crust (& d-beat)

[dreamweapon]

τι το θέλετε το crust; αφού υπάρχουν οι darkthrone! χαχεχαχ

πέρα απ' την πλάκα όμως (ΤΡΟΜΕΡΗ ΠΛΑΚΑ Ε), μιας και ενδιαφέρθηκε ο θρεντ σταρτερ, είχα όρεξη για μεγάλο ποστ με πολλά ονόματα και λίστες.

επιγραμματικά οι ρίζες/συνάφειες του αγγλικού crust μπορούν να βρεθούν στον τραχύ μεταλλικό ήχο κάποιων UK82 συγκροτημάτων (exploited, discharge, gbh), σε μερικές πολύ επιδραστικές αγγλικές hc punk μπάντες όπως οι disorder, οι chaos uk και οι varukers, και την τ(ρ)αχύτητα του πρώιμου σουηδικού d-beat (anti-cimex, mob 47, totalitar). μπολιασμένες από την ευρύτατη αναρχο-πανκ κουλτούρα της βρετανικής σκηνής αλλά και τη διαχυτη σαπίλα των σκληρά θατσερικών mid-80s, κάνουν τον ήχο και το στίχο πιο οξύ αλλά και πολύ πιο σκοτεινό και απαισιόδοξο. αυτό είναι και το αίσθημα που σου δίνεται απ' το πρώτο άκουσμα ούτως ή άλλως.
κάποιοι must 80ς βρετανικοί crust δίσκοι είναι οι εξής:

amebix - arise! (1985)
antisect - in darkness there is no choice (1983)
hellbastard - heading for internal darkness (1988 )
extreme noise terror - a holocaust in your head (1988 )
doom - war crimes / inhuman beings (1988 )

τρεις επίσης επιδραστικοί δίσκοι εκείνης της εποχής (αν και σίγουρα δε μιλάμε ξεκάθαρα για crust) από άλλα μέρη της γής ήταν οι:

rattus - wc rajahtaa (1982, φινλανδία)
crucifix - dehumanization (1983, ηπα)
ratos de porao - crucificados pelo sistema (1984, βραζιλία)

απ' τις αρχές του '90 και μετά, το crust αρχίζει να ανθίζει στις ηπα. δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι από τα προηγούμενα χρόνια αντίστοιχη άνθιση στις αμερικάνικες πόλεις γνώριζε το καταληψιακό κίνημα, το DIY και η λογική της τοπικής ανεξάρτητης σκηνής. όλα αυτά είχαν μεγάλη επίδραση στο αμερικάνικο κραστ, το οποίο παρέμενε πολιτικοποιημένο (περισσότερο ακόμα και απ' το αγγλικό), παρέμενε τραχύ & σκοτεινό, αλλά α) εδραζόταν σε πλέον τοπικές σκηνές/εταιρίες και β) γινόταν όλο και πιο πλούσιο μουσικά. έτσι απ' τη μία υπήρχαν τοπικές ανεξάρτητες που επέκτειναν πολύ τον ήχο (π.χ. prank, crimethinc και φυσικά profane extistence), ενώ απ' την άλλη μουσικά κάποιες μπάντες ανοίγονταν στο powerviolence (π.χ. man is the bastard, dropdead, capitalist casualties), άλλες στο sludge (όπως οι νότιοι his hero is gone και damad), ενώ άλλες είχαν πιο "ποστ"/πειραματικούς προβληματισμούς και ξέφευγαν απ' τις ρίζες του crust punk (οι catharsis είναι το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα).
λόγω αυτού του μουσικού πλούτου, κάποιοι από τους παρακάτω αμερικάνικους δίσκους ίσως να μη θεωρούνται απόλυτα ταυτισμένοι με τον crust ήχο, αλλά δεν πειράζει, γιατί είναι εξαιρετικοί όλοι:

nausea - extinction (1990)
antischism - still life (1991)
disrupt - refuse planet (1991)
destroy! - necropolis (1994)
aus rotten - the system works for them (1996)
civil disobedience - invention, extinction (1996)
his hero is gone - fifteen counts of arson (1996)
damad - rise and fall (1997)
catharsis - samsara (1997)

ένας επίσης εξαιρετος δίσκος είναι ο εξής:

extinction of mankind - baptised in shit (1995)

ο οποίος είναι κατ' εμέ το μοναδικό πραγματικά αξιόλογο πράμα από τα 90ς βρετανικά κραστ τεκτενόμενα. βέβαια, κυκλοφόρησε από την γερμανική skuld (η οποία είχε βγάλει χειμερια ναρκη πριν μερικά χρόνια, ασχετο), ενώ το επόμενο lp τους το έβγαλαν απ' την profane existence, όπου και άνηκαν από πάντα στην ουσία!
μπορούν να ειπωθούν πολλά ακόμα, και έχουν μείνει σημαντικές μπάντες απ' έξω, αλλά παραθέτω και ένα τοπ-5(+1) δίσκων των τελευταίων χρόνων που θεωρώ ότι το κρατάνε ψηλά και αξίζουν:

tragedy - vengeance (2002)
behind enemy lines - know your enemy (2002)
caustic christ - can't relate (2003)
iskra - iskra (2004)
mouth sewn shut - doomed future today (2007)
nux vomica - asleep in the ashes (2009)


υγ. το ελληνικό κραστ δεν έχει και πάρα πολλές αξιόλογες μπάντες είναι η αλήθεια. από τις πιο πρόσφατες, το sarabante μου φαίνεται καλή προσπάθεια, και οι dyspnea νομίζω ξεχωρίζουν προς το παρόν.

(άμα θέλετε να χωθείτε σε φάση underground download mayhem!!!!! γκουγκλάρετε τα μπλογκς crust-demos και crustcracker, θα βρείτε πολύ πράμα)

[12 stars circle your brow]

θενκς λατρευτέ, θα κάτσω να ψιλολιώσω αυτή τη βδομάδα

[dreamweapon]

α, μια παράλειψή μου που έχει σχετικό ενδιαφέρον είναι πως ένας απ' τους πρώτους αμερικάνικους crust δίσκους είναι το pain of mind (1987 στην alchemy records - hcpunk εταιρία η οποία παρεμπιπτόντως κυκλοφόρησε το ντεμπούτο των melvins!) των neurosis. προφανώς οι φίλοι της μπάντας είναι γνώριμοι με το ότι είχε χαρντκορ παρελθόν. ε λοιπόν δεν είχε "απλά ένα χαρντκορ παρελθόν", ήταν μέσα στις πρώτες αμερικάνικες μπάντες (και ίσως η πρώτη στη δυτική ακτή) που στα μέσα του '80 άρχισαν να χρωματίζουν το αγγλικό/σουηδικό d-beat με τις μεταλλικές πινελιές του bay-area κανβά και να φτιάχνουν τον κλασικό us crust ήχο.


http://www.youtube.com/watch?v=FRp6n6-BvRo

[Leech]

Ισοπεδωτικό ποστ ντρημγουέπον, περιμένουμε και αντίστοιχη τοποθέτηση πάνκη για σφαιρικότερη εικόνα, btw όλα αυτά εδώ και χρόνια τα έλεγα απλά hardcore punk, ο όρος crust από πότε υπάρχει; Ή τουλάχιστον από πότε έγινε "συγκεκριμένος"; Εγώ τον πρωτοάκουσα όταν ανακάλυψα τους Disfear πάντως.

Σε μια πιο ontopic νότα, ο δίσκος των Sarabante είναι όντως τρομερός και λιώνει σε καθημερινή βάση και θα αγοραστεί σε πρώτη ευκαιρία.

[12 stars circle your brow]

offtopic, τελευταίο το υπόσχομαι. δεν ξέρω για τους Nausea τι ψάρια πιάνουν (ακόμα), αλλά το κομμάτι "Nausea" των Μasakari σκίζει καρδιές στα δυο.

[dreamweapon]

btw όλα αυτά εδώ και χρόνια τα έλεγα απλά hardcore punk, ο όρος crust από πότε υπάρχει; Ή τουλάχιστον από πότε έγινε "συγκεκριμένος";
http://3.bp.blogspot.com/_l1k2TAHvOZc/S5lt0BwXX8I/AAAAAAAAAmM/izXsYp61FY0/s1600/Hellbastard.jpg

δηλαδή το πρώτο ντέμο των hellbastard το 1986. τα βασικά χαρακτηριστικά του ήχου υπήρχαν από παλιότερες μπάντες (βλ. παραπάνω), αλλά δε το έλεγε κανείς crust. απ' όσο ξέρω, ο όρος βγήκε απ' το πώς αντανακλούσε το lifestyle των συγκροτημάτων στον ήχο τους: κυριολεκτικά crusty σημαίνει άπλυτος, βρωμιάρης, χύμα, ρετάλι, παρτάλι κλπ. στην αγγλία του '80 το χρησιμοποιούσανε κυρίως για να περιγράψουν τους εξαθλιωμένους άστεγους και τα φρικιά που μένανε στο δρόμο ή στις καταλήψεις. όπως είναι λογικό (?) όλα αυτά ασκούσανε μια παρακμιακή γοητεία στους αναρχοπανκς, οπότε το 'καναν τιμή τους και καμάρι τους (και σε πολλές περιπτώσεις το προσποιούνταν, εξ' ού και ο επιμελώς ατημέλητος πληθωρικός ρουχισμός). στο ντεμο αυτό πχ, οι hellbastard καυχιούνται πώς και τα 9 κομμάτια τα ηχογράφησαν μέσα σε 6 ώρες όλες κι όλες. μαγκιά τους βέβαια, τα κομμάτια βαράνε στο ψαχνό.

[Skalani Caveman]

τι το θέλετε το crust; αφού υπάρχουν οι darkthrone! χαχεχαχ

πέρα απ' την πλάκα όμως (ΤΡΟΜΕΡΗ ΠΛΑΚΑ Ε), μιας και ενδιαφέρθηκε ο θρεντ σταρτερ, είχα όρεξη για μεγάλο ποστ με πολλά ονόματα και λίστες.

επιγραμματικά οι ρίζες/συνάφειες του αγγλικού crust μπορούν να βρεθούν στον τραχύ μεταλλικό ήχο κάποιων UK82 συγκροτημάτων (exploited, discharge, gbh), σε μερικές πολύ επιδραστικές αγγλικές hc punk μπάντες όπως οι disorder, οι chaos uk και οι varukers, και την τ(ρ)αχύτητα του πρώιμου σουηδικού d-beat (anti-cimex, mob 47, totalitar). μπολιασμένες από την ευρύτατη αναρχο-πανκ κουλτούρα της βρετανικής σκηνής αλλά και τη διαχυτη σαπίλα των σκληρά θατσερικών mid-80s, κάνουν τον ήχο και το στίχο πιο οξύ αλλά και πολύ πιο σκοτεινό και απαισιόδοξο. αυτό είναι και το αίσθημα που σου δίνεται απ' το πρώτο άκουσμα ούτως ή άλλως.
κάποιοι must 80ς βρετανικοί crust δίσκοι είναι οι εξής:

amebix - arise! (1985)
antisect - in darkness there is no choice (1983)
hellbastard - heading for internal darkness (1988 )
extreme noise terror - a holocaust in your head (1988 )
doom - war crimes / inhuman beings (1988 )

τρεις επίσης επιδραστικοί δίσκοι εκείνης της εποχής (αν και σίγουρα δε μιλάμε ξεκάθαρα για crust) από άλλα μέρη της γής ήταν οι:

rattus - wc rajahtaa (1982, φινλανδία)
crucifix - dehumanization (1983, ηπα)
ratos de porao - crucificados pelo sistema (1984, βραζιλία)

απ' τις αρχές του '90 και μετά, το crust αρχίζει να ανθίζει στις ηπα. δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι από τα προηγούμενα χρόνια αντίστοιχη άνθιση στις αμερικάνικες πόλεις γνώριζε το καταληψιακό κίνημα, το DIY και η λογική της τοπικής ανεξάρτητης σκηνής. όλα αυτά είχαν μεγάλη επίδραση στο αμερικάνικο κραστ, το οποίο παρέμενε πολιτικοποιημένο (περισσότερο ακόμα και απ' το αγγλικό), παρέμενε τραχύ & σκοτεινό, αλλά α) εδραζόταν σε πλέον τοπικές σκηνές/εταιρίες και β) γινόταν όλο και πιο πλούσιο μουσικά. έτσι απ' τη μία υπήρχαν τοπικές ανεξάρτητες που επέκτειναν πολύ τον ήχο (π.χ. prank, crimethinc και φυσικά profane extistence), ενώ απ' την άλλη μουσικά κάποιες μπάντες ανοίγονταν στο powerviolence (π.χ. man is the bastard, dropdead, capitalist casualties), άλλες στο sludge (όπως οι νότιοι his hero is gone και damad), ενώ άλλες είχαν πιο "ποστ"/πειραματικούς προβληματισμούς και ξέφευγαν απ' τις ρίζες του crust punk (οι catharsis είναι το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα).
λόγω αυτού του μουσικού πλούτου, κάποιοι από τους παρακάτω αμερικάνικους δίσκους ίσως να μη θεωρούνται απόλυτα ταυτισμένοι με τον crust ήχο, αλλά δεν πειράζει, γιατί είναι εξαιρετικοί όλοι:

nausea - extinction (1990)
antischism - still life (1991)
disrupt - refuse planet (1991)
destroy! - necropolis (1994)
aus rotten - the system works for them (1996)
civil disobedience - invention, extinction (1996)
his hero is gone - fifteen counts of arson (1996)
damad - rise and fall (1997)
catharsis - samsara (1997)

ένας επίσης εξαιρετος δίσκος είναι ο εξής:

extinction of mankind - baptised in shit (1995)

ο οποίος είναι κατ' εμέ το μοναδικό πραγματικά αξιόλογο πράμα από τα 90ς βρετανικά κραστ τεκτενόμενα. βέβαια, κυκλοφόρησε από την γερμανική skuld (η οποία είχε βγάλει χειμερια ναρκη πριν μερικά χρόνια, ασχετο), ενώ το επόμενο lp τους το έβγαλαν απ' την profane existence, όπου και άνηκαν από πάντα στην ουσία!
μπορούν να ειπωθούν πολλά ακόμα, και έχουν μείνει σημαντικές μπάντες απ' έξω, αλλά παραθέτω και ένα τοπ-5(+1) δίσκων των τελευταίων χρόνων που θεωρώ ότι το κρατάνε ψηλά και αξίζουν:

tragedy - vengeance (2002)
behind enemy lines - know your enemy (2002)
caustic christ - can't relate (2003)
iskra - iskra (2004)
mouth sewn shut - doomed future today (2007)
nux vomica - asleep in the ashes (2009)


υγ. το ελληνικό κραστ δεν έχει και πάρα πολλές αξιόλογες μπάντες είναι η αλήθεια. από τις πιο πρόσφατες, το sarabante μου φαίνεται καλή προσπάθεια, και οι dyspnea νομίζω ξεχωρίζουν προς το παρόν.

(άμα θέλετε να χωθείτε σε φάση underground download mayhem!!!!! γκουγκλάρετε τα μπλογκς crust-demos και crustcracker, θα βρείτε πολύ πράμα)

Όλο αυτό το ποστ (ωραίο) και δεν αναφέρονται πουθενά οι Disfear που είναι μάλλον η πιο γνωστή και μάλλον η καλύτερη (μαζί με τους Tragedy) μπάντα για να ξεκινήσει ν'ακούει κανείς crust.
Άλλες μπάντες που αξίζει να τσεκάρει κανείς είναι οι Wolfpack/Wolfbrigade, οι Skitsystem, οι Fall Of Efrafa που είχε προτείνει ο πισταδόρος, οι Madame Germen και οι Consume που είχε προτείνει ο πινατέρο και οι Morne που είχε προτείνει ο Ghoul. Και οι Human Waste.
Από εγχώρια πράγματα Επιθανάτιος Ρόγχος αλλά είναι λίγο φλου και Greet The Dead που ψιλογαμούσαν σαραμπάντες αλλά πρέπει να το κλείσανε το μαγαζί, δυστυχώς γιατί τα τελευταία κομμάτια που γράψανε ήτανε τρομερά.

[Ra Pariah]

Πώς ξέχασα να αναφέρω Wolfbrigade; Έχω παίξει και σε μαγαζί! :grin::grin: Τρελή μπαντάρα με έκρηξη, εναλλαγές και αρκετά καλό ήχο.

Γηπεδικός όλεθρος:

JziuzGve3Z8

[Enjoy_CruD]

Ντιμπιτ-κραστ, παλιακο-χαρντκοροπανκικο κινιμα "στρατευμενης" αναρχικομουσικης εκφρασης, με παλαιοτατες αντιεμπορικες τιγκα πολιτικοποιημενες αναφορες/θεσεις (οπως αναλυτικα αναφερει ο διαβασμενος dreamweapon), το οποιο πηρε επισης το δρομο του μεινστρημ μεσα στα χρονια, φτανοντας στο σημερα. Η Southern Lord κανει τη στροφη επειδη απλα πουλαει, τυχαιο? μπα.... και μαλλον θα δουμε πολλες τετοιες στροφες ακομα....(Οποιος ειχε δει Tragedy στο Παραρτημα στη Πατρα το 2001 με τους αλλους 30 (οχι δεν ημουνα) και τους ιδιους παλι προπερσυ στο πολυτεχνειο, καταλαβαινει τι λεω.)
Παντως γενικα, το ρεμναντσ γαμαει, δλδ μετα τους "παλαιους" Επιθανατιους, ειναι οτι καλυτερο παιζει απο μελωδικο-ντιμπιτ στο ελλαντα, και παραγωγικα και παιχτικα. Αναμεικτα συναισθηματα ακουγοντας τους ελληνικους στοιχους στο "Πνιγμενοι στη σιωπη", καλογυαλισμενη παραγωγικα αλητεια meets κατσαπανκ λυρικες γραφικοτητες, εντουτοις γαμει.

[Kaserinos]

Τιμιο ποστ απο dreamweapon. Εύγε. :dfinger:
Απο παλια να αναφερουμε επισης τα εξης:

Axegrinder - Rise of the Serpent Men (1989)
[Οι Amebix των φτωχων? Μπα..]

Deviated Instinct - Welcome to the Orgy (2006) [Compilation]
[Οι Amebix καναν την αρχη με το Arise! και αυτοι μαζι με Axegrinder και Hellbastard το πηγαν παραπερα.]

Sacrilege - Behind the Realms of Madness (1985)
[Απο UK και αυτοι, αρκουντως χωσιματικοι.]


Και απο μεταγενεστερα:

Hellshock - Shadows of the Afterworld (2005)
[Ανετα αυτο το αλμπουμ θα μπορουσε να ειχε βγει στα '80s. Πρωην μελη απο Remains of the Day, From Ashes Rise, Atrocious Madness..]

From Ashes Rise - Nightmares (2003)
[Πασιγνωστο αριστουργημα με αρκετη ποικιλια μεσα του.]

9 Shocks Terror - Zen and the Art of Beating Your Ass (1999)

Remains Of The Day - An Underlying Frequency (2001)
[αυτοι οι τυποι δημιουργησαν επειτα τους, αγαπημενους σε Πανκη και Μαριλλιον, The Estranged.]

Deathreat - The Severing of the Last Barred Window (2000) [Διαλυθηκαν μεν οι His Hero Is Gone, αλλα το πνευμα τους συνεχιζει μεσω αυτων. Κατι μεταξυ Crust punk και D-Beat.]

Αυτα θυμαμαι ως ωρας.
Σχετικα με τον ηχο του crust ολα (μερικα καπως περισσοτερο), αν και τα παλαιοτερα ταυτιζονται πληρως.

Πειτε και αλλα.

Προτεινω να γινει ξεχωριστο θρεντ για να μην φευγουμε τοσο off-topic.

[Krux]

εγώ στη φάση που λέτε έχω ακούσει 2 πράγματα. το ένα είναι amebix και το άλλο είναι atavistic. και επειδή οι 2οι δεν αναφέρθηκαν πουθενά, είπα να συνεισφέρω τα 2 μου σεντς.

Atavistic - Equilibrium EP (1987)
Atavistic - Life during wartime EP (1987)
Atavistic - Vanishing point LP (1990)

[Phantom Duck]

Hellshock - Shadows of the Afterworld (2005)
[Ανετα αυτο το αλμπουμ θα μπορουσε να ειχε βγει στα '80s. Πρωην μελη απο Remains of the Day, From Ashes Rise, Atrocious Madness..]

From Ashes Rise - Nightmares (2003)
[Πασιγνωστο αριστουργημα με αρκετη ποικιλια μεσα του.]

το hellshock είναι ανείπωτη βία και κρίμα που υπάρχει μόνο σε βινύλιο, με αποτέλεσμα να ακούω μόνο ένα μουντό ριπ (http://www.youtube.com/watch?v=-JyYmM7BptY).

το from ashes rise μάλλον το αγαπημένο μου crust δισκίο.

και το πρώτο cursed εξαιρετικό, δυστυχώς τα επόμενα δε μου είπαν πολλά εκτός από το καλύτερο intro που έχει γραφτεί ποτέ στο ΙΙ.

[nikolasfluxus]

σε γενικές γραμμές,νομίζω οτι όταν το crust ξεφέυγει από τις πανκ ρίζες του,γυαλίζεται και προσπαθεί να γίνει μοντέρνο(η απλά είναι:!:),ξεφέυγει κι απ'αυτό που έχω το μυαλό μου για αυτή τη μουσική.
προσωπικά τέτοιες προσπάθειες με πιο μελωδικό ήχο και ευρύτερες επιρροές με αφήνουν παγερά αδιάφορο(όπως και οι δημοφιλέστατοι tragedy βέβαια).

ίσως φταίει οτι ακούω τους sarabante μετά από ένα κολασμένο διήμερο με desperat και mob47,οπότε είναι αναπόφευκτο να μη μου πουν τίποτα απολύτως

[Keeper Of The Seventh Son]

o flouksos na mi diavasei auto to post

ap ta kalitera neokrast autou tou mataiou kosmou (isws k to kalitero gia mena meta tous tragedy)

Muga - Muga (2001)

http://4.bp.blogspot.com/_qufYw-tEw94/TIR4JZDEXCI/AAAAAAAAAMU/ErQx5L4MEx4/s400/muga.jpeg

episis oi ambulance k auto tous:

http://4.bp.blogspot.com/_DdMr6IXNz_w/TSgLtGQd1-I/AAAAAAAABAI/FZbY0KiUVoU/s320/ambulance-the_end_of_our_time.jpg

[dreamweapon]

νιώθω συγκινημένος από την εξέλιξη του θρεντ.

μερικά σχόλια στα παραπάνω.

όπως σωστά υποννοήθηκε απ' την αναφορά σε disfear, skitsystem και wolfbrigade παραλήφθηκε απ' την πρώτη σελίδα η επέκταση στα της σουηδικής d-beat σκηνής. ο λόγος που προτιμήθηκε η αγγλική και αμερικάνικη όσον αφορά την ανάλυση του ήχου, δεν είναι ότι οι σουηδοί δεν κυκλοφόρησαν αριστουργήματα (θα αναφερθώ σε μερικά παρακάτω). υπάρχουν όμως μερικές διαφορές (μιας και φαίνεται να υπάρχει όρεξη για κουβέντα) : το πρώιμο αγγλικό κραστ με το σουηδικό ντη-μπητ είναι κοντά μεταξυ τους στις αρχές του '80 - τόσο στο επίπεδο πολιτικοποίησης, όσο και στο lifestyle, την ταχύτητα και την φασαρία. οι δύο βασικές τους διαφορές όμως κατά τη γνώμη μου είναι αφενός στην ατμόσφαιρα και αφετέρου στο πώς επικοινωνούν με την ως τότε hcpunk παράδοση.

για την ατμόσφαιρα τα είπα πάνω κάτω στο πρώτο ποστ, σχεδόν κανείς απ' τους σουηδούς δε μπορεί να πλησιάσει την βάρβαρη μανιοκαταθλιπτική φύση των antisect ή των doom ή αργότερα των αμερικάνων. ίσα-ίσα, απ' τα μέσα-τέλη του '90 και μετά είτε μένουν στάσιμοι (αν και πορωτικά μονολιθικοί, βλέπε mob 47) είτε αποκτούν μια πιο "σταρ" (σε πολλά εισαγωγικά ε) νοοτροπία όπως οι disfear, που αρχίζουν να αμβλύνουν την σκοτεινή πτυχή του κραστ φέρνοντάς την σε πιο γυαλισμένα και εμπορικά μονοπάτια. την ώρα που στην αμερική βγαίνουν δίσκοι εξαιρετικά ζόρικοι και σκοτεινοί όπως των his hero is gone, των damad και των catharsis. καθόλου παράξενο που αυτή η πλευρά της εξέλιξης του σουηδικού d-beat έγινε τόσο της μόδας σε όλο τον κόσμο με άπειρους ψευτο-καφρο-κραστ μιμητές (εδώ στην ελλάδα ειδικά, τους χορτάσαμε και με το παραπάνω).
φυσικά και υπάρχουν εκλάμψεις στη σουηδική σκηνή του '90 με τεράστιες μπάντες όπως οι skitsystem που αναφέρθηκαν και, κυρίως, οι driller killer. όπως επίσης απ' τις αρχές του '80 δρουν σπουδαίες (και λίγο υποτιμημένες) μπάντες όπως οι moderat likvidation, οι shitlickers και οι θεοί asocial.

όσον αφορά τον ήχο απ' την άλλη, προφανώς το ορόσημο για όλες αυτές τις μπάντες (αγγλικές και σουηδικές) είναι οι discharge. ενώ οι περισσότεροι άγγλοι έχτιζαν πάνω στην discharge βάση παίρνοντας στοιχεία από παράλληλες εξελίξεις του σκληρού ήχου στην βρετανία (πχ το grindcore των napalm death και το heavy metal των venom/motorhead) δίνοντας τόσο διαφορετικές φάσεις όπως το crust/grind των deviated instinct, extreme noise terror και sore throat ή την πειραγμένη μπασσαριστή χεβυμεταλιά αρκετών άλλων, η οποία σε κάποια σημεία σχεδόν να θυμίζει hellhammer/bathory!), στη σουηδία οι anti-cimex, mob 47, totalitar κλπ μάλλον είχαν πορωθεί περισσότερο με το παραδοσιακό αμερικάνικο χαρντκορ, κάτι που παρήγαγε μεν μερικά απ' τα πιο τσιτωμένα και ψυχωμένα 80ς χαρντκορ δισκάκια, αλλά δεν πλησίασε για μένα τον μουσικό πλούτο και το συναίσθημα της αγγλικής και αμερικάνικης σκηνής 80ς/90ς.

θα άξιζε αναφορά και στο λατινο κραστ αλλά υπάρχει πλήρες θρεντ στο music discussion.

[dreamweapon]

επίσης πολύ σωστές οι αναφορές σε axegrinder και sacrilege. ειδικά οι δεύτεροι, μιλάμε για ιστορικές μορφές του αγγλικού hardcore punk/extreme metal (με μέλη τους σε varukers, napalm death, english dogs, cerebral fix, heresy, benediction, unseen terror).

πάντως μη γίνεστε υπερβολικοί. ναι κάποιοι την έχουν δει ροκσταρς και ναι η φάση πουλιέται και αγοράζεται αρκετά, αλλά η νεο-κραστ συνομωταξία tragedy / from ashes rise / world burns to death / severed head of state δεν παύει να είναι αξιοπρεπέστατη μουσικά.

[Reject]

Πολύς κόσμος μπερδεύει το crust με το d-beat,οι διαφορές πάντως είναι τεράστιες (πλέον).
Στο d-beat δεν χωράει πειραματισμός και οι μπάντες συνήθως ακολουθούν το δίπτυχο discharge/disorder.Έτσι λοιπόν οι Asocial,Moderat Likvidation,Shitlickers που ανέφερε πιο πάνω ο Dreamweapon είναι απλά και μόνο d-beat και ουδεμία σχέση έχουν πλέον με τον neo-crust ήχο.
To crust έχει τον d-beat ρυθμό (κάποιες/αρκετες φορές) αλλά μπορεί να είναι αργό (Deviated Instict), να είναι μελωδικό (Ballast), να είναι ότι θέλει αυτό να είναι.
Πολλές d-beat μπάντες όμως εξελίχθηκαν σε crust με την πάροδο του χρόνου (Wolfbrigade,Disfear).
Γουστάρω crust (και νέο-crust), η αλήθεια είναι όμως πως πολλοί της punk/hardcore σκηνής στο εξωτερικό έχουν ξενερώσει με την δημοσιότητα και την εμπορικοποίηση του ήχου, αλλά και με τις πολλές metal επιρροές.Eμένα με έχει αποξενώσει όλη η τάση προς πειραματισμό που έχουν οι crust μπάντες .Η αλήθεια είναι ότι λείπει το πρώιμο μπάχαλο ακόμα και του neo-crust ήχου. Πάντως θεωρώ πως είναι πολύ λογικό για έναν μεταλά να γουστάρει τέτοια πράγματα,συνήθως έχουν σόλο,μελωδία,φωνητικά μπισκοτοτερατάκι,καθαρές παραγωγές...oh well.
Τέλος πάντων,ένας πολύ ωραίος δίσκος που πέρασε στα ψιλά, είναι και αυτός των Doomtown-Forever Fucked, που ροκάρει αρκετά περισσότερο και ξεφεύγει από το apocalyptic της φάσης.

TcYvIhM7f44


edit: και τέλος,το punk είναι πολύ πιο πολύπλοκο από όσοι νομίζετε...ένας crust-ας δεν έχει πολλά κοινά με έναν που ακούει hardcore,και είναι το άκρως αντίθετο από έναν σκινά που ακούει Cockney Rejects.

[SpiritCrusher]

Ναι αλλά κάνετε που κάνετε μια ωραία συζήτηση, ας έρθει κάποιος mod να το κάνει split, να πάει στο Music Discussion να το διαβάζει και παραπάνω κόσμος που μπορεί να μην το έχει πάρει χαμπάρι κτλ κτλ.

[dreamweapon]

όντως καλύτερα που χωρίστηκαν τα θρεντ.

χωρίς να θέλω να κοντράρω απόψεις όπως του reject και του nikolasfluxus (που δεν το έθεσαν χοντροκομένα), με έχει κουράσει λίγο η διάχυτη ξενέρα των απανταχού πανκηδων με την υποτιθέμενη στροφή/εμπορικότητα του crust, την οποία όπως είπα πριν θεωρώ υπερβολική. όχι ότι δεν ισχύει σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά το ψειρίζει αρκετά το θέμα.
δηλαδή οκ, σιγά τη δημοσιότητα των tragedy ή των from ashes rise ή οποιωνδήποτε (ενάντια και σε τέτοιες μπάντες στρέφεται η κριτική). παίζουν με 100 άτομα παραπάνω στα λάηβ, δεν τους βάζουν και στο ροκγουεηβ. ούτε ανακάλυψαν τώρα οι μεγάλες εταιρίες του σκληρού ήχου το κραστ, η ρηλαπς βγάζει κραστ δίσκους απ' τις αρχές του '90 ακόμα (πχ disrupt, destroy, phobia) - southern lord δεν με νοιάζει, δεν την παρακολουθώ. όσον αφορά το γυάλισμα στην παραγωγή ή το ροκσταριλίκι, γενικά την τάση προς την άμβλυνση της επικινδυνότητας, αυτό είναι μια αντίφαση που διαπερνάει όλη την ιστορία του πανκ/χαρντκορ. ούτε εγώ γουστάρω, αλλά ούτε οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι που είδαν ψωμί και μπήκαν είναι οι disfear (για παράδειγμα...)

πάντως, όσον αφορά το μουσικό και το υφολογικό κομμάτι, διαφωνώ reject. ακόμα και το πρώιμο crust ποτέ δεν ήταν σκέτο μπαχαλο όπως το σουηδικό d-beat (εκτός από μερικές χαοτικές περιπτώσεις, κυρίως στην αγγλία), είχε πειραματισμό και άνοιγμα σε άλλες φάσεις. όπως επίσης το επικό/γκράντε/αποκαλυπτικό/holyterror συναίσθημα δεν ήταν εφεύρεση του νεο-κραστ ή των catharsis, ήταν εκεί και στις πρώτες αγγλικές και αμερικάνικες μπάντες.
οι δύο περιπτώσεις που τα συμπυκνώνουν αυτά είναι για μένα οι amebix και οι nausea. και οι δύο είχαν ως βάση το d-beat μπάχαλο των discharge, αλλά αυτοί άνοιξαν τον δρόμο στον πειραματισμό που "καταλογίζετε" ότι υπερβάλλουν οι νεο-κραστ μπάντες. οι amebix πήραν πάρα πολλά από το βρώμικο και πανκίζον nwobhm των venom, των girlschool και των tank (κυρίως, μιας και ήταν οι πιο σκοτεινοί), ενώ παράλληλα ανοίγονταν στην industrial/apocalyptic ατμόσφαιρα των killing joke (σε κάποια σημεία πολύ τρανταχτά μάλιστα). εξίσου και οι nausea, είναι πασιφανές ότι πέρα από την crossover μεταλλική παράδοση της νέας υόρκης που κληρονόμησαν, είχαν ακούσει πολύ no-wave (και μερικά κιθαριστικά τους μέρη στο LP είναι αρκετά στριφνά και περίεργα) και σίγουρα είχαν ακούσει το πρώτο melvins (και ίσως τους άρεσε το πρώτο big black).
και μεταλλικότητα, και μελωδικότητα, και apocalyptic/δυστοπική/larger-than-life θεματολογία (στίχοι που φέρνουν στο μυαλό 100% catharsis), και αργά ή μέλοου μέρη, και μεγάλες σε διάρκεια συνθέσεις (5-6 λεπτά) και απ' όλα τα "μολυντικά" (με την καλή την έννοια).
δυο παραδείγματα από κάθε μπάντα:
amebix - the darkest hour (http://www.youtube.com/watch?v=Aa6g-2oUWb8)
amebix - winter (http://www.youtube.com/watch?v=hNTc47Qxa5s&feature=related)
nausea - cybergod (http://www.youtube.com/watch?v=ftNKCoj7e8c&feature=related)
nausea - techn.no.logic.kill. (http://www.youtube.com/watch?v=gp_Mnvwb32g)

τελοσπάντων, το θέμα δεν είναι αυτοί οι δύο (απλά είναι δυο πολύ μεγάλα κολλήματά μου). το θέμα είναι ότι κατά τη γνώμη το crust ήταν απ' τα καλύτερα πράματα που συνέβησαν στο πανκ μετά το '80. κι αυτό γιατί: άρχισε να ανοίγεται μουσικά και να ψιλο-πειραματίζεται χωρίς να γίνεται ακαδημαϊκό ή "φιλοσοφημένο" (όπως π.χ. το post-hardcore που το κούρασε λίγο ή το no-wave που ξέφυγε εντελώς), άρχισε να κάνει ενέσεις συναισθήματος και μελωδίας στο ορμητικό πανκ ύφος (χωρίς να γίνεται μελοδραματικό ή gothic όπως κατέληξαν post-punk και new-wave) και κατάφερε σε γενικές γραμμές να μείνει αμόλυντο από την ska-punk και καγκουρο-χαρντκορ λαίλαπα των 90ς.

τελοσπάντων, για το τέλος, και για να μη μας πούνε και φλώρους, παρτε λίγο πανικό με μέηντεν εισαγωγή


http://www.youtube.com/watch?v=MVel9Tr8O0E&feature=related

edit: σημείωση - στην κιθάρα και τα φωνητικά των electro hippies ήταν ο jeff walker των carcass =)

[Witchkiller]

για πείτε κανά τραγούδι ,δίσκο που μπορεί να γουστάρει ένας τύπος που είναι φανατίλας old school "πολύ σαγρέ" πέτσα heavy metal (rock'n'roll heavy metal κυρίως raven, tank, venom κτλ κτλ).........

Hellbastard σκοτώνουν όντως. Natural disorder και άντε γειά (δεν ξέρω βέβαια κατά πόσο έχει σχέση αυτό με το όλο topic)..............

[nikolasfluxus]

http://www.youtube.com/watch?v=XyWHpEChHtU&feature=related
και γενικά amebix,anti-cimex,doom,τα ΚΑΛΑ δηλαδή

[Witchkiller]

amebix προσκυνάμε

anti cimex δεν ξέρω, τσεκάρω πάρ'αυτα, doom γνωστά μπάχαλα. Πολύ συμπαθητική μπάντα εώς και μου αρέσουν πάρα πολύ

[Griffith]

http://www.youtube.com/watch?v=XyWHpEChHtU&feature=related
και γενικά amebix,anti-cimex,doom,τα ΚΑΛΑ δηλαδή
πέθανα με το σολάκι στο συγκεκριμένο κομμάτι.

[Doomsayer]

Ποίηση,πειραματισμός,και ένα μεγάλο why.Πέρα από το μουσικό τμήμα νομίζω ότι οι τύποι έχουν να πουν πολλά.

Ij1soepagNQ

[nikolasfluxus]

δεν φαίνεται το λινκ,αλλά μούτζωσα με σιγουριά


edit: καλά δεν είναι άσχημοι οι catharsis,αλλά αυτά για ποίηση και πειραματισμό στο μυαλό μου θα παραμείνουν πάντα ένα μεγάλο why

[Doomsayer]

Κοίτα θα μπορούσαν να τα πουν ιν γιορ φέησ με 2 λόγια όπως οι περισσότερες μπάντες του είδους και ο πειραματισμός εννοούσα μουσικά.

[rudie]

Wraio thread, parakolouthw me endiaferon (kai pinkarw dreamweapon).

Mia shmeiwsh:

οι amebix πήραν πάρα πολλά από το βρώμικο και πανκίζον nwobhm των venom, των girlschool



Amebix took inspiration from Motörhead (and to a lesser extent Lemmy-era Hawkwind), Black Sabbath, and combined with an ethos and worldview akin to Crass. They were also influenced by various post-punk and gothic rock bands, including Public Image Ltd., Bauhaus, Joy Division, and especially Killing Joke. Many have claimed that Amebix were influenced by pre-black metal band Venom, however Rob Miller has denied this on numerous occasions.
-apo wikipedia.

[dreamweapon]

για πείτε κανά τραγούδι ,δίσκο που μπορεί να γουστάρει ένας τύπος που είναι φανατίλας old school "πολύ σαγρέ" πέτσα heavy metal (rock'n'roll heavy metal κυρίως raven, tank, venom κτλ κτλ)........
η φάση εδώ είναι αγγλία εννοείται
δυο EP που νομίζω ότι θα σε φτιάξουν καλά

antisect - out of the void, 1985
excrement of war - the waste & the greed, 1991

ενδεικτικά


http://www.youtube.com/watch?v=VItBb5Oij3g&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=O67kKah59gs

[Agoraphobic_S.I.]

δεν φαίνεται το λινκ,αλλά μούτζωσα με σιγουριά


edit: καλά δεν είναι άσχημοι οι catharsis,αλλά αυτά για ποίηση και πειραματισμό στο μυαλό μου θα παραμείνουν πάντα ένα μεγάλο why

Οι καθαρσις πάντως σίγουρα δεν περίμεναν τη μουσική για να κάνουν "ποίηση", διάβασε στίχους από το κομμάτι που ποσταρε το παιδί και μετά μίλα.
Οι αντι-κουλτουριάρηδες είστε οι μεγαλύτεροι δήθεν.

[nikolasfluxus]

γιατί μου τα σκοτίζεις τώρα,την έκφραση του μπρατσά κοροΐδεύω.

[Leech]

Έλεγα να βάλω στο οφτόπικ, αλλά ας κάνουμε ένα bump εδώ, είναι ωραίο θρεντ.

http://www.thesleepingshaman.com/wp-content/uploads/2012/05/DeviatedInstinct-LibertyCrawls-Artwork.jpg

Ετοιμάζεται καινούριο Deviated Instinct στην Profane Existence μετά από πεντακόσες χιλιάδες χρόνια. Νέο κομμάτι (http://deviatedinstinct.bandcamp.com/) εντελώς Bolt Thrower(!) δε μου'πε και τίποτε, νταααξ.

[Leech]

http://www.youtube.com/watch?v=zKWIJs1jPRI

Neo From Ashes Rise κομμάτι μετά από 9 χρόνια, τελικά αποφάσισα ότι γαμάει, αλλά λίγο εχμμμ... εεε... δεν ξέρω :/

[Parasight]

FqutWhamPfQ

[VidnaObmana]

NAmU0nXnxqU

[tsimpouklano]

Δεν τους ήξερα και τους είδα προχθές live. Αρκετά καλή παρουσία επί σκηνής, ωραία τραγούδια, τίμιο λαρύγγι η φωνή, γενικά ευχάριστη μπάντα.

Από το split με Dirty Wombs:


http://www.youtube.com/watch?v=WtLCooupbhQ

[Parasight]

Μεγάλη ανακάλυψη από Φινλανδία μεριά, ζητάνε μπασίστα και ο κολλητός μου που μένει εκεί λέει να πάει (και πολύ καλά θα κάνει) :

http://dethronehardcore.bandcamp.com/

[Leech]

https://f1.bcbits.com/img/a3915630649_10.jpg
Iskra-Ruins
Νέο ίσκρα και με μια πρώτη ακρόαση, μου φάνηκε ότι το γύρισαν εντελώς στο μπλακμέταλς πχια
Φυσικά το attitude δεν αλλάζει, οι στίχοι μου φάνηκαν σωστοί και εννοείται τα πάντα φρι εδώ (http://iskracrust.com/front.html)
https://iskracrust.bandcamp.com/album/ruins

[Parasight]

Φαινομενικά πολύ blackened για τα γούστα μου στο πρώτο άκουσμα, αλλά με πιάνω να το ακούω σερί τρίτη φορά και να καραγουστάρω. Δισκάρα.

[b0f0r]

https://www.youtube.com/watch?v=d86ttCR5gZY
τσέχικο βίγκαν χάρκορ/κραστ bitches !
ανελέητα γυναικεία φωνητικά και δυνατός ρυθμός
https://gattaca.bandcamp.com


https://www.youtube.com/watch?v=aqOI6YbWJZU
Lyrics:
Beautiful but desolate scenery contains a lot of pain. This picturesque and freezing landscape was a witness to such humiliation! Beautiful and merciless countryside felt all the rent hands of all the men and women, all of them punished by turns of minds of powerful egoists. The human beast dug its claws deep and left thousands of miserable souls behind. How many lives perished under the hand of the tyrant? And those who have survived still feel the pain within their hearts. Time is washing away the signs of despotism and the memory is fading away the same way as a lifeless place perishes. And as a river disappears. into a sea so does the very meaning of all this fade away in the flow of generations. How easy it is to forget when all you can see are better days to come. How easy it is to forget when you let the past sleep. How easy you are fooled again when you live in oblivion.

με το ψάξιμο, βρήκα και ξεχώρισα τα παρακάτω:

Agrimonia - The Decay
σλατζο-ντεθ-οειδές (?) κραστ από Σουηδίες με βαρέα κι ανθυγιεινά γυναικεία φωνητικά

https://www.youtube.com/watch?v=HAqKPKUbA18

Schifosi - Annihilating Space
μελωδικό κραστ από μελβούρνη (αουστρέλια, 2001) με γυναικεία φωνητικά που σκοτώνουν άνθρωπο

https://www.youtube.com/watch?v=FN-pJeZ9Yio

[Misanthropic]

Ακουστε τον κατωθι δισκο ενας απ τους καλυτερους της χρονιας που περασε.

https://www.youtube.com/watch?v=MslXfeh46w4

[Leech]

Τα πράματα είναι σοβαρά.


https://www.youtube.com/watch?v=kMXL9poY5ts&feature=youtu.be


https://www.youtube.com/watch?v=rahqX2LtP10

[Parasight]

Φρέσκο Wolfbrigade εκεί έξω, και μου ακούγεται πιο ρογκεντρολάδικο από όσο τους θυμάμαι, κάτι που είναι πάντα συν εννοείται ;) :headbang:


https://www.youtube.com/watch?v=ubz_Z5O6tPY

[Parasight]

Πήρε κάποιους μήνες να πέσει στα χέρια μου το τελευταίο άλμπουμ της μπαντάρας, οπότε και συνειδητοποιώ τι δίσκαρος είναι!


https://www.youtube.com/watch?v=xYd9h1aRJ_E

[Art In Haste]

Νέα ενδιαφέρουσα τοπική κυκλοφορία.

https://f4.bcbits.com/img/a4117589722_16.jpg

https://anasarkacrust.bandcamp.com/album/demo-2017

[lady_of_winter]

άντε και κανά λαιβάκι βιολογικό τώρα

[Parasight]

Νέα ενδιαφέρουσα τοπική κυκλοφορία.

https://f4.bcbits.com/img/a4117589722_16.jpg

https://anasarkacrust.bandcamp.com/album/demo-2017

Το αναφέραμε ήδη στο τοπικ εγχωρίων :p

[Art In Haste]

Μη τα βάζουμε όλα στο ίδιο σακούλι!

[Parasight]

https://i.imgur.com/Fy2uAXY.jpg

Οι Δανοί συνονόματοί μου κυκλοφορούν οσονούπω το δεύτερο τους δισκίδιον, το οποίο είναι άκρως ενδιαφέρον κρίνοντας από το full stream στο https://newnoisemagazine.com/stream-parasight-leve-som-hvis-var-hab/

[Parasight]

Γερμανική κραστίλα που σουηδίζει όμορφα.

https://f4.bcbits.com/img/a1224753254_10.jpg

https://alteri.bandcamp.com

[Snipah]

https://i.imgur.com/Fy2uAXY.jpg

Οι Δανοί συνονόματοί μου κυκλοφορούν οσονούπω το δεύτερο τους δισκίδιον, το οποίο είναι άκρως ενδιαφέρον κρίνοντας από το full stream στο https://newnoisemagazine.com/stream-parasight-leve-som-hvis-var-hab/
:pink:

[Leper Jesus]

Demo από τους Μορμώ, καινούρια μπάντα με μέλη των διαλυμένων Dyspnea. Περιέχει και διασκευή στο πολυτραγουδισμένο "The hunt" των New Model Army. Στο γνωστό στυλ των Dyspnea, θα έλεγα, σαπισμένο/μελωδικό crust. Ίιιισως περίμενα κάτι καλύτερο, αλλά περιμένω να τους δω και live το Σάββατο στα Γιάννενα.

https://mormocrust.bandcamp.com/releases

[Parasight]

Demo από τους Μορμώ, καινούρια μπάντα με μέλη των διαλυμένων Dyspnea.[/url]Και από πρώην Malloy's Kids, να σημειωθεί.

[lady_of_winter]

συμπαθητικούλικο

[Parasight]

Τελικά οι φινλανδοί που τραγουδάνε στα σουηδικά (και το αντίθετο) τείνει να γίνει ο κανόνας :p

Όμορφη ανακάλυψη λοιπόν (αν και το βίντεο είναι λίγο μεχ αλλά δε βαριέσαι).


https://www.youtube.com/watch?v=6PjLZF5rof0

https://dispyt.bandcamp.com

[Parasight]

Μόλις έσκασε ο δίσκος της χρονιάς στο είδος.


https://www.youtube.com/watch?v=Cnk6H4COub4

CHANGE MY MIND

[Reject]

Mια ζωή αυτη η μπάντα ακουγόταν σαν να έχει συμπιέσει 2.000 δαίμονες μέσα σε μία κονσέρβα για τόνο.

Και αυτό δεν αλλάζει ούτε τώρα.

[Krux]

Μόλις έσκασε ο δίσκος της χρονιάς στο είδος.


https://www.youtube.com/watch?v=Cnk6H4COub4

CHANGE MY MIND

απαπαπα

[Leper Jesus]

Σιγά, ρε παιδιά, καλύτερος δίσκος της χρονιάς στο είδος το νέο Martyrdod. Που αν κατέληξε εκεί το είδος, δηλαδή, γάμησε τα...

Δεν ήμουν προκατειλημμένος ούτε άπ' τη Century Media, ούτε απ' την κατηφόρα των πολλών τελευταίων δίσκων (κάποια, λίγα, καλά κομμάτια δε σώζουν την κατάσταση), μια χαρά θα γούσταρα να μου άρεσε ο δίσκος. Ωστόσο όντως καθάρισε κατά πολύ ο ήχος τους, όντως τα σκανδιναβικά folk-Amorphis-ικά riffs πάλι δίνουν έναν πανηγυρτζίδικο, παρά σκοτεινό τόνο, οι heavy metal επιρροές απλά γελοιοποιούν το σύνολο, για την πληθώρα solo ας μη μιλήσω και η ομοιότητα (από φωνή μέχρι riffs) με At the Gates είναι τόσο έντονη που καταντά αστεία. Για κάτι riff στο "Bait and switch" που κοπιάρουν ύστερους Tragedy ας μη μιλήσουμε -παρ' όλο που αυτή είναι η καλύτερη στιγμή του δίσκου, ε;

Safe neo-crust δίσκος χωρίς ίχνος επικινδυνότητας ή έστω θλίψης. Θ' αρέσει στους μεταλάδες μάλλον.

[Parasight]

Σιγά, ρε παιδιά, καλύτερος δίσκος της χρονιάς στο είδος το νέο Martyrdod. Που αν κατέληξε εκεί το είδος, δηλαδή, γάμησε τα...

Δεν ήμουν προκατειλημμένος ούτε άπ' τη Century Media, ούτε απ' την κατηφόρα των πολλών τελευταίων δίσκων (κάποια, λίγα, καλά κομμάτια δε σώζουν την κατάσταση), μια χαρά θα γούσταρα να μου άρεσε ο δίσκος. Ωστόσο όντως καθάρισε κατά πολύ ο ήχος τους, όντως τα σκανδιναβικά folk-Amorphis-ικά riffs πάλι δίνουν έναν πανηγυρτζίδικο, παρά σκοτεινό τόνο, οι heavy metal επιρροές απλά γελοιοποιούν το σύνολο, για την πληθώρα solo ας μη μιλήσω και η ομοιότητα (από φωνή μέχρι riffs) με At the Gates είναι τόσο έντονη που καταντά αστεία. Για κάτι riff στο "Bait and switch" που κοπιάρουν ύστερους Tragedy ας μη μιλήσουμε -παρ' όλο που αυτή είναι η καλύτερη στιγμή του δίσκου, ε;

Safe neo-crust δίσκος χωρίς ίχνος επικινδυνότητας ή έστω θλίψης. Θ' αρέσει στους μεταλάδες μάλλον.
Θα απαντήσω γιατί ειλικρινά διαφωνώ σε όλα τα points σου, και χωρίς ίχνος προσωπικής επίθεσης.

Καθετότατα διαφωνώ στο περί ομoιότητας φωνητικών με At the Gates, καθώς (όσο και να λατρεύω το σουδικό deathmetal) σε εκείνους έχουμε προκάτ DM φωνητικά χωρίς ίχνος προσωπικής χροιάς, κάτι που βρίσκεις σε κάθε dm-metalcore αηδία που κυκλοφορεί σήμερα και αυτό κατ'εμέ είναι ένα μεγάλο μειονέκτημα και ο κύριος λόγος που οι δουλειές τους μετά το reunion είναι δυστυχώς αδιάφορες. Κάτι όμως που δε βρίσκεις καθόλου στο νέο (αλλά και σε κανένα παλιό) Martyrdöd, καθώς σχεδόν νιώθεις το λαρύγγι του Kjellman να σκίζεται, ειδικά προσέχοντας τις καταλήξεις των στίχων όπου πολλές φορές βγαίνυν άναρθρες κραυγές, κάτι που προσθέτει ταυτότητα στη μπάντα.

Δεν καταλαβαίνω επίσης από πότε το crust είναι "μη-μελωδικό", παίρνοντας πρόχειρα ως παράδειγμα τους πρωτουργούς Tragedy που ο ίδιος αναφέρεις. Ίσα-ίσα, στο μυαλό μου η μελωδία είναι χαρακτηριστικό του είδους, κάτι που το διαφοροποιεί από το generic hardcore. Δε νομίζω να μπορείς να κατατάξεις τους Martyrdöd ως neo-crust με τέτοια ιστορία, πραγματικά neo-crust είναι κάτι εντελώς άλλο, και ηχητικά.

Και μόνο το ότι αναφέρεις label (κάτι που είναι το μόνο που δεν κοίταξα) και ότι δε σε νοιάζει, σόρι αλλά μάλλον για το αντίθετο πείθεις. Τυχαίο επίσης παράδειγμα οι Sarabante με κατά τα άλλα εντελώς DIY νοοτροπία, αλλά ο δεύτερος δίσκος μια χαρά βγήκε από τη Southern Lord, δε βλέπω πού είναι το κακό. Εκτός αν πιστεύεις ότι μια μπάντα σχεδόν 20ετίας πρέπει να κόβει μόνη της τους δίσκους της για να θεωρείται tr00. Προσωπικά βγάζω σπυριά με τους πιουρίστες κάθε είδους σύμφωνα με τους οποίους κάποια πράγματα δεν είναι όπως "πρέπει" ή γιατί αποκλίνουν από κάποια συγκεκριμένα δεδομένα. Ας είμαστε λίγο ανυχτόμυαλοι ρε γμτ.

Περί καθαρότητας παραγωγής, είχαμε αυτούς που ξενέρωναν που και το πρώτο Καταχνιά είχε πολύ καθαρό ήχο για το είδος (κι εγώ μαζί τότε για να είμαι ειλικρινής), προφανώς είναι συνειδητή επιλογή της μπάντας.

Τεσπα, παραμένει το θέμα γούστου και σαφώς δε γίνεται να αρέσουν όλα σε όλους κλπ κλπ. Όλα τα πραπάνω είναι με διάθεση για μουσική κουβέντα, κάτι που δυστυχώς έχει εξαφανιστεί εδώ πέρα πια εντελώς.

[Leper Jesus]

Καλά, τι προσωπική επίθεση αναφέρεις, σιγά μην τσακωθούμε και για τους Martyrdod σε ελληνικό forum. Να 'μασταν σε κάνα σουηδικό πάει κι έρχεται.

Το μόνο πράγμα που όντως ξεχωρίζει στα φωνητικά του τυπά (και που δεν ανέφερα, γιατί προφανώς το post μου τόνιζε τα κακώς κείμενα) είναι οι καταλήξεις που ακούγονται σαν λυγμοί (όσοι τους παρακολουθούν από τα προηγούμενα albums καταλαβαίνουν τι εννοώ). Ωστόσο είναι η πρώτη φορά σε αυτόν το δίσκο που κάνει τα ουρλιαχτά του τόσο "σκισμένα" στυλ Lindberg στα παλιά (καλά) At the Gates. Και προφανώς ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΜΕ φωνητικά Lindberg που ήταν από τα πιο κολασμένα και προσωπικά που έχουν ηχογραφηθεί ποτέ -δεν ακούω μία για generic metalcore χροιές κλπ.

Λατρεύω τη μελωδία, είναι ο ίσως ο κύριος λόγος που ερωτεύτηκα το neo-crust (και για να μην κολλάμε στις ταμπέλες εννοώ το στυλ Tragedy, From Ashes Rise, Requiem, Muga κλπ.). Ποτέ δεν αμφέβαλλα ότι και οι Martyrdod στην ίδια συνομοταξία ανήκουν -ίσως λίγο πιο d-beat στο πρώτο. Ωστόσο, δίσκο στο δίσκο, οι μελωδίες τους (όπως και ο ήχος τους γενικότερα) περισσότερο στο σουηδικό metal φέρνουν, παρά στο crust. Με αποκορύφωμα στον εν λόγω δίσκο που υπάρχουν κάτι σημεία που πραγματικά απορώ τι συγκρότημα ακούω (αναφέρομαι και σε κάτι ξεκάρφωτα mid-tempo και beat-down μέρη). Την ίδια απορία έχω και με τα συνεχόμενα και ανούσια solo.

Καλά το ότι η κουβέντα πάει απευθείας σε D.I.Y. "ελιτισμούς" κλπ. με το που αναφέρεται το όνομα ενός μεγάλου label, εγώ το βρίσκω και λίγο σαν μηχανισμό αυτοάμυνας αυτό, έτσι; Πόσο μάλλον όταν εξηγήθηκα εξαρχής. Μια χαρά το "Poisonous legacy", κι ας βγήκε από τη Southern Lord. Άλλο Southern Lord, κι άλλο Century Media, βέβαια, έτσι; Κι άλλο ένα οποιοδήποτε studio, κι άλλο τα Fredman με το Nordstrom. Τι να πω, μπορεί να ήταν κι ΕΝΤΕΛΩΣ ΤΥΧΑΙΟ που σε αυτό το album μου χτυπάνε τόσο έντονα οι κακές metal επιρροές, να μην έπαιξε κανένα ρόλο ούτε το hype, ούτε ο παραγωγός, ούτε η εταιρεία. Μ' αρέσει που λες "μπορεί να ήταν συνειδητή επιλογή της μπάντας", λες κι αυτό δίνει συγχωροχάρτι. Δεν μπορεί, δηλαδή, συνειδητά η μπάντα να θέλει να πουλήσει λίγο περισσότερο σε διαφορετικά κοινά; Δε χρειάζεται να τους τράβηξε ο Fredrik απ' το αυτάκι.

Γενικά ο δίσκος δεν είναι για πέταμα, ε. Στο ίδιο μέτριο κλίμα με τα τελευταία τους, δηλαδή 2-3 καλά κομμάτια και κάποιες άλλες σκόρπιες καλές στιγμές. Απλά εδώ αυξήθηκαν επικίνδυνα οι ενοχλητικές επιρροές από το σουηδικό metal.

[Parasight]

Καλά, ο πρόλογος είναι γιατί έχουμε τουλάχιστον έναν συγκεκριμένο μαλάκα εδώ μέσα που κάθε κουβέντα θα την κάνει προσωπική επίθεση αν διαφωνείς μαζί του σε θέματα γούστου. Συμπάθα με, ήταν αντανακλαστικό

Σε καταλαβαίνω από την πλευρά σου, μόνο σε δυο points θέλω να σχολιάσω.
Ωστόσο, δίσκο στο δίσκο, οι μελωδίες τους (όπως και ο ήχος τους γενικότερα) περισσότερο στο σουηδικό metal φέρνουν, παρά στο crust.Και γιατί είναι κάτι κακό αυτό; ΟΚ προφανώς αυτός είναι ένας επιπλέον λόγος που μου αρέσει, αλλά για ποιο λόγο ο πιουρισμός; Ίσα-ίσα από μπάντες με τόσο μεγάλη ιστορία στο χώρο περιμένουμε να επαναπροσδιορίζουν τον ήχο όσο προχωρούν.
λες κι αυτό δίνει συγχωροχάρτι. Δεν μπορεί, δηλαδή, συνειδητά η μπάντα να θέλει να πουλήσει λίγο περισσότερο σε διαφορετικά κοινά;Να ρε παιδί μου, αυτό εννοώ όταν μιλάω για ελιτισμούς. Συγχωροχάρτι από ποιον και γιατί; Γιατί πηγαίνουμε καν την κουβέντα σε τέτοια πλαίσια; Και γιατί να μη θέλει η μπάντα να ευρύνει το κοινό της στο φινάλε μετά από 20 χρόνια; Ρητορικές ερωτήσεις, απλά η άποψή μου.

[Leper Jesus]

Καλά, ναι, αν ο δίσκος γάμαγε δε θα με ενοχλούσε και pop να ήταν -δεν απαιτώ από τις μπάντες να μένουν συνεπείς σ' ένα συγκεκριμένο στυλ. Το αρχικό μου σχόλιο έγινε για τους χαρακτηρισμούς του ως "ο crust δίσκος της χρονιάς", τόσο για την ταμπέλα που μπαίνει, όσο και για την ποιότητα. Συν τοις άλλοις, θεώρησα πολύ ύποπτη τη σύμπτωση μίας τέτοιας (πιο έντονης, τέλος πάντων) στροφής με όλους τους άλλους παράγοντες που ανέφερα. Μπορεί για κάποιους να είναι εντελώς αδιάφορα τα σκεπτικά με τα οποία κάποιος επιλέγει να κάνει μουσική, εγώ θεωρώ ότι αυτά έχουν αρκετό ενδιαφέρον και πολλές φορές μπορείς να βγάλεις και κάποια συμπεράσματα όσον αφορά ζητήματα όπως η έκφραση, η δημιουργία, η έμπνευση κλπ. -ζητήματα που πρώτοι απ' όλους οι ίδιοι οι μουσικοί τα βάζουν συνήθως στις συνεντεύξεις τους, χωρίς κανείς μέχρι τώρα (ή, τέλος πάντων, ελάχιστοι;) να έχει υποστηρίξει ότι γράφει μουσική για "ευτελείς σκοπούς" όπως τα φράγκα, κάποιο συμβόλαιο, η διεύρυνση του ακροατηρίου του κλπ.

[Leper Jesus]

Σε άλλα νέα, βγάλανε δίσκο οι Victims στη Relapse -ο οποίος μου φάνηκε πολύ καλός. Το ενδιαφέρον είναι ότι απέχει αρκετά από τον ήχο τους, απ' όσο τους θυμάμαι, δηλαδή, από τα "Killer", "Α dissident" και το split με From Ashes Rise. Ο ήχος είναι εντελώς μεταλικός και βαρύς, έχουν αρκετές μελωδίες στο στυλ των Tragedy, πιο μεγάλες διάρκειες, ακόμα και αργό κομμάτι με sample στο στυλ των Fall of Efrafa! Δεν ξέρω αν όλα αυτά ήρθαν ξαφνικά με τη Relapse ή είχαν εμφανιστεί και πιο πριν, πάντως αν ισχύει το το πρώτο τότε (κι αν συνυπολογίσει κανείς και την κουβέντα που έγινε παραπάνω για τους Martyrdod) μιλάμε για ένα ενδιαφέρον (και μάλλον όχι τυχαίο) γεγονός.

Πάντως ο δίσκος γάμησε, ιδίως το "Fires below" είναι από άλλον πλανήτη, κορυφαία Tragedy-ίλα.

[Parasight]

https://f4.bcbits.com/img/a2432675595_10.jpg

Συμπολίτες των Iskra, και αυτό φαίνεται από την πρώτη νότα, aka τόσο μαύρο που είναι σχεδόν blackmetal, αν και παραμένει η crust βάση.

Όλο τζάμπα στο https://stormofsedition.bandcamp.com/album/howl-of-dynamite

[Leper Jesus]

Πάρα-πάρα πολύ καλό το από πάνω και το λέω από την πρώτη ακρόαση! Περισσότερο black metal, ωστόσο. Τρομερά ανατολίτικα riff που είναι η αδυναμία μου. Θα πέσουν πολλές ακροάσεις. Εν το μεταξύ ξενέρωσα που Θεσσαλονίκη παίζουν την ίδια μέρα με Apocalyptica που ήθελα να τους δω, αν και κατά πάσα πιθανότητα να προλαβαίνει κανείς και τα δύο live.

[Parasight]

Οι αγαπημένοι συντοπίτες Μορμώ κυκλοφόρησαν μόλις το φοβερό ντεμπούτο άλμπουμ το οποίο σκορπίζει οποιαδήποτε μέτρια σχόλια και αντιδράσεις που μπορεί να είχε πάρει το demo τους πέρσι. Υπέροχη σκοτεινή ατμόσφαιρα, αλλά το εξώφυλλο θα μπορούσε ίσως να ήταν καλύτερο :p

https://f4.bcbits.com/img/a4086948897_10.jpg

https://mormocrust.bandcamp.com/

[lady_of_winter]

Θα τσεκαριστεί

[Leper Jesus]

Bump, γιατί το από πάνω δεν πρέπει να χαθεί.

Το demo ούτε εμένα με είχε ενθουσιάσει ιδιαίτερα (πέρα από τη μελωδιάρα του intro που μετονομάστηκε σε "Χαραυγή" στο album), ίσως επειδή είχα και υψηλές προσδοκίες λόγω Dyspnea. Ωστόσο live μου φάνηκαν πολύ-πολύ καλοί και τις δύο φορές που τους είδα.

Το album δε μου έκανε εντύπωση ούτε αυτό στην πρώτη ακρόαση (ξανά: εκτός από το "Χαραυγή" και το outro). Ωστόσο ένιωσα να μου ξεδιπλώνεται ακρόαση στην ακρόαση και πλέον είμαι πεπεισμένος ότι είναι δισκάρα. Νομίζω ότι αυτό που τους κάνει να ξεχωρίζει είναι η κιθαριστική δουλειά: το ότι χώνουν solo, και κυρίως ότι έχουν πολύ ιδιαίτερα riff με 100% προσωπικό ήχο, χρησιμοποιώντας έξυπνα αυτές τις "φάλτσες"/δυσαρμονικές μελωδίες με τις κάτω χορδές τις κιθάρας. Επίσης ενώ γενικά τα φωνητικά (που δε με τρελαίνουν) και η παραγωγή βγάζουν μία τραχύτητα και βρωμιά, σε στιγμές αναδεικνύονται πολύ δυνατές μελωδίες.

Πραγματικά δυνατός δίσκος.

[Parasight]

Οι Concrete Bastards έχουν πια όλα τα κομμάτια του νέου άλμπουμ διαθέσιμα στο bandcamp. Τσεκάρετε και στηρίξτε Θεσσαλονικιώτικο τίμιο και καθαρό d-beat!

https://f4.bcbits.com/img/a2047673497_10.jpg

https://concretebastards.bandcamp.com/album/closer-to-the-end

[Parasight]

Μόλις έσκασε και δεν υπάρχουν λόγια.


https://www.youtube.com/watch?v=T6_eIlYAUL0

https://paroksysmos.bandcamp.com/album/s-t-lp

[Art In Haste]

Πρώτη κυκλοφορία από Αποφορά σε black/crust μονοπάτια...

https://f4.bcbits.com/img/a0967116994_16.jpg

bandcamp (https://apofora.bandcamp.com/releases)

[necrosaturate]

8)8) https://www.electricrequiem.com/forum/showthread.php?18512-Toxic-Babies-in-a-Rock-n-Roll-Land&p=1336297&viewfull=1#post1336297

[Art In Haste]

8)8) https://www.electricrequiem.com/forum/showthread.php?18512-Toxic-Babies-in-a-Rock-n-Roll-Land&p=1336297&viewfull=1#post1336297

Ώπα το έχασα τελείως αυτό, ωραίος

[Art In Haste]

Εξαιρετική πρώτη κυκλοφορία από Νεκρή Πτέρυγα.


https://youtu.be/46nmXRuzYTw