Liturgy - Aesthethica (2011)

[Keeper Of The Seventh Son]

http://www.self-titledmag.com/wp-content/uploads/2011/02/273.jpg

de vrika idi iparxon thrent. endiaferon thema den einai omws? peite ti gnwmi sas. exoume na kanoume me pritentsious asxols? exoun plaka? einai to idaniko mpakgkraou gia xentmpangking k mpira me ta metalika aderfia mas? pane to mplak metal mprosta? pisw? einai o diskos tis xronias? ti einai telika autoi oi liturgy

emena m aresei o diskos

[LokiTricksterGod]

χαχ χτές σκεφτόμουν να τ'ανοίξω

δηθενοχιπστεράδες μπορεί είναι αλλά εν προκειμένω δε με ενδιαφέρει καθόλου, πρώτον γιατί μου φαίνονται καλοί και αφοσιωμένοι μουσικοί, δεύτερον γιατί προτιμώ χίλιες φορές την (έστω δήθεν) σοβαροφάνεια απ'την ειρωνεία και το χιουμοράκι, ιδίως σε τέτοια είδη. βλέπω από πολλούς αντιμετωπίζονται ως Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΠΛΑΚΜΕΤΑΛ, ΜΠΗΚΑΝ ΟΙ ΧΙΠΣΤΕΡΑΔΕΣ ΣΤΟ ΜΠΛΑΚΜΕΤΑΛ ΜΑΣ κλπ κλπ, λες και κάτι Ulver πχ ήταν βαμμένοι αληθινοί πολεμιστές του Μαύρου που δεν είχαν καθόλου ακαδημαϊκό ενδιαφέρον για τη μουσική τους (Ulver τυχαίο παράδειγμα μπάντας που μάλλον αγαπούν όσοι βρίζουν τους Liturgy).

οι υψίσυχνες κιθάρες δε με ενοχλούν καθόλου, τα κοψίματα μεσούγκα μου φαίνονται αισθητικά κάπως... μακριά απόλο αυτό που κάνουν οι liturgy αλλά στα αυτιά μου παραμένουν ένοχα απολαυστικά, ο ντράμερ δε ξέρω αν παίζει burstbeat που μας έχουν γανώσει τ'αυτιά στις συνεντεύξεις αλλά είναι εντυπωσιακός παρολαυτά, νομίζω αυτό που απολαμβάνω περισσότερο είναι τα φωνητικά του τύπου με το γελοίο όνομα, σα πληγωμένο ζώο κάνει και είναι έτσι ντροπαλά και θαμμένα μέσα στη μίξη.

επίσης αυτή είναι μια πολύ καλή κριτική του δίσκου (http://www.theliminal.co.uk/2011/04/liturgy-aesthethica/) με την οποία συμφωνώ σχεδόν σε όλα (εκτός απ'την τελευταία παράγραφο που είναι όντως θανατερή, άκου κεί whatever the fuck that means)

[Ra Pariah]

Τον προηγούμενο δίσκο τους τον έκοψα στη μέση. Ελπίζω αυτό να 'ναι καλύτερο. Θα το ακούσω κατά τις πέντε. Στις έξι θα 'χετε πόρισμα.

[nikolasfluxus]

μην τυχόν και αργήσεις και πάει τίποτα 7 παρά τέταρτο,θα πεθάνω απ'την αγωνία ε:!:

[Ra Pariah]

Έλα με τις σάχλες! :pink:

[ikonoklast]

Χθες κιόλας μου έλεγε ο Λόκη γι' αυτό.

Υπάρχει λάθος στον τίτλο του θρεντ, είναι «Aesthethica». Ο οποίος δίσκος για «aesthethica» ξεκινάει ήδη με πολύ σοβαρό hipster fail στο εξώφυλλο (http://www.ms-studio.com/articles.html). Όπως λέει και το πολύ όμορφο άρθρο που πόσταρε ο λόκη έχεις μια ιδέα περί τίνος πρόκειται αν προσέξεις ότι πρώτο αποτέλεσμα στο google για «transcendental black metal» είναι ένα άρθρο του αμερικανικού Vice (το περιοδικό που Είναι το Hipster) και το πρώτο αποτέλεσμα για «Liturgy - Aesthethica» είναι μια αναφορά στο pitchfork.

Στην πραγματικότητα όμως καταλαβαίνεις περι τίνος πρόκειται όταν ακούσεις το δίσκο. Γιατί εμείς οι σοβαροί ακροαταί χωρίς τα ενοχικά σύνδρομα του μεταλά ακούμε εδώ τους Pelican του Australasia, Fire in Our Throats Will Beckon the Thaw (οι οποίου μου λείπουν πολύ) να παίζουν σαν Hella του Hold Your Horse Is και Lightning Bolt (πιο πολύ από Meshuggah πιστεύω) πριν συναντήσουν τους Krallice και οτιδήποτε άλλο ανιχνεύσει κανείς στον πολύ πολύ ενδιαφέρον ήχο τους. Δε ξέρω εγώ για Deleuze, Guattari και γιατί ακριβώς ο τύπος λέγεται Hunter Hunt-Hendrix Hipster Hitler, ξέρω ότι το μπαντάκι μουσικά κόβει πόδια ναούμε, δείτε και μόνοι σας:



http://www.youtube.com/watch?v=Ew1pMLM87KA

http://www.youtube.com/watch?v=_5J6FcAtAxo

[Shirime]

ακούμε εδώ τους Pelican του Australasia, Fire in Our Throats Will Beckon the Thaw (οι οποίου μου λείπουν πολύ) να παίζουν σαν Hella του Hold Your Horse Is και Lightning Bolt πριν συναντήσουν τους Krallice

[ikonoklast]

Εννοώ φυσικά ότι όλα εδώ είναι σκοτεινά, όλα είναι παγωμένα, η ομίχλη σηκώνεται, διαβολικές μορφές πετάνε, άνθρωποι με χλωμά πρόσωπα κοιτάνε το φεγγάρι, μία περιγραφή, χωρίς ερμηνεία, χωρίς νοηματοδότηση, χωρίς σύνθεση πως αλλιώς όμως μπορεί κάποιος να αποτυπώσει την ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΙΑ-ΣΚΑΤΟΨΥΧΙΑ-ΑΠΟΓΝΩΣΗ της μουσικής μας.

Λοιπόν, πράγματι, αυτά που λέω ακούμε. Τι τρέχει;

[Ra Pariah]

Just on time!

Ένα Χανς Σίστε Βίντερ (http://www.youtube.com/watch?v=iUmnjV8sw_U) τους παίρνει παραμάζωμα. Αλλά επειδή αυτό θα γινόταν ούτως ή άλλως, ας πω δυο πραγματάκια παραπάνω.

Το πρώτο κομμάτι είναι αυθεντικό "βουβουζέλα χίπστερ μέταλ". Και δυο κουβέντες ακόμη.. Όξω ΠΟΥΣΤΗΔΟΙ!

Δεύτερο κομμάτι μπαίνει με Φιλίππου Γκλας δάνειο και μου τραβάει την προσοχή, αλλά μετά κυριαρχεί η ανία, η πλήξη κι η βαρεμάρα. :yawn:

Από το "Generation" λείπει βίντεοκλιπ με στιγμιότυπα από κρητικό γλέντι και τον Jack να διαφημίζει την κουκουβάγια στον λόφο των Χανίων.

Κάπου στη συνέχεια άκουσα τρεις-τέσσερεις καλές κιθαριστικές ιδέες, αλλά δεν συγκράτησα σε ποιο κομμάτι.

Αντί επιλόγου, οι προτιμήσεις του ερ παραμένουν ροζ, καλά πάμε. :dfinger:

εεεε... εεεε... εεεεε.... εεεε... εεεεε.. εεεε... εεεεε.... εεεε.. εεεε..

[ikonoklast]

Αυτό που διαχωρίζει τον Heavy Metal ακροατή από τον Pop ή τον Hipster ακροατή είναι ότι ο πρώτος ακούει ένα δίσκο μια φορά (από τις 5 μέχρι τις 6 το απόγευμα!) και μετά μπορεί να εξηγήσει στους άλλους γιατί Ακούει τη Μουσική πιο Βαθιά από αυτούς.

[Shirime]

πόση ώρα θα σου έπαιρνε εσένα να καταλάβεις γιατί αυτό:


http://www.youtube.com/watch?v=_NF2JfHng20

είναι σκατά;

[ikonoklast]

Δεν το άκουσα, θύμισέ μου σε ποιές σκατόμπαντες παίζεις εσύ, θέλω να κάνω κάποια σχόλια για τη μουσική σου. Επίσης κράτα μια ροή, τι πρόβλημα υπάρχει με αυτό που είπα και έκανες quote;
Διαφωνείς για κάποια από τις επιρροές που ανέφερα άραγε;

[Shirime]

έχω obscure one man band, μην το ψάχνεις

διαφωνώ με τους Pelican, τους Lightning Bolt και λιγότερο τους Hella, θα ήθελα να το αναπτύξεις λίγο περισσότερο σε παρακαλώ. Επίσης, μην κριτικάρεις τον Ra Pariah!

[nikolasfluxus]

πόση ώρα θα σου έπαιρνε εσένα να καταλάβεις γιατί αυτό:


http://www.youtube.com/watch?v=_NF2JfHng20

είναι σκατά;

δεν κατάλαβα,τί ακριβώς δεν σ'αρέσει σ'αυτό?

[ikonoklast]

Nαι, μια one man avant-garde κλαπαρχιδιά σαν να θυμάμαι, φέρε κανα λινκάκι να το ψάξω, μη μου λες να μην το ψάχνω, μ'αρέσει να το ψάχνω. :)

Σου πήρε ήδη δύο ποστ για να μπεις στο θέμα οπότε θα προσπαθήσω να μην τα πω πολύ περίπλοκα: Εντοπίζω στους Liturgy πολύ ξεκάθαρα στοιχεία του αμερικανικού post-rock (πράγμα καθόλου παράδοξο εδώ που τα λέμε) και που φαίνεται ιδιαίτερα σε κομμάτια σαν το Generation φερ' ειπείν. Όχι τόσο πολύ στον ήχο όσο στο riffing και στη δομή υπάρχει κάτι που αν το βάλεις δίπλα σε πρώτους Pelican και οτιδήποτε άλλο παρεμφερές, Russian Circles κλπ, θα βρείς κοινά στοιχεία. Μετά, ηχητικά σίγουρα πολύ περισσότερο Hella παρά Lightning Bolt αλλά στο κάτω-κάτω για την ίδια math rock μήτρα μιλάμε.

Δεν κριτίκαρα τον Ra Pariah, για κάτι γνωστούς μου λέω.

[Ra Pariah]

Αν καταλήξουμε στο ποια είναι η μπάντα του Shirime, στείλτε και σε μένα ένα λινκάκι. :D

[12 stars circle your brow]

το καλύτερο τρολλ του κόσμου

[phthoggon]

Θα έλεγα ότι είναι ανούσιες και πολύ κουραστικές πλέον οι διαμάχες/συζητήσεις περί κουλτούρας και σκηνής αλλά αφού ονομάζουν aesthethica (η ηθική της αισθητικής? η αισθητική της ηθικής?) τον δίσκο αυτοί και γενικά έχουνε απόψεις αξίζει να παραθέσουμε ένα σημείο από συνέντευξη


So much of the message of traditional black metal explores themes of individuality — the individual’s hatred, his sorrow, his isolation, his triumph over god and government. As the founder and creative force behind Liturgy, does any of black metal’s individualist bent resonate with you?

My view is that the individual is epiphenomenal, a mirage, and that attachment to individuality is a disease. Especially when I’m, say, making music, I am not an individual; I’m not responsible for what I do – I’m channeling social, cultural, technological forces which work through me in ways I don’t understand. Liturgy is more interested in subjectivity than individuality. The Subject listens to himself, to the urges he has but doesn’t understand, and he follows what’s interesting to him with courage and fidelity. That’s when new things are created. So Liturgy is an opponent of the Individual and a proponent of the Subject.

Εδώ είναι πιστεύω το κέντρο του ζητήματος, αυτού που διαφοροποιεί τα αισθητικά και υπαρξιακά θέλω του "χίπστερ" και του "μέταλ", του λόκι και του ρα, και είναι ένα χαρακτηριστικό που ενώνει όλες αυτές τις μπλακμέταλ μπάντες που μισούνε οι μεταλλάδες ας πούμε (wolves in the throne room και όλη η αναρχολεσβιακή σχετική σκηνή). Μέταλ= εγωιστικό, περήφανο, individualist, αρσενικό, left hand path, σατανάς, χίπστερ=κολλεκτιβιστικό, σεμνό, φλώρικο/θηλυκό, εύθραυστα συναισθηματικό, δεν είμαι "εγώ", είμαι όλος ο κόσμος, right hand path. Μέταλ=ΕΓΩ θα κυριαρχήσω/ξεπεράσω/γίνω θεός, χίπστερ=όλοι μαζί θα ενωθούμε, ίσοι, λουλούδια, αγάπη - (ο τυπάς των liturgy είναι θετικά προσκείμενος προς χριστιανισμό αναφέρει κάπου αλλού χεχ). Είναι αυτός ο υπέρμετρος εγωισμός που ΜΙΣΟΥΝ και κοροϊδεύουν οι χιπστεράδες του πίτσφορκ πχ. όταν έρχονται αντιμέτωποι με μία "πραγματική" μέταλ μπάντα, και αντιστοίχως ο λόγος που κράζουν ως ΠΟΥΣΤΗΔΟΙ μία μικρόπουτση μπάντα με μικρά ή σεμνά, intellectual θέλω οι μεταλλάδες! Φυσικά δεν είναι μαύρο και άσπρο έτσι τα πράγματα (για τον μαρίλλιον που έφερνε αντιρρήσεις σε τέτοιες ερμηνείες) αλλά όλοι είναι και είμαστε different shades of grey. Αυτό δε σημαίνει ότι δε μπορούμε να ορίσουμε αφαιρετικά/θεωρητικά το άσπρο και το μαύρο.

(Ενδιαφέρον ακούγεται το άλμπουμ, ικόνοκλαστ χιπστερά το χειρότερο κομμάτι έβαλες. Οι krallice βέβαια παίζουν κάπως έτσι και είναι είκοσι φορές καλύτεροι - και οι barn owl που είναι επίσης στη thrill jockey παίζουν πολύ πιο αργά αλλά είναι το ίδιο και περισσότερο τρανσεντένταλ

5D5qCL7fhrs

[12 stars circle your brow]

έχεις γίνει ο αγαπημένος μου σοφός



Οι krallice βέβαια παίζουν κάπως έτσι και είναι είκοσι φορές καλύτεροι - και οι barn owl που είναι επίσης στη thrill jockey παίζουν πολύ πιο αργά αλλά είναι το ίδιο και περισσότερο τρανσεντένταλ

5D5qCL7fhrs

ό,τι ακριβώς είπε. ακούστε ρε μαλάκες το καινούριο Krallice λέμε και διαμορφώστε άποψη σωστή.
φθόγγ, αν θυμάμαι σ'άρεσαν οι Liturgy όμως λίγο ε... :/

[phthoggon]

μου αρέσουνε βρε! ε απλά δεν είναι από τις Μεγάλες μπάντες, τι να γίνει. Σκατά, πόσταρα και ψιλομέτριο κομμάτι Barn Owl, να ένα τέλειο (http://www.youtube.com/watch?v=549NnKhL9JE) (το krallice το νιού ακόμα δε το κατέβασα, φαντάσου κιόλας)

[12 stars circle your brow]

δεν έχω ακούσει το καινούριο Liturgy, από τον περισσότερο κόσμο ακούω πολύ καλά λόγια, απλά μου κάνει εντύπωση που σ'αρέσε το Renihillation γιατί ήταν από τα πιο βαρετά/pretentious (πάει σαν συνισταμενη αυτό) πράγματα που έχω ακούσει ;p

Krallice ουτε εγώ έχω κατεβάσει, άκουσα streaming μονοκοπανιά όμως ΜΙΑ ΦΟΡΑ, και σου λέω ότι θα γουστάρεις περισσότερο απ' οτιδήποτε έκαναν πριν, πηγαινε στο music offtopic.

[ikonoklast]

Εδώ είναι πιστεύω το κέντρο του ζητήματος, αυτού που διαφοροποιεί τα αισθητικά και υπαρξιακά θέλω του "χίπστερ" και του "μέταλ", του λόκι και του ρα, και είναι ένα χαρακτηριστικό που ενώνει όλες αυτές τις μπλακμέταλ μπάντες που μισούνε οι μεταλλάδες ας πούμε (wolves in the throne room και όλη η αναρχολεσβιακή σχετική σκηνή). Μέταλ= εγωιστικό, περήφανο, individualist, αρσενικό, left hand path, σατανάς, χίπστερ=κολλεκτιβιστικό, σεμνό, φλώρικο/θηλυκό, εύθραυστα συναισθηματικό, δεν είμαι "εγώ", είμαι όλος ο κόσμος, right hand path. Μέταλ=ΕΓΩ θα κυριαρχήσω/ξεπεράσω/γίνω θεός, χίπστερ=όλοι μαζί θα ενωθούμε, ίσοι, λουλούδια, αγάπη - (ο τυπάς των liturgy είναι θετικά προσκείμενος προς χριστιανισμό αναφέρει κάπου αλλού χεχ). Είναι αυτός ο υπέρμετρος εγωισμός που ΜΙΣΟΥΝ και κοροϊδεύουν οι χιπστεράδες του πίτσφορκ πχ. όταν έρχονται αντιμέτωποι με μία "πραγματική" μέταλ μπάντα, και αντιστοίχως ο λόγος που κράζουν ως ΠΟΥΣΤΗΔΟΙ μία μικρόπουτση μπάντα με μικρά ή σεμνά, intellectual θέλω οι μεταλλάδες! Φυσικά δεν είναι μαύρο και άσπρο έτσι τα πράγματα (για τον μαρίλλιον που έφερνε αντιρρήσεις σε τέτοιες ερμηνείες) αλλά όλοι είναι και είμαστε different shades of grey. Αυτό δε σημαίνει ότι δε μπορούμε να ορίσουμε αφαιρετικά/θεωρητικά το άσπρο και το μαύρο.

Καιρό είχα να διαβάσω τόσες ΠΑΠΑΡΙΕΣ μαζεμένες.


http://www.youtube.com/watch?v=5v3k7Pz6ubs

[Krux]

κλασσική περίπτωση ικόνοχλατς που με τις εξαιρέσεις, ορίζει τον κανόνα.

[ikonoklast]

Ο άλλος όρισε το «ΜΕΤΑΛ» και το «ΧΙΠΣΤΕΡ» από MIA απάντηση του HUNTER HUNT-HAMSTER των liturgy από όπου «προέκυψε» ότι υπάρχει ιδεολογική αντιπαράθεση μεταξύ των δύο στην βάση individualism/collectivism. Εγώ μιλάω με εξαιρέσεις που ανέφερα τους Barren Cross που ήταν παντοτινή εξαίρεση λες και δεν υπήρξε ποτέ White Metal και τελοσπάντων λες και ΟΛΟ ΤΟ ΜΕΤΑΛ ΜΑΣ λειτουργεί έτσι γιατί του 'ρθε τώρα του φθόγκου να διαφοροποιηθεί από το «χιπστερ». Θα σκοτίσετε πάλι αρχιδάρες και πραγματικά βαρέθηκα ήδη όμως.

[Dythor]

Βαριέμαι θανατερά. Συνεχίστε.

[phthoggon]

τίγκα χέβι μέταλ οι barren cross. Ο τραγουδιστής δεν αναφέρει ντελεούζ και αποδομιστικές ερμηνείες του εγώ, σου λέει ΠΙΣΤΕΨΕ, δυναμικά, προπαγανδιστικά, αλλιώς θα καείς στη κόλαση. Αντικειμενικά, ετσιθελικά, μουσική αρχιδάτη, στεντόρεια, ποιό είναι το ποιντ σου? Στις στυλιστικές επιλογές των 80'ς?

πσ. ικόνοκλαστ, είναι σκέψεις εμπειρίας πολλών χρόνων αυτά, και δεν προκύπτουν από τον απάντηση του χάντερ χέντριξ μόνο.

[Krux]

βασικά εδώ που έφτασε το θρεντ το μόνο που περιμένω τώρα είναι να βγει κάποιος και να ανεφέρει τους Antestor (ex-Crush Evil), να κάνει μια ανάλυση σεντόνι για το unblack metal και το πως ο Euronymous προσπαθούσε να τους αφανήσει από τον μουσικό χάρτη.
περίπου στην σελίδα 5-6 θα μιλάμε πάλι για τους Manowar και το Operation Mindcrime να μου το θυμηθείς.

[ikonoklast]

Πράγματι, οπότε εγώ σας αφήνω μόνα σας απο τώρα.

[phthoggon]

αυτά τα "εδώ που έφτασε το θρεντ" και "σας αφήνω μόνους σας τώρα" είναι εξαιρετικά ηλίθια, συγνώμη, λες και κάθε φορά που κάποιος αναφέρει κάτι κοντροβέρσιαλ είναι ντετερμινιστικά σίγουρο ότι δε θα κατανοήσουμε ο ένας τον άλλον, θα κοιτάει ο καθένας να υπερασπίσει την "μεριά" του με absurd επιχειρήματα και θα καταλήξουμε να μας λένε οι άλλοι "τελειώνετε, βαρεθήκαμε να σας διαβάζουμε". Να προσπαθείτε περισσότερο, αλλιώς τίποτε δε κερδίζετε ούτε που διαβάζετε είτε που γράφετε (να, εγώ γουστάρω που ποστάρω, και φαίνεται! Χα!)

[Ra Pariah]

Ας μου πει κάποιος τι είναι το pitchfork.

[ikonoklast]

Δεν είναι απαραίτητο να ξοδεύεις χρόνο σε ηλίθιες συζητήσεις, μεγαλώνοντας το καταλαβαίνεις αυτό.

[phthoggon]

Α οκ! Εμένα μου αρέσουν γιατί και άσχημα/ηλίθια να σου απαντάει ο άλλος κάτι καλό θα βγάλεις και εσύ από μέσα σου για να του απαντήσεις. Εύχομαι όταν μεγαλώσω να μπορώ και εγώ να συμμετέχω στις συζητήσεις που γουστάρεις να κάνεις εσύ! =D

[00i00]

βγαλαν και αυτο το σπλιτ με Oval λεει...
http://nodata.tv/wp-content/uploads/2011/04/ovalliturgy_splitlppl_101b-320x320.jpg

[Ra Pariah]

Μλκες, σε περίπτωση που δεν το καταλάβατε, έχουν γράψει ολόκληρο μανιφέστο. :touched: Είναι πυροβολημένοι. Τί να πρωτοπαραθέσω από 'κεί μέσα;! Έτσι εντελώς ενδεικτικά...


1) Today USBM stands in the shadow of Hyperborean Black Metal. The
time has come for a decisive break with the European tradition and the
establishment of a truly American black metal. And we should say
“American” rather than “US”: the US is a declining empire; America is
an eternal ideal representing human dignity, hybridization and creative
evolution.

2) By mirroring life, the burst beat stimulates and fosters life. By
fostering life, Transcendental Black Metal affirms life.


Ζούμε παραγματικά μεγάλες στιγμές. :touched::touched::touched::touched:


Edit: έχουν γίνει συνέδρια!!!! Τα παραπάνω είναι αποσπάσματα από το paper που παρουσίασε ο τραγουδιάρης των Liturgy. Αυτήν τη στιγμή ακούω την ομιλία του σε mp3. ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ! Ψοφάω..

http://blackmetaltheory.blogspot.com/2009/10/hideous-gnosis-schedule-and-flyers.html

http://blackmetaltheory.blogspot.com/2010/11/melancology-black-metal-theory.html

[phthoggon]

http://www.viceland.com/blogs/en/2010/03/08/not-fit-to-print-transcendental-metal/

εδώ έχουμε μία μπάντα η οποία προσπαθεί να εκφράσει ("ακαδημαϊκώς" ή όχι, μόνο στυλιστικά έχει σημασία αυτό) ένα πιστεύω ή θεωρία το οποίο διακατέχει τη δημιουργία τους. Το διάβασα, και εξηγεί πάρα πολύ καλά τόσο τη δική τους μουσική, και ταυτόχρονα είναι αρκετά ωραίο κατ΄εμέ στη γενικότερη πολιτιστική του θεώρηση. Απέναντι λοιπόν, έχουμε ένα τύπο από το Vice magazine, το μεγαλύτερο "χιπστεράδικο" λοιπόν περιοδικό εάν δε κάνω λάθος, ο οποίος παρουσιάζει το άρθρο αυτό και το κόβει στη μέση λέγοντας ότι εάν έφτασες μέχρι εκεί δε σε θέλουμε στο σάιτ μας, κλείσε το tab σου και μη ξαναγυρίσεις σε εμάς. Πιο πριν στην εισαγωγή γράφει αρκετά και αδυσώπητα ειρωνικώς, "να τι γίνεται όταν προσεγγίζει κάποιος την πιο εξ' ορισμού αστεία μουσική του κόσμου με σοβαρότητα". Και ξαναλέω, αυτός είναι του βάις μάγκαζιν, που υποτίθεται ότι δουλειά του είναι να τους υποστηρίζει αυτούς. Και δίπλα στα κόμμενς του σάιτ αυτού ή εδώ υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι έχοντας πιστεύω διαβάσει όχι παραπάνω από 3-4 γραμμές τους κοροϊδεύουν με χαχα και κοίτα τους χιπστεράδες που πέρασαν τον πρώτο χρόνο της φιλοσοφίας ή ήμοφάγκς ή το κάνουνε για τα λεφτά. Οπότε, χαρακτηρισμοί τύπου χιπστεράδες και μεταλλάδες είναι εντελώς άχρηστοι στο κάτω κάτω νομίζω: στην πραγματικότητα, όπως πάντα ο κόσμος χωρίζεται σε ανθρώπους με φαντασία, όρεξη και ειλικρίνεια και σε ανθρώπους... βαρετούς. Να το πω έτσι διπλωματικά. Ανεξαρτήτως μουσικού στυλ ή ντρέσινγκ κόουντ.

[Ra Pariah]

Ακούω τώρα το καινούργιο Krallice από το link που παρέθεσε ο 12στέρης. Ουδεμία σχέση με την ΑΝΙΑ των Liturgy. Έχουν riffs οι άνθρωποι και, επίσης, οι ρυθμοί δεν χτίζουν, χτίζουν, χτίζουν... και μένουν στο χτίσιμο τελικά. Υπάρχει διάχυτη ΜΕΤΑΛΛΙΚΗ ορμή. Δεν ακούς χαζομάρες κατά 85% και μόλις κατά ένα 15% κάτι το ενδιαφέρον. Αλλά ξέχασα, κάνουν affirmation στον παράγοντα life με το burst beat τους. :touched:

[phthoggon]

να σου απολογηθούν κιόλας για την ερμηνεία και το σχεδιασμό της δικιάς τους μουσικής επειδή βρίσκεις τα ριφ τους βαρετά, λέω εγώ.

[Ra Pariah]

Δεν εφηύραν και τη συνθετική βενζίνη, έτσι; Μια προσπάθεια επανανάγνωσης του black metal κάνουν. Και φυσικά έχω κάθε δικαίωμα να βρω την προσπάθειά τους πολύ άγουρη ακόμα. Δεν λέω κάτι παραπάνω. Καθείς δικαιούται να κάνει ό,τι θέλει με τη μουσική του.

[Keeper Of The Seventh Son]

opoios exei mexri stigmis xaraktirisei auto to prama mplak metal einai apla vlakas. o ixos twn liturgy einai teleiws akakos k ear friendly k o diskos reei teleiws glika k monokopania. an akouga kanoniko mplak metal se tetoies taxitites tha xa piksei sto pentalepto.
apo tin alli isws auto na nai k to pio ekpliktiko pou katafernoun oi liturgy, na pairnoun diladi mplak metal patentes k na tis kanoun kati teleiws diaforetiko. de mpisteuw oti eim ap autous pou psarwnoun me to marketingk, oute ton thewrw disko xronias se poiotiko epipedo alla kateliksa oti to aesthethica einai mia gamimena authentiki MOUSIKH KAINOTOMIA

[h2he]

Όσο ακούω το δίσκο, δυσκολεύομαι να μην χρησιμοποιήσω το (εξ ορισμού άκυρο) επιχείρημα "αν το έβγαζε μια σουηδική μπάντα χωρίς μανιφέστα και ωραία κουρέματα, κανείς δεν θα ασχολιόταν" αλλά με το που το λέω από μέσα μου το μετανιώνω. Το album (συμφωνώ με τον από πάνω) δεν είναι black metal, με παρόμοιο τρόπου που το δεύτερο Twilight δεν ήταν black metal. Από εκεί και πέρα είναι αρκούντως βαρετό, έχει μερικές ωραίες ιδέες αλλά και μερικά σημεία που είναι λίγο για γέλια και τελικά δεν είναι ούτε το χειρότερο πράγμα που έχω ακούσει, ούτε η νέα επανάσταση στο ΣΚΛΗΡΟ ΗΧΟ. Δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου την εικόνα του ως οι Killswitch Engage του Black metal με μια ακαδημαϊκή/μαρκετίστικη επικάλυψη. Βέβαια μ' αυτά και μ' αυτά καθόμαστε να ασχολούμαστε μαζί τους, οπότε μπράβο στα παιδιά.

[LokiTricksterGod]

Όσο ακούω το δίσκο, δυσκολεύομαι να μην χρησιμοποιήσω το (εξ ορισμού άκυρο) επιχείρημα "αν το έβγαζε μια σουηδική μπάντα χωρίς μανιφέστα και ωραία κουρέματα, κανείς δεν θα ασχολιόταν" αλλά με το που το λέω από μέσα μου το μετανιώνω.

καλά κάνεις και μετανιώνεις, είναι πολύ φτηνά αυτού του τύπου τα επιχειρήματα και φανερώνουν πρώτον μια (για μένα θρασύτατη) μαντεψιά για τη σχέση των ακροατών με το δίσκο, δεύτερον έναν ντεμέκ κυνισμό τύπου αχ κορόιδα καταπίνετε αμάσητο ό,τι σας πλασάρουν. δε λέω για σένα τώρα αλλά χρησιμοποιούνται κατά κόρον οπότε καλό είναι να τα λέμε κι αυτά.

-

αυτά τα σχόλια που κάνουν για την εμφάνιση οι τρου απανταχού μπλακμεταλάδες στα vice και στα διάφορα ριβιούζ αναρωτιέμαι τι είναι, κόμπλεξ από τότε που τους κορόιδευαν τα κούλ παιδάκια τους αγαπημένους τους καλλιτέχνες επειδή βγαίναν με corpsepaint και τσεκούρια; τύπου τι φλωράκια ειναυτά τώρα που πάνε να παίξουν και σκληρή μουσική;

[Necromanzee Cogent]

Εγώ που τα βλέπω όλα με black metal μάτια το βαρέθηκα.
Από εκεί και πέρα αν είχα άλλα μάτια θα σας έλεγα μια γνώμη αλλά δεν τα 'χω.
Θα ξαναπροσπαθήσω εν καιρό, αφού έχει γίνει τόσο θέμα και βλέπουμε.

Στο παράλληλο ζήτημα διαβάζω Hideous Gnosis Black Metal Theory Symposium I και ομολογώ ότι έχει ένα ενδιαφέρον,απο την άλλη βλέπω ν' αναφέρουν Striborg & Nargaroth και γελαω...

[h2he]

Όσο ακούω το δίσκο, δυσκολεύομαι να μην χρησιμοποιήσω το (εξ ορισμού άκυρο) επιχείρημα "αν το έβγαζε μια σουηδική μπάντα χωρίς μανιφέστα και ωραία κουρέματα, κανείς δεν θα ασχολιόταν" αλλά με το που το λέω από μέσα μου το μετανιώνω.

καλά κάνεις και μετανιώνεις, είναι πολύ φτηνά αυτού του τύπου τα επιχειρήματα και φανερώνουν πρώτον μια (για μένα θρασύτατη) μαντεψιά για τη σχέση των ακροατών με το δίσκο, δεύτερον έναν ντεμέκ κυνισμό τύπου αχ κορόιδα καταπίνετε αμάσητο ό,τι σας πλασάρουν. δε λέω για σένα τώρα αλλά χρησιμοποιούνται κατά κόρον οπότε καλό είναι να τα λέμε κι αυτά.

Μωρέ ναι, δεν διαφωνώ σε αυτό που λες. Νομίζω ότι είναι μια ψιλο-αυτόματη αντίδραση-παγίδα σε οτιδήποτε έχει έντονο ΚΑΙ το μη μουσικό κομμάτι και έτσι μπορείς να αδικήσεις και το ίδιο το δημιούργημα για λάθος λόγους. Φυσικά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι πολλοί θα τους εκθειάσουν γιατί είναι αυτοί που είναι και άλλοι τόσοι θα τους θάψουν για τον ίδιο λόγο, αφήνοντας το μουσικό κομμάτι σε κάπως περιφερειακό ρόλο.

[carheart]

για το οποίο μουσικό κομμάτι ξέρω γω παίζει νέo album Blut Aus Nord και εμείς μιλάμε για το μουσικό κομμάτι των Liturgy

[Ra Pariah]

opoios exei mexri stigmis xaraktirisei auto to prama mplak metal einai apla vlakas.


pane to mplak metal mprosta? pisw?

Ο πρώτος βλάκας ευρέθη. Πάμε να ξεμπροστιάσουμε και τους υπόλοιπους. :dfinger:

[h2he]

Από τότε που όλοι εξυμνούσαν το (για μένα υπερ-βαρετό) "Οdinist" εγώ έχω γίνει σκεπτικός με τους Blut Aus Nord πάντως.

[Keeper Of The Seventh Son]

a gamisou re!

sto raparagia pigaine

[12 stars circle your brow]

οφτοπικ, απλά για να ΞΕΡΕΤΕ, 3 ειναι οι blut aus nord δισκοι
Ultima Thulee - Memoria Vetusta I & II

[cybernaut]

θεωρω πως ολο αυτο το κυμα αμερικανινου black metal εχει πολλα να πει
κ μ αρεσουν σχεδόν ολα, krallice, liturgy, wolves, barn owl, akitsa, ολα.
γενικοτερα βρισκω πλεον πολυ πιο ενδιαφερον το εναλλακτικο-intelligent-πειραματικο μπλακ μεταλ απο το 'άλλο',
των Immortal k twn Marduk πχ

[ALEFAS]

Opoios thewrei oti se ena forumaki mporei na perigrapsei / prosdiorisei hthika kai aisthitika mia mousikh skhnh 'h estw ena sygkrothma enw taytoxrona ekfrazei apolyth apopsh epi pantws episthtou ton PAIRNEI apo tis fternes kai ta aytia...

Tade efh ALEFAS...

[Neron]

"Κάθε πρωΐ τον ήλιο να τον χαιρετάς"

Τάδε έφη Πάτυ...

[ALEFAS]

''Nerona kopeli zoriko mourato
klase mas t'arxidia me tropo aerato...''

Tade efh krhtiko thymiko...

alanthasto...

PS: O Ikonoklast kati phge na pei alla tou thn spasate
PS2: O ALEFAS epimenei

[ikonoklast]

πόσταρα και ψιλομέτριο κομμάτι Barn Owl, να ένα τέλειο (http://www.youtube.com/watch?v=549NnKhL9JE)

Πραγματικά τέλειο αυτό.


http://www.viceland.com/blogs/en/2010/03/08/not-fit-to-print-transcendental-metal/

εδώ έχουμε μία μπάντα η οποία προσπαθεί να εκφράσει ("ακαδημαϊκώς" ή όχι, μόνο στυλιστικά έχει σημασία αυτό) ένα πιστεύω ή θεωρία το οποίο διακατέχει τη δημιουργία τους. Το διάβασα, και εξηγεί πάρα πολύ καλά τόσο τη δική τους μουσική, και ταυτόχρονα είναι αρκετά ωραίο κατ΄εμέ στη γενικότερη πολιτιστική του θεώρηση. Απέναντι λοιπόν, έχουμε ένα τύπο από το Vice magazine, το μεγαλύτερο "χιπστεράδικο" λοιπόν περιοδικό εάν δε κάνω λάθος, ο οποίος παρουσιάζει το άρθρο αυτό και το κόβει στη μέση λέγοντας ότι εάν έφτασες μέχρι εκεί δε σε θέλουμε στο σάιτ μας, κλείσε το tab σου και μη ξαναγυρίσεις σε εμάς. Πιο πριν στην εισαγωγή γράφει αρκετά και αδυσώπητα ειρωνικώς, "να τι γίνεται όταν προσεγγίζει κάποιος την πιο εξ' ορισμού αστεία μουσική του κόσμου με σοβαρότητα". Και ξαναλέω, αυτός είναι του βάις μάγκαζιν, που υποτίθεται ότι δουλειά του είναι να τους υποστηρίζει αυτούς.

Δεν έχουν γίνει κάποια πράγματα αντιληπτά και σε αυτό φταίει η αυτιστική, υστερική διάθεση να κατηγοριοποιούνται, να οριοθετούνται πρόσωπα και κουλτούρες κάτω από ηλίθιες κατηγορίες και μάλιστα εσπευσμένα. Αυτό είναι μάλλον το «να προσπαθείτε περισσότερο» που συμβούλευες νωρίτερα. Η αναφορά που έκανα εγώ στο Vice ήταν πολύ συγκεκριμένη, είπα: «ψάχνοντας για transcedental bm, πρώτο αποτέλεσμα στο google είναι το viceland». Από αυτό προέκυψαν δύο μαγικά συμπεράσματα, ότι οι Liturgy είναι Λειτουργοί του Χιπστερισμού και ότι το Vice άρα «είναι δουλειά του να τους υποστηρίζει αυτούς». Αλήθεια; Λοιπόν το Vice είναι ένα έντυπο που κάνει ακριβώς τέτοια πράγματα σαν το παραπάνω και αυτός ΑΚΡΙΒΩΣ είναι ο λόγος που το καθιστά ένα hip έντυπο, θα ψαχουλέψει αποκλειστικά την στυλιστική πλευρά των πραγμάτων -εν προκειμένω το bm- το οποίο είναι έτσι κι αλλιώς hip τελευταία. Πόσω δε μάλλον αν κάτι αχνοφαίνεται να έχει την ζάχαρη άχνη των Deleuze ε Guattari. Σημαίνει άραγε αυτό οτιδήποτε για τους ίδιος τους Liturgy; Πιθανότατα όχι, το λέω εγώ στο ίδιο ποστ που αναφέρομαι στο Vice το λέει και το εξαιρετικό και πολύ μετρημένο review (http://www.theliminal.co.uk/2011/04/liturgy-aesthethica/) που δίνει ο Λοκη νωρίτερα.

Ra Pariah, καλός-χρυσός αλλά μας έχεις σκοτίσει τα αρχίδια ρε φίλε. Από τότε που μεταμορφώθηκες απο λοβοτομημένο πολεμιστή σε heavy metal θεία από το σικάγο περιφέρεσαι να πεις τη γνώμη σου για το παραμικρό που έχει την οσμή «μεταλ» λες και σε 'χουνε ταγμένο. Υπάρχει και metal που πιθανότατα δε σε αφορά και αυτό ξέρεις, δεν συμβαίνει επειδή είναι βαρετό ή false. Με την ευκαιρία του thread έριξα και ένα πολύ ωραίο ξέθαμμα. Δες λοιπόν εδώ δυο Μεγα-Χιπστερ χιτάκια που χτίζουν χτίζουν και μένουν στο χτίσιμο: Πέλεκαν - Κτήνος/Αλήτης. (http://www.youtube.com/watch?v=HMfcBwjszzQ) και Πέλεκαν - Θα 'ρθεις με δάκρυα στα μάτια. (http://www.youtube.com/watch?v=raglnm7KGdw) Δες πως ΠΕΛΕΚΆΝ τα hm ποπάκια σου.

Οντοπικ, δεν χρειάζεται να σας πιάνει αμόκ και να γαμάτε όλα τα θρεντς με ασυναρτησίες. Μπορεί κάποιος να μείνει στη μουσική, δείτε ο dreamweapon τι ωραία που τα λέει. Δεν είπε κανείς ότι οι Liturgy είναι το φως, ότι είναι ενδιαφέροντες είπαμε, πείτε για δουλειές των Barn Owl (πολύ ωραίοι αυτοί, τώρα τους ακούω), πείτε για το νέο Krallice. Και κυρίως πείτε μου για μπάντες που δοκιμάζουν αυτό το post-math-rock black metal. Αυτό είναι όντως ενδιαφέρον.

[phthoggon]

(Ένα αναίτια μεγάλο, pretentious, αχιούμορο και ψευτοακαδημαϊκίζον πόστ για περίεργους είναι εδώ, pass on, pass on!)

Πρώτον, χαίρομαι που επανέρχεσαι στη συζήτηση με ίσους όρους και όχι λες και μας κάνεις χάρη, ειλικρινά.



Δεν έχουν γίνει κάποια πράγματα αντιληπτά και σε αυτό φταίει η αυτιστική, υστερική διάθεση να κατηγοριοποιούνται, να οριοθετούνται πρόσωπα και κουλτούρες κάτω από ηλίθιες κατηγορίες και μάλιστα εσπευσμένα. Αυτό είναι μάλλον το «να προσπαθείτε περισσότερο» που συμβούλευες νωρίτερα.

πίστεψε με, όσο και εάν σου φαίνεται περίεργο, δε με ενδιαφέρε καθόλου να οριοθετήσω και να ορίσω σε αυτό το προηγούμενο ποστ. Το είχα υποψιαστεί βέβαια ότι το είχες πάρει έτσι επειδή άλλο λόγο δε βρίσκω να είσαι τόσο αρνητικά προδιαθετημένος στα ποστ μου, και στενοχωριέμαι λίγο επειδή αυτό ακριβώς ήθελα να το αποφύγω και κακώς θεώρησα ότι πλέον έχει εντρυφήσει ο κόσμος εδώ στις μουσικολογικές συζητήσεις ώστε να μη χρειάζεται να κάνω τα τυπικά για παραπάνω από δύο σειρές, (που τελικά το έκανα και πάλι κιόλας).

Λοιπόν, εμένα πάντα με ενδιέφερε και μου την έσπαγε ταυτόχρονα να βλέπω διάφορες ομάδες να έχουν κοινές ερμηνείες και νοηματοδοτήσεις για κάποια πράγματα, ενώ κάποιοι άλλοι έχουν εντελώς διαφορετικές. Οι χεβιμεταλλάδες λένε αντρίλα και ατσάλι τη δική τους μουσική και γκέι τις υπόλοιπες, οι υπόλοιποι δε καταλαβαίνουν το γιατί και η μάχη αρχίζει, και δε καταλήγει πουθενά, σε καμία κοινή ερμηνεία, αλληλοκατανόηση, επεξήγηση. Είναι ένα μοτίβο το οποίο είναι εκνευριστικά επαλαμβανόμενο και προσωπικά με τρομάζει και με απωθεί, δείχνει την αδυναμία θέλησης για υπέρβαση της προσωπικής θέασης, τη στατικότητα, την ανάγκη για αντιπαράθεση, συμβολίζει ουσιαστικά την αποτυχία της κοινωνικής εναρμόνισης, κάτι με ξεκάθαρες πολιτικές προεκτάσεις. Πώς στο πούτσο θα συννενοηθούμε για το τι θέλουμε να κάνουμε στο κόσμο εάν βλέπουμε το κόσμο με εντελώς διαφορετικά μάτια? Δες το θεωρητικά. Το συγκεκριμένο θέμα είναι ανούσιο προφανώς, η μέθοδος όμως για να το προσεγγίσεις έχει προεκτάσεις και για άλλα πολλά πράγματα. Σκέψου πως αντί για την αισθητική ερμηνεία του χέβι μέταλ/χίπστερ μιούζακ πραγματεύεσαι την έννοια και την αξία της αλληλεγγύης και της ισότητας στη κοινωνία. Δεν στηρίζονται σε αντικειμενικά δεδομένα όλα αυτά μόνο, αλλά και στην προσωπική κρίση "μου αρέσει αυτό? το θέλω? "

Τέλος πάντων, μου έχει δοθεί η εντύπωση πως η ψυχολογική, πρωταρχική, from the guts αντίδραση των ανθρώπων σε κάποια πράγματα με δυνατό συναισθηματικό περιεχόμενο όπως η μουσική είναι απρόσμενα παρόμοια, πως ρε παιδί μου τους μεταδίδουν χοντρικά το ίδιο πράγμα, θα το λέγανε ας πούμε άσπρο η μαύρο, έστω και εάν από αυτό το σημείο και πέρα θα υπήρχε διαφοροποίηση. (σε μελέτες που αφορούν τουλάχιστον δείγματα παρόμοιου πολιτιστικού background αυτό επιβεβαιώνεται). Η άποψη όσον αφορά τη χρησιμότητα η όχι του αντικείμενου/εμπειρίας αυτής στο υποκείμενο διαμορφώνεται έπειτα σαν αποτέλεσμα επιπρόσθετων λογικών διεργασιών όπου εκεί έχει σημασία η αυτοθεώρηση του ατόμου, το συμφέρον του, η εναρμόνιση με το κοινωνικό must, το τέλος πάντων "α μέταλ είναι αυτό οπότε ναι, καλό, καλό". Εγώ ψάχνω λοιπόν αυτό το ψυχολογικά πρωταρχικό, το "κέντρο", το κοινό στοιχείο μεταξύ των διαφορετικών εκφάνσεων ενός συγκεκριμένου στυλ. Επομένως, δεν ορίζω ή κατηγοριοποιώ καθόλου αριστερά και δεξιά, μόνο στη μέση εάν θες. Επειδή έχω παρατηρήσει αρκετές εκφάνσεις αυτής της θεωρητικής, αγνής υπόστασης μπορώ να την ορίσω και πιο συγκεκριμένα με βάση συγκεκριμένες μορφές που έχει τύχει να πάρει (πχ η σατανική/individualist θεματολογία στο μέταλ). Αυτό δεν έχει σκοπό πάλι να ορίσει exclusively αλλά να κάνει resonate σε όσους έχουν μία εμπειρία του συγκεκριμένου στυλ. Ο στόχος όμως δεν είναι η δημιουργία αυτής της αόριστης θεωρητικής οντότητας, αλλά το να βρίσκεις την ουσία της έκφρασης, του θέλω, του drive από πίσω. Να μπορείς να πεις βρε φίλε, για μένα το μέταλ είναι αυτό, και εάν δε το έχει δε το θεωρώ πράσινο, το θεωρώ μπλε. Η τουλάχιστον εάν δε το χει, να πεις, είναι μέταλ χωρίς πράσινο. Το νόημα δεν είναι να ορίζεις κιόλας, είναι να μπορείς να αποδομείς στα συστατικά του καθ' ενός, έτσι είναι που μπορείς να πεις ότι έχεις κατανοήσει πλήρως. Στο κάτω κάτω τότε φτιάχνεις και τις δικές σου ονομασίες. Και, τέλος πάντων, όταν έχεις κατανοήσει πλήρως, τότε σου φεύγει το μίσος και ο φόβος για τον άλλο, το διαφορετικό, το φλώρο, το δε ξέρω τι. Δεν το σκέφτεσαι ως κάτι που θα έπρεπε να είναι σαν το άλλο το δικό σου αλλά κάποιος σε κορόιδεψε και τελικά βγήκε κάτι άλλο. Δεν είναι ένας ξένος άγνωστος μαυριδερός αλλά ένας άνθωπος με όνομα και ιστορία. Δεν είναι ένας 'χιπστεράς" αλλά ένας τύπος που τον ενδιαφέρει η επιβεβαίωση της ζωής, οι κολλεκτιβιστικές εμπειρίες στα λάιβ και τα σοβαροφανή ακαδημαϊκά μανιφέστα για το μπλακμέταλ while keeping a straight face. Οπότε και έχεις τη γνώση ότι μπορείς να επιστρέψεις σε αυτόν όποτε έχεις τη διάθεση να τον γνωρίσεις. Ένιγουει, αυτά με ενδιαφέρουν εμένα όσον αφορά τις υποκουλτούρες και τα βάις και όλα αυτά. Παραπάνω από το να σου λέω για τους Barn Owl δυστυχώς για σένα!!

[ikonoklast]

Διάβασα το ποστ σου με πολύ προσοχή (με όση μπορώ να έχω τέτοια ώρα τελοσπάντων) και έχω να πω ότι στην ευρύτερη θεωρητική σφαίρα του πως χρειάζεται να οριοθετηθούν και να κατηγοριοποιηθούν έννοιες και εμπειρίες δε διαφωνώ καθόλου. Αυτό που με ενοχλεί και που με ενοχλούσε πάντα είναι ο τρόπος που συνήθως γίνεται αυτό, ειδικά όταν παρατηρώ να γίνεται με την σπασμωδική προχειρότητα κάποιου που πιο πολύ βιάζεται να περιχαρακώσει το «συνάφι του» ώστε να μπορέσει να χωρέσει και τον ίδιο μέσα παρά να το δει αποστασιοποιημένα, αντικειμενικά. Εν προκειμένω δεν γίνεται να συμφωνήσω για ένα γενικό σχήμα individualism/collectivism μεταξύ metal/«hipster» όπως το έβαλες στο προηγούμενο ποστ σου και αυτό με εκνεύρισε γιατί είναι τραβηγμένο από τα μαλλιά. Σύμφωνοι, ίσως ένα τρανό ποσοστό του black metal να μπορεί να περιγραφεί εννοιολογικά με το individualism και αν όχι τότε ακόμα πιο ξεκάθαρα μπορεί μπάντες σαν τους Wolves In the Throne Room να εμπίπτουν στο collectivism. Είναι δυνατόν όμως να προβάλλουμε αυτό το σχήμα σε ένα ευρύτερο φάσμα τόσο χοντροκομμένα για να το αντιπαραβάλλουμε κιόλας με ένα φανταστικό περιεχόμενο που μπορεί να έχουν μπάντες σαν τους Liturgy; Και μήπως ενίοτε αυτό δεν είναι τόσο απαραίτητο;

Δεν ανέφερα τους Barren Cross (μόνο) γιατί είναι αστείοι, τους ανέφερα γιατί ακριβώς είναι καρα-μεταλ αλλά όπως και ολόκληρο το White Metal είναι πολλά πράγματα αλλά σίγουρα δεν έχει preachers του Individualism. Είναι χριστιανοί οι άνθρωποι, διάολε! Μήπως ήταν χιπστερς άραγε και οι Tourniquet λοιπόν;;;

Μετά, τα παραδείγματα είναι άπειρα στο ίδιο το μεταλ όπου υπάρχει και η αυτοαναφορικότητα (για την οποία έχουμε τσακωθεί στο παρελθόν) και μια απίθανη αίσθηση του συλλογικού. Δύο έξοχα και υπερ-κλασικά:

Judas Priest - Ram it Down.

Raise the sights, the city lights are calling
We're hot tonight, the time is right, there's nitro in the air
In the street is where we'll meet, we're warning
On the beat, we won't retreat, beware

Thousand of cars and a million guitars
Screaming with power in the air
We've found the place where the decibels race
This army of rock will be there

To ram it down, ram it down
Straight through the heart of this town
Ram it down, ram it down
Razing the place to the ground
Ram it down

Bodies revvin' in leather heaven in wonder
Lights are dimmin' and heads are swimmin' as thunder hits the stage
Hell breaks loose, turn on the juice get stronger
We metal maniacs begin to rave

Shout it out, we're all together now
Shout it out, we join as one, one!!

^ Aν είναι δυνατόν!!




Saxon - Denim and Leather

Where were you in '79 when the dam began to burst
Did you check us out down at the local show
Were you wearing denim, wearing leather
Did you run down to the front
Did you queue for your ticket through the ice and snow

Denim and Leather
Brought us all together
It was you that set the spirit free
Denim and Leather
Brought us all together
It was you that set the spirit free

Did you read the music paper from the back and to the front
Did you find out where to see your favorite band
Did you listen to the radio every Friday night
Did hang around your local record store

Denim and Leather
Brought us all together
It was you that set the spirit free
Denim and Leather
Brought us all together
It was you that set the spirit free

Do you dream of playing guitar or smashing up the drums
Maybe you can learn to play the bass
You can always be a singer like me and front the band
When on the stage we wait at your command

Denim and Leather
Brought us all together
It was you that set the spirit free
Denim and Leather
Brought us all together
It was you that set the spirit free

It was you - that set the spirit free
It was you - that put us here today
It was you - that filled the concert halls
It was you - that set the spirit free

Denim and Leather
Brought us all together
It was you that set the spirit free
Denim and Leather
Brought us all together
It was you that set the spirit free

^^ Tι είναι αυτό, lifestyle heavy metal; Πόσο πιο χιπστερ!



Eίναι αυτά εδώ μήπως «εγωιστικό, περήφανο, individualist, αρσενικό, left hand path, σατανάς» μεταλ; Όχι, στην μια περίπτωση είναι μια αδερφή που μιλάει για ένα rock ΣΤΡΑΤΟ από metal maniacs που γίνονται Ένα (πόσο πιο individual άραγε...). Στην άλλη περίπτωση είναι το απόλυτο cheese, ένα κομμάτι για τους fans, που ήταν εκεί to '79, που φόραγαν τζιν και δέρμα. Που αν για οποιοδήποτε λόγο μια μπάντα νέας κοπής τολμούσε ποτέ να γράψει ένα κομμάτι του στυλ «Checkered and All-Stars» (γελάω) για να περιγράψει το τι γουστάρει να φοράει και τι τους ΕΝΩΝΕΙ θα είχαν πνιγεί από την true metal χολή που θα πέρναγε τον ατλαντικό σαν τσουνάμι.

Αν λοιπόν πρέπει να βρεθούν σχήματα που να μπορούν να περιγράψουν μια τεράστια και πολυσχιδέστατη μουσική σαν το μεταλ και εκατό εκατομμύρια διαφορετικές ψυχοσυνθέσεις μεταξύ «του Ρα και του Λόκη» θα πρέπει αυτό να γίνει με περισσότερη σοβαρότητα. Όταν αυτή λείπει ας μιλήσουμε απλά για τη μουσική για αρχή και τα υπόλοιπα τα ψηλαφίζουμε μετά.

[phthoggon]

Αυτό που με ενοχλεί και που με ενοχλούσε πάντα είναι ο τρόπος που συνήθως γίνεται αυτό, ειδικά όταν παρατηρώ να γίνεται με την σπασμωδική προχειρότητα κάποιου που πιο πολύ βιάζεται να περιχαρακώσει το «συνάφι του» ώστε να μπορέσει να χωρέσει και τον ίδιο μέσα παρά να το δει αποστασιοποιημένα, αντικειμενικά.

Ά ρε ικόνοκλαστ, δύο πράγματα θα σε φάνε εσένα, πρώτον το αποστασιοποιημένα και δεύτερον ότι, κι όμως, ΔΕ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΤΑ ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΠΟΣΤ ΣΤΑ ΟΠΟΙΑ ΑΠΑΝΤΑΣ. Δε μπορούσα να το κάνω πιο λιανά στο πρώτο ποστ όταν έγραφα


Φυσικά δεν είναι μαύρο και άσπρο έτσι τα πράγματα (για τον μαρίλλιον που έφερνε αντιρρήσεις σε τέτοιες ερμηνείες) αλλά όλοι είναι και είμαστε different shades of grey. Αυτό δε σημαίνει ότι δε μπορούμε να ορίσουμε αφαιρετικά/θεωρητικά το άσπρο και το μαύρο.

οι "κατηγορίες" αυτές είναι ένα θεωρητικό κατασκεύασμα που προέρχεται από αφαιρετική διαδικασία μεταξύ πολύ διαφορετικών πραγμάτων, και είναι κάτι το οποίο ισχύει όχι exclusively, ξαναλέω, αλλά αν θες, μόνο στατιστικά. Ο πιο σωστός τρόπος να το πεις είναι ότι ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ μπάντες χέβι μέταλ είναι ιντιβίντουαλιστ, βγάζουν μία εγωπάθεια, ετς, ετς. Το να αναφέρεις "εξαιρέσεις" είναι τουλάχιστον αφελές ή μάλλον δείχνεις ότι δε με πιάνεις και έστω φταίω εγώ που δεν τα ξεκαθαρίζω όπως έπρεπε. Τα πολιτιστικά/υποκουλτουρικά φαινόμενα είναι φαινόμενα που έχουνε ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ εύρος δεδομένων, και επειδή είναι ανούσιο να τα μελετάμε όλα, κοιτάμε τα κοινά χαρακτηριστικά τα οποία αποτελούν το crux του κινήματος ας πούμε και είναι αυτά που το διαφοροποιούν από τα άλλα. Ένα δύο από αυτά θα είναι πανταχού παρόντα - χέβι μπάντα να μην είναι χέβι και να μη βγάζει δύναμη και ισχυρώ θέλω δε γίνεται. Το individualism, για να έρθουμε πάλι στο ον τόπικ (!) είναι χαρακτηριστικό του περισσότερου μέταλ και ιδιαίτερα του ακραίου ήχου. Το "όλοι μία παρέα - χέβι μέταλ μπράδερς" είναι περισσότερο του κλασικού αλλά ταυτόχρονα δεν ακυρώνει την κατά τα άλλα πάλι 'εγωκεντρική' οπτική ας πούμε. Τα άλλα κομμάτια τι νομίζεις ότι θα λένε? Για κατάκτηση, υπερνίκηση, πάρτυ όλ νάιτ και θα γαμήσω όποιο ξέκωλο θέλω. Οι indie rock μπάντες γενικά δεν είναι έτσι, τι να κάνουμε.

Γενικά ξέρεις τι? Εάν είχες περισσότερη τριβή ή ενδιαφέρον δε θα καθόσουνα να μου πεις το παράδειγμα που χαλάει το "paradigm", αλλά θα μου έλεγες εσύ ρε παιδί μου τι είναι το χίπστερ ή το indie rock πνεύμα για σένα, ή έστω κάποια πλαίσια στα οποία κινείται η αισθητική. Τι, όλα είναι τα πάντα και δε μπορούμε να λέμε τίποτα? Μπράβο, επιστημονικά σωστό αλλά μια βαρετή συζήτηση.

[ikonoklast]

Δεν ανέφερα «δύο εξαιρέσεις», ανέφερα δύο 100% αντιπροσωπευτικά κομμάτια από δύο τεράστιες μπάντες που ΕΙΝΑΙ το χεβιμεταλ. Τα παραδείγματα αυτής της οπτικής είναι φυσικά πολύ περισσότερα. Τώρα αν εσύ θες να παίξεις την τυφλόμυγα με αυτό το random concept περι individuality κάνε το τουλάχιστον στα μοναχικά αγόρια του blackmetal γιατί σε όλο το υπόλοιπο μεταλ δεν υπάρχει ισχύς για κάτι τέτοιο. Ακόμα κι αν υπήρχε φυσικά μια -ας πούμε- καθολικότητα του concept σε όλο το φάσμα του μεταλ αυτό δεν μπορεί να σημαίνει ποτέ και με κανένα τρόπο ότι το μεταλ είναι o μοναδικός χώρος που εμφανίζεται. Στην πραγματικότητα -και αυτό είναι πολύ αστεία- τα αντίστοιχα μοναxικά αγοράκια του "indie rock" είναι τόσο μοναχικά και τόσο individual όσο και στο bm. A ναι, και σε άλλες μουσικές επίσης. Α ναι, οι liturgy μάλλον είναι εξαίρεση που μιλάνε για υποκείμενα και κολλεκτιβισμούς γενικά. Ωπα, κάτσε, εξαίρεση σε τι;;



Γενικά ξέρεις τι? Εάν είχες περισσότερη τριβή ή ενδιαφέρον δε θα καθόσουνα να μου πεις το παράδειγμα που χαλάει το "paradigm", αλλά θα μου έλεγες εσύ ρε παιδί μου τι είναι το χίπστερ ή το indie rock πνεύμα για σένα, ή έστω κάποια πλαίσια στα οποία κινείται η αισθητική.

Αν είχα περισσότερη τριβή με τι πράγμα; Με τη μουσική; Αν είχα περισσότερο ενδιαφέρον για τι πράγμα; Για τις ταμπέλες; Δεν υπάρχει «χιπστερ» μουσική κατηγορία και πραγματικά δεν νιώθω ότι έχω κανένα απολύτως λόγο να προσδιορίσω τι ακριβώς είναι το «indie rock» για μένα, πέρα από ένα κενής σημασίας tag.

[rudie]

http://www.i-mockery.com/minimocks/thriller/25.gif

[phthoggon]

Αν είχα περισσότερη τριβή με τι πράγμα; Με τη μουσική; Αν είχα περισσότερο ενδιαφέρον για τι πράγμα; Για τις ταμπέλες; Δεν υπάρχει «χιπστερ» μουσική κατηγορία και πραγματικά δεν νιώθω ότι έχω κανένα απολύτως λόγο να προσδιορίσω τι ακριβώς είναι το «indie rock» για μένα, πέρα από ένα κενής σημασίας tag.

Ε, το θέμα σου είναι ότι το βλέπεις ως "ταμπέλες", εγώ το βλέπω σαν ένα έναυσμα για ψάξιμο, να κατανοήσω τι είναι αυτό. Η τέχνη κινειται γύρω από αισθητικά κέντρα, οι πιο ταλαντούχοι άνθρωποι επηρεάζουν αρκετούς γύρω τους, οι άνθρωποι γενικά συνασπίζονται γύρω από ομοίους τους, κανείς δεν είναι ίδιος και κανείς δεν έχει τις ίδιες επιρροές, αλλά ομοιότητες υπάρχουν, και δεν είναι κακό να το ψάχνεις με μία τέτοια μεθοδολογία ας πούμε. Για αυτό σου λέω ότι να αναφέρεις συγκεκριμένα παραδείγματα είναι χαζό, καθώς τέτοιες κουβέντες θέλουν γενικότερη και συνολικότερη τριβή με το θέμα, να έχεις ακούσει πεντακόσιες μπάντες ρε παιδί μου ώστε να σου έχουν εντυπωθεί υποσυνείδητα κάποιες qualities τους, ώστε με το που ακούς κάποιον να λέει "πείτε μου παιδιά για τις φασιστικές μπάντες του indie rock!" εσύ να αντιδράς αμέσως σκεφτόμενος "τι λέει μώρε ο μαλάκας?" και αντιστοίχως για αυτές του μέταλ "χμ, υπάρχει το nsbm, πολλοί κρυφο-τέτοιοι γενικότερα στο bm, αλλά και αρκετός συντηριτισμός κρυμμένος γενικότερα". Για αυτό, εσύ μη μου λες για τους Saxon, σκέψου γενικότερα για το heavy metal που έχεις ακούσει και πες μου εάν έχει σε μεγάλο ποσοστό τα χαρακτηριστικά που ανάφερα. Αν όχι, οκ, έτσι κι αλλιώς ο καθένας γνωρίζει διαφορετικό φάσμα από αυτό που μιλάμε για αυτό λες είναι ένα ενιαίο πράγμα, μπορεί εσύ να έχεις ακούσει Manowar και Slayer, εγώ να έχω ακούσει Blind Guardian και Στρατοβάριους, και να μιλάμε και οι δύο για το "χέβι μέταλ" προσπαθώντας να συννενοηθούμε. Για αυτό αυτές οι κουβέντες έχουν νόημα περισσότερο σαν προσπάθεια προσέγγισης του άλλου και όχι σαν δημοσιογραφικές αντικειμενικίζουσες "θα ορίσω την πραγματικότητα" (εσύ έτσι φαίνεται να αντιμετωπίζεις τη δικιά μου). Λες για παράδειγμα


Ακόμα κι αν υπήρχε φυσικά μια -ας πούμε- καθολικότητα του concept σε όλο το φάσμα του μεταλ αυτό δεν μπορεί να σημαίνει ποτέ και με κανένα τρόπο ότι το μεταλ είναι o μοναδικός χώρος που εμφανίζεται

αυτά είναι κατάλοιπα από άλλους που δοκίμασαν να σου υποστηρίξουν κάτι τέτοια, και εγώ όχι μόνο δεν τα είπα αλλά σου εξήγησα κιόλας τη διαδικασία σκέψης μου όσο καλύτερα μπορούσα. Επίσης, ένα-δύο ποστ πριν ερμήνευσες το πιο κλειστό πλαίσιο ερμηνείας μου (ότι αυτά ισχύουν περισσότερο στο ακραίο μέταλ) ως προσπάθεια να εξισώσω το γενικότερο πλαίσιο με βάση "το «συνάφι του» ώστε να μπορέσει να χωρέσει και τον ίδιο μέσα παρά να το δει αποστασιοποιημένα, αντικειμενικά" ενώ εγώ απλά, μιλάω για τα πράγματα που γνωρίζω και με ενδιαφέρουν. Υποκειμενικότατα, παρεπιπτόντως. Επίσης, πιστεύω ότι συνδέεις την έννοια individualism με τη μοναχικότητα επειδή μάλλον αυτό που έχεις ακούσει/διαβάσει από ακραίο μέταλ είναι κυρίως το κλαίω-στα-βουνά μπλακ μέταλ ή ποστ-μέταλ πράγματα και σωστά το συνδέεις σε αυτό με indie rock, αλλά στο πιο σκληρούτσικο ας πούμε μέταλ δεν είναι έτσι! (Η τουλάχιστον δε βγάζει προς τα έξω ότι είναι έτσι..). "Individualism is the moral stance, political philosophy, ideology, or social outlook that stresses "the moral worth of the individual".[1] Individualists promote the exercise of one's goals and desires and so independence and self-reliance[2] while opposing most external interference upon one's own interests, whether by society, family or any other group or institution.[2] λέει η wikipedia και σε αυτό αναφέρομαι και εγώ. Αυτάα.

[Helm]

Δεν έχω χρόνο για πολύ ER αλλά αυτή η συζήτηση μου φάνηκε ενδιαφέρουσα πολύ. Θέλω να πω ότι


Τώρα αν εσύ θες να παίξεις την τυφλόμυγα με αυτό το random concept περι individuality κάνε το τουλάχιστον στα μοναχικά αγόρια του blackmetal γιατί σε όλο το υπόλοιπο μεταλ δεν υπάρχει ισχύς για κάτι τέτοιο.

έχοντας ακούσει πάρα πολύ Heavy Metal από την αρχή του ιδιώματος μέχρι τώρα, σε γενικές γραμμές, από το NWOBHM και μετά, αυτή η μουσική εκφράζει σολιπσιστικού τύπου εφηβικό ρομαντισμό και τέτοια κυρίως. Προφανώς υπάρχουν παρυφές του ιδιώματος που είναι περισσότερο μοντερνιστικές (και μεταξύ της αντίφασης προκύπτει και έντονη ενέργεια) αλλά σε γενικές γραμμές πάντα μιλώντας, ο ρομαντισμός νικάει. Γράφω πολύ στο μπλογκ για αυτά τα πράγματα, αλλά για να μην φανεί λες και πέρασα να κάνω ενα snipe ενάντια κανενός, αν υπάρχει διάθεση για διάλογο, θα είμαι σε αυτό το θρεντ να τα επαναθέσω πιο συζητητικά.

Προφανώς και άλλα είδη μουσικής έχουν ρομαντικές εκφάνσεις, δεν είναι μονοπώλιο του Heavy Metal. Το ζήτημα 'hipsters vs metal' είναι πλέον επικοινωνιακά αδιέξοδο λόγω μπαγκαζιών, ακομα και ορθοί να είναι οι προβληματισμοί πίσω από την ανάγκη συζήτησής του. Για να βγει μια άκρη πρέπει να χρησιμοποιηθεί γλώσσα πρωθύστερη του όρου 'hipster' και 'μεταλλάς' και τέτοια, που να μπορεί να περιγράψει και αυτά, λιγότερο φορτισμένα, πιο ουδέτερα. Όροι όπως 'θέαμα', 'παροδικότητα', 'κανονικοποιηση' είναι πιο χρήσιμοι περιγραφικά από το αν ο άλλος είναι false metal ή όχι.

Είναι χρήσιμο πχ να προσέξετε ότι αυτό που κάνουν οι Liturgy είναι έντονα ρομαντικό και ατομικιστικό επίσης, επειδή στέκονται ενάντια στους άλλους individualists-που-πιστεύουν-άλλα-πράγματα. Αφήστε την ψευδοιδεολογία τους στην άκρη και δείτε το πιο ψυχολογικά: Το raison d'etre της μπάντας τους είναι ο αυτο-ορισμός και η επιβολή (σαδιστικής, συχνά, εξ ου και η ένταση του θορύβου) δύναμης το γύρω περιβάλλον, όπως των saxon, των priest και τα ρέστα. Μπορεί να λέει metal army ο Halford αλλά δεν ήθελε metal army φιλαράκια αγαπούλες, κορφή και κολόνα από κάτω του ήθελε. Όπως έλεγε και ο Kimball των Omen, "metal mongers, to the very end, feel the surge of energy to kill on sight / we are tomorrow's warriors marching in the street" από την μια αλλά "make me your king and I will rule with an iron hand" από την άλλη. Το να είναι κάποιος ρομαντικός και individualist δεν σημαίνει μόνος στην σπηλιά του απαραίτητα.

Οι Modest Mouse έχουν λίγο διαφορετικούς σκοπούς από την άλλη από το να γίνουν ο βασιλιάς μου, σωστά; Το τι λένε οι στίχοι καθ'αυτοι είναι μόνο η μισή δουλειά. Το γιατί υπάρχουν αυτοί οι στίχοι, με αυτή την μουσική, με αυτό το ιματζ, σε αυτόν τον επικοινωνιακό τόνο, είναι η άλλη μισή δουλειά.

Το Heavy Metal είναι περίπλοκο κάτοπτρο, αλλά ας μην πετάξουμε τα χεριά ψηλά και καταλήξουμε σε αφαιρετικές λύσεις του στιλ 'όλα είναι όλα επειδή υπάρχουν εξαιρέσεις'. Εργαλεία για αυτό (και έτερο) κατανόηση είναι αυτά τα σχήματα, όχι αλήθεια.

[babality]

θεωρω πως ολο αυτο το κυμα αμερικανινου black metal εχει πολλα να πει
κ μ αρεσουν σχεδόν ολα, krallice, liturgy, wolves, barn owl, akitsa, ολα.
γενικοτερα βρισκω πλεον πολυ πιο ενδιαφερον το εναλλακτικο-intelligent-πειραματικο μπλακ μεταλ απο το 'άλλο',
των Immortal k twn Marduk πχ

και το frozen by icewinds?, at the stormy gates of mist? επισης το...

[carheart]

Πέραν του τι κάνουν/πως αυτοπροβάλλονται και του που ανήκουν/προσπαθούν να (μην?) ανήκουν οι Liturgy, μακριά από την τεράστια κουβέντα για την αισθητική της μπάντας, όχι με βάση τη συζήτηση περί του που και πόσο "μαντρώνεται" το μέταλ (όλο; όχι! γιατί μερικοί μη individualists αντιστέκονταν και θα αντιστέκονται για πάντα στον κατακτητή), πιστεύεις, και συ αλλά και οι υπόλοιποι, πως είναι οι Liturgy εκείνη η μπάντα η οποία κάνει την διαφορά, την καινοτομία που λέει και ο thread starter;

Εμένα μου φαίνονται ας πούμε μέτριοι/προς κακοί, όχι απαραίτητα για το αισθητικό του θέματος (αν πχ, πχ λέω, αντί για το αεαθσαεθετικα ήταν το si monumentum στη θέση του θα το βούλωνα), αλλά για το μουσικό. Για εσάς ξέρω γω... αξίζει να μιλάμε τόσο για τους ίδιους τους Liturgy ως τη μπάντα που θα μας ωθήσει να κάνουμε αυτήν την συζήτηση; Μπορεί να απαντήσετε "μα δεν κάνουμε αυτό!", αλλά είναι το γνωστό θέμα με τα κεράσια και το καλάθι

Helm υπό ποία έννοια είναι ρομαντικό αυτό που κάνουν; Δεν το καταλαβαίνω, για μένα είναι στρατηγικά τοποθετημένοι εκεί που είναι για συγκεκριμένους λόγους. Μπορώ να κατανοήσω ασφαλώς πως διαφορετικό hype είχε πχ o Malefic πριν πέντε χρόνια, διαφορετικό αυτοί οι τύποι τώρα

Παρένθεση για indie rockers, και δε συμμαζεύεται indie ή rockers, το "The Moon & Antartica" των Modest Mouse είναι πολύ ωραίος δίσκος, αυτά

[Helm]

Οι Liturgy είναι μια μπάντα που θα ακούσω 2 συνθέσεις στο youtube με προσοχή, αλλά δεν θα κατεβάσω καν το άλμπουμ. Πιο άνετα θα διαβάσω τα θεωρητικά γύρω τους παρά θα ασχοληθώ σοβαρά για μήνες/χρόνια με την μουσική τους, όχι επειδή είναι σκατά, αλλά επειδή δεν με τραβάει τόσο. Ουτε Krallice ακούω, ούτε Wolves ούτε τίποτε τέτοιο, όχι επειδή είμαι μάγκας και γαμάω, αλλά επειδή απλά... δεν με τραβάνε. Έχω προσπαθήσει.

Άποψή για την 'πρωτοπορία' του black metal δεν έχω, μου φαίνεται κουραστικό καν το ερώτημα. Δεν καταλαβαίνω τις λέξεις;

Ρομαντική είναι οποιαδήποτε καλλιτεχνική κίνηση αντιτίθεται του ορθολογισμού, βάζει την φαντασία στην κορυφή της ανθρώπινης ικανότητας και προσπαθεί να αγγίξει κάτι το υπερβατικό μέσα από αρχαία σημειολογία. Όλα αυτά τα κάνουν οι Liturgy, και οι Saxon, και οι Priest και γενικά αυτό το μουσικό ιδίωμα με αυτό τον εσωτερικό θεό ασχολείται, όχι πάντα συγκεντρωμένα ούτε πάντα ξεκάθαρα.

[babality]

http://www.youtube.com/watch?v=3XANF3pggXw



bonus

helix skull = http://i138.photobucket.com/albums/q275/babality/castlevaniaroms.jpg

το ακουσα και μερικες φορες μηπως ειναι κατι εκει που δε πιανω...
φιασκο απλα..

[Helm]

Αυτή η σύνθεση η από πάνω ας πούμε δεν βγάζει τίποτε το transcendental όπως προσπαθούν να το πουλήσουν. Οι συνεχείς εναλλαγές στον ρυθμό από κάτω από τρία σε τέσσερα (δεν μπορώ να το εξηγήσω καλλίτερα, κάποιος drummer ίσως; αυτό εννοεί burstbeat ο άλλος;) άγχος προκαλούν, λες και αλλάζεις τροχούς ενώ κάνεις ποδήλατο συνέχεια επειδή έχεις κλάσει. Ενδιαφέρον εφεκτ σίγουρα (και αξίζει κλέψιμο επειδή το άγχος είναι ένα από αυτά τα πράγματα που το Heavy Metal προσπαθεί να χρησιμοποιήσει που και που) αλλά έξοδος προς το ανώτερο από κρίση πανικού δεν έχει. Γιατί κελαρύζει το παλικάρι ο Hunt-Hunter-Hendrix από πάνω σαν σφαγμένος, μέσα στο άγχος; Είναι μήπως το τελευταίο τρακ του δίσκου ξέρω 'γω 20 λεπτα astral ambient;

Σε σχέση με εκείνο το barn owl που ποστάρισε ο pthogghon νωρίτερα, το οποίο βασίζεται σε επανάληψη και σταδιακή σύνθεση, είναι το ακριβός αντίθετο. Δεν με κάνει να κάνω transcend ούτε εκείνο αλλά καταλαβαίνω μέσα στο τι κάνει, το τι προσπαθεί να κάνει.

Οπότε ίσως (στην προσπάθειά μου να βρω γιατί τσινάει τόσο κάποιος κόσμος με τους Liturgy) αυτό που ενοχλεί είναι ότι οι Liturgy είτε 1) λένε ψέμματα περί του τι θεωρητικά σημαίνει αυτό που κάνουν 2) δεν έχουν καταλάβει καν την αντίφασή τους ούτε οι ίδιοι. Το 2 το απορρίπτουμε επειδή φαίνονται έξυπνοι αυτοί οι Hideous Gnosis τύποι.
Ίσως από το άγχος και την πίεση που βγάζει αυτή η μουσική να έρθει κάποιος να μου πει ότι ένιωσε υπέρβαση, από την άλλη. Ίσως όταν το ακούς αυτό το πράγμα για 50 λεπτά και μετά το κλείνεις και ακούς ησυχία να κάνεις κάποια υπέρβαση.

Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πολύ κυκλικός ο δρόμος προς το ζητούμενο (ενώ το Heavy Metal πολύ ευθύ), και αυτό το βρισκω λογικό να ενοχλεί κάποιους και να οδηγεί σε κατηγορίες περί hipsterism. Άμα σου πω ότι έχω ένα άλμπουμ που άμα το ακούσεις θα σου λιώσει τα μούτρα, θα σε βιάσει, και μετά το βάζεις και είναι, ξέρω 'γω, σκούρο ambient, καταλαβαίνω ότι ίσως εκνευρίσει. Ίσως πεις 'ρε με δουλεύεις;' και τότε ίσως απαντήσω 'όχι, είναι όντως η πιο βίαιη μουσική που έχεις ζήσει ποτέ επειδή βίαια ανέτρεψε τις προσδοκίες σου' και άλλα τέτοια μετα-σχηματικά που χαρακτηρίζουν αυτό το 'hipster' πράγμα. Όπως το Vice που τάχα μου κοροϊδεύει τους Liturgy, αλλά στην ουσία αυτός είναι ο τρόπος που τους προωθεί.

[ikonoklast]

Πρώτη παρατήρηση: Σας έχει βαρεθεί και ο παπάς της ενορίας κυρίως γιατί αυτές οι κουβέντες είναι βέβαια τόσο βαθιές και έχουν παρατηρήσεις χρόνωνε σχετικά με το χεβι-μεταλ-μας αλλά όλως τυχαίως δεν γίνονται ποτέ μεταξύ μεταλλάδων στο φόρο, γίνονται μεταξύ μεταλλάδων και «χιπστερς» ή οτιδήποτε άλλο. Επίσης δε γίνονται ποτέ για το καινούριο slough feg, jag panzer, blut aus nord που λέει κι ο άλλος, γίνονται για κάτι liturgy και όπου γενικά μυρίζει μπαρούτι. Τυχαίο, μάλλον.

Δεύτερη: Το heavy metal έχει μερικά χαρακτηριστικά που όντως δεν έχουν υπάρξει σε άλλα μουσικά ιδιώματα. Έχουν να κάνουν με το πως οι «οπαδοί» (καθόλου τυχαίο που τα διάφορα μεταλχαμμερς πάντα μετέφραζαν έτσι το «fans» κάτι που δε συνέβαινε σε έντυπα εκτός του μεταλ) συσπειρώνονται γύρω από τη μπάντα που αγαπούν. Μια σχεδόν οπαδική συσπέιρωση δηλαδή, με ραφτά, κονκάρδες, μπλούζες, τσάντες, δίσκους, συλλεκτικές εκδόσεις, clubs, ιστορική κατήχηση από τους μεγάλους στους μικρούς και στην ακραία του εκδοχή ξύλο μεταξύ clubs των priest και των maiden ή πιο συχνά ξύλο μεταξύ μεταλλάδων και «πάνκηδων», «ρεηβάδων» και άλλων εχθρών. Εντυπωσιακή συλλογική ετοιμότητα για μια ρομαντική, σολιπσιστική (sic), ατομικιστική μουσική. Γιατί δε θα συμβεί ΠΟΤΕ αυτό με τους modest mouse; O Helm θα πει κάτι σαν: «Γιατί παραείναι modest! Και mouse! Δεν έχουν το ΠΑΘΟΣ, τη μεταλλική μας φλόγα!». Ίσως, για τους συγκεκριμένους. Αλλά γενικότερα ίσως και να συμβαίνει γιατί υπάρχει κόσμος που είναι πιο «individual» με βάση τον ορισμό που μας έδωσε ο φθόγκος πριν. Που δεν ψάχνει τόσο εναγωνίως να ολοκληρώσει την ατομική του ταυτότητα σαν μέλος ενός συλλογικού, σαν «οπαδός» μιας μπάντας, σαν κάποιος που προσπαθεί ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ να περιγράψει τι είναι αυτό που ακούει και που ακριβώς ανήκει.

Τρίτη παρατήρηση: Kάτι για τα transcendental και τα έτσι και ποιός θέλει να «πουλήσει» τι ήθελα να πω, αλλά βαρέθηκα, παω να γράψω για house που γαμάει το μεταλ σας.

[babality]

Σας έχει βαρεθεί και ο παπάς της ενορίας κυρίως γιατί αυτές οι κουβέντες είναι βέβαια τόσο βαθιές και έχουν παρατηρήσεις χρόνωνε σχετικά με το χεβι-μεταλ-μας ,


παω να γράψω για house που γαμάει το μεταλ σας.

blut aus nord ρε μουνια :P

[ikonoklast]

Βοήθεια: Στο πρώτο quote ειρωνεύομαι.

[Helm]

Δεν ξέρω αν περιμένεις να σου πω κάτι εγώ επειδή γενικά δεν ανήκω σε κάποια συλλογικότητα ούτε η HM εμπειρία μου είχε σχέση με αυτά τα πράγματα. Ένας άνθρωπος μου έδειξε από HM και μου έφτασε. Είναι προσωπική υπόθεση από εκεί και πέρα και στον βαθμό που συνδιαλέγομαι περί μουσικής, η μουσική είναι η πρόφαση. Οπαδός δεν έχω νιώσει ποτέ του οτιδήποτε. Ούτε 'fan'.

Σωστά μας έχει βαρεθεί όλος ο κόσμος, δεν πειράζει, και εγώ θα βαριόμουν να δεν με απασχολούσε το ζήτημα. Δεν είναι απαραίτητο να γίνει περαιτέρω συζήτηση αν δεν φτουράει. Για το καινούριο slough feg ή blut aus nord εγώ δεν γράφω επειδή δεν μ'αρέσουν, ούτε έγινε κάτι ενδιαφέρον γύρω τους ως τώρα. Πάντως προσπαθώ να γράφω για τα παλιά που όντως μου αρέσουν. Αν γινόταν συζήτηση επίπεδου για slough feg, θα προσέφερα και εγώ. Έγινε για Liturgy, τι να κάνω.

Νομίζω οπαδιλίκι πρέπει να παίζει και για τους modest mouse, αλλά ίσως έχει άλλη γλώσσα επικοινωνίας (ίσως ο πιο 'χαλαρος' νικάει;). Σίγουρα δεν έχει να κάνει με καμια Heavy Metal φλόγα που λείπει ή δεν λείπει. Η διαφοροποίηση μου ήταν μια χαρακτήρα, όχι ποιότητας.

Γενικά, με ενδιαφέρει το κάπως παράπονο που εκφράζεις έναντι των Heavy Metal οπαδών κτλ απλά δεν απευθύνεται σε έμενα επειδή δεν είμαι οπαδός. Με ενδιαφέρει τι σημαίνει και πως προέκυψε, ελπίζω κάποια στιγμή να το συζητήσουμε (όχι απαραίτητα στο φορουμ αυτό, αν και δεν θα με πείραζε).

[Agoraphobic_S.I.]

τι σημαίνει χιπστερ;

[Helm]

Δεν με απασχολεί να περιχαρακώσω Αυτούς και να τους χαρακτηρίσω ως Κατι, με απασχολεί το πως εσύ ή ο ικονοκλαστ (ή όποιος άλλος θέλει να συμμετέχει) αυτοχαρακτηρίζετε την θέση σας στην κουλτούρα, τους ορούς που εξηγούν την χρήση της τέχνης, την κατανάλωση/διακίνηση υλικού δηλαδη, στο οποίο έχει δράσει ως μεσάζοντας η καπιταλιστική διαδικασία. Αν θες κάποιον ορισμό πραγματικά για να προχωρήσει μια συζήτηση, κάτι από τα ουδέτερα εδώ (http://en.wikipedia.org/wiki/Hipster_%28contemporary_subculture%29).

[ikonoklast]

Γενικά, με ενδιαφέρει το κάπως παράπονο που εκφράζεις έναντι των Heavy Metal οπαδών κτλ απλά δεν απευθύνεται σε έμενα επειδή δεν είμαι οπαδός. Με ενδιαφέρει τι σημαίνει και πως προέκυψε, ελπίζω κάποια στιγμή να το συζητήσουμε (όχι απαραίτητα στο φορουμ αυτό, αν και δεν θα με πείραζε).

Κανένα παράπονο και καμία προσωπική νύξη για τα «οπαδικά» πέρα από την -μάλλον αγχωμένη- προσπάθεια σημασιοδότησης του χεβιμεταλ που οδηγεί σε ό,τι λέω περί ταυτότητας. Ό,τι ανέφερα ήταν επιχειρηματολογία για τα περί individualism στο heavy metal. Απο κει και πέρα αν παρακολουθήσει κάποιος με νηφαλιότητα ολόκληρη την πορεία της κουβέντας στο θρεντ θα δει ότι ουσιαστικά εκβιάζεται μια συζήτηση που έχει ξαναγίνει πολλές φορές με παράλληλο τρόπο σε πολλά θρεντς και με τα ίδια άτομα. Δεν είναι ότι έχω πρόβλημα να συμμετάσχω για άλλη μια φορά (που δε καίγομαι) απλά εν προκειμένω ας το ομολογήσουμε: αν δεν υπήρχε η χρυσόσκονη του «εχθρικού», του «χιπστερισμού» ή ότι άλλη κλαπαρχιδιά στυλ nirvana-γαμήσατε-το-μεταλ -για να το πω φαιδρά- το thread θα είχε εξαντληθεί στις μιαμισι σελίδες με μερικές αναφορές στους krallice και σε άλλες κυκλοφορίες. Ως όφειλε για μια μπάντα σαν τους liturgy δηλαδή, άλλωστε πέρα από την εσκεμμένη (νομίζω) υπερβολή του πιτσαδόρου, δεν θέλησε κανείς να πει ότι έχουμε κάποιο μουσικό θαύμα στα χέρια μας. Εγώ επίσης περιμένω ακόμα μια κουβέντα με χρηστική αξία πάνω στο μουσικό υβρίδιο που ακούγεται στο aesthethica.

Ταυτόχρονα, να πω ότι καταλαβαίνω πως μπορεί να προκύπτουν τέτοιου είδους αυτόματες αντιδράσεις που επηρεάζουν και το πως κάποιος ακούει το δίσκο αν ξεκινάει με αφετηρία ότι είναι τριγύρω και όχι τον ίδιο τον δίσκο. Εγώ ωστόσο να πω ότι δεν είχα ιδέα περι τίνος πρόκειται και τι είναι το τρανσεντενταλ μπλακμεταλ, ο λόκης ήρθε στο μσν σε μια φάση και μου έδωσε ένα κομμάτι liturgy όπως συνηθίζει. Μου άρεσε, μου άρεσε και ο δίσκος και μετά ψαχούλεψα και τα διάφορα που τους περιτριγυρίζουν.




με απασχολεί το πως εσύ ή ο ικονοκλαστ (ή όποιος άλλος θέλει να συμμετέχει) αυτοχαρακτηρίζετε την θέση σας στην κουλτούρα, τους ορούς που εξηγούν την χρήση της τέχνης, την κατανάλωση/διακίνηση υλικού δηλαδη, στο οποίο έχει δράσει ως μεσάζοντας η καπιταλιστική διαδικασία.

Δεν καταλαβάινω τι γράφεις εδώ, πες το πιο απλά.

[Helm]

Δεν θέλω να εκβιάσω καμία συζήτηση.

Δεν είναι ακριβώς η ίδια κουβέντα επειδή δεν είναι ακριβώς οι ίδιοι οι άνθρωποι όπως ήταν όταν την κάνανε τις προηγούμενες φόρες. Μιλώντας για τον εαυτό μου πχ, έχω αλλάξει ορολογία και (σε μερικές περιπτώσεις) σκοπιμότητα αρκετές φόρες σε αυτό το θέμα συζήτησης, επειδή οι αισθήσεις μου εξελίσσονται και το ίδιο και τα προαισθήματα μου (στα οποία γενικά βασίζονται οι θεωρίες που λέω εδώ και εκεί). Επικοινωνιακός μου σκοπός εδώ και 2 χρόνια ας πούμε όσο μιλώ για το Heavy Metal είναι να γνωρίσω πως σκέφτονται άλλοι, παραπλήσιοι σε εμένα άνθρωποι, όχι να βρω διαχωρισμούς μαζί τους. Σου υπογράφω ότι πριν 3-4 χρόνια δεν ήταν καθόλου αυτό το ζητούμενο.

Καταλαβαίνω να μην θες μια ακομα φορά μια ακομα παραπλήσια συζήτηση. Αλλά οδηγούν κάπου, αυτό σίγουρο. Υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα να γίνουν, αλλά, ε και.

Έχεις δίκιο στο προηγούμενο ποστ σου δεν απάντησα στο ζητούμενο επειδή έμεινα στο 'εγώ δεν είμαι οπαδός':

Ναι, οι χεβιμεταλλαδες πάνε να συμπληρώσουν την προσωπικότητά τους με το Heavy Metal, και αυτό συχνά τους κάνει μωρούς και εξαρτημένους ο-ένας-από-τον-άλλο και ύποπτα αντιφατικούς. Αυτό εσύ το βλέπεις σαν το κεντρικό ξεχωριστό χαρακτηριστικό της αυτής υποκουλτούρας, εγώ το βλέπω σαν το πιο σύνηθες φαινόμενο σε όλες τις μουσικές και μη υποκουλτούρες. Από την ομάδα μπάσκετ μέχρι το ER, μέχρι ότι άλλο θες, αυτό είναι η κοινωνικοποίηση. Φοράω-τα-ρούχα-μιλάω-την-γλώσσα == είμαι.

Το ξεχωριστό στο HM είναι η αντίθεση που λέω η ύποπτη, ότι η μουσική η ίδια, αν κάποιος την έβλεπε σαν ιδεολογικό πρόγραμμα (που κακώς να το έκανε, αλλά λέμε) δεν οδηγεί σε κοινωνικοποίηση, αλλά σε σολιψισμό, σαδομαζοχισμό και τελικά, στον θάνατο/αυτοκτονία (ή σε κάποιες περιπτώσεις ένσταση, αντίδραση και ζωή ανάποδη και παράλογη, αλλά ζωή. Αυτό θέλει ακόμα για να διαφανεί). Αυτό τώρα θέλει πολλή συζήτηση για να το αιτιολογήσω που λέω, αλλά ας πούμε κανε μου την χάρη να δεχτείς ότι ξέρω τι λέω για να μην γράφω υπερ-σεντόνια εδώ.

Οπότε αυτό το co-dependency και η συναισθηματική υποσυντήρηση με κονκάρδες και ραφτά που βλέπεις στις υποκουλτούρες σαν του HM, είναι αντίθετη σε μια πηγαία δύναμη μέσα σε αυτή την μουσική που σου λέει 'σκότωσε τα όλα, δυνάστευσε τα όλα, γίνε ελεύθερος, αυτοκτόνησε'. Προφανώς να αγοράζεις ραφτά και να αγοράζεις ντεμο βινύλιο δεν προωθεί αυτές τις προσταγές, αλλά αυτές τις κοινωνικοποίησης μέσα στην υποκουλτούρα/σκηνή, εξου και η αυτολύπηση στον κέντρο του ψυχισμού του μέσου μεταλλά ή πρώην-μεταλλά.

Αυτά για το Heavy Metal και τις ιδιαιτερότητές του για τώρα γιατί άλλο είναι το ζητούμενο.


Δεν καταλαβάινω τι γράφεις εδώ, πες το πιο απλά.

Προσπαθώ. Ας πούμε ότι το Heavy Metal έχει κάτι το αληθινό. 3-4 μπάντες, 5-10 δίσκοι, εμπνέουν κάτι αληθινό. Δεν έχει σημασία αν είναι όντως αληθινό, μόνο ότι το νιώθεις λες και είναι αληθινό. Ας πούμε ότι και το house έχει ανάλογες αλήθειες σε κάποιος δίσκους, το dubstep, το detroit techno, όλα τα είδη, στις καλλίτερες στιγμές τους. Αυτό που με απασχολεί είναι το πως αυτό το αληθινό μασιέται μέσα από την καπιταλιστική διαδικασία και το πως ο μοντέρνος καταναλωτής αντιλαμβάνεται το προϊών που καταναλώνει στο τέρμα της χαβούζας. Δεν με νοιάζει αν είναι για το HM η κουβέντα, απλά για HM ξέρω. Βλέπω το House θρεντ και τα ίδια νιώθω "εδώ υπάρχει κάτι αληθινό, σπεύσετε'. Όπως λέει το άρθρο για το hipster culture στο wiki (που για να συνεννοηθούμε, κανε έναν κόπο και διάβασέ το), βλέπω την κατανάλωση εύρους τέχνης με γνώμονα το τι είναι νέο/authentic/αληθινό ως προβληματική όταν αυτό το φτύνει έξω κοινωνικά (και ψυχολογικά) είναι τα φαινόμενα του μεταμοντέρνου: παροδικότητα, θολή σημασία/ανακύκλωση, απονοηματοδοτιμένα σύμβολα κτλ. Πως/γιατί συμβαίνει αυτό;

Οπότε δεν με νοιάζει καν ποιος είναι ή δεν είναι, νιώθει ή δεν νιώθει hipster. Με νοιάζει πως εσύ, ο άλλος, αυτός που είναι θετικά διακείμενος στην συζήτηση, καταναλώνει τέχνη, τι παίρνει από αυτή, αν νιώθει κουρασμένος ή αναζωογονημένος από το πως βρίσκει αισθητική στον σύγχρονο κόσμο, αν τον δεσμεύει ή τον απελευθερώνει η κουλτούρα του. Έστω ότι οι Lithurgy δεν μας χάλασαν, ούτε μας τρέλαναν, 'έγινε και αυτό'. Ποιο είναι το αντίκτυπο στο πνεύμα όταν 'γίνονται και αυτά' συνέχεια; Όταν λες εσύ 'πάω στα house και σας αφήνω στα heavy metals σας'... είναι τελικά καλλίτερα ή έστω διαφορετικά στα house? Κάτι θρεντς 'ξεθαβινγκ' που ποστάρει ο καθένας τρεις άσχετους δίσκους το δεκάλεπτο που ας πούμε άκουσε λιγάκι σήμερα, είτε είναι Heavy Metal είτε House την ίδια απόγνωση μου προκαλούν.

[ikonoklast]

Ναι, οι χεβιμεταλλαδες πάνε να συμπληρώσουν την προσωπικότητά τους με το Heavy Metal, και αυτό συχνά τους κάνει μωρούς και εξαρτημένους ο-ένας-από-τον-άλλο και ύποπτα αντιφατικούς. Αυτό εσύ το βλέπεις σαν το κεντρικό ξεχωριστό χαρακτηριστικό της αυτής υποκουλτούρας, εγώ το βλέπω σαν το πιο σύνηθες φαινόμενο σε όλες τις μουσικές και μη υποκουλτούρες. Από την ομάδα μπάσκετ μέχρι το ER, μέχρι ότι άλλο θες, αυτό είναι η κοινωνικοποίηση. Φοράω-τα-ρούχα-μιλάω-την-γλώσσα == είμαι.

Υπάρχει μια παρερμηνεία εδώ. Φυσικά και σε όλα τα είδη υπάρχει η συνακόλουθη «ταυτότητα» των ακροατών, σιωπηλά ή πιο ηχηρά παρούσα. Και οι modest mouse (btw δε μου λένε τίποτα αυτοί οι φλώροι αλλά έχει όντως πλάκα σαν παράδειγμα «indie-rock») έχουν την συνακόλουθη κουλτούρα, παντού υπάρχουν και υπήρχαν κονκάρδες, μπλούζες, ουρλιαχτά από τα κοριτσάκια για τους Paul-john-george-ringo, κούπες του έλβις, emo μαλλιά, goth τρίπατες μπότες, φαρδοπαντελονάδες hip-hop-άδες. Αυτό που έλεγα εγώ πριν είναι ότι μόνο στο heavy metal αυτό συμβαίνει σε ένα ανώτερο επίπεδο, αποκτά μια μορφή δυναμικής συλλογικής συγκρότησης των ακροατών, τόσο δυναμικής που με δυσκολία μπορώ να δεχτώ ότι δεν είναι μια άγρια μορφή κοινωνικοποίησης. Δεν είναι ατομικισμός αυτό. Φυσικά και σέβομαι το χεβιμεταλ στο οποίο έχεις εντρυφήσει, δέχομαι ότι ξέρεις τι λες, απλώς νομίζω ότι διαφωνώ αρκετά. Είναι όντως τεράστια και δύσκολη κουβέντα (γιατί πατάει σε πολύ δύσκολα σημεία του πως συγκροτείται η ίδια η κοινωνική συνείδηση, πως σχετίζεται με την ατομική). Χαίρω πολύ όμως, αυτός είναι ο ΚΥΡΙΟΣ λόγος που δε μπορώ να βλέπω τα αφηρημένα collectivism/individualism σχήματα του φθόγγου που λες και προκύπτουν αυτόματα πάνω στην πίεση να καταλάβει τι «δεν του κολλάει με αυτούς τους liturgy-wolves-καινούρια darkthrone-kvelertak και τα συν αυτώ». Δεν γίνονται έτσι σπασμωδικά αυτά τα πράγματα αν είναι να γίνουν σωστά. Αν είναι να μη γίνουν σωστά, ε, ας μη γίνουν καθόλου βρε παιδιά, δε μας έχει υποχρεώσει κανείς. Μας έχει;


Ας πούμε ότι το Heavy Metal έχει κάτι το αληθινό. 3-4 μπάντες, 5-10 δίσκοι, εμπνέουν κάτι αληθινό. Δεν έχει σημασία αν είναι όντως αληθινό, μόνο ότι το νιώθεις λες και είναι αληθινό. Ας πούμε ότι και το house έχει ανάλογες αλήθειες σε κάποιος δίσκους, το dubstep, το detroit techno, όλα τα είδη, στις καλλίτερες στιγμές τους. Αυτό που με απασχολεί είναι το πως αυτό το αληθινό μασιέται μέσα από την καπιταλιστική διαδικασία και το πως ο μοντέρνος καταναλωτής αντιλαμβάνεται το προϊών που καταναλώνει στο τέρμα της χαβούζας. Δεν με νοιάζει αν είναι για το HM η κουβέντα, απλά για HM ξέρω. Βλέπω το House θρεντ και τα ίδια νιώθω "εδώ υπάρχει κάτι αληθινό, σπεύσετε'. Όπως λέει το άρθρο για το hipster culture στο wiki (που για να συνεννοηθούμε, κανε έναν κόπο και διάβασέ το), βλέπω την κατανάλωση εύρους τέχνης με γνώμονα το τι είναι νέο/authentic/αληθινό ως προβληματική όταν αυτό το φτύνει έξω κοινωνικά (και ψυχολογικά) είναι τα φαινόμενα του μεταμοντέρνου: παροδικότητα, θολή σημασία/ανακύκλωση, απονοηματοδοτιμένα σύμβολα κτλ. Πως/γιατί συμβαίνει αυτό; Νομίζω ότι μάλλον έχουμε μια βαθιά διαφορά νοοτροπίας στο πως αντιμετωπίζουμε τα πράγματα και η μουσική είναι ένα υποσύνολο αυτού. Εγώ θεωρώ (και συνειδητοποιώ ότι έχει αλλάξει ελάχιστα αυτό τα τελευταία τουλάχιστον 7-10 χρόνια της ζωής μου) ότι η μουσική είναι καταρχήν μια ενιαία οντότητα ανθρώπινης έκφρασης. Διαβαθμίζεται, διαφοροποιείται όμως πρώτα και κύρια από την χρηστική της αξία και πολύ δευτερευόντως από τις ειδικές καλλιτεχνικές μορφές που μπορεί να πάρει. Πιο λιανά: οι άνθρωποι -δόξα τω θεώ!- είναι πολύπλοκα όντα, δεν ψάχνεις και δεν έχεις ανάγκη πάντα να μιλήσεις με τους ίδιους ανθρώπους ή να τους μιλήσεις με τον ίδιο τρόπο ακόμα και για τα ίδια πράγματα. Τα ίδια πράγματα σε διαφορετικές καταστασείς μπορείς να τα εκφράσεις και να τα δεχτείς με τελείως διαφορετικό τρόπο και ακόμη περισσότερο τα ίδια πράγματα δεν είναι πάντα το ζητούμενο. Το να συναναστρέφεσαι ανθρώπους από το detroit που παίζουν house, ανθρώπους από το λονδίνο που παίζουν μεταλ, ανθρώπους από το bristol που παίζουν τριπχοπ, ανθρώπους από το πέραμα που παίζουν χιπχοπ, ανθρώπους από το los angeles που παίζουν prog-rock και ανθρώπους από τις φαβέλες της βραζιλίας που παίζουν punk, δεν σε κάνει από μόνο του μεταμοντέρνο χαωτικό «καταναλωτή» προϊόντων. Μπορεί να συμβαίνει και να σε κάνει άνθρωπο που κοινωνεί ανθρώπινη κουλτούρα με σεβασμό και κατανόηση στο «πολύγλωσσο» της ύπαρξής της, στην διαφορετικότητα των τρόπων της. Για μένα αυτό είναι κομβικό ζητούμενο όχι για να χτίσουμε μια νέα μετα-ταυτότητα του «ακούω τα πάντα όλα χύμα», αλλά γιατί η πολυγλωσσία της αντίληψης της καλλιτεχνικής έκφρασης είναι στοίχημα τεράστιο της διαμόρφωσης μιας αντίληψης της πραγματικότητας. Και της Αλήθειας - της ειλικρίνειας, όπως το θέτεις. Και του «θεατρικού ψέμματος» όπως θα το έθετα εγώ. Και όχι μόνο στα πολύ σημαντικά, στα κομμάτια που κλαις, που τα συνδέεις με προσωπικές σου πτυχές, που τα κολλάς με κομμάτια του είναι σου. Αλλά και με την επιφάνεια, με το χυδαίο ψέμμα, με το εκφυλισμένο pop, με το παρωδικό και το τυχάρπαστο, με την απλή λαϊκή διασκέδαση, με το «εύκολο». Αυτά όλα που χωράνε σε αυτό το τεράστιο φάσμα από το κατακάθι στο ζενίθ είναι οι διαφορετικές χρηστικές αξίες των τρόπων της ανθρώπινης έκφρασης. Μη σνομπάρουμε, μην μας πιάνει γρήγορα απόγνωση - όπως λες. Μη βιαζόμαστε, μην είμαστε αυστηροί με τις ανθρώπινες ψυχοσυνθέσεις και τους τρόπους που διαλέγουν οι άνθρωποι να τις επικοινωνούν.

Είναι όλο αυτό -θεωρώ- μια πραγματικά ενθουσιώδης κουβέντα (που περνάει πολύ και από την ύπαρξη των «χιπστερ» σαν κοινωνική οντότητα) για το πώς διαμορφώνεται στην δεκαετία που περνάμε η αντίληψη της μουσικής επικοινωνίας. Προσπάθησα πολύ-πολύ βιαστικά κάποια στιγμή παλιότερα στο φόρουμ να περιγράψω γιατί θεωρώ μεγάλη μουσική και ανθρώπινη εμπειρία να συμβαίνει αυτό (εδώ - No.2 (http://www.electricrequiem.com/forum/showthread.php?21945-%CF%85%CF%80%CE%B5%CF%81%CF%84%CF%8C%CF%80%CE%B9%CE%BA-%CF%84%CE%BF.&p=890707&viewfull=1#post890707)), όταν συμβαίνει καλά. Άλλωτες προσπάθησα να το περιγράψω γιατί το θεωρώ σημαντικό όταν το κάνουν άνθρωποι όπως αυτοί της Ektro records (http://www.ektrorecords.com/) (σνομπάρουνε οι λοκηδες, σταμς) με τους Circle, τους Pharaoh Overlord και άλλα τέτοια «μεταμοντέρνα» κτήνη. Η Αλήθεια περνάει από τους Τρόπους, από τις διάφορες Γλώσσες. Δε γίνεται να μην τις καταλάβεις πρώτα, αν θέλεις να την εκφράσεις ώστε να γίνεις αντιληπτός.

[Helm]

Είναι ένα ωραίο ποστ που με έβαλε σε διάφορες σκέψεις. Σε ευχαριστώ.


Αυτό που έλεγα εγώ πριν είναι ότι μόνο στο heavy metal αυτό συμβαίνει σε ένα ανώτερο επίπεδο, αποκτά μια μορφή δυναμικής συλλογικής συγκρότησης των ακροατών, τόσο δυναμικής που με δυσκολία μπορώ να δεχτώ ότι δεν είναι μια άγρια μορφή κοινωνικοποίησης.

Πράγματι, δεν ξέρω εδώ επειδή δεν έχω ζήσει τέτοια 'αγριάδα' παρά μόνον από Manowarαδες, που είναι ειδικό υπο-είδος πάντως.

Να τι υποθέτω: το HM αγκιστρώνεται στα εφηβικά φαινόμενα. Αυτοί που 'ορκίζονται' στο είδος, έχουν αυτές τις ευαισθησίες και τις κρατεί το είδος και η κοινότητα νωπές, και εκεί αν δεν θεριεψει και ενηλικιωθεί ο άνθρωπος (για όποιους λόγους χρειαστεί αυτό) θα είναι το παιδί της Heavy Metal σφαλιάρας για πάντα, από μεταλλοπατέρες ινστρουκτουρες και από μια κολεκτίβα η οποία κρίνει με περίεργους γνώμονες την αξία του. Εδώ μέσα γίνεται πολύ αυτό, πχ. Ίσως αυτό να είναι εγγενές στο Heavy Metal βίωμα, ναι. Ενω αυτό συμβαίνει στην Heavy Metal κοινότητα, η Heavy Metal μουσική η ίδια σου λέει να βάλεις φωτιά στα πάντα, να μη ζήσει τίποτα, όμως. Οι αδύναμοι ας αγοράσουν κονκάρδες. Περί αυτού είναι το 'κάτι δεν μου κολλάει' που λέμε, επειδή το Heavy Metal έχει απαιτήσεις στο τέρμα... ότι κανείς δεν έχει την δύναμη να τις πληρεί δεν ήταν, μέχρι προσφάτως, αρκετά καλός λόγος να μην τηρούνται τα προσχήματα. Τώρα σου έρχεται ένας Liturgy με φρατζα μαλλάκι και κολλητό παντελονάκι και κραυγάζει στο μικρόφωνάκι για κάτι θολό πρακτικά αλλά στιβαρό θεωρητικά και σου κλείνει το ματάκι και σου λέει καινούριο αμερικάνικο μπλακ μεταλ, πρωτοπορία, και δεν μπορείς να το αγνοήσεις τι σημαίνει.


Το να συναναστρέφεσαι ανθρώπους από το detroit που παίζουν house, ανθρώπους από το λονδίνο που παίζουν μεταλ, ανθρώπους από το bristol που παίζουν τριπχοπ, ανθρώπους από το πέραμα που παίζουν χιπχοπ, ανθρώπους από το los angeles που παίζουν prog-rock και ανθρώπους από τις φαβέλες της βραζιλίας που παίζουν punk, δεν σε κάνει από μόνο του μεταμοντέρνο χαωτικό «καταναλωτή» προϊόντων. Μπορεί να συμβαίνει και να σε κάνει άνθρωπο που κοινωνεί ανθρώπινη κουλτούρα με σεβασμό και κατανόηση στο «πολύγλωσσο» της ύπαρξής της, στην διαφορετικότητα των τρόπων της. Για μένα αυτό είναι κομβικό ζητούμενο όχι για να χτίσουμε μια νέα μετα-ταυτότητα του «ακούω τα πάντα όλα χύμα», αλλά γιατί η πολυγλωσσία της αντίληψης της καλλιτεχνικής έκφρασης είναι στοίχημα τεράστιο της διαμόρφωσης μιας αντίληψης της πραγματικότητας.

Σε εννοώ, και το ελπίζω να είναι έτσι. Όμως ο προβληματισμός μου είναι περί του ρυθμού κατανάλωσης και της εγγενής κούρασης αυτού του πράγματος. Για να καταλάβω δέκα πράγματα για το HM έχω φάει πολύ χρόνο και άλλοι ποσταρουν δισκογραφίες από έναν Φιλανδο psych-folkα σήμερα και Ισραηλινές deep house compilations από το 2002 την επομένη και δωστου. Συγνώμη για την καρικατούρα, νομίζω ξέρεις τι λέω. Έστω στην καλλίτερη πολυγλωσσία όπως λες, στην μεσαία (άσε την χειρότερη) ακατάληπτη γλωσσολαλιά όμως.

Και δεν λέω κόψτε τις γλώσσες σας, λέω, λιγότερα ιδιαίτερα παράλληλα για να βγει το proficiency. Ίσως.


Για μένα αυτό είναι κομβικό ζητούμενο όχι για να χτίσουμε μια νέα μετα-ταυτότητα του «ακούω τα πάντα όλα χύμα», αλλά γιατί η πολυγλωσσία της αντίληψης της καλλιτεχνικής έκφρασης είναι στοίχημα τεράστιο της διαμόρφωσης μιας αντίληψης της πραγματικότητας. Και της Αλήθειας - της ειλικρίνειας, όπως το θέτεις. Και του «θεατρικού ψέμματος» όπως θα το έθετα εγώ. Και όχι μόνο στα πολύ σημαντικά, στα κομμάτια που κλαις, που τα συνδέεις με προσωπικές σου πτυχές, που τα κολλάς με κομμάτια του είναι σου. Αλλά και με την επιφάνεια, με το χυδαίο ψέμμα, με το εκφυλισμένο pop, με το παρωδικό και το τυχάρπαστο, με την απλή λαϊκή διασκέδαση, με το «εύκολο».

Αυτό που με ανησυχεί είναι ότι στον χρόνο που χρειάζεται να γίνει όλο αυτό μια ζωή την έχεις ζήσει. Αν ήταν το στοίχημα λάθος; Πως - στην πορεία - εξετάζεται το πόνημα; Η κούραση είναι μετρήσιμη. Η μεταμοντέρνα-σούπα-θολούρα επίσης. Η Νεα Συνείδηση του Πολύγλωσσου Κουλτουρωταξιδευτή που εντοπίζεται και τι έχει να προσφέρει (ως τώρα); Κάτι μετρήσιμο, με πιάνεις. Δεν ειρωνεύομαι, όπως είπα το ελπίζω να είναι όπως τα παρουσιάζεις τα πράγματα.


Μη βιαζόμαστε, μην είμαστε αυστηροί με τις ανθρώπινες ψυχοσυνθέσεις και τους τρόπους που διαλέγουν οι άνθρωποι να τις επικοινωνούν.

Αυτό το προσπαθώ και ορθή η παρατήρηση.

Το υπερτοπικ θα το διαβάσω αύριο επειδή σήμερα εγύρισε ο κύριος και πρέπει να σκεφτώ το τι αυτό σημαίνει.

[ikonoklast]

Να τι υποθέτω: το HM αγκιστρώνεται στα εφηβικά φαινόμενα. Αυτοί που 'ορκίζονται' στο είδος, έχουν αυτές τις ευαισθησίες και τις κρατεί το είδος και η κοινότητα νωπές, και εκεί αν δεν θεριεψει και ενηλικιωθεί ο άνθρωπος (για όποιους λόγους χρειαστεί αυτό) θα είναι το παιδί της Heavy Metal σφαλιάρας για πάντα, από μεταλλοπατέρες ινστρουκτουρες και από μια κολεκτίβα η οποία κρίνει με περίεργους γνώμονες την αξία του. Εδώ μέσα γίνεται πολύ αυτό, πχ. Ίσως αυτό να είναι εγγενές στο Heavy Metal βίωμα, ναι. Ενω αυτό συμβαίνει στην Heavy Metal κοινότητα, η Heavy Metal μουσική η ίδια σου λέει να βάλεις φωτιά στα πάντα, να μη ζήσει τίποτα, όμως. Οι αδύναμοι ας αγοράσουν κονκάρδες. Περί αυτού είναι το 'κάτι δεν μου κολλάει' που λέμε, επειδή το Heavy Metal έχει απαιτήσεις στο τέρμα... ότι κανείς δεν έχει την δύναμη να τις πληρεί δεν ήταν, μέχρι προσφάτως, αρκετά καλός λόγος να μην τηρούνται τα προσχήματα. Τώρα σου έρχεται ένας Liturgy με φρατζα μαλλάκι και κολλητό παντελονάκι και κραυγάζει στο μικρόφωνάκι για κάτι θολό πρακτικά αλλά στιβαρό θεωρητικά και σου κλείνει το ματάκι και σου λέει καινούριο αμερικάνικο μπλακ μεταλ, πρωτοπορία, και δεν μπορείς να το αγνοήσεις τι σημαίνει.

Σε αυτή την παράγραφο δεν αισθάνομαι ότι διαφωνούμε κάπου. Μήπως λοιπόν να συμφωνησουμε τελικά ότι το heavy metal σαν κουλτούρα δεν είναι πολύ ενιαίο, είναι ταυτόχρονα ατομικιστικό, προσωπικό, μοναχικό, φαινομενικά «μη μου άπτου» σε ό,τι αφορά θρησκείες και δόγματα αλλά στον «αντίποδα» οξυμένα συλλογικό βίωμα, με τις αφηρημένες στην ολότητα συλλογικές αρχές του, τους όποιους κανόνες του (που διαφέρουν μίλια φωτός από πράγματα όπως bathory σε πράγματα όπως manowar και από τον εσωτερικό burzum ξερωγω στους street punk nuclear assault). Υπάρχουν καμιά φορά και οι όροι του individual όπως τους αναφέρει ο φθόγγον αλλά σε πολύ μεγάλο μέρος είναι κυρίαρχο και το army of rock που ντύνεται με denim and leather και θέλει, γουστάρει να στέκεται ten thousand side by side, γιατί αυτό καλύπτει ένα συλλογικό πρότυπο, μια μαζική ταυτότητα. Ίσα-ίσα που είναι η τελευταία που δυσκολεύεται να δεχτεί στις τάξεις της πράγματα ξένα όπως οι θεωρητικούρες των wolves, τα σχήματα των deleuzeguattarίδων (δες τον rapariah πως τα χλευάζει), τα μουσικά κροσσόβερ, τα ρετρό πισωγυρίσματα και τα «περίεργα» μίγματα. Μιλάμε άρα για μια παραδοσιακή σύγκρουση συντηρητικού-καινοτόμου, καθόλου καινούργια η ίδια στο heavy metal, ίδια με την εχθρότητα στα punk/metal crossover των 80s, με τα μπλιμπλίκια των Paradise lost, με τα nu-metal μίγματα, με το «avant-garde» των DHG, με τα «ανοίγματα» των Ulver και τα παραδείγματα είναι πολλά. Η δε κατηγορία περι «χιπστερισμού» είναι και αυτή ευκαιριακή, ότι ήταν και το «εμπορικό», ήταν τα «ηλεκτρονικά», οι «ανοιχτόμυαλοι», οι «νιρβάνες», οι «sTool» κλπ. Δεν λέω εδώ ότι κάθε καινοτομία είναι και καλή, άπειρες οι σαβούρες (εγω πχ θεωρώ σαβούρες και τους διάφορους Arcturus που θεωρούνται και πρότυπο «πειράματος» και αβανγκαρ) και βάσιμες οι κατηγορίες για πολλά, αλλά επίσης να πούμε ότι δε χρειάζεται να γίνεται κάθε φορά η κουβέντα group-therapy του χεβιμεταλισμού για να μιλάμε απενοχοποιημενα για τους κάθε Liturgy.


Σε εννοώ, και το ελπίζω να είναι έτσι. Όμως ο προβληματισμός μου είναι περί του ρυθμού κατανάλωσης και της εγγενής κούρασης αυτού του πράγματος. Για να καταλάβω δέκα πράγματα για το HM έχω φάει πολύ χρόνο και άλλοι ποσταρουν δισκογραφίες από έναν Φιλανδο psych-folkα σήμερα και Ισραηλινές deep house compilations από το 2002 την επομένη και δωστου. Συγνώμη για την καρικατούρα, νομίζω ξέρεις τι λέω. Έστω στην καλλίτερη πολυγλωσσία όπως λες, στην μεσαία (άσε την χειρότερη) ακατάληπτη γλωσσολαλιά όμως. Kανένα πρόβλημα να χλευάσουμε την μανιακή κατανάλωση δισκογραφιών. Δεν ξέρω αν το πρόλαβες εσύ, ένα από τα πιο αστεία thread στο er ήταν το download thread, έζησε κάνα χρόνο νομίζω τις χρυσές εποχές των πρώτων adsl και των πρώτων «κατεβαστικών» blogs. Εμφανίστηκε εκεί κάθε λογής καρυδιάς καρύδι χωρίς παρουσία στο υπόλοιπο φόρουμ που πόσταρε αυτιστικά -κυριολεκτικά- εκατοντάδες δίσκους με εξωφυλλάκι και rapidlinks από κάτω. Νομίζω αυτό είναι ένα φαινόμενο της εφηβείας του broadband όμως, ένα κατοχικό σύνδρομο, ήρθε και πέρασε και απο το ερ και από παντού σαν μια απότομη βουτιά στην δυνατότητα να αρπάξεις μέσω του ιντερνετ ΟΛΗ τη μουσική του κόσμου. Και να μην την ακούσεις ποτέ αλλά τουλάχιστον να την ΕΧΕΙΣ στο σκληρό σου.

Καταλαβαίνω τι λες αλλά δεν έχει πολύ να κάνει με αυτό που περιγράφω εγώ σαν στάση ζωής απέναντι στη μουσική, στην τέχνη και στην ανθρώπινη έκφραση γενικότερα. Που απαιτεί και τον χρόνο και τα «λιγότερα παράλληλα» για να μπορέσεις να κατανοήσεις τι ακούς και με τι συναναστρέφεσαι. Καταλαβαίνω και τα περί λάθος στοιχήματος που λες αλλά για να σκεφτούμε κάτι από την πλευρά μου: Άνθρωποι όπως ο Ra Pariah (σε έχω σκίσει man, αλλά σε αγαπώ κι ας μη μας κάνεις παρέα, να το ξέρεις!) πόσoυς Apollo Ra έχουν ανακαλύψει άραγε στην ταγμένη προσωπική τους πορεία να ψάχνουν, να ψάχνουν ομπσκιουρίλες για να ανακαλύψουν το ιερό δισκοπότηρο του χεβιμεταλ; Ξέρεις πόσο αστείο μου φαίνεται να βλέπω κάποιον που μπορεί να έχει αποστηθίσει αλφαβητικά όλο το US Power που βγήκε το 1987 και να μην έχει ιδέα ποίοι είναι οι Radiohead; Δεν ξέρω πόσα μετρήσιμα πράγματα μπορώ να αναφέρω σαν προσφορά του τρόπου που ακούω μουσική αλλά ξέρω σίγουρα ότι πέρα από τα όποια αριστουργήματα του χεβιμέταλ έχω ακούσει μέχρι στιγμής μπορώ να έχω εποπτεία και για εκατό-διακόσα άλλα αριστουργήματα από άλλους μουσικούς Τρόπους. Και η ίδια η εμπειρία από άλλα πράγματα σε κάνει να βλέπεις ΤΕΛΕΙΩΣ διαφορετικά και τα ίδια τα αριστουργήματα του χεβιμέταλ. Ή να μπορείς να κοιτάς με πιο καθαρό μάτι ανθρώπους όπως οι Ulver που ανέφερε για παράδειγμα ο φθόγγος και ο dreamweapon στην κουβέντα του για τους FSOL, Coil, indie rock και την «λογική της κριτικής (http://www.electricrequiem.com/forum/showthread.php?25788-%CE%B7-%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%BD%CE%AD%CE%BF-indie...-split-%CE%B1%CF%80%CF%8C-Ulver-Wars-of-the-Roses)». Ή το άλλο το φοβερό, να μπορείς να μιλάς και να καταλαβαίνεις για τι πράγμα μιλάτε με ανθρώπους που δεν άκουσαν ποτέ κάτι πέρα από Αρλέτα και Λίνα Νικολακοπούλου ή πέρα απο Active Member ή πέρα από trance - γιατί όχι; Κι ας ανακαλύπτεις για πρώτη φορά τους Medieval Steel τώρα στα γεράματα και να χαζοχαίρεσαι. Είναι ένα στοίχημα ήδη κερδισμένο -αν με πιάνεις- ακόμα κι αν κάποια στιγμή στη ζωή μου αποφασίσω ότι φτάνει πια με τη σούπα-θολούρα σας μαλάκες! - μέχρι να με θάψουν θα ακούω μόνο γρηγοριανό μέλος και μεσαιωνικούς ψαλμούς.

btw, άσχετο αλλά δεν πιάνεις το τι ατμόσφαιρα θέλω να περιγράψω με τα ποστς μου στο house thread, οι ισραηλινοί για παράδειγμα δε θα μπορούσαν ποτέ να φτιάξουν την deep house του detroit, έφτιαξαν το psy-trance τους και μπορεί να μοιάζει απέξω αλλά στην ουσία δεν είναι καθόλου το ίδιο.

[phthoggon]

Χαίρω πολύ όμως, αυτός είναι ο ΚΥΡΙΟΣ λόγος που δε μπορώ να βλέπω τα αφηρημένα collectivism/individualism σχήματα του φθόγγου που λες και προκύπτουν αυτόματα πάνω στην πίεση να καταλάβει τι «δεν του κολλάει με αυτούς τους liturgy-wolves-καινούρια darkthrone-kvelertak και τα συν αυτώ».

Ένα μεμονωμένο κόμεντ (γιατί μου αρέσει η συζήτηση σας αλλά δε προλαβαίνω να συμμετέχω τώρα) γιατί βλέπω ότι συνεχίζεις να 'παρερμηνεύεις' τα κίνητρα μου για το πρώτο αυτό ποστ. Δεν είμαι ένας χεβιμεταλλάς που θέλει να ορίσει και να ξεπετάξει το "έξω" από αυτό που αγαπάει, στην πραγματικότητα αυτό που (προσπαθούν να) κάνουν οι liturgy, wittr, barn owl, etc, σαν ιδέα, ελπίδα για το μέλλον, έμπνευση μου είναι αρκετές φορές πιο ενδιαφέρον (το γεγονός ότι βάζεις δίπλα σε αυτά κάτι άσχετες (σίγουρα) χαζομάρες (για μένα) όπως kveleretak, darkthrone δείχνει ακριβώς αυτό) από το "καθαρό, individualist γαμάω και δέρνω μέταλ" (ούτε τέτοιος είμαι στο κάτω κάτω, με ξέρετε).

Αυτό που ήταν βασικά το έναυσμα για αυτό (δεν θυμάμαι εάν το εξήγησα) είναι το σχεδόν απόλυτο κράξιμο που τρώνε οι liturgy από τον παραπάνω "κόσμο", το βίντεο με τα γκέι φιλιά, το μίσος για τους "αδύναμους" χίπστερς στα κόμμενς και τα λοιπά. Η υπόθεση που κάνω είναι πως υπάρχει "κάτι", πίσω από το βάις και τα κουρέματα, που συνασπίζει τους μεν και τους δε σε διαφορετικά στρατόπεδα (βοηθειά μας, αλλά ναι) ένα ψυχολογικό κέντρο ας πούμε το οποίο εκφράζεται περισσότερο από στην αισθητική και το θέλω και το υπερβατικό σχέδιο του μουσικού (και ενίοτε, αυτών που τον εκτιμούν) παρά από τις επιφανειακές στιλιστικές ανουσιότητες τύπου είσαι μεταλλάς επειδή φωνάζεις και έχεις παραμόρφωση και είσαι "κάτι άλλο" έστω επειδή έχεις μπερέ και διαβάζεις πίτσφορκ. Ας πούμε λοιπόν ότι ο ορισμός του θέματος βάση γενικοποίησης ήταν λάθος (στην πραγματικότητα μιλώντας για χίπστερ και μέταλ, μιλούσα για τους liturgy και manowar ας πούμε) το ερώτημα θα έπρεπε να ήταν από την αρχή "τι εκφράζουν οι liturgy και γιατί τους κράζουνε κάποιοι "χέβι μέταλς"? Ποια είναι τα χαρακτηριστικά που τους διαφοροποιούνε? Βέβαια αυτό αναπόφευκτα καταλήγει στο πιο δύσκολο "στο κάτω κάτω τι είναι το χέβι μέταλ". Αλλά εάν δεν είμαστε ικανοί να φτάσουμε στο πιο γενικό, το ειδικό είναι εδώ για όσους ενδιαφέρονται, έχει συγκεκριμένα δεδομένα, όχι κανόνες και εξαιρέσεις. Έστω και μπορεί να είναι ένα "παράθυρο' προς πιο γενικές εκτιμήσεις.

Btw, σε ένα άλλο φόρουμ (fmp666) έτυχε να κάνω μία συζήτηση με έναν παλαιομεταλλά (αυτός που ζωγράφιζε ένα μπλακμέταλ γάτο σε κάθε ποστ του, κανένας wom θα τον ξέρει) ευγενικό, καλοσυνάτο, ξύπνιο (ο μόνος έτσι βασικά από εκεί) ο οποίος μου είχε γράψει ένα ποστ δύο σελίδες Α4 γιατί οι wolves in the throne room είναι τόσοι αλλιώτικοι από και καταστρέφουν με την επιτυχία/επιδραστικότητά τους το μέταλ που τόσο αυτός αγαπάει. Ε, υπάρχει ψωμί εδώ, όπως και να το κάνουμε.

[Ra Pariah]

Και η ίδια η εμπειρία από άλλα πράγματα σε κάνει να βλέπεις ΤΕΛΕΙΩΣ διαφορετικά και τα ίδια τα αριστουργήματα του χεβιμέταλ.

Αυτό που αναφέρεις παραπάνω, εν πάση ειλικρινεία, δεν θυμάμαι να το έχω νιώσει ποτέ μου, παρόλα αυτά σίγουρα έχω νιώσει παρόμοια ευφορία με αυτήν που αποκομίζω ακούγοντας metal και σε άλλα μουσικά είδη. Και σε πολύ διαφορετικά μουσικά είδη, έτσι;

Για το άλλο που αναφέρεις σχετικά με την εξονυχιστική ακρόαση ενός συγκεκριμένου είδους, έχω να πω ότι εμένα μου φαίνεται εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, αλλά μπορώ να κατανοήσω τους λόγους για τους οποίους κάποιους μπορεί να τους ξενερώνει.


το ερώτημα θα έπρεπε να ήταν από την αρχή "τι εκφράζουν οι liturgy και γιατί τους κράζουνε κάποιοι "χέβι μέταλς"?

Οι Liturgy αναφέρουν πεντακάθαρα ότι ανήκουν στην αμερικάνικη black metal σκηνή. Στο δε myspace τους γράφουν "Genre: Black Metal / Religious". Δεδομένων τούτων, οι μεταλλάδες μπήκαν στο thread και άκουσαν την μπάντα με σκοπό να ακούσουν ποια καινούργια τάση υπάρχει την τρέχουσα περίοδο στο black metal. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι περίεργο μέχρι εδώ. Με την ίδια περιέργεια άκουσα παλιότερα άλλες μπάντες, όπως The Kovenant (που επίσης δεν μου αρέσανε) και Virus (που μου αρέσανε).

Τώρα σχετικά με το κράξιμο: πολύ απλά δεν με κράτησε το άκουσμα. Με παρόμοιο τρόπο είχα κράξει και τους The Kovenant του "SETI", αν αυτό σε κάνει να νιώθεις καλύτερα. Οι λόγοι, με μια κουβέντα, είναι καθαρά μουσικοί, όχι στυλιστικοί ή ιδεολογικοί. Να σου φέρω εγώ μπαντούλες με φρατζούλες οι οποίες γαμάνε...

http://www.metal-archives.com/images/3/5/4/0/3540291765_photo.jpg
Hierophant (TX)

Υ.Γ.: ο τραγουδιστής είναι φάλτσος, αλλά έχει πολλά περιθώρια βελτίωσης, καθότι πιτσιρίκι ακόμη! :D

Και δυο ακροτελεύτειες παρατηρήσεις:

1) Για μένα metal = υπερβολή. Ούτε μοναξιές ούτε αγελαίες συμπεριφορές. Αυτά τα δυο στοιχεία, τα οποία τα υπερτονίσατε, είναι νομίζω δευτερεύοντα χαρακτηριστικά. Για κάθε Haat που προβάλλουν τον μονήρη τρόπο ζωής, θα υπάρχουν και κάποιοι Axevyper με έντονα παρεΐστικο κλίμα. Η υπερβολή, όμως, χαρακτηρίζει και τις δυο πλευρές. Οπωσδήποτε πρέπει να γίνει λόγος και για μουσικά στοιχεία που εντάσσουν ένα άκουσμα στη metal μουσική. Αυτά τα στοιχεία κατ' εμέ είναι ακόμη σημαντικότερα από την ιδεολογία (για προφανείς λόγους).

2) Ξέρει κάνεις πόσος κόσμος παρακολούθησε το πρώτο συμπόσιο για την Black Metal Theory; Ρωτάω απολύτως σοβαρά. Αν κρίνω από τις φωτογραφίες, ήταν λίγοι οι παρευρισκόμενοι.

[Helm]

Μήπως λοιπόν να συμφωνησουμε τελικά ότι το heavy metal σαν κουλτούρα δεν είναι πολύ ενιαίο

Η Heavy Metal κουλτούρα δεν είναι ενιαία, σίγουρα. Αφού έχει όλους εμάς τους διαφορετικούς μέσα, αυταπόδεικτο. Αλλά το Heavy Metal το ίδιο, εννοώ δηλαδή η αισθητική του πρόταση πριν της αφομοίωσης από μια 'σκηνή', είναι αρκετά ομοιογενές, όσο περίεργο και να φαίνεται αυτό. Από τους Scorpions μέχρι τους Burzum, εγώ εντοπίζω περισσότερα κοινά παρά διαφορές. Υπάρχουν εντάσεις μεταξύ ρομαντισμού/μοντερνισμού όπως είπα (πχ περισσότερο 'άσχετοι' είναι οι Nuclear Assault με το μεταλ παρά οι Scorpions ή οι Burzum επειδή μπατάρει προς μοντέρνα μεριά η ισορροπία) αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για να πετάξουμε τα χέρια στον αέρα και να πούμε 'δεν βγάζει νόημα, το ΗΜ είναι τα πάντα/τίποτα/ο,τι μου καυλώσει αναλόγως'.


αλλά σε πολύ μεγάλο μέρος είναι κυρίαρχο και το army of rock που ντύνεται με denim and leather και θέλει, γουστάρει να στέκεται ten thousand side by side, γιατί αυτό καλύπτει ένα συλλογικό πρότυπο, μια μαζική ταυτότητα. Ίσα-ίσα που είναι η τελευταία που δυσκολεύεται να δεχτεί στις τάξεις της πράγματα ξένα όπως οι θεωρητικούρες των wolves, τα σχήματα των deleuzeguattarίδων (δες τον rapariah πως τα χλευάζει), τα μουσικά κροσσόβερ, τα ρετρό πισωγυρίσματα και τα «περίεργα» μίγματα.

Πρώτον, υπερβάλλεις με το army of rock. Ακόμα και οι πιο τελειωμένοι manowarαδες, είναι παρέες των 3-4ων το pack. Και δεν ανακατεύονται εύκολα με άλλους manowarαδες επιφανειακά ανάλογους τους (για διάφορους λόγους).

Δεύτερον, είμαι όσο λιγότερο army of rock τύπος θα γνωρίσεις, αλλά και έμενα δεν μου κάθονται καλά αυτά που λες, έχω ξεπεράσει τις αντιδράσεις μίσους, αλλά στέκομαι σκεπτικός, ακόμα (για τους λογούς που είπαμε = 1) τι έχει προσφέρει ως τώρα η νεοκουλτούρα που περιγράφεις και 2) αν ήταν χαμένο στοίχημα πάει η ζωή μου). Υπάρχουν και άλλοι λόγοι, ή για να το πω πιο σωστά, δεν υπάρχει αιτιότητα μεταξύ το ενός φαινόμενου που περιγράφεις (οι manowar metal brothers) και του άλλου (η καχυποψία προς τα κροσσοβερ και τα μίγματα) και ας υπάρχει συσχετισμός.


Μιλάμε άρα για μια παραδοσιακή σύγκρουση συντηρητικού-καινοτόμου

Σε λιγότερο βολική (για σένα) γλώσσα, μιλάμε για μια σύγκρουση μεταξύ αρχαίου, μαγικού, παράλογου τρόπου σκέψης όπως τον φαντάστηκαν (και εφηύραν συχνά λιγάκι) ως αντίδραση στον διαφωτισμό οι διάφοροι ρομαντικοί, με τον μεταμοντέρνο τρόπο αφομοίωσης αποδιδομένης πληροφορίας και (κουρασμένης, συχνά) ανασύνταξής της. Συχνά κατηγορούμαι για βερμπαλισμό, αλλά έλεγξε λέξη προς λέξη τι λέω εδώ, ακριβολογώ.

Γιατί το επαναδιατύπωσα: ο ρομαντισμός στο πρόσωπο του μεταμοντέρνου δεν είναι συντηρητικός, είναι επανάσταση, είναι βιασμός και δύναμη, είναι ένας νέος παλιός κόσμος. Ένα δικαίωμα στο να σημαίνουν κάτι ξανά τα πράγματα. Γιαυτό άνθρωποι σαν κι έμενα ασχολούνται ακόμα με το Heavy Metal.


Νομίζω αυτό είναι ένα φαινόμενο της εφηβείας του broadband όμως, ένα κατοχικό σύνδρομο, ήρθε και πέρασε και απο το ερ και από παντού σαν μια απότομη βουτιά στην δυνατότητα να αρπάξεις μέσω του ιντερνετ ΟΛΗ τη μουσική του κόσμου. Και να μην την ακούσεις ποτέ αλλά τουλάχιστον να την ΕΧΕΙΣ στο σκληρό σου.

Μια ματιά στα φορουμ δείχνει ότι δεν έχει καταλαγιάσει αυτό το πράγμα ακομα. Όχι μόνο εδώ, παντού. Κατανάλωση κατανάλωση κατανάλωση. Και οι τάχα μου χεβιμεταλλαδες ακούνε μουσική ακριβώς όπως οι δεκαεξάχρονοι χιπστεράδες (αβασάνιστα και αχόρταγα, δηλαδή). Το να 'αφήνεις μια μουσική να σου συμβαίνει' είναι το πιο εύκολο πράγμα. Πιο εύκολο από το τίποτα.


Άνθρωποι όπως ο Ra Pariah (σε έχω σκίσει man, αλλά σε αγαπώ κι ας μη μας κάνεις παρέα, να το ξέρεις!) πόσoυς Apollo Ra έχουν ανακαλύψει άραγε στην ταγμένη προσωπική τους πορεία να ψάχνουν, να ψάχνουν ομπσκιουρίλες για να ανακαλύψουν το ιερό δισκοπότηρο του χεβιμεταλ;

Δεν προτείνω αυτό σαν ανταπάντηση ("ακούστε ΟΛΟ το x ιδίωμα και αφήστε τα άλλα" δηλαδή). Προτείνω ακούστε πολλά πράγματα για αρκετό καιρό. Και μετά σταματήστε. Και ακούστε τα δέκα που σαν μίλησαν περισσότερο. Συζητήστε μαζί τους. Την πλακάρα που έπαθες κάποτε με vsnares πχ στο λέω, δεν θα την ξαναπάθεις με κάτι νεότερο στο ίδιο ύφος (το πνεύμα κουράζεται). Οπότε κάτσε και συζήτησε το και άλλο με τον vsnares, έχει πράμα να σου δώσει ακόμα. Μην ακούσεις δέκα καινούριους δίσκους, άκου το αυτό δέκα φόρες ακόμα, θα πεθάνεις κάποια στιγμή, τι θα έχεις να πεις στην πόρτα: δοκίμασα πολλές γεύσεις και ήθελα κιάλλο, ή έμαθα τι συμαινει η γεύση; Φαιδρό λίγο σαν διατύπωση, αλλά με απασχολεί αρκετά. Πριν από κάποιον καιρό καθάρισα το δωμάτιό μου από δεκαπέντε χρόνια συντρίμμια εδώ μέσα (εν όψει μετακόμισης απτής αλλά και συναισθηματικής) και είδα ότι πραγματικά, από όλα τα βιβλία που διάβασα κράτησα δέκα. Από όλα τα cd, τα εξώφυλλα μερικών δίσκων, από μαλακίτσες περιοδικά, κακά κομιξ κτλ ελάχιστα πράγματα. Αν μπορέσω να πεθάνω και να πετάξουν μέσα στην τρύπα δυο κουτιά συζητήσεις, όχι παραπάνω, θα είναι καλά.


Δεν ξέρω πόσα μετρήσιμα πράγματα μπορώ να αναφέρω σαν προσφορά του τρόπου που ακούω μουσική αλλά ξέρω σίγουρα ότι πέρα από τα όποια αριστουργήματα του χεβιμέταλ έχω ακούσει μέχρι στιγμής μπορώ να έχω εποπτεία και για εκατό-διακόσα άλλα αριστουργήματα από άλλους μουσικούς Τρόπους.

Απολύτως. Υπάρχει υπεροχή μουσική σε κάθε ιδίωμα του παρελθόντος. Η πρόκληση μου ήταν για το τι έχει να παρουσιάσει αυτός ο νέος τρόπος ανα-σύνθεσης ως τώρα. Brokencyde και τέτοιες πίπες; Νιώθω γερός πριν καν πατήσω play. Μακάρι να έχει κάτι καλλίτερο να δώσει αυτή η εφήμερη επανακουλτούρα. Αν όχι, θα την σκοτώσει ο ρομαντισμός, δηλαδή, η ανάγκη για Νόημα.


Και η ίδια η εμπειρία από άλλα πράγματα σε κάνει να βλέπεις ΤΕΛΕΙΩΣ διαφορετικά και τα ίδια τα αριστουργήματα του χεβιμέταλ.

Εγώ νομίζω ότι είδα τελείως διαφορετικά τα αριστουργήματα του Heavy Metal όταν με χτυπήσανε, όταν ερωτεύτηκα, όταν ταξίδεψα, όταν ήθελα να πεθάνω, όταν μου χαμογελάσανε και χαμογέλασα. Όχι όταν άκουσα vsnares και επέστρεψα στους spiral architect μετά και είπα 'ω, αυτό το beat εδώ μοιάζει με breakcore, κοίτα να δεις!'. Η δουλειά γίνεται έτσι κι αλλιώς αν ζεις. Έστω ότι οι τέχνες κάνουν το ίδιο πράγμα εν τέλει με ένα εκατομμύριο διαφορετικούς τρόπους, για να το νιώσεις θέλει αφοσίωση, και για να αποδώσει η αφοσίωση θέλει εμπειρία ζωής.

[FIREWIND]

Ρε παιδιά αφου ο δισκος πάιζεται στις 33 γιατι τον βαζουν στις 45?ποίος κερατάς τα χαντάκωσε τα παληκάρια??Επίσης στο True will είχε και το δικόσας cd γρατζουνιά?Με κλέψανε πάλι?Το παλιό μου δώσανε?

[Keeper Of The Seventh Son]

pa na tous dw live aurio. thelete na tous pw tipota?

[rudie]

kalh kardia.

[Necromanzee Cogent]

(Αν και τα έχετε αναφέρει σχεδόν όλα όσα έγραψα, είσαστε η αιτία που τους έψαξα, οπότε βάζω όλο το κείμενο αυτύσιο να υπάρχει και εδώ)

Ζούμε σε μια εποχή που οι φιλοσοφικοί μανδύες έχουν την δύναμη να υποκαταστήσουν τις μουσικές εφαρμογές ή ακόμα χειρότερα μπορούν να τις υποσκελίζουν και να οδηγήσουν μια μπάντα σε εμπορική επιτυχία. Σε μια τέτοια περίσταση βγαίνουν στην επιφάνεια ιδιοφυείς νέοι κεντούν μια καλή θεωρία που προβάλει πεποιθήσεις με εναλλακτική στάση και συμπεριφορά προς τις υπάρχουσες και το παιχνίδι γέρνει προς το μέρος τους, ακόμα και αν συνθέτουν στην κόψη του μουσικού συνοθυλεύματος. Από την άλλη πλευρά, όλοι όσοι αγαπάμε την εξέλιξη, θέλουμε η νέα γενιά να εμφανίζει αυτόνομη προσωπικότητα και πάθος για δημιουργία. Μέσα από αυτή την δυνατότητα αποκτά νόημα και αξία το έργο των παλαιών που μας παρέδωσαν τον καμβά που ονομάζουμε Black Metal για να δουλέψουν πάνω σε αυτόν οι νεότεροι και να συνεχιστεί και η πορεία του είδους προς το άπειρο.

Το Immortal Life Ep του 2008 και πρώτο βήμα των Αμερικανών Liturgy μπορεί άνετα να χαρακτηριστεί Κλαπατσίμπανο black metal και από την άλλη μπορεί να αποθεωθεί για μια ευστροφία ενός γεωμετρικά αυξανόμενου συρφετού. Σε μια εξέλιξη ήρθε το ντεμπούτο του 2009 Renihilation να επιδείξει μέσα από ένα φιλοσοφικό πρίσμα μια νέα οπτική. Ήταν μελετημένο καθώς έσκαψε βαθιά στο χώμα για να τοποθετήσει παλιά τεχνικά κόλπα με full επιθετικό σύστημα σε χαμογελαστό φόντο. Έτσι φτάσαμε στο σήμερα και το Aesthethica (Ηθική της αισθητικής λέω εγώ, κάποιος μπορεί να το πάρει και ανάποδα) το οποίο γεννήθηκε σε μια παράλληλη συμπόρευση με το μυστικό συμπόσιο Hideous Gnosis στο οποίο συμμετείχαν διάφοροι αναλυτές με αναξιόπιστα μαυρομεταλικά γούστα αλλά ιδιαίτερη όρεξη για κοινωνιολογικές προσεγγίσεις επί του θέματος. Εκεί θα βρούμε και την ανάλυση του Hunter Hunt-Hendrix, τραγουδιστή και κιθαρίστα των Liturgy, για το Τranscendental Βlack Μetal ένα sub-genre που κατασκεύασαν για να αυτοχαρακτηρίσουν της μουσική τους ταυτότητα αλλά και να περιγράψουν την διαφορά του νέου/Αμερικάνικου black metal με το αφετηριακό Hyperborean Black Metal, όπως ονοματίζουν την Νορβηγική σκηνή. Κάθε τέτοια ομαδική διαδικασία όπως αυτό το Black Metal Theory Symposium έβγαλε την στάμπα άποψης σε όσους έκαναν διάλεξη και σαν άλλου τύπου ασβός μπόλιασε τους Liturgy με βρωμερό Hype.

To Aesthethica έρχεται λοιπόν φέτος με σκοπό να δρέψει τους καρπούς που φύτεψαν με όλα τα παραπάνω. Μουσικά δεν βρίσκεται μακριά από το ντεμπούτο, έτσι θα βρούμε και εδώ γρήγορες συνθέσεις με κύριο μέλημα τον μονότονο πλην χαρμόσυνο ρυθμό, σε full αγχωτικό tempo και φωνητικά στις παρυφές του πόνου που εκπέμπει το σφαχτάρι μετά την πρώτη μαχαιριά, όταν αρχίζει να σκούζει. Η υποψία της τεχνικής αρτιότητας γίνετε όλο και περισσότερο διακριτή αλλά συνθετικά εμπεριέχει σπάνιες αλλαγές πορείας σε κάθε κομμάτι, αντίθετα βρίθει απο άφθονο copy/paste στον δομικό προσανατολισμό. Το δέσιμο των μελών είναι το κύριο όπλο για όσα θέλουν να κάνουν και έχει ως άμεσο σύμμαχο τον ιδιαίτερο ήχο που σταδιακά αιχμαλωτίζει τ' αυτιά και το μυαλό του ακροατή. Μειονέκτημα του είναι ο μη/προσανατολισμός που σε φάσεις κάνει την ατέρμονη ροή σπασμωδικό και πιεστικό κλοιό κουράζοντας. Η ειρωνική μελωδικότητα σε αφηρημένο στιλ που πλατσουρίζει παράλληλα με όλα τα παραπάνω δεν φτάνει σε κάποιο σημείο οριστικοποίησης ή τελείωσης αλλά απομακρύνεται από το δασικό στοιχείο προσπαθώντας να κάνει ορειβασία σε γκριμίλες. Το album είναι ένα υπερβολικό ηχητικό καταπέτασμα γεμάτο παικτικά τρικ και λεκτικούς νεολογισμούς μουσικής αυτοπεριγραφής σαν τα Burst Βeats. Σύνολο μελό με όραμα επιτυχίας αλλά μικρό συναισθηματικό βάρος και feeling που θυμίζει περισσότερο εφηβική εκτόνωση ή ένα αλκοολικό παραλήρημα ικανό μεν με πυγμή ανώριμου και άτριχου αγοριού δε. Η αντιφατική συναισθηματική φόρτιση που μεταδίδει στον ακροατή σπάει σχεδόν τελειωτικά με την συνεχή μεταποίηση του απλανές pagan σε δασικό math.

Οι Liturgy είναι μια παρέα νέων που θέλει να γίνει πηγή αλλά δεν έχει φτιάξει ακόμα γούρνα για να βγαίνει το νερό της καθαρό και γάργαρο, έτσι εκπέμπει το σήμα της διαχυτικά βρέχοντας καθετί με στάλες απο ενα εν μέρη υπαρκτό ύδωρ. Τα καταφέρνει λοιπόν σε όρεξη, πάθος, έξαψη και αντισυμβατικότητα αλλά υστερεί σε ουσία, απώτερο στόχο και feeling. Προσωπικά θα τους παρακολουθώ προσπαθώντας να ζήσω μαζί τους το transcendental black metal, πάντα μεταξύ σοβαρού και αστείου όπως άλλωστε και οι ίδιοι θα ήθελαν. Από εκεί και πέρα δεν θα προέτρεπα κάποιον να μπει στο μυαλό του Hunter Hunt-Hendrix χωρίς επαρκείς γνώσεις στο μουσικό είδος που ονομάζουμε Black Metal. Αν τώρα υπάρχουν ακροατές που δεν ενδιαφέρονται για το Black Metal και την πορεία του και μπορούν παράλληλα να δουν με άλλα αυτιά το Aesthethica, παίζοντάς το ακόμα και σε λιγότερες στροφές, τα πράγματα αλλάζουν. Προσωπικά όμως θα διαφωνήσω μαζί τους γιατί η ίδια η μπάντα μιλά για Black Metal και πρεσβεύει την δυνατότητα της να σπάσει τα στεγανά αυτής της μουσικής. Έτσι δικαιούνται να κριθούν με Black Metal μάτια και η απάντηση που θα πάρουν είναι: δεν είστε ακόμα έτοιμοι μικροί κύριοι, αλλά ελάτε ξανά θα σας περιμένουμε, ίσως το μέλλον να σας ανήκει. Η παραπάνω απάντηση είναι μουσικά στραμμένη και δεν δίνω δεκάρα για τα trends με γαμάτο Hype από εκφραστικούς Hipsters αν η μουσική τους αξίζει. Οι Liturgy ήθελαν να φτιάξουν επιδραστικό Black Metal με άποψη και πολύ απλά δεν το κατάφεραν.

http://panplunderer.wordpress.com/2011/04/27/2011-liturgy-aesthethica/

[Katsaloupardos]

Ζουράρης detected

[Ra Pariah]

Εύγε, Necro! :dfinger:

[00i00]

δασικό math

[Helm]

Necromanzee, ωραία τα λες. Μια ερώτηση: λες δεν είναι ακόμα έτοιμοι. Για να παίξουν μεγαλεπήβολο black metal εννοείς; Πιστεύεις ότι εκείνοι οι δεκαεξάρηδες στην Νορβηγία ένιωσαν ποτέ 'έτοιμοι' πριν κάνουν τα χαρακτηριστικά άλμπουμ της εποχής; Δεν γίνεται με καρδιομυικό training η έμπνευση, η υπερβολή και σε ένα επίπεδο και η ιεροσυλία που χρειάζεται για τέτοια πράγματα. Αθωότητα και (καμιά φορά) βλακεία χρειάζεται, απλουστευμένο τρόπο σκέψης που έχει ο έφηβος. Αφού απέτυχαν όπως νομίζεις οι Liturgy ως εδώ, θα αποτύχουν για πάντα να κάνουν 'νεο' black metal. Αυτά γινονται κατά λάθος. Ίσως κάνουν καλλίτερους δίσκους τεχνικά ή συνθετικά στο μέλλον, αλλά το όραμα φαίνεται και στο πρώτο ντεμο στις περισσότερες περιπτώσεις, καμιά φορά ούτε καν η μπάντα δεν το έχει προσέξει - ξέρω ξέρω, εξαιρέσεις υπάρχουν, αλλά δεν φέρουν μαζί και hideous gnosis σεμινάρια αυτοί που το 'βρίσκουν' στο τέταρτο άλμπουμ πχ.

[Necromanzee Cogent]

Necromanzee, ωραία τα λες. Μια ερώτηση: λες δεν είναι ακόμα έτοιμοι. Για να παίξουν μεγαλεπήβολο black metal εννοείς; Πιστεύεις ότι εκείνοι οι δεκαεξάρηδες στην Νορβηγία ένιωσαν ποτέ 'έτοιμοι' πριν κάνουν τα χαρακτηριστικά άλμπουμ της εποχής; Δεν γίνεται με καρδιομυικό training η έμπνευση, η υπερβολή και σε ένα επίπεδο και η ιεροσυλία που χρειάζεται για τέτοια πράγματα. Αθωότητα και (καμιά φορά) βλακεία χρειάζεται, απλουστευμένο τρόπο σκέψης που έχει ο έφηβος. Αφού απέτυχαν όπως νομίζεις οι Liturgy ως εδώ, θα αποτύχουν για πάντα να κάνουν 'νεο' black metal. Αυτά γινονται κατά λάθος. Ίσως κάνουν καλλίτερους δίσκους τεχνικά ή συνθετικά στο μέλλον, αλλά το όραμα φαίνεται και στο πρώτο ντεμο στις περισσότερες περιπτώσεις, καμιά φορά ούτε καν η μπάντα δεν το έχει προσέξει - ξέρω ξέρω, εξαιρέσεις υπάρχουν, αλλά δεν φέρουν μαζί και hideous gnosis σεμινάρια αυτοί που το 'βρίσκουν' στο τέταρτο άλμπουμ πχ.

Ναι βασικά αυτό λέω, αλλά το «δεν είναι ακόμα έτοιμοι» το χρησιμοποίησα όπως το λέμε στην καθομιλουμένη, γιατί κρύβει μια αισιοδοξία ότι μπορεί να συμβεί κάτι καλό απο αυτούς μελλοντικά. Οπότε συμφωνώ ακριβώς σε όσα αναφέρεις στο θέμα περί ετοιμότητας.

Το φετινό album των Liturgy είναι καλύτερο από το ντεμπούτο όπως και εκείνο ήταν συγκεκριμένο σε σύγκριση με το πρώτο Ep που έθεσε μια αφετηρία. Έτσι λέω πως με κάθε βήμα τους τα πάνε καλύτερα, οπότε ποιος ξέρει, ίσως μπορούν να κάνουν ένα album στο μέλλον που να θεωρηθεί σταθμός ή σημείο αναφοράς. Δεν λέω συνήθως συμβαίνει όπως το λες, αν μια μπάντα έχει να πει κάτι θα φανεί σύντομα. Αλλά προσωπικά έγινα πολύ πιο αισιόδοξος μόνο και μόνο που υπάρχει το παράδειγμα των Deathspell Omega. Ο Hasjarl πέρασε μια δεκαετία σε μπάντες για να συλλάβει αυτό που θέλει να κάνει. Έτσι έχω την αίσθηση πως κάθε μουσικός μπορεί να πετύχει κάτι ανάλογο ειδικά αν το θέλει πολύ και ο Hunter Hunt-Hendrix μοιάζει να είναι είναι μια τέτοια περίπτωση.

Ακόμα θέλω να συμπληρώσω κάτι για την δημιουργία των sub-genres. Κάποτε αυτά ήταν περιγραφικοί όροι περιοδικών για να καταλαβαίνει κάποιος τι περίπου θ’ ακούσει. Στις μέρες μας όμως είναι στοιχείο ταλέντου να καταφέρει κάποιος να δημιουργήσει ένα μουσικό υποείδος. Ίσως έτσι να το βλέπει ο Hunter.
Μάλιστα είναι πιθανό να πετύχει και τον σκοπό του, αν το Transcendental Black Metal αναπαραχθεί από νεότερους σταδιακά και καταφέρει να χαράξει μονοπάτι μέσα στην επόμενη πενταετία. Η ιστορία εξάλλου μας δείχνει πως τα sub-genres εμφανίζονται μετά τον εκφραστικό κορεσμό τους, δείτε το Depressive ή το Orthodox υπάρχουν στην συνείδηση όλων μας από την στιγμή που πλημμύρισαν από επίδοξους εκφραστές. Έτσι συμβαίνει και το πιο τρομερό όλων, οι κακές ή οι generic (που λέει και ο12stars) εκδοχές είναι ο νονός ενός υποείδους.

[Helm]

ωραία ναι. Ίσως κάνουν δίσκο σταθμό οι Liturgy για ανθρώπους που ακούνε black metal σαν χόμπι, που ξέρουν τι περιμένουν. Επανάσταση δεν θα κάνουν. Αλλά ο τρόπος που διαχειρίζονται την πέρσονα τους βασίζεται στο ότι κάνουν κάτι νέο, διαφορετικό, αντιθετικό κτλ. Αυτά για οποιονδήποτε διαβασμένο θυμίζουν την αντίδραση τότε του νορβηγικού ήχου στο 'trendy' death metal, αλλά είναι γελοία αυτή η σύγκριση, πολύ κατασκευασμένη και σε αυτοεγρήγορση η φάση των Liturgy. Εκεί ξεκινάει και το nerd rage έχω παρατηρήσει. Αυτό και τα κουρέματα και τα στενά παντελονάκια.

[ikonoklast]

H «αυτοεγρήγορση στη φάση» δηλαδή είναι «εκεί» που ξεκινάνε τα στενά παντελονάκια.

Ωραίο το ρηβιού νεκρομαζί. Στην πρώτη πρόταση, εκεί με τους «φιλοσοφικούς μανδύες» και την «εμπορική επιτυχία», ποιά παραδείγματα μπορείς να αναφέρεις;

[The Good Son]

ΠΡΟΙΚΑ έχει καταντήσει το thread.

[Necromanzee Cogent]

Στην πρώτη πρόταση, εκεί με τους «φιλοσοφικούς μανδύες» και την «εμπορική επιτυχία», ποιά παραδείγματα μπορείς να αναφέρεις;

Κυρίως το αναφέρω γιατί είναι ένα ενδεχόμενο που μπορεί να συμβεί πιο εύκολα από ότι στο παρελθόν. Από εκεί και πέρα στο μυαλό μου υπάρχει ένα όνομα που τα κατάφερε και με τέτοιο τρόπο και είναι οι Watain.
Βέβαια δεν υπάρχει πίσω τους κάτι τόσο βαρύγδουπο όπως ένα φιλοσοφικό μανιφέστο αλλά μόνο δηλώσεις και ένας περίεργος τρόπος ανέλιξής. Όπως το περσινό ζμπρώξιμο της Season of Mist, η οποία εν ολίγοις μας μίλησε για τεράστια δισκάρα πολύ πριν κυκλοφορήσει το Lawless Darkness (που σημειωτέον δεν είναι ούτε καν μια τρίχα από το Rabid Death's Curse του 2000). Μια καλοστημένη αλαζονική προπαγάνδα που κατάφερε να λάβει ακροατές και εμπορική επιτυχία, τέλος δεν ξέρω αν μπορώ να το χρησιμοποιήσω σαν επιχείρημα αλλά στο last fm οι Watain είναι στους (51,382 listeners) όταν οι Deathspell Omega έχουν (41,366 listeners)

[Helm]

Οι Watain γράφουν πιασάρικο και ωραίο ασφαλές black metal/heavy metal από mayhem μέχρι dissection όμως, όχι burstbeats και no wave. Συμφωνώ ότι χαίρουν μεγάλης επιτυχίας για εξωμουσικούς λόγοuς αλλά δεν θα το έβρισκα σε φιλοσοφικο-κειμενο-να'το-διαβάστε-το, αλλά στο stage show τους και το στυλ τους στο πως δίνουν συνεντεύξεις. Στο θεατρικό του πράγματος δηλαδή. Μια μπάντα με οκ μουσικό υλικό πάει ένα βήμα παραπέρα επειδή είναι showmen. Δεν έχει σχέση με Liturgy φαινόμενο άμεσα. Έμμεσα ίσως επειδή μπορεί κάποιος να πει ότι το hideous gnosis πράγμα και τα στενά παντελονάκια είναι η θεατρική πόζα των Liturgy, αναλόγως.

Οι Deathspell Omega μια χαρά ταιριάζουν στην παράθεση όμως επειδή η μουσική τους - καλή ή ιδιοφυής, εξαρτάται ποιον ρωτάτε - περνάει σχεδόν αέρας πάνω από τα κεφάλια των ακροατών που είναι τόσο ερωτευμένοι μαζί τους επειδή ο ήχος της μπάντας είναι κακός εσκεμένα. Ένα χάος ακούγεται το οποίο υπόσχεται ότι βγάζει νόημα αν ασχοληθεί αρκετά ο ακροατής (που εννιά στης δέκα δεν θα το κάνει ποτέ, φτάνει η υπόσχεση) το οποίο υποστηρίζεται από την θεωρητικούρα της θρησκευτικής κατάνυξης κτλ.

[Keeper Of The Seventh Son]

http://www.mediaboom.org/uploads/posts/2015-02/thumbs/1424362099_cover.jpg

stous rwsoi. to akouse kaneis?

[phthoggon]

έχουμε να ξαναθυμηθούμε επικό θρεντ εδώ, νομίζω!

δεν έβαλα να το ακούσω και όλο, αυτό το κομμάτι όμως, μετά τα αρχικά και ευκολα "Liturgy, λολ", "μα τι κάνουνε πάλι, λολ", "ρε Χάντερ Χέντριξ, που πας με αυτή τη φωνή, λολ"

ebxIwwhV5MA

και 3-4 ακροάσεις, έχω να πω, είναι... είναι... είναι καλό!

[Taksitzhs]

Αρκετα καλο ποπ κομματι. Το υπολοιπο ετσι ειναι;

[phthoggon]

E δε θα το 'λεγα ποπ, post rock είναι που έχει ακόμα αρκετά το black metal edge. Του είδους του μπλακ μέταλ τουλάχιστον που αυτοί που ακούνε τα true θα το έλεγαν ποπ και ουρλιαχτά να είχε :P

Στο tube δε βλέπω άλλα κομμάτια αλλά πάντως από visual αισθητική καλά τα πάμε

Vp5x2z7Nmwg

[Taksitzhs]

Pop/synthwave φαση ειναι ρε, αισθητικα αμα το παρεις, δε διαφερει ιδιαιτερα απο τετοια κομματια. Οκ, θα μου πεις κιθαρες εχουν, παρτο καθαρα αισθητικα. Το black metal που ειναι, κανει μονο ενα τουπα τουπα στα ντραμς για 10 δευτερα, σε ταχυτητα ουτε καν μπλαστμπητ. Και προσεχε, εδω δε λεω για τη ποιοτητα του τραγουδιου (αφου μου αρεσε), για το χαρακτηρα μιλαω.

[phthoggon]

μα οι κιθάρες είναι αυτές που τραβάνε το κομμάτι, όχι το αργό ντούπα ντούπα του drum machine! Nattens Madrigal είναι οι κιθαρες, φουλ δράμα, φτάνουμε-ταχύτητα-του-φωτός, χάνομαι-διαλύομαι, transcendental black metal. Πολύ περισσότερο από μία τυπική μέτρια darkthrone-ίλα θα έλεγα!

[Taksitzhs]

Το ιδιο πραγμα ομως θα μπορουσαν εξ ισου επιτυχημενα να το παιξουν συνθια και να βγαλουν το ιδιο συναισθημα. Δεν θα επιμεινω πολυ γιατι προφανως εισαι πιο ειδικος σε τετοια θεματα, σκεψου το ομως κι ετσι γιατι πραγματικα δε μου φαινεται μεγαλη η διαφορα.

[phthoggon]

άκου το de mysteriis dom sathanas σε 8 bit και πες μου αν βγάζει το ίδιο συναίσθημα

6RK08K63HGE

εντάξει, είναι αστείο στην αρχή, αλλά μετά αρχίζεις και το νιώθεις το darkness and evil, ε? Θέλω να πω δεν έχει να κάνει με το εάν το παίζουν πλήκτρα οι κιθάρες ή σκατένιο emulation atari, αλλά με τις νότες μεταξύ τους.

Βασικά είναι τι έχει ο καθένας black metal στο μυαλό του. Αυτό που θεωρώ εγώ σε αυτήν την περίπτωση ότι είναι -και- bm είναι αυτό το πράγμα που δεν υπήρχε στα πρώιμα νορβηγικά 90'ς και βγήκε πιο μετά που φλώρεψε λίγο το πράγμα και η υπερβολικά σκοτεινή/ακραία αισθητική έφτασε σε ένα τέτοιο τέλμα που προσέγγισε διυπόστατα και το άλλο άκρο (το ευαίσθητο και το όμορφο, ναι μη ντρεπόμαστε) βλέπε Nattens Madrigal, πιο μετά Wolves in the Throne Room κλπ (παίζει να τα έχουμε γράψει αυτά παλιά ήδη σε αυτό το θρεντ - διάβασέ το). Αλλά κάπως έτσι δεν είναι και τα παλιά Liturgy έτσι κι αλλιώς?

[Taksitzhs]

Για το De Mysteriis διαφωνω βασικα, οι νοτες μεταξυ τους μπορουν να βγαλουν ενα αλφα συναισθημα, αλλα το θεμα ειναι και πως θα παιξεις κατι. Και το Nattens ευαισθητο γιατι; Αυτο δεν το καταλαβα.. Οι κιθαρες των Liturgy τεχνικα ακουγονται οπως το περιγραφεις, αλλα δεν εχουν black metal λογικη, μπαντες οπως οι Wittr παροτι μπασταρδεμενες εχουν. Την ιδια μελωδια θα μπορουσε να παιζει ενα alternative rock γκρουπακι, που ναι, και στο ευαισθητο μας μπλακ πολλα θα μπορουσαν να παιζονται απο post rock μπαντες, αλλα δεν ειναι το ιδιο, οι Liturgy αποδομησαν τελειως το black metal τους και κρατησαν μονο ενα κομματι απο το υπερηχητικο τους παιξιμο και αυτο υποβαθμισμενο γιατι ειναι χαμηλα στη μιξη. Αν μια καθαρα indie rock μπαντα πχ χωρις το παρελθον των Liturgy εσκαγε ενα δισκο που η κιθαρα ακουγοταν καπως ετσι εσυ θα ελεγες πως ανηκει στο πεδιο του black metal; Νομιζω πως οσο open minded και να ειναι καποιος, υπαρχει αυτη η διαχωριστικη γραμμη που απαξ και τη περασεις παυεις να εισαι κλπ.

[phthoggon]

post rock είναι που έχει ακόμα αρκετά το black metal edge

αυτό δεν είπα βρε, εξαρχής? Απλά σου αναλύω αυτό που λέω black metal edge. Ίδιες μελωδίες όχι, δε μπορώ να βρω σε πολλές alternative rock μπάντες να τις παίζουν, με την δραματική και υστερική εξέλιξη που έχει το κομμάτι. Μόνο τους Sonic Youth μπορώ να σκεφτώ (δεν είναι τυχαίο ότι ο Thurston έπαιξε στους Twilight)

-KpiMrh-3os

σχεδόν μόνο στο post-rock τύπου Godspeed you Black Emperor (στα αντίστοιχα κρεσέντο) και σε μερικά πρώιμα emo -τα σοβαρά, αυτά από χαντρκορ ε- υπάρχει αυτό το πράγμα που οι Liturgy γνώρισαν μέσα από το black metal και τώρα το σπρώχνουν προς διαφορετική κατεύθυνση. Είναι εύκολο σαν μεταλλάς να λες ότι "χα, αυτό το μέταλ έγινε ποπ" όταν μπαίνουν πολύ διαφορετικά στοιχεία, αλλά τελικά μπορεί να υπάρχει περισσότερο μέταλ παρά ποπ, έστω και εάν η μπάντα δεν απευθύνεται (ή έτσι νομίζει) στο μέταλ κοινό. Άσε που για μένα προσωπικά αυτό που ορίζει το bm είναι το υπερβατικό φήλινγκ, το οποίο όταν υπάρχει με κάποιες κιθάρες που ξύνουν δύσκολα μπορώ να το συνδέσω με άλλο είδος μουσικής! Στο μεταξύ πρόσεξε το καινούργιο κομμάτι, στο τέλος μετα από όλες τις ιστορίες τελικά βάζει το μπλαστμπιτ σαν κατάληξη, σαν να παραδέχεται "ναι, ναι αυτό που θέλω να παίξω τόση ώρα αλλά το φέρνω από δω από κει είναι ΜΠΛΑΚ ΜΕΤΑΛ".

[Taksitzhs]

Φθογγε, εχεις επιχειρηματα, αλλα δε μπορω να το δεχθω σαν μπλακ, σορρυ. ;/ Για την ακριβεια, αυτο


Άσε που για μένα προσωπικά αυτό που ορίζει το bm είναι το υπερβατικό φήλινγκ, το οποίο όταν υπάρχει με κάποιες κιθάρες που ξύνουν δύσκολα μπορώ να το συνδέσω με άλλο είδος μουσικής!

..για μενα απο μονο του δεν ειναι αρκετο. Τουλαχιστον αρεσει και στους δυο, θα ακουσω και τον υπολοιπο δισκο καποια στιγμη στις επομενες μερες.

[Keeper Of The Seventh Son]

o diskos den akougetai genika kata ti gnwmi mou. einai kata megalo meros neoklasikal, st autia mou de ftanei kati allo para ena adiakopo PAPAPAAAAAAAAPAPAPAPAAAAAAAAAAAA. aisxos