Simple Machines records

[Marillion]

Αφού ξαναπιάσαμε την κουβέντα περί χίπστερς στο αγαπημένο φόρουμ ας δούμε λίγο την Simple machines records ένα indierock/punk/συναφή label που κατηγορήθηκε για πρακτικές δημιουργίας hype 2 δεκαετίες πίσω. Ήταν πάντα το ''προσεγμένο label'' που έδινε μια προτεραιότητα στο αισθητικό κομμάτι και για κακή τους τύχη προσπάθησε να εδραιωθεί στo Αrlington που βρίσκεται ακριβώς απέναντι απ'την Washington d.c. (στην οποία έδρευε η dischord γνωστή για τα business ethics της κτλ).
Προσωπική μου άποψη είναι πως όλα αυτά, τόσα χρόνια μετά, μικρή σημασία έχουν αφού το μόνο που (μου) έμεινε είναι η μουσική η οποία ως επι το πλείστον είναι εξαιρετική.

Δεν προλαβαίνω τώρα για να κάνω μια συνολική αποτίμηση της δουλειάς τους αλλά τα πολύ γνωστά ονόματα έχουν λίγο πολύ ειπωθεί & θα αναγνωρίσετε πολλά απαυτά εδώ (http://www.simplemachines.net/discog.html).

Προσωπικά αγαπημένοι οι Tsunami (που βρίσκονται και πίσω απ'την εταιρεία) οι Scrawl κ oι Flower (pre-Versus μπάντα με φοβερό sonicyouth-ικό post punk/indie rock) μεταξύ άλλων.

rKAwNOhZabM

περισσότερα αργότερα!

[Marillion]

http://2.bp.blogspot.com/_KGxvTSnp3Dw/SmTh9o8pr8I/AAAAAAAABWU/vuIU7JKg7i4/s320/velvet+hammer.jpg

Ειχα τοποθετήσει τους Scrawl στο ζοφος κακός thread πριν λίγο καιρό και ενώ μπορώ να δικαιολογήσω σε ένα βαθμό την επιλογή μου (εχει να κάνει με τις διακριτές joy division επιρροές της μουσικής τους), έχω καταλήξει οτι τα συνολικά vibes του Velvet hammer είναι θετικά και μπορεί κάποιος αμύητος να βρεθεί προς εκπλήξεως όταν ακούσει τον δίσκο αφού εντελώς φαινομενικά εχουμε να κάνουμε με έναν κιθαριστικό Indie rock δίσκο που τιμά τις early '90s επιρροές του άρα τι μας λεει αυτός. Ακαδημαικά να πούμε πως έκαναν διάφορες ''επαγγελματικές'' επιλογές (ήταν στην Βρετανική Rough trade πριν καταλήξουν στην Simple machines -και στην συνέχεια σε πολυεθνική- για τον καλύτερο τους δίσκο) καθόλη την πορεία και είναι λίγο άδικο να μπουν με το ζόρι σε αυτό το thread. Αλλά είναι τέτοια η ποιότητα του υλικού και μέχρι ενός σημείου τόσο συγγενικός ο ήχος με τα υπόλοιπα σχήματα της εταιρείας που τους επιτρέπει τέτοια κατηγοροιοποίηση. Βασικά πολύ γρήγορα, έχουμε μια μπάντα με θηλυκά κατά τα 2/3 της (αρκετά συχνό φαινόμενο της εποχής που έσπασε πολλά taboo της μέχρι τότε punk κοινότητας γενικεύοντας πάντα) που έπαιζε ένα κιθαριστικό indie rock με πολλές Βρετανικές post punk επιρροές και μετά από 4 δίσκους κατάφερε να ηχογραφήσει ένα οριακά obscure αριστούργημα και όλα αυτά στις αρχές του 1993 που είχε ήδη αρχίσει να γίνεται το ''alternative breakthrough'' στο mainstream. Δοκιμάστε!

http://2.bp.blogspot.com/_5hZizn5Q1tM/Sf5pxZaAG3I/AAAAAAAAAnw/r1ba1lm85z4/s1600/d60289cwj37.jpg

Οι Raymond brake απ'την άλλη είναι ένα σχήμα απάντηση στους Polvo οι οποίοι με την σειρά τους αποτέλεσαν την πιο math μετεξέλιξη των Sonic Youth όντας βασικός πρόπομπος τoυ post rock. Τα ξέρετε, σας έχω πρήξει, συνεχίζουμε. Αν υπάρχει κάποιο χαρακτηριστικό που τους διαφοροποιοεί είναι ο λιγότερο πειραματικός χαρακτήρας τους αφού έπαιζαν σχεδόν ορθόδοξα και προσελκύωντας τους εξαίρετους αμερικάνους Superchunk (τα παιδιά πίσω απ'την merge records) αλλά που και που τους Sunny day real estate ειδικά στα φωνητικά. Tσεκάρετε το ''Piles of Dirty Winters'' θα εκπλαγείτε.

Επεται συνέχεια!