Ra Pariah
21-02-2011, 19:42
http://www.undergroundsymphony.it/store/images/175632.jpg
Λοιπόν, σήμερα με έναν πολύ καλό φίλο με τον οποίο κάνουμε τιτάνιες -αυστηρά- μεταλλοσυζητήσεις καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι μια αδιάφορη/κοινότοπη/κακή ντουμιά φέρει μικρότερες διαφορές από ένα all-time classic του είδους σε σύγκριση με τις διαφορές που έχει ένα κακό power σε σύγκριση με ένα διαχρονικό διαμάντι της ίδιας μουσικής. Δεν ξέρω εάν οι ντουμο-ακροατές του όμορφου φόρο μας συμφωνήσουν, εντούτοις μου φαίνεται μια αρκετά λογική διατύπωση..
Λοιπόν, το ερώτημα που εγείρεται είναι το εξής: τί συνέπειες έχει για τον χώρο του doom αυτό το στοιχείο, το γεγονός δηλαδή ότι μπορείς να "εξαπατήσεις" τον ακροατή με μια επίφαση (οκ)καλτίλας, ντουμίλας και σαμπαθίλας; Νομίζω ότι η απάντηση είναι ότι το heavy/doom τον τελευταίο καιρό σαν να έχει επαναπαυθεί λιγάκι, τουλάχιστον ορισμένες φορές, και να μην προσπαθεί να δημιουργήσει πραγματικά ριφάρες, αλλά αντίθετα να μένει προσκολλημένο στα "φτηνά τρικ" που προανέφερα. Για να το κάνω λιανά: άκουγες βρε παιδί μου ένα Witchfinder General (http://www.youtube.com/watch?v=cuweBceovrk) κάποτες και σε συνέπαιρνε η πώρωση, οι ριφάρες, το συναίσθημα και δεν σκεφτόσουν ούτε πού ηχογραφήθηκε ο δίσκος ούτε εάν είχαν κάποιον μεγάλο τραγουδισταρά guest σε κάποιο κομμάτι ούτε τίποτα σχετικό. Αρκούσε η μουσική. :dfinger:
Λοιπόν, σίγουρα υποδεέστερο του "Death Penalty", πλην όμως αξιοσημείωτα ενδιαφέρον δισκίο, είναι το ντεμπούτο των Αμερικανών Hour of 13. Τίγκα οκκαλτίλα και σατανίλα παρευλάνουν από τα ηχεία με το που πατάς το play. Ο Chad Davis, ο ιδρυτής της μπάντας, που παίζει σε αυτόν τον δίσκο όλα τα όργανα, είναι εξάλλου αρκετά "χωμένος" σε τέτοια θέματα. Ο τραγουδιάρης Phil Swanson έχει μια αρκετά ζεστή φωνή με ένα όμορφο "τρεμούλιασμα/vibrato" που συντείνει στη δημιουργία ζόφους. :dfinger: Το σημαντικό είναι όμως ότι οι συνθέσεις φαίνεται να έχουν δουλευθεί αρκετά πριν καταλήξουν για ηχογράφηση. Το "The Grim Reality" (http://www.youtube.com/watch?v=mnihLpeaOqU) για παράδειγμα είναι ζόρικο κιθαριστικό heavy/doom, έτσι ακριβώς όπως πρέπει να παίζεται το είδος! Η μπάντα δεν εμφανίζεται φειδωλή στα riffs κι αυτό γίνεται διακριτό ήδη από το εναρκτήριο "Call to Satan". Ο δίσκος δεν μου φαίνεται ότι κάνει κάποια ιδιαίτερη "κοιλιά" σε κάποιο σημείο του, αντιθέτως κυλάει ευχάριστα και τα περισσότερα κομμάτια, αν όχι όλα, διαθέτουν πληθώρα αλλαγών. Πέρα από το κομμάτι που αναφέρθηκε γουστάρω πολύ και το άσμα "Allowance of Sin" με το γαμάτο μεσαίο μέρος του, καθώς και το καταληκτικό "Mssing Girl". :dfinger:
Δεν είναι το νέο "Be Forewarned", αλλά παρόλα αυτά είναι ένα full-length με πολλή αγάπη για τον ήχο και με κάποιες δυνατές κομματάρες. 8-)
DOOM
Λοιπόν, σήμερα με έναν πολύ καλό φίλο με τον οποίο κάνουμε τιτάνιες -αυστηρά- μεταλλοσυζητήσεις καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι μια αδιάφορη/κοινότοπη/κακή ντουμιά φέρει μικρότερες διαφορές από ένα all-time classic του είδους σε σύγκριση με τις διαφορές που έχει ένα κακό power σε σύγκριση με ένα διαχρονικό διαμάντι της ίδιας μουσικής. Δεν ξέρω εάν οι ντουμο-ακροατές του όμορφου φόρο μας συμφωνήσουν, εντούτοις μου φαίνεται μια αρκετά λογική διατύπωση..
Λοιπόν, το ερώτημα που εγείρεται είναι το εξής: τί συνέπειες έχει για τον χώρο του doom αυτό το στοιχείο, το γεγονός δηλαδή ότι μπορείς να "εξαπατήσεις" τον ακροατή με μια επίφαση (οκ)καλτίλας, ντουμίλας και σαμπαθίλας; Νομίζω ότι η απάντηση είναι ότι το heavy/doom τον τελευταίο καιρό σαν να έχει επαναπαυθεί λιγάκι, τουλάχιστον ορισμένες φορές, και να μην προσπαθεί να δημιουργήσει πραγματικά ριφάρες, αλλά αντίθετα να μένει προσκολλημένο στα "φτηνά τρικ" που προανέφερα. Για να το κάνω λιανά: άκουγες βρε παιδί μου ένα Witchfinder General (http://www.youtube.com/watch?v=cuweBceovrk) κάποτες και σε συνέπαιρνε η πώρωση, οι ριφάρες, το συναίσθημα και δεν σκεφτόσουν ούτε πού ηχογραφήθηκε ο δίσκος ούτε εάν είχαν κάποιον μεγάλο τραγουδισταρά guest σε κάποιο κομμάτι ούτε τίποτα σχετικό. Αρκούσε η μουσική. :dfinger:
Λοιπόν, σίγουρα υποδεέστερο του "Death Penalty", πλην όμως αξιοσημείωτα ενδιαφέρον δισκίο, είναι το ντεμπούτο των Αμερικανών Hour of 13. Τίγκα οκκαλτίλα και σατανίλα παρευλάνουν από τα ηχεία με το που πατάς το play. Ο Chad Davis, ο ιδρυτής της μπάντας, που παίζει σε αυτόν τον δίσκο όλα τα όργανα, είναι εξάλλου αρκετά "χωμένος" σε τέτοια θέματα. Ο τραγουδιάρης Phil Swanson έχει μια αρκετά ζεστή φωνή με ένα όμορφο "τρεμούλιασμα/vibrato" που συντείνει στη δημιουργία ζόφους. :dfinger: Το σημαντικό είναι όμως ότι οι συνθέσεις φαίνεται να έχουν δουλευθεί αρκετά πριν καταλήξουν για ηχογράφηση. Το "The Grim Reality" (http://www.youtube.com/watch?v=mnihLpeaOqU) για παράδειγμα είναι ζόρικο κιθαριστικό heavy/doom, έτσι ακριβώς όπως πρέπει να παίζεται το είδος! Η μπάντα δεν εμφανίζεται φειδωλή στα riffs κι αυτό γίνεται διακριτό ήδη από το εναρκτήριο "Call to Satan". Ο δίσκος δεν μου φαίνεται ότι κάνει κάποια ιδιαίτερη "κοιλιά" σε κάποιο σημείο του, αντιθέτως κυλάει ευχάριστα και τα περισσότερα κομμάτια, αν όχι όλα, διαθέτουν πληθώρα αλλαγών. Πέρα από το κομμάτι που αναφέρθηκε γουστάρω πολύ και το άσμα "Allowance of Sin" με το γαμάτο μεσαίο μέρος του, καθώς και το καταληκτικό "Mssing Girl". :dfinger:
Δεν είναι το νέο "Be Forewarned", αλλά παρόλα αυτά είναι ένα full-length με πολλή αγάπη για τον ήχο και με κάποιες δυνατές κομματάρες. 8-)
DOOM