποτελειται απο μια εισαγωγη που χτιζει το κομματι ομορφα, συνεχιζει με πιασαρικα ριφφς και μελωδιες πληκτρων και μετα απο ενα μικρο (για τα δεδομενα τους) σολαρισμα καταληγει ξανα με το ρεφραιν και κλεινει φυσιολογικα. Δεν ειναι απο τα τραγουδια τους που θα κανουν την εκπληξη, αλλα δεν ειναι καθολου αδιαφορο, νομιζω πως ανοιγει το δισκο ιδανικα. Το Build Me Up, Break Me Down ειναι ενα χεβι 7λεπτο κομματι, το οποιο λογικα θα αποτελει και το "χιτακι" του δισκου, καθως στηριζεται στις κιθαρες εποχης Awake κατα τα κουπλε και στο πολυ ομορφο και ταυτοχρονα πιασαρικο ρεφρεν. Αυτα λοιπον για ορεκτικα.
Η δευτερη κατηγορια τραγουδιων στο δισκο ειναι το αλατοπιπερο και η ζαχαρη που νοστιμιζει και γλυκαινει το δισκο αντιστοιχα, και τα οποια εχουν τοποθετηθει σε πολυ σωστα σημεια αναμεσα στα αλλα τραγουδια. Εχουμε μια power μπαλαντα κλασικης δομης και συνθεσης αλλα με περισσειο συναισθημα, ειδικα απο Petrucci που σολαρει ακαταπαυστα (This Is The Life), ενα 4λεπτο συντομο τραγουδι με τη συμμετοχη μονο των Labrie και Rudess το οποιο για μενα ειναι μαλλον το καλυτερο που εχουν γραψει ποτε σε αυτο το υφος (το Wait For Sleep δεν μετραει, ειναι αλλη φαση εξωπραγματικη), και τελος το Beneath The Surface, το οποιο ειναι εξ ολοκληρου συνθεση του Petrucci και ηδη απο τις αγαπημενες μου "μπαλαντες" τους, αφου θυμιζει εποχες Falling Into Infinity.
Και παμε στο ζουμι. Τα 4 τραγουδια τα οποια κλεβουν την παρασταση στο δισκο βρισκονται στις θεσεις 3, 5, 6 και 8. Κυμαινονται ολα μεταξυ 10 και 13 λεπτων και ειναι και τα 4 χαρακτηριστικοτατα της μουσικης που παιζουν οι Dream Theater εδω και 20 χρονια. Το Lost Not Forgotten εχει την καλυτερη εισαγωγη του δισκου, θυμιζει τελη 90'ς με μπολικα στοιχεια απο Scenes From A Memory και δομη Under A Glass Moon με ιδιου τυπου σολο. Το Bridges In The Sky ειναι ενα αρκετα heavy τραγουδι και το οποιο μαλιστα ξενιζει αρχικα τον οποιοδηποτε ακροατη, αφου αποτελει κατι καινουριο για τη μπαντα συνολικα, και λογω εισαγωγης και λογω ηχου στις κιθαρες. Δε λειπει το τσιφτετελακι στη μεση. Το Outcry εχει ενα απο τα καλυτερα riffs που εχει γραψει ποτε ο Petrucci, και περαν του οτι το μεγαλυτερο μερος του τραγουδιου ειναι ανατριχιαστικο, στη μεση εχουμε κι ενα κιθαροπληκτροψωλαρισμα, παρομοιο του οποιου ειχαμε πανω απο 10 χρονια να ακουσουμε. Τελος, το Breaking All Illusions ειναι μαλλον το αγαπημενο μου τραγουδι προς το παρον απο το δισκο αυτο, καθως ολες οι μελωδιες, ολα τα σημεια, το ρεφρεν, ολα τα σολος ειναι εκπληκτικα και μαλιστα θυμιζουν εποχες Liquid Tension Experiment με λιγο απο Falling Into Infinity.
Συνολικα το A Dramatic Turn Of Events ειναι ενα αλμπουμ το οποιο περιμεναν οι fans των Dream Theater εδω και πολλα χρονια, αφου το Six Degrees ηταν ενα συνοθυλευμα επιρροων απο αλλες μπαντες, το Train Of Thought ηταν πολυ μεταλ, το Octavarium πολυ εμπορικο, το Systematic Chaos πολυ τεχνοκρατικο, το Black Clouds & Silver Linings μονο για τους σκληροπυρηνικους. Αυτο δε σημαινει πως ειναι καλυτερο απο αυτα τα αλμπουμς, αν και εμενα αυτη ειναι η προσωπικη μου αποψη. Αυτο σημαινει πως μιλαμε για ενα αλμπουμ το οποιο μετα απο πολλα χρονια εχει τη σωστη ισορροπια και τη σφραγιδα της μουσικης των Dream Theater, βαδιζοντας και εν μερει σε νεα μονοπατια.
Ο James LaΒrie ειναι καλυτερος απο ποτε και πληρως απελευθερωμενος πλεον να τραγουδησει οπως μπορει (haters gonna hate, αλλα οι ερμηνειες τους ειναι απο πολυ καλες εως εκπληκτικες στο δισκο), ο Jordan Rudess επιτελους δεν αποτελει κομπαρσο και εκτος απο το οτι ακουγεται πεντακαθαρα ολη την ωρα, συμμετεχει ενεργα και στη συνθεση του δισκου, ο Myung εγραψε για πρωτη φορα στιχους μετα απο 12 χρονια και ακουγεται κι αυτος περισσοτερο απο οτι προσφατα και ο Mike Mangini περιοριζεται σε ρολο (αψεγαδιαστου) εκτελεστη και performer, χωρις να κλεβει την παρασταση. Για τον Petrucci δεν υπαρχει κατι που να του αποδιδει δικαιοσυνη, ο ανθρωπος ΕΙΝΑΙ οι Dream Theater πλεον (και παλιοτερα ηταν το σημαντικοτερο τους κομματι συνθετικα οπως και να χει). Λυπηρο το οτι επρεπε να φυγει ο ιδρυτης και μεγαλυτερος οπαδος του συγκροτηματος απο το συγκροτημα για να μπορεσουν να βγαλουν εναν μεγαλο δισκο...
Dream Theater - A Dramatic Turn Of Events
1. On The Backs Of Angels 8:43
2. Build Me Up, Break Me Down 6:59
3. Lost Not Forgotten 10:12
4. This Is The Life 6:58
5. Bridges In The Sky 11:01
6. Outcry 11:24
7. Far From Heaven 3:56
8. Breaking All Illusions 12:26
9. Beneath The Surface 5:27
Η Τριτη Εποχη κατεφτασε. Μετα απο μια πενταδα υπεροχων δισκων στα 90'ς (μετραω το Change Of Seasons και φυσικα οχι το ακατεργαστο και αναχρονιστικο When Dream And Day Unite που ειναι του 1989 αλλωστε) και μια πενταδα αμφιλεγομενων δισκων στα 00'ς (ή αλλιως, μονο για οπαδους), η φυγη του Portnoy σηματοδοτει και την εναρξη μιας νεας εποχης για τους Dream Theater.
Το A Dramatic Turn Of Events αποτελειται απο τραγουδια που χωριζονται σε τρεις κατηγοριες. Η μια κατηγορια ειναι τα δυο πρωτα τραγουδια, δηλαδη το On The Backs Of Angels και το Build Me Up, Break Me Down. Το πρωτο παταει σε πολυ γνωστες φορμες και συνηθειες των DT, αφου αποτελειται απο μια εισαγωγη που χτιζει το κομματι ομορφα, συνεχιζει με πιασαρικα ριφφς και μελωδιες πληκτρων και μετα απο ενα μικρο (για τα δεδομενα τους) σολαρισμα καταληγει ξανα με το ρεφραιν και κλεινει φυσιολογικα. Δεν ειναι απο τα τραγουδια τους που θα κανουν την εκπληξη, αλλα δεν ειναι καθολου αδιαφορο, νομιζω πως ανοιγει το δισκο ιδανικα. Το Build Me Up, Break Me Down ειναι ενα χεβι 7λεπτο κομματι, το οποιο λογικα θα αποτελει και το "χιτακι" του δισκου, καθως στηριζεται στις κιθαρες εποχης Awake κατα τα κουπλε και στο πολυ ομορφο και ταυτοχρονα πιασαρικο ρεφρεν. Αυτα λοιπον για ορεκτικα.
Η δευτερη κατηγορια τραγουδιων στο δισκο ειναι το αλατοπιπερο και η ζαχαρη που νοστιμιζει και γλυκαινει το δισκο αντιστοιχα, και τα οποια εχουν τοποθετηθει σε πολυ σωστα σημεια αναμεσα στα αλλα τραγουδια. Εχουμε μια power μπαλαντα κλασικης δομης και συνθεσης αλλα με περισσειο συναισθημα, ειδικα απο Petrucci που σολαρει ακαταπαυστα (This Is The Life), ενα 4λεπτο συντομο τραγουδι με τη συμμετοχη μονο των Labrie και Rudess το οποιο για μενα ειναι μαλλον το καλυτερο που εχουν γραψει ποτε σε αυτο το υφος (το Wait For Sleep δεν μετραει, ειναι αλλη φαση εξωπραγματικη), και τελος το Beneath The Surface, το οποιο ειναι εξ ολοκληρου συνθεση του Petrucci και ηδη απο τις αγαπημενες μου "μπαλαντες" τους, αφου θυμιζει εποχες Falling Into Infinity.
Και παμε στο ζουμι. Τα 4 τραγουδια τα οποια κλεβουν την παρασταση στο δισκο βρισκονται στις θεσεις 3, 5, 6 και 8. Κυμαινονται ολα μεταξυ 10 και 13 λεπτων και ειναι και τα 4 χαρακτηριστικοτατα της μουσικης που παιζουν οι Dream Theater εδω και 20 χρονια. Το Lost Not Forgotten εχει την καλυτερη εισαγωγη του δισκου, θυμιζει τελη 90'ς με μπολικα στοιχεια απο Scenes From A Memory και δομη Under A Glass Moon με ιδιου τυπου σολο. Το Bridges In The Sky ειναι ενα αρκετα heavy τραγουδι και το οποιο μαλιστα ξενιζει αρχικα τον οποιοδηποτε ακροατη, αφου αποτελει κατι καινουριο για τη μπαντα συνολικα, και λογω εισαγωγης και λογω ηχου στις κιθαρες. Δε λειπει το τσιφτετελακι στη μεση. Το Outcry εχει ενα απο τα καλυτερα riffs που εχει γραψει ποτε ο Petrucci, και περαν του οτι το μεγαλυτερο μερος του τραγουδιου ειναι ανατριχιαστικο, στη μεση εχουμε κι ενα κιθαροπληκτροψωλαρισμα, παρομοιο του οποιου ειχαμε πανω απο 10 χρονια να ακουσουμε. Τελος, το Breaking All Illusions ειναι μαλλον το αγαπημενο μου τραγουδι προς το παρον απο το δισκο αυτο, καθως ολες οι μελωδιες, ολα τα σημεια, το ρεφρεν, ολα τα σολος ειναι εκπληκτικα και μαλιστα θυμιζουν εποχες Liquid Tension Experiment με λιγο απο Falling Into Infinity.
Συνολικα το A Dramatic Turn Of Events ειναι ενα αλμπουμ το οποιο περιμεναν οι fans των Dream Theater εδω και πολλα χρονια, αφου το Six Degrees ηταν ενα συνοθυλευμα επιρροων απο αλλες μπαντες, το Train Of Thought ηταν πολυ μεταλ, το Octavarium πολυ εμπορικο, το Systematic Chaos πολυ τεχνοκρατικο, το Black Clouds & Silver Linings μονο για τους σκληροπυρηνικους. Αυτο δε σημαινει πως ειναι καλυτερο απο αυτα τα αλμπουμς, αν και εμενα αυτη ειναι η προσωπικη μου αποψη. Αυτο σημαινει πως μιλαμε για ενα αλμπουμ το οποιο μετα απο πολλα χρονια εχει τη σωστη ισορροπια και τη σφραγιδα της μουσικης των Dream Theater, βαδιζοντας και εν μερει σε νεα μονοπατια.
Ο James LaΒrie ειναι καλυτερος απο ποτε και πληρως απελευθερωμενος πλεον να τραγουδησει οπως μπορει (haters gonna hate, αλλα οι ερμηνειες τους ειναι απο πολυ καλες εως εκπληκτικες στο δισκο), ο Jordan Rudess επιτελους δεν αποτελει κομπαρσο και εκτος απο το οτι ακουγεται πεντακαθαρα ολη την ωρα, συμμετεχει ενεργα και στη συνθεση του δισκου, ο Myung εγραψε για πρωτη φορα στιχους μετα απο 12 χρονια και ακουγεται κι αυτος περισσοτερο απο οτι προσφατα και ο Mike Mangini περιοριζεται σε ρολο (αψεγαδιαστου) εκτελεστη και performer, χωρις να κλεβει την παρασταση. Για τον Petrucci δεν υπαρχει κατι που να του αποδιδει δικαιοσυνη, ο ανθρωπος ΕΙΝΑΙ οι Dream Theater πλεον (και παλιοτερα ηταν το σημαντικοτερο τους κομματι συνθετικα οπως και να χει). Λυπηρο το οτι επρεπε να φυγει ο ιδρυτης και μεγαλυτερος οπαδος του συγκροτηματος απο το συγκροτημα για να μπορεσουν να βγαλουν εναν μεγαλο δισκο...