life goes on?

[h2he]

Πάντα το είχα απορία γιατί στενοχωριόμαστε όταν πεθαίνει ένας μουσικός (με αφορμή το παρακάτω θρεντ προφανώς - αλλά θα εκτιμούσα να μην υπάρξουν καννιβαλισμοί επειδή αναφέρεται στους Manowar π.χ., πείτε ότι πέθανε κάποιος από το δικό σας αγαπημένο συγκρότημα, οι πιθανότητες λένε ότι θα γίνει κάποια στιγμη). Καταλαβαίνω γιατί μπορεί να "λυπηθείς" για έναν ενεργό μουσικό (και εγώ ένιωσα λίγο άσχημα όταν έμαθα ότι δεν πρόκειται να ακουστεί ξανά σε δίσκο η φωνή του Balance - αν και ακόμα γελάω με τον τρόπο που πέθανε - αλλά δεν μπορώ να πω ότι στενοχωρήθηκα πραγματικά), αλλά για κάποιον που πλέον δεν σου προσφέρει και τίποτα πόσο πραγματικά μπορείς να στενοχωρεθείς; Η ερώτηση γίνετα με υπόθεση ότι τα R.I.P. που γράφει κάποιος σημαίνουν κάτι περισσότερο από τα 2 bytes που καταλαμβάνουν στο server του er. Επηρεάζεται τόσο πολύ κάποιος από το θάνατο κάποιου αγνώστου που απλά συμμετείχε πριν πολύ καιρό σε μερικές από τις αγαπημένες του μουσικές ή μένουμε απλά στο επιφώνημα "bummer", γυρίζουμε πλευρό και συνεχιζουμε σαν να μην συμβαίνει τίποτα; Φυσικά δεν εχω αυταπάτες ότι και αυτό εδώ το τοπικ θα αναλωθεί σε ηλίθιους διαπληκτισμούς αρκετά σύντομα αλλά με ενδιαφέρει να ακούσω 2-3 απόψεις.

[Ra Pariah]

To βασικό σου επιχείρημα είναι ότι "αφού δεν συνθέτουν/παίζουν μουσική πλέον, ας πεθάνουν, τί μ' ενδιαφέρει;"???

[h2he]

Περίπου ναι. Απο τη στιγμή που δεν έχω προσωπική σχέση μαζί τους δηλαδή. Εκτός αν το θέσουμε σε εντελώς ανθρωπιστικό επίπεδο "τι κρίμα που πέθανε ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος". Θεωρώ ότι με τη μουσική δένεσαι, όχι με τους μουσικούς.

[Xstroyer]

Η μουσική κάποιων ανθρώπων (και κατ'επέκταση οι ίδιοι) για κάποιους είναι συνδεδεμένη με συγκεκριμένες εποχές ή βιώματα και στο πρόσωπο αυτών βλέπουν ξανά αυτά. Νοσταλγικό; Ρομαντικό; Ανόητο; Όπως θέλεις πες το, αλλά όταν χάθηκε ο Dio, συγκλονίστηκα σαν να πέθανε ένας δικός μου άνθρωπος. Όταν γίνει το ίδιο π.χ. με τον Ιοmmi (και ας μην δισκογραφεί ή ας βγάζει ένα δίσκο κάθε 5-10 χρόνια), θα αισθανθώ σαν να έχασα κάποιον πραγματικό μου φίλο, αφού η μουσική του ακόμα και για πάντα θα με συντροφεύει

[Raven Lord]

από το ανθρωπιστικό επίπεδο μέχρι να πεθάνει ένας κολλητός σου ή κάποιος από την οικογένειά σου, υπάρχουν πολλές διαβαθμίσεις. κάπου ενδιάμεσα μπαίνουν και οι μουσικοί που σου αρέσουν. προσωπικά, πιο κοντά στο ανθρωπιστικό είμαι με μια δόση στεναχώριας όταν κάποιος είχε να προσφέρει κι άλλα πράγματα στην τέχνη που εκπροσωπεί.

[rudie]

I nostalgia tis thalpwris kai i thalpwri tis nostalgias

http://www.youtube.com/watch?v=og16pk2dEsI

[rat_poison]

μα κι ο καλλιτέχνης που αγαπάς δικός σου άνθρωπος είναι. και ό,τι είπε ο Raven Lord.

[h2he]

μα κι ο καλλιτέχνης που αγαπάς δικός σου άνθρωπος είναι.

Διαφωνώ με αυτό κυρίως γιατι δεν θεωρω ότι έχει νοημα να αγαπάς ένα καλλιτεχνη, παρά μόνο τη δημιουργία του. Εκεί είναι και η "ενσταση" μου.

[Ford Prefect]

Με τον αποπάνω είμαι (έντιτ: τον Raven). Στο θέμα των διαβαθμίσεων. Και κάθε μουσικός έχει την δική του θέση. Γενικά η μουσική δεν έρχεται από το πουθενά, ούτε είναι μόνο μια απλή αλληλουχία ήχων που πάλλουν ευχάριστα το τύμπανό μας. Η μουσική είναι ψυχική έκφραση κάποιου ανθρώπου ή ανθρώπων και εξαιτίας αυτού έχεις μια έμμεση επικοινωνία μαζί του(ς), μία σχέση. Ε, στην μουσική που αγαπάς την βιώνεις πιο έντονα αυτή την επικοινωνία, τον αγαπάς τον άνθρωπο ρε παιδί μου. Δεν λέω ότι τον αγαπάς σαν την μητέρα σου, ούτε καν ότι η αντίληψη που έχεις για την σχέση αυτή ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, μπορεί να τον γνωρίσεις και να ξενερώσεις την ζωή σου.

Αλλά ναι, αυτό. Είναι πολύ λογικό να στενοχωριέσαι όταν πεθαίνει ένας τέτοιος μουσικός. Ε, εδώ μιλάμε για Manowar, που ό,τι και να λέμε, υπάρχει πολύ πάθος στην σχέση αυτή μεταξύ μουσικών και οπαδών.

[Ford Prefect]

μα κι ο καλλιτέχνης που αγαπάς δικός σου άνθρωπος είναι.

Διαφωνώ με αυτό κυρίως γιατι δεν θεωρω ότι έχει νοημα να αγαπάς ένα καλλιτεχνη, παρά μόνο τη δημιουργία του. Εκεί είναι και η "ενσταση" μου.

Εμένα πάλι μου φαίνεται πολύ αφύσικος αυτός ο διαχωρισμός του καλλιτέχνη από την δημιουργία του.

[warlord mkII]

Πρέπει να έχω περάσει τη μισή περίπου ζωή μου ακούγοντας κάποιο τραγούδι του RJD, Randy Rhoads, Phil Lynnot, Cozy Powell, Scott Colombus κλπ κλπ. Ε όταν πεθαίνει ένας άνθρωπος που σου έχει χαρίσει τόσες όμορφες στιγμές, είναι φυσιολογικό να στεναχωριέσε. Δεν έχει σημασία αν είχε 2452 χρόνια να δισκογραφίσει, αρκούν αυτά που μου έδωσε.

[Harbinger of Death]

@rat_poison
:!: Ρομαντισμούς εσύ; Ενδιαφέρον.

Ο μουσικός δεν είναι δικός μας άνθρωπος. Νομίζω ότι πέρα από το ανθρωπιστικό, και το ότι χάθηκε κάποιος ενδιαφέρων, δεν έχει κανείς ουσιαστικό λόγο να στενοχωρηθεί παραπάνω. Ίσα ίσα το βρίσκω κάπως θρασύ, αναλογιζόμενος τους ανθρώπους που πράγματι ήταν κοντά στον μουσικό οι οποίοι έχασαν ένα φίλο/συγγενή, κι εμείς λυπόμαστε γιατί δε θα μας είναι πια "χρήσιμος" ορσμθ. Προφανώς το ντύνουμε με ένα ρομαντισμό, αλλά στην ουσία λυπόμαστε που δε θα βγάλει άλλη μουσική να γουστάρουμε, δηλαδή για τη χρήση που είχε για εμάς, το οποίο είναι ψιλοαστείο μπροστά στο χαμό του για τους κοντινούς του. Αυτό.

[Dragonlord]

Το "κάποιος που δε γνωρίζεις" σηκώνει πολλή κουβέντα. Πώς και πόσο γνωρίζεις πραγματικά κάποιον; Μοιράζεστε πράγματα. Δεν είναι ΤΟΣΟ παράλογο να νιώθεις πως ξέρεις σε έναν βαθμό κάποιον που έχει μοιραστεί μαζί σου ένα space-dye vest πχ ή ένα eleanor rigby. Ίσως και να τον ξέρεις περισσότερο από κάποιον που βλέπεις κάθε μέρα και λέτε για μπάλα.

[Amnesiac.]

Η αλήθεια είναι ότι όπως δε με ενδιαφέρει να γνωρίζω από κοντά τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες, να παίρνω αυτόγραφα, να μαθαίνω νέα τους, κουσκούς, τι μουσική ακούνε, πού πάνε για φαγητό κτλ, έτσι δε με ενδιαφέρει ιδιαίτερα και αν πεθάνουν, πέρα από το ανθρωπιστικό επίπεδο που είπατε. Η μόνη περίπτωση να στενοχωρηθώ ουσιαστικά, είναι όταν πεθαίνουν εν ενεργεία ΚΑΛΟΙ μουσικοί, που εξακολουθούν να βγάζουν καλούς δίσκους και με πιάνει η αίσθηση της απώλειας της μουσικής που θα μπορούσα να ακούσω αλλά δε θα κυκλοφορήσει ποτέ.

Και αυτό συνήθως αν πεθάνει κανάς τραγουδιστής με ιδιαίτερη φωνή, αν μιλάμε για ντράμμερς, μπασίστες, δεύτερους κημπορντίστες κτλ παίζει και να μην καταλάβω καν τη διαφορά.

[Harbinger of Death]

Το κάποιος που δε γνωρίζεις δε σηκώνει καθόλου κουβέντα, και νομίζω ότι τρολάρεις.

[Ford Prefect]

Ε, τι άλμα ήταν αυτό τώρα ρε Αμνίζιακ; Από το αγαπάω έναν άνθρωπο (λίγο, έστω) επειδή η ψυχούλα του έβγαλε αυτό το τάδε σόλο μέχρι το να μαθαίνω κους κους, έχει μια απόσταση.

Μου φαίνεται πιο περίεργο το γεγονός ότι αποστασιοποιήστε τόσο πολύ από τον μουσικό. Μου φαίνεται πολύ παρεμφερές με την κουβέντα που είχαμε παλιότερα για την μουσική εξ ολοκλήρου γραμμένη από υπολογιστές. Υποθέτω ότι δεν θα σας έκανε καμία διαφορά αν μια μουσική είναι γραμμένη από άνθρωπο ή από μηχανή. Εκεί εντοπίζω την ουσία εγώ.

[Harbinger of Death]

Και λες ότι ο Αμνήζιακ έκανε άλμα.

[Ford Prefect]

Δεν νομίζω ότι έχω κάνει τόσο μεγάλο άλμα. Η επιχειρηματολογία σας είναι ότι αυτό που σας ενδιαφέρει είναι η μουσική και σας είναι αδιάφορος ο άνθρωπος, εφόσον δεν είναι χρήσιμος να παράγει άλλη ωραία μουσική.

Λοιπόν, αν ο υπολογιστής όντως φτάσει στο επίπεδο να μπορεί να συνθέτει ωραία μουσική που περνάει ένα αντίστοιχο Τούρινγκ τεστ (που δεν ξεχωρίζεις την διαφορά μεταξύ μηχανής και ανθρώπου δηλαδή, όπως ήδη γίνεται αν θυμάμαι καλά στην "κλασική" μουσική), ποιο είναι το πρόβλημα;

[Amnesiac.]

Ε, τι άλμα ήταν αυτό τώρα ρε Αμνίζιακ; Από το αγαπάω έναν άνθρωπο (λίγο, έστω) επειδή η ψυχούλα του έβγαλε αυτό το τάδε σόλο μέχρι το να μαθαίνω κους κους, έχει μια απόσταση.

Μου φαίνεται πιο περίεργο το γεγονός ότι αποστασιοποιήστε τόσο πολύ από τον μουσικό. Μου φαίνεται πολύ παρεμφερές με την κουβέντα που είχαμε παλιότερα για την μουσική εξ ολοκλήρου γραμμένη από υπολογιστές. Υποθέτω ότι δεν θα σας έκανε καμία διαφορά αν μια μουσική είναι γραμμένη από άνθρωπο ή από μηχανή. Εκεί εντοπίζω την ουσία εγώ.

Τα κουσκους ήταν ένα από τα παραδείγματα που έδωσα για να ξεκαθαρίσω ότι ποτέ δεν ασχολήθηκα με κάτι πέρα από τη μουσική, μη κολλάς εκεί. Πολύς κόσμος γουστάρει να γνωρίζει καλλιτέχνες, να έχει υπογεγραμμένους δίσκους κτλ και το καταλαβαίνω και δε το θεωρώ καθόλου κακό, κάθε άλλο, απλά εγώ δε λειτουργώ έτσι.

Τώρα για τη δεύτερη παράγραφο, το να είναι γραμμένη η μουσική από μια μηχανή είναι πολύ φουτουριστικό θέμα και μάλλον όταν συμβεί θα έχουμε ήδη και τα τσιπάκια 666 στο κούτελο μας οπότε θα μας απασχολούν άλλα πράγματα, το να είναι όμως παιγμένη από μηχανή συμβαίνει εδώ και χρόνια και όντως, δε μου κάνει καμία διαφορά, όπως το εννοείς.

Γενικά δε νομίζω ότι έχουμε να κάνουμε με ένα δίλημμα που χωράει το σωστό ή λάθος, ούτε αυτοί που δε στενοχωριούνται είναι άσπλαχνοι, είναι καθαρά θέμα του πόσο κάποιος άνθρωπος δένεται με το "προϊόν" ή με αυτόν που το παράγει ή και με τα δύο. Εγώ προσωπικά δένομαι με το προϊόν.

[freak brother]

στεναχωριέμαι μουσικα οταν πιστευω οτι ειχαν να μου δωσουν ακομα πραγματα , ανθρωπιστικα αμα δεν εχει να μου προσφερει κατι νεο .

[Ford Prefect]

Ε, τι άλμα ήταν αυτό τώρα ρε Αμνίζιακ; Από το αγαπάω έναν άνθρωπο (λίγο, έστω) επειδή η ψυχούλα του έβγαλε αυτό το τάδε σόλο μέχρι το να μαθαίνω κους κους, έχει μια απόσταση.

Μου φαίνεται πιο περίεργο το γεγονός ότι αποστασιοποιήστε τόσο πολύ από τον μουσικό. Μου φαίνεται πολύ παρεμφερές με την κουβέντα που είχαμε παλιότερα για την μουσική εξ ολοκλήρου γραμμένη από υπολογιστές. Υποθέτω ότι δεν θα σας έκανε καμία διαφορά αν μια μουσική είναι γραμμένη από άνθρωπο ή από μηχανή. Εκεί εντοπίζω την ουσία εγώ.

Τα κουσκους ήταν ένα από τα παραδείγματα που έδωσα για να ξεκαθαρίσω ότι ποτέ δεν ασχολήθηκα με κάτι πέρα από τη μουσική, μη κολλάς εκεί. Πολύς κόσμος γουστάρει να γνωρίζει καλλιτέχνες, να έχει υπογεγραμμένους δίσκους κτλ και το καταλαβαίνω και δε το θεωρώ καθόλου κακό, κάθε άλλο, απλά εγώ δε λειτουργώ έτσι.

Τώρα για τη δεύτερη παράγραφο, το να είναι γραμμένη η μουσική από μια μηχανή είναι πολύ φουτουριστικό θέμα και μάλλον όταν συμβεί θα έχουμε ήδη και τα τσιπάκια 666 στο κούτελο μας οπότε θα μας απασχολούν άλλα πράγματα, το να είναι όμως παιγμένη από μηχανή συμβαίνει εδώ και χρόνια και όντως, δε μου κάνει καμία διαφορά, όπως το εννοείς.

Γενικά δε νομίζω ότι έχουμε να κάνουμε με ένα δίλημμα που χωράει το σωστό ή λάθος, ούτε αυτοί που δε στενοχωριούνται είναι άσπλαχνοι, είναι καθαρά θέμα του πόσο κάποιος άνθρωπος δένεται με το "προϊόν" ή με αυτόν που το παράγει ή και με τα δύο. Εγώ προσωπικά δένομαι με το προϊόν.

Δεν μπορώ να επεκταθώ καθώς έχω μπίζνες μίτινγκ αλλά νομίζω συνεννοηθήκαμε εν μέρει. Δεν μιλάω για σωστό ή λάθος ούτε εγώ, πώς θα μπορούσα άλλωστε να πω ότι είναι λάθος που δεν στενοχωριέσαι ή που δεν χαίρεσαι ή ό,τι;

Απλά αυτό το "παιγμένη" διαφέρει ουσιαστικά από το "γραμμένη" που λέω εγώ. Και δεν είναι τόσο φουτουριστικό. Ο ρατ νομίζω ήταν που μου έδωσε ένα λινκ με ένα πρόγραμμα που συνθέτει μουσική. Εγώ εκεί εντοπίζω την διαφορά, έχω ρατσιστικό θέμα με τις μηχανές, θέλω η μουσική να βγαίνει κατόπιν συγκινήσεως, έστω και στην επιφανειακή συγκίνηση ότι "αυτό το ρεφρέν θα μου βγάλει λεφτά". Γι'αυτό και έχω και θέμα με σοβαρότατους κλασικούς συνθέτες που γράφουν εντελώς εγκεφαλικά μουσική. Δηλαδή δεν έχω θέμα, αν πάει μπροστά η επιστήμη της μουσικής κλπ γαμώ, απλά δεν θα το ακούσω και ποτέ. Χώρια ότι μου ακούγεται συνήθως δυσαρμονικά ενοχλητικό και θέλω να σπάσω το στερεοφωνικό.

Οπότε, ναι, μου αρέσει που εντοπίσαμε το γεγονός ότι o φάκτορ άνθρωπος δεν σας κάνει κούκου στην μουσική αλλά εμμένω στην αίσθηση του πολύ αφύσικου να αποκόβεις το προϊόν από τον παραγωγό. Μουσική είναι να πάρει, όχι λαχανικά.

Τελικά επεκτάθηκα.

[FIXXXER]

Η μονη στεναχωρια που συνοδευει οποιοδηποτε θανατο μουσικου τον οποιο ακουω/ακουγα εχει να κανει με το τι αυρα μου εβγαζε σαν ανθρωπος, και το πως μπορουσα να τον κρινω με οσα στοιχεια ειχα στη διαθεση μου, οπως συμβαινει και με ηθοποιους. Επηρεαζομαι παρα πολυ και απο την προσωπικη ζωη καποιου, οποτε για παραδειγμα οταν πεθανε προσφατα ο Pete Postlethwaite ειχα νιωσει ενα μικρο τσιμπημα γιατι τον θαυμαζω γενικα σαν ανθρωπο, εχοντας διαβασει και τη βιογραφια του. Αν πεθανει ο Οζζυ, οσο και να τον γουσταρω σαν μουσικο, δε νομιζω πως θα στεναχωρηθω περαν του τυπικου "κριμα για τον ανθρωπο" που νιωθεις με καθε θανατο για τον οποιον ακους. Σιγουρα παντα παιζει ρολο και η στιχουργικη δημιουργια καποιου, γιατι οταν γραφει στιχους με τους οποιους μπορεις να ταυτιστεις μεχρι ενα επιπεδο, βρισκεις καποια κοινα στον τροπο σκεψης τα οποια σου δινουν την αυταπατη οτι "ξερεις" λιγο καποιον ανθρωπο ή πως ταιριαζει η νοοτροπια/φιλοσοφια/σταση ζωης που εχετε. Στην ουσια αυτο μπορει να συμβαινει με εκατονταδες χιλιαδες ανθρωπους που ποτε δε θα γνωρισεις, αλλα οκ και τι εγινε.

[Reject]

στα ραπαπαρια μου.
Βασικα,δεν θα στεναχωρεθώ αν πεθάνει κάποιος αγαπημένος μου μουσικός,εκτός από την περίπτωση να είχα μία προσωπικη σχέση μαζί του (π.χ ο Al Pist με τον οποίο μιλάμε/αλληλογραφούμε καμια 8ετία) ή ο Bruce Wingate με τον οποίο έχουμε μιλήσει για πολλά,προσωπικά,έχουμε ρε παιδί μου μιά πιό ανθρώπινη επαφή.
Και πολύ δεν περισσότερο δεν θα στεναχωρεθώ αν πεθάνει ένας σαν τον Danzig,Johny Rotten,οπως και δεν στεναχωρέθηκα όταν ψοφολογούσαν οι Ramones ο ένας πίσω από τον άλλο-σιγά μην κάτσω να σκάσω για τον κάθε ρόκ σταρ που έπινε τα ντρόγκια του,καλοπερνούσε,και με αντιμετώπιζε (εμένα και όλους τους οπαδούς του) σαν "ακόλουθους",είτε ήταν "φιλικός" μαζί μας είτε όχι.
Γενικά,αποκαθηλώστε από μέσα σας τα είδωλα,μόνο καλό θα σας κάνει.Άκου ο αλλος "πεθανε ο dio και ένιωσα σαν να πεθαίνει συγγενικό μου πρόσωπο" :moutza:

[H.]

Αυτό το τόπικ ρε Κβελντ ήθελα να σε δω να το κάνεις αν πέθαινε κάνας Garm όμως, όχι κάποιος που σου είναι παντελώς αδιάφορος.

[nekrobutcher]

πάντα life goes on...απλά όταν ταυτίζεσαι με κάποια τραγούδια, όταν τα έχεις συνδέσει με φάσεις της ζωής σου ε ξέρω γω κάτι σε πιάνει- εμένα τουλάχιστον

[h2he]

Αν είχε να βγάλει καμιά 10ετία δίσκο, πραγματικά δεν θα το σκεφτόμουν και πολύ. Δεν τρέφω καμιά ιδιαίτερη αγάπη ούτε για τον Garm, ούτε για τους υπόλοιπους. Όπως είπα, ακόμα και για τον Balance, η μόνη μου στενοχώρια ήταν ότι δεν πρόκειται να βγουν άλλοι δίσκοι Coil και το ότι χάθηκε μια φωνή που μέχρι και τότε έδινε μεγάλες συγκινήσεις. Το ότι χάθηκε ένας καμμένος δεν με άγχωσε και τρελά.

[Ruthless]

Λόγω της αφορμής που λες, απλά να σου πω πως album έβγαλε πριν από ούτε 4 χρόνια και όχι καμιά 10ετία. Και έκτοτε οι Manowar δεν έχουν βγάλει άλλο full lenght ακόμα, αλλά δε νομίζω πως θεωρείς πως σε 4 χρόνια κάποιος θεωρείται ανενεργός μουσικός. Δεν είναι όλοι Saxon. Επίσης είχε έτοιμα 13 κομμάτια για δικό του album, καθώς και συζητούσε με Ross the Boss να συνεργαστούν.

Ον τόπικ, πάει ανάλογα με το πόσο έχεις δεθεί με το τι έχει προσφέρει αυτός. Εδώ άλλοι λυπούνται που πεθαίνουν παίχτες της ΧΨΖ ομάδας, δεν θα λυπηθούν για έναν που έχει προσφέρει κάτι παραπάνω από 15 γκολ ή 2000 πόντους;

[h2he]

Ξαναλέω βέβαια ότι το θέμα δεν αφορά τον Colombus, αλλά μπορείτε να βάλετε στη θέση του τον τυχαίο αγαπημένο μουσικό. Η αφορμή ήταν αυτός κατά το ήμισυ και η βαρεμάρα στη δουλειά κατά το έτερο ήμισυ.

[H.]

Ποιος άλλος τυχαίος μουσικός πέθανε τώρα τελευταία που είχε να βγάλει μια 10ετία δίσκο? Ο dio πχ?

Βασικά ρε φίλος παραδέξου ότι ήθελες απλά να εκφράσεις εναλλακτικά την απέχθειά σου για τους μάνογουορ, δεν είναι κακό, κι εμείς όμως δεν τους πάμε, κατανοούμε όμως ότι για κάποιους σημαίνουν πολλά παραπάνω πράγματα απ' ότι για σένα κι εμένα.

[h2he]

Γενικά ρε παιδάκι μου, όχι ότι δεν εκτιμώ τις συνεχείς προσπάθειες, ούτε τον κόπο που καταβάλεις κάθε φορα, αλλά ας πούμε ότι εξελίχθηκε η συζήτηση και ξεπεράσαμε το παρόν επίπεδο και ότι μπορείς να λες μετά "χοχο τους εδειξα πάλι" και να συνεχίσουμε.

[H.]

Ε είσαι χαζός όμως, όχι αστεία.

Edit: Γιατί βασικά προτιμάς να προσβάλεις τον αντίλογο από το να πεις "sorry guys μαλακία θρεντ έκανα, συνεχίστε παρακάτω".

[regularpaul]

Η. πρήζεις παπάρια, δεν προκύπτει από πουθενά το συμπέρασμά σου

πιάνω τον πάνκη κ ρωτάω ευθέως, Greg Sage? (χτυπαω ξυλο κλπ)
ε δεν προκειται να πεις στα παπαρια μου, ετσι δεν ειναι? μια λυπη θα την αισθανθεις σιγουρα
λεω το προφανες που εγραψαν κι αλλοι, αναλογα τη σχεση που εχεις αναπτυξει με καθε ανθρωπο
ειτε γνωριζοντας τον απο κοντα, ειτε μεσω καποιας επικοινωνιας, είτε μεσω του εργου του κλπ
αναλογα νομιζω είναι κ τα αντιστοιχα συναισθηματα του καθενος -αλλος λιγοτερο αλλος περισσοτερο - σε φασεις RIP

[Mitsmann]

ο Paule du Regulaire, τα ειπε ορθα.

[stam and the witches]

Τα 2 μου cent, περιληπτικά. Αν πεθάνει ο Carl-Michael, θα στεναχωρηθώ (στο βαθμό που όλοι λέμε) γιατί όντως με διαμόρφωσε η μουσική του.

Το θέμα όμως δεν είναι εκεί, ιμο. Το θέμα είναι στην πανστρατιά καθυστέρησης τύπου "άλλη μία απώλεια για το μέταλ". Ο άνθρωπος όταν πεθαίνει φεύγει γυμνός όπως γεννήθηκε, αν σε ενώνει κάτι με αυτόν είναι άλλη ιστορία. Η ιδιότητά του δεν έχει καμία σημασία. Ξέρω ότι οι όσοι γράφουν εδώ μέσα είναι λογικά άτομα και δε θα πουν το παραπάνω, αλλά επειδή θα το δούμε να εκτυλίσσεται το επισημαίνω.

Όποιος πει "άλλη μία απώλεια για το μέταλ" ή κάτι παρεμφερές είναι ηλίθιος και του γαμιέται η μάνα, χτες πεθάνανε εκατόν 800 άτομα στην Υεμένη, αλλά επειδή δεν έχουν συμβόλαιο στην Century Media και κατα συνέπεια δεν είναι εξώφυλλο πουθενά, δεν είναι απώλεια για κανέναν.

[carheart]

πούστικο μέταλ μόλυνες και τους θανάτους

[Reject]

Η. πρήζεις παπάρια, δεν προκύπτει από πουθενά το συμπέρασμά σου

πιάνω τον πάνκη κ ρωτάω ευθέως, Greg Sage? (χτυπαω ξυλο κλπ)
ε δεν προκειται να πεις στα παπαρια μου, ετσι δεν ειναι? μια λυπη θα την αισθανθεις σιγουρα
λεω το προφανες που εγραψαν κι αλλοι, αναλογα τη σχεση που εχεις αναπτυξει με καθε ανθρωπο
ειτε γνωριζοντας τον απο κοντα, ειτε μεσω καποιας επικοινωνιας, είτε μεσω του εργου του κλπ
αναλογα νομιζω είναι κ τα αντιστοιχα συναισθηματα του καθενος -αλλος λιγοτερο αλλος περισσοτερο - σε φασεις RIP

Μπα ρε συ Παύλο.Ουτε καν.Ούτε για αυτόν.

[Witchkiller]

χωρίς να θέλω να το παίξω "γαμάτος" ή "King cool" το thread είναι για πέταμα. Πέθανε ένας μουσικός που γουστάρουμε ,μεγαλώσαμε με την μπάντα που έπαιζε μουσική και λυπόμαστε γι'αυτό....απλά τα πράματα

edit: λυπόμαστε που πεθαινε ,όχι για τη μπάντα που έπαιζε μουσική...........

[The Good Son]

Διαφωνώ με αυτό κυρίως γιατι δεν θεωρω ότι έχει νοημα να αγαπάς ένα καλλιτεχνη, παρά μόνο τη δημιουργία του. Εκεί είναι και η "ενσταση" μου.

Είναι δύο διαφορετικοί τρόποι σκέψης. Άλλος θα συνδεθεί με τη δημιουργία, άλλος και με τα δύο. Δεν νομίζω οτι υπάρχει κάποιο λάθος στο να συνδεθείς και με τον καλλιτέχνη. Οπότε εφόσον κάποιος αντιλαμβάνεται οτι υπάρχει και διαφορετικός τρόπος αντιμετώπισης των πραγμάτων από τον δικό του, που δεν είναι λαθεμένος, τότε δεν καταλαβαίνω προς τί ο προβληματισμός. Εκτός αν θεωρείς πως το να συνδέεται κάποιος με τον καλλιτέχνη είναι λάθος, γιατί όμως; Το ότι δεν βρίσκεις εσύ νόημα, δεν λέει κάτι. Εγώ για παράδειγμα και να λυπάμαι που πέθανε κάποιος, δεν βρίσκω νόημα στο να λέω RIP σε ένα θρέντ, αλλά καταλαβαίνω ότι κάποιος άλλος νιώθει την ανάγκη να το κάνει. Δεν τον θεωρώ ηλίθιο γι αυτό.

Το οτι όσοι συνδέονται με τον καλλιτέχνη, δεν έχουν καταλάβει την ερώτηση και λένε "ε συνδεεσαι με κάτι που αγάπησες, απλά τα πράματα", είναι ένα καλό επιχείρημα btw.

Επίσης, ένα επιχείρημα που ακούγεται είναι το "δεν προσέφερε κάτι πια". Η πραγματικότητα είναι οτι αυτό δεν το ξέρεις και εξαρτάται από τον καλλιτέχνη. Για παράδειγμα οι Saxon που αναφέρθηκαν, δεν νομίζω οτι θα βγάλουν κάτι το διαφορετικό. Ο Beefheart πριν πεθάνει, για δεκαετίες είχε σταματήσει τη μουσική. Ο Jackson, προσωπικά πίστευα οτι είχε πεθάνει πολύ πριν τον κανονικό του θάνατο. Όμως νομίζω οτι κάπου υποσυνείδητα κρύβουμε μια ελπίδα ότι όσο τουλάχιστον είναι ζωντανός κάποιος αγαπημένος καλλιτέχνης, υπάρχει η πιθανότητα να συμβεί κάτι που τον αφορά. Να βγάλει κάποιο καινούριο πόνημα ή να κάνει κάτι που να γουστάρουμε ή έστω να τον δούμε live. Πεθαίνοντας όμως αυτή η πιθανότητα χάνεται. Ο Amnesiac ανέφερε κάποια καλά παραδείγματα, αλλά νομίζω οτι η διαφορά του να νοιάζεσαι για την προσωπική ζωή του καλλιτέχνη από το αν πέθανε, έγκειται ακριβώς εκεί. Όταν ο άλλος πεθαίνει χάνεται κάθε πιθανότητα εξέλιξης του έργου του και όσο μικρή και να ήταν αυτή, για μένα έχει διαφορα από το να είναι μηδενική.

[mrmaiden]

χωρίς να θέλω να το παίξω "γαμάτος" ή "King cool" το thread είναι για πέταμα. Πέθανε ένας μουσικός που γουστάρουμε ,μεγαλώσαμε με την μπάντα που έπαιζε μουσική και λυπόμαστε γι'αυτό....απλά τα πράματα

edit: λυπόμαστε που πεθαινε ,όχι για τη μπάντα που έπαιζε μουσική...........

:thumbsup:

Mε μερικά πράγματα δένεσαι, γιατί σου θυμίζουν καταστάσεις που έχεις βιώσει. Στην περίπτωση της μουσικής συγκεκριμένα πάντοτε θα νιώθω περίεργα όταν πεθαίνει κάποιος που μου προκάλεσε συναισθήματα.
Σαφώς βέβαια δεν τίθεται θέμα περί απώλειας δικού μας ανθρώπου (όσο κι αν μερικές φορές νιώθουμε έτσι)

[00i00]

ο Beefheart δεν επαψε να ειναι καλλιτεχνης...ακομα κι οταν απλα ζωγραφιζε στο τροχοσπιτο του για την παρτη του

με τον πανκη ειμαι...αν και ενα σφιξιμο το εφαγα οταν ψοφησε ο Jeff Buckley,και ακομα περισσοτερο οταν εβγαλε η μανα του το My Sweetheart,The Drunk,o νοων....

[The Good Son]

Ναι, προφανώς αναφερόμουν όμως στον μουσικό τομέα. Προσωπικά με τη ζωγραφική δεν τα πάω καλά και δεν καταλαβαίνω τίποτα από το έργο του εκεί.

[h2he]

Μα προφανώς δεν είπα οτι πρέπει να καταλήξουμε στο σωστό ή το λάθος, αυτό το θεώρησα δεδομένο από την αρχή. Ούτε προβληματίστηκα στο γιατί τόσος κόσμος μπορεί να στενοχωριέται με το ότι πέθανε ένας μουσικός. Ακόμα δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να καταλήξουμε σε μια ορθότητα, όταν όλα αυτά είναι μια καλή ευκαρία για συζήτηση (που σε μεγάλο βαθμό έγινε και υπήρξαν ενδιαφέρουσες απόψεις εκατέρωθεν). Και, αν και κουράζομαι απίστευτα, να επαναλαμβάνω τα αυτονόητα, προφανώς και δεν αναφέρθηκα επιτιμητικά στις εκδηλώσεις λύπης.

[Xstroyer]

...Άκου ο αλλος "πεθανε ο dio και ένιωσα σαν να πεθαίνει συγγενικό μου πρόσωπο"

Mην αλλάζεις τα λόγια για να δημιουργείς εντυπώσεις από το πουθενά. "δικός μου άνθρωπος" όχι "συγγενικό μου πρόσωπο". Έχει διαφορά.

[sod1013]

πιο πολυ θα στεναχωρηθω αν πεθανει ο ρεηζορ παρα ο ιγκι ποπ ξερω γω.

[Marillion]

Το "κάποιος που δε γνωρίζεις" σηκώνει πολλή κουβέντα. Πώς και πόσο γνωρίζεις πραγματικά κάποιον; Μοιράζεστε πράγματα. Δεν είναι ΤΟΣΟ παράλογο να νιώθεις πως ξέρεις σε έναν βαθμό κάποιον που έχει μοιραστεί μαζί σου ένα space-dye vest πχ ή ένα eleanor rigby. Ίσως και να τον ξέρεις περισσότερο από κάποιον που βλέπεις κάθε μέρα και λέτε για μπάλα.

οχι απαραιτητα. μερικοι ανθρωποι διαχωρίζουν την τέχνη απ'τον μουσικό και την απολαμβάνουν δίχως να έχουν αναπτύξει τέτοια λαβαφερς. τώρα για το παράδειγμα που φέρνεις πιθανότατα και για τον τυπο με την μπαλα δε θα τα εβαφα μαυρα. απο εκει κι επειτα δεν στεναχωρήθηκα ποτέ για μουσικό που έφυγε και δεν προκειται να αρχισω να το κανω τώρα. ορισμένες φορές εκνευρίζομαι κιολας που κάποιοι το κάνουν τοσο μεγάλο θέμα έστω και αθελα τους αλλα αμα θέλετε να στεναχωρηθείτε που δε θα δείτε ποτέ τ επόμενο τσεντέ τους, κάντε τον απολογισμό σας

[Parasight]

στα ραπαπαρια μου.
Βασικα,δεν θα στεναχωρεθώ αν πεθάνει κάποιος αγαπημένος μου μουσικός,εκτός από την περίπτωση να είχα μία προσωπικη σχέση μαζί του (π.χ ο Al Pist με τον οποίο μιλάμε/αλληλογραφούμε καμια 8ετία) ή ο Bruce Wingate με τον οποίο έχουμε μιλήσει για πολλά,προσωπικά,έχουμε ρε παιδί μου μιά πιό ανθρώπινη επαφή.
Και πολύ δεν περισσότερο δεν θα στεναχωρεθώ αν πεθάνει ένας σαν τον Danzig,Johny Rotten,οπως και δεν στεναχωρέθηκα όταν ψοφολογούσαν οι Ramones ο ένας πίσω από τον άλλο-σιγά μην κάτσω να σκάσω για τον κάθε ρόκ σταρ που έπινε τα ντρόγκια του,καλοπερνούσε,και με αντιμετώπιζε (εμένα και όλους τους οπαδούς του) σαν "ακόλουθους",είτε ήταν "φιλικός" μαζί μας είτε όχι.
Γενικά,αποκαθηλώστε από μέσα σας τα είδωλα,μόνο καλό θα σας κάνει.Άκου ο αλλος "πεθανε ο dio και ένιωσα σαν να πεθαίνει συγγενικό μου πρόσωπο" :moutza:Συμφωνώ 100%. Από τη στιγμή που δεν είχα προσωπική σχέση με κάποιον, μου είναι ακατανόητο να στενοχωρηθώ για το θάνατο μουσικού, όσο αγαπημένος και να ήταν σε σχέση με αυτή του την ιδιότητα.
Όσο το έχω φιλοσοφήσει, η λογική πίσω από το ότι στενοχωριόμαστε για το θάνατο κάποιου προσώπου έχει να κάνει με το κενό που αφήνει στη καθημερινότητά μας. Τι σκατά ουσιαστικό θα αλλάξει στη ζωή μου αν πεθάνει ο Lemmy, ο Wyndorf, o Jon Spencer ξέρω γω; Και μη διαβάζω "δε θα ξαναβγάλουν μουσική", "η μουσική είναι η ζωή μου" και άλλα τέτοια παδικά επιχειρήματα, κάποιος χέστηκε, μιλάω για κάτι ουσιαστικό. Και η μουσική, μπροστά στα πραγματικά προβλήματα/θέματα της ζωής, κάνει πίσω. Όσον αφορά εμένα τουλάχιστον.

[Taksitzhs]

Πολυ ωραιο θεμα. Κατσε μια να παρκαρω το ταξι.

Για τον υπολοιπο κοσμο δε ξερω τι συμβαινει, οποτε θα μιλησω καθαρα για την αφεντια μου. Γενικα στεκομαι καπου στο ενδιαμεσο, εχουν ''φυγει'' αγαπημενοι μου μουσικοι και δεν ενοιωσα τιποτα, ενω αλλες φορες για παλικαρια του τυπου Κολομπους μου κατσε καπως ασχημα που δεν ειναι πια μαζι μας. Θα δωσω ενα καλο παραδειγμα: Ντιο. Οκ, κριμα που εφυγε ο ανθρωπος, ειχα παει να τον δω στο αρκ, τον ειδα στο ροκγουειβ, τον ειδα με χεβεν εντ χελλ και παλι δε χορτασα. Τη μουσικη του την αγαπω, μεχρι και τα τελευταια Ντιο μου αρεσουν, αλλα για καποιο πολυ συγκεκριμενο λογο δεν ''ενοιωσα'' οταν ''εφυγε'', παρα το οτι τον εκτιμησα πολυ σα καλλιτεχνη. Γιατι; Επειδη ο ανθρωπος ηταν 70 χρονω, εζησε τη ζωη του, εκανε το κυκλο της, αγαπησε τον αγαπησαν, λουλουδια κλπ, καλα να ειναι να τον θυμομαστε. Αυτο, οκ κριμα, αλλα δεν τον ηξερα για να πω οτι θα μπορουσα να νοιωσω κατι το παραπανω.

Με κατι τυπους ομως οπως ο Κολομπους, οπως ο Γκας απο Γριπ Αη Εν Σι, οπως πολλοι αλλοι που γαμουσαν ψυχες στα πεζοδρομια μεχρι να μας αφησουν μου εκατσε λιγο περιεργα επειδη α) ειχαν πολλα να μου πουν σα προσωπικοτητες απο πραγματα που ειχα διαβασει, κρινει, κλπ και β) δεν ηταν τιποτα γερασμενοι ανθρωποι, ειχαν ορεξη, ηταν γεματοι ζωη, ε κι ειναι κριμα να φευγουν ανθρωποι που εχουν πραγματα να προσφερουν - και δε μιλαω απαραιτητα για μουσικη εδω περα ε. Αυτο το λεω για οποιονδηποτε εχει ζωντανια και ορεξη μεσα του. inb4 κι ο ντιο ζωντανια ειχε, αλλα οκ, καταλαβατε τι εννοω, ο κολομπους ηταν 54 χρονω μαλακα δε μασαγε τα αρχιδια του και ξαφνικα απο το πουθενα το μεγαλο ''αντιο''. Κατσε ρε Σκοττ που πας. Κι αν ΓΟΥΣΤΑΡΕΙΣ manowar κι εχουν επηρρεασει εστω και λιγο τα ευαισθητα χρονια ε πρεπει να εισαι απο πετρα για να μη σου ερθει λιγο περιεργα δεδομενου των παραπανω. Δεν εβαλα και τη γατα μου να κλαιει φυσικα, αλλα το χειλος ειναι ακομα λιγο στραβωμενο απο χτες και σπιτι παιζουν μονο sign of the hammer και hail to england.

π.ς.:
Δε μπορουσα να μην απαντησω πιο συγκεκριμενα, αλλα πιστευω πως ετσι πιανεις καλυτερα το γενικοτερο νοημα

[GG*]

εγω οταν ψοφησε ο gg allin μπορει να πηγαινα δημοτικο και να μην ειχα ακουσει νοτα αλλα με επισκεφτηκε το πνευμα του
εχεσα πανω στην εδρα της δασκαλας,μαχαιρωσα την καριολα στο κυλικειο που χρεωνε διπλη τιμη το μιλκο και χτυπησα τατου την φατσα του στο αριστερο κωλομερι
μετα απο 15 χρονια το ξεπερασα και εσβησα το τατου για να το χτυπησω καποια στιγμη στο κουτελο

[regularpaul]

αυτό μου θυμίζει ιστορία που μου έχει μεταφερθεί με κάποιους από Sabbah Navahthani και φίλους

εχουν παει λοιπον να βγαλουν φωτο για διαβατηριο
τους βλεπει ο ηλικιωμενος υπαλληλος και τους λεει
- παιδια εγω δεν εχω προβλημα, απλα θα τα βγαλετε για τη φωτογραφια
και τα ξαναφορατε μετα

http://www.metal-archives.com/images/1/0/2/0/102001_photo.jpg

θα δουμε τον εναν με Wizard ε?

[Djerdjelesh]

vOYQ-t9RXWA

[Dragonlord]

Όσο το έχω φιλοσοφήσει, η λογική πίσω από το ότι στενοχωριόμαστε για το θάνατο κάποιου προσώπου έχει να κάνει με το κενό που αφήνει στη καθημερινότητά μας. Τι σκατά ουσιαστικό θα αλλάξει στη ζωή μου αν πεθάνει ο Lemmy, ο Wyndorf, o Jon Spencer ξέρω γω; Και μη διαβάζω "δε θα ξαναβγάλουν μουσική", "η μουσική είναι η ζωή μου" και άλλα τέτοια παδικά επιχειρήματα, κάποιος χέστηκε, μιλάω για κάτι ουσιαστικό. Και η μουσική, μπροστά στα πραγματικά προβλήματα/θέματα της ζωής, κάνει πίσω. Όσον αφορά εμένα τουλάχιστον.

Οκέι, αυτό μου θυμίζει ένα περιστατικό από βιβλίο του μπουσκάλια, όπου είναι στο νεκροκρέβατο της μάνας του, έχει πλαντάξει στο κλάμα κι αυτή του λέει "λεο, τι προσπαθείς να κρατήσεις;". Δηλαδή και από τα κοντινά μας πρόσωπα, ειδικά όταν είναι πλήρεις ημερών, αυτό δεν είναι που θα μας λείψει; Όταν λέμε ότι θα μας λείψει, ότι δεν μπορούμε να σκεφτούμε τη ζωή μας χωρίς αυτόν/ήν, ουσιαστικά δεν έχει να κάνει με το κενό που αφήνει στην καθημερινότητά μας; Άλλωστε όλοι θα πεθάνουν και το ξέρουμε. Από την άποψη της τραγωδίας του ότι κάποιος άνθρωπος παύει να υπάρχει, αυτό ισχύει για κάθε θάνατο, όμως δεν μπορούμε να στεναχωριόμαστε εξίσου για όλους τους ανθρώπους που πεθαίνουν κάθε δευτερόλεπτο. Θα στεναχωρηθείς (αναγκαστικά, και μόνο για πρακτικούς λόγους δηλαδή) μόνο για όσους ήξερες κάτι, στον ένα ή στον άλλο βαθμό. Και όπως συνήθως, όσο υπερβολικές είναι αντιδράσεις τύπου ΖΟΜΓΚ ΟΧΙ ΠΟΥΣΤΗ ΘΕΕ (τρελό γέλιο όταν είχε πεθάνει η νταϊάνα, πολλά προβλήματα ο κόσμος), άλλο τόσο κυνικές είναι αντιδράσεις τύπου "στεναχωριέμαι μόνο επειδή δε θα βγάλει άλλα τραγούδια για να κάνω χεντμπάνγκινγκ". Άνθρωπος πέθανε ρε μαλάκες. "Πέθανε η θεια μου και τα έχω βάψει μαύρα, λάτρευα τα κεφτεδάκια της και πήρε μαζί της τη συνταγή".

[commissar]

If we were to care about every person suffering on this planet, life would shut down.

http://meta.filesmelt.com/downloader.php?file=8849_72ba.gif

[Amnesiac.]

άλλο τόσο κυνικές είναι αντιδράσεις τύπου "στεναχωριέμαι μόνο επειδή δε θα βγάλει άλλα τραγούδια για να κάνω χεντμπάνγκινγκ". Άνθρωπος πέθανε ρε μαλάκες.

Καλά αυτό δε νομίζω να το είπε κανείς εδώ μέσα. Όλοι όσοι δε θρηνούμε ξεκινήσαμε τα ποστς με το "πέρα από ανθρωπιστικούς μπλα μπλα μπλα".

[ubu]

Επίσης άνθρωποι πεθαίνουν κάθε μέρα, κατά χιλιάδες. Οπότε αν κάποιος δεν νιώθει σύνδεση με τον καλλιτέχνη παρα μόνο με το έργο του δεν καταλαβαίνω γιατί να στεναχωρηθεί τόσο για τον θάνατο ενός αγνώστου. Εν προκειμένω, πέθανε ένας ροκ σταρ στα 53 του, ένταξει, κρίμα ο άνθρωπος αλλά στην Ιαπωνία πέθαναν 20.000+. Κλισέ λίγο, αλλά σε τελική ανάλυση είναι αυτό που υποτίθεται ότι είπε ο Στάλιν, το ένα είναι τραγωδία ενώ το άλλο στατιστική.

έντιτ: το ποστ το 'κανα στα γρήγορα χωρίς να 'χω διαβάσει το ποστ του ντράγκονλορντ.

[Parasight]

vOYQ-t9RXWA
Επίσης, για λόγους πληρότητας του topic και μόνο (αμαρτία να μην):

iOyleR-jQGk

Συνεχίστε.