GuardianOfIvorytower
31-01-2011, 23:50
Mekong Delta - Wanderer on the Edge of Time
Aaarrg Records, June 2010
http://www.metal-archives.com/images/2/7/0/1/270182.jpg
1. Intro - Concert Guitar
2. Ouverture
3. "A certain fool" (Le Fou) // Movement 1
4. Interlude 1 - Group
5. "The 5th element" (Le Bateleur) // Movement 2
6. Interlude 2 - Group
7. "The Apocalypt - World in shards" (La Maison Dieu // Movement 3
8. Interlude 3 - Concert Guitar
9. "King with broken crown" (Le Diable) // Movement 4
10. Intermezzo (instrumental) // Movement 5
11. Interlude 4 - Group
12. "Affection" (L'Amoureux) // Movement 6
13. Interlude 5 - Group
14. "Mistaken Truth" (Le Hérétique) // Movement 7
15. Finale
Λοιπόν, αυτό εδώ είναι μεγάλη δισκάρα. Δε λέει να ξεκολλήσει από τον player πάνω από μία βδομάδα. Ο Ralph Hubert πιστεύω μεγαλούργησε και πάλι, και του αξίζουν συγχαρητήρια. Θεωρώ ότι η νέα αυτή κυκλοφορία των Γερμανών είναι ένα σκαλί επάνω από το προηγούμενο ”Lurking Fear” του 2007, της πρώτης δηλαδή κυκλοφορίας της μπάντας μετά από πάρα πολλά χρόνια.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Το εξώφυλλο σε προηδεάζει πολύ θετικά για το περιεχόμενο, παραπέποντας σε παλιότερες κυκλοφορίες του γκρουπ και όντας και πάρα πολύ ωραίο. Ο δίσκος έχει σαφώς καλύτερη παραγωγή από τον προηγούμενο - κάποιοι είχαν πει ότι αυτό αποτελούσε μελανό σημείο του, ίσως έχουν ένα point, αν και προσωπικά δεν με ενοχλέι τόσο πολύ όσο άλλους. Αλλά το μεγάλο του ατού είναι η απίστευτη ποικιλία που προσφέρει. Πραγματικά, νομίζω ότι τα έχει όλα. Αυτό αντικατοπρίζεται και στα πολλά τραγούδια του δίσκου. Μη σας τρομάζει ο αριθμός τους, το μεγαλύτερο διαρκεί έξι και κάτι λεπτά, και υπάρχουν – όπως δηλώνουν και οι τίτλοι – πολλά ιντερλούδια και γενικότερα πολλά σύντομα instrumental.
Επανέρχομαι στην ποικιλία. Ο δίσκος κοιλάει απίστευτα γρήγορα, έχω βρεθεί πολλές να αναρωτιέμαι: “μα πότε τελείωσε πάλι?”, και δεν κουράζει καθόλου. Και ναι, σίγουρα η μουσική που μας έχουν συνηθίσει οι Γερμανοί δεν μπορέι σε καμία περίπτωση να χαρακτηριστεί απλή και έυπεπτη – και δεν είναι -, αλλά είναι έτσι δομημένος ώστε να μη σε κουράζει. Υπέροχες εναλλαγές ρυθμών, μελωδιών, διάθεσης – η επιθετικότητα αντικαθίσταται από την πιο ήρεμη μελωδία και τούμπαλιν. Ο Martin Lemar μπορεί να μην τραγουδάει πολύ – μόνο σε 6 τραγούδια – αλλά έχει κάνει πολύ καλή δουλειά, είνια τρομερά εκφραστικός και νομίζω έχει ταιριάξει απόλυτα με αυτό που θέλει να μας παρουσιάσει ο αγαπητός Ralph Hubert. Φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για τεχνική, η μπάντα του δίνει και καταλαβαίνει όποτε της το επιτρέπουν οι συνθέσεις, είναι λες και περιμένουν να μπει το γρήγορο σημείο / κομμάτι για να ξεσπάσουν. Υπάρχει και ορχήστρα που συνοδεύει τη πάντα, όχι συνέχεια, αλλά σε καίρια σημεία και δένει και αυτή πολύ καλά με τη μπάντα.
Υπάρχει και κάτι άλλο που πιστεύω προσθέτει στο δίσκο κύρος. Μπορείς να διακρίνεις στοιχεία από πολλές προγούμενες δουλειές τους, χωρίς να αντιγράφουν βέβαια. Τα ορχηστρικά μέρη παραπέμπουν στο “Pictures at an Exhibition”, τραγούδια όπως το εκπληκτικό “A certain fool” στο “Visions Fugitives”, ενώ άλλα σε παλιότερες κυκλοφορίες (“Kaleidoscope”, “Dances of Death”).
Τι άλλο να πω, μου έχει κάνει μεγάλη εντύπωση ο δίσκος και τον ακούω καθημερινά, και συνέχεια θέλω και άλλο. Ακούστε οι ενδιαφερόμενοι και πείτε, ξέρω ότι και η λατρεία ο JDM γουστάρει και αυτός πολύ.
Aaarrg Records, June 2010
http://www.metal-archives.com/images/2/7/0/1/270182.jpg
1. Intro - Concert Guitar
2. Ouverture
3. "A certain fool" (Le Fou) // Movement 1
4. Interlude 1 - Group
5. "The 5th element" (Le Bateleur) // Movement 2
6. Interlude 2 - Group
7. "The Apocalypt - World in shards" (La Maison Dieu // Movement 3
8. Interlude 3 - Concert Guitar
9. "King with broken crown" (Le Diable) // Movement 4
10. Intermezzo (instrumental) // Movement 5
11. Interlude 4 - Group
12. "Affection" (L'Amoureux) // Movement 6
13. Interlude 5 - Group
14. "Mistaken Truth" (Le Hérétique) // Movement 7
15. Finale
Λοιπόν, αυτό εδώ είναι μεγάλη δισκάρα. Δε λέει να ξεκολλήσει από τον player πάνω από μία βδομάδα. Ο Ralph Hubert πιστεύω μεγαλούργησε και πάλι, και του αξίζουν συγχαρητήρια. Θεωρώ ότι η νέα αυτή κυκλοφορία των Γερμανών είναι ένα σκαλί επάνω από το προηγούμενο ”Lurking Fear” του 2007, της πρώτης δηλαδή κυκλοφορίας της μπάντας μετά από πάρα πολλά χρόνια.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Το εξώφυλλο σε προηδεάζει πολύ θετικά για το περιεχόμενο, παραπέποντας σε παλιότερες κυκλοφορίες του γκρουπ και όντας και πάρα πολύ ωραίο. Ο δίσκος έχει σαφώς καλύτερη παραγωγή από τον προηγούμενο - κάποιοι είχαν πει ότι αυτό αποτελούσε μελανό σημείο του, ίσως έχουν ένα point, αν και προσωπικά δεν με ενοχλέι τόσο πολύ όσο άλλους. Αλλά το μεγάλο του ατού είναι η απίστευτη ποικιλία που προσφέρει. Πραγματικά, νομίζω ότι τα έχει όλα. Αυτό αντικατοπρίζεται και στα πολλά τραγούδια του δίσκου. Μη σας τρομάζει ο αριθμός τους, το μεγαλύτερο διαρκεί έξι και κάτι λεπτά, και υπάρχουν – όπως δηλώνουν και οι τίτλοι – πολλά ιντερλούδια και γενικότερα πολλά σύντομα instrumental.
Επανέρχομαι στην ποικιλία. Ο δίσκος κοιλάει απίστευτα γρήγορα, έχω βρεθεί πολλές να αναρωτιέμαι: “μα πότε τελείωσε πάλι?”, και δεν κουράζει καθόλου. Και ναι, σίγουρα η μουσική που μας έχουν συνηθίσει οι Γερμανοί δεν μπορέι σε καμία περίπτωση να χαρακτηριστεί απλή και έυπεπτη – και δεν είναι -, αλλά είναι έτσι δομημένος ώστε να μη σε κουράζει. Υπέροχες εναλλαγές ρυθμών, μελωδιών, διάθεσης – η επιθετικότητα αντικαθίσταται από την πιο ήρεμη μελωδία και τούμπαλιν. Ο Martin Lemar μπορεί να μην τραγουδάει πολύ – μόνο σε 6 τραγούδια – αλλά έχει κάνει πολύ καλή δουλειά, είνια τρομερά εκφραστικός και νομίζω έχει ταιριάξει απόλυτα με αυτό που θέλει να μας παρουσιάσει ο αγαπητός Ralph Hubert. Φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για τεχνική, η μπάντα του δίνει και καταλαβαίνει όποτε της το επιτρέπουν οι συνθέσεις, είναι λες και περιμένουν να μπει το γρήγορο σημείο / κομμάτι για να ξεσπάσουν. Υπάρχει και ορχήστρα που συνοδεύει τη πάντα, όχι συνέχεια, αλλά σε καίρια σημεία και δένει και αυτή πολύ καλά με τη μπάντα.
Υπάρχει και κάτι άλλο που πιστεύω προσθέτει στο δίσκο κύρος. Μπορείς να διακρίνεις στοιχεία από πολλές προγούμενες δουλειές τους, χωρίς να αντιγράφουν βέβαια. Τα ορχηστρικά μέρη παραπέμπουν στο “Pictures at an Exhibition”, τραγούδια όπως το εκπληκτικό “A certain fool” στο “Visions Fugitives”, ενώ άλλα σε παλιότερες κυκλοφορίες (“Kaleidoscope”, “Dances of Death”).
Τι άλλο να πω, μου έχει κάνει μεγάλη εντύπωση ο δίσκος και τον ακούω καθημερινά, και συνέχεια θέλω και άλλο. Ακούστε οι ενδιαφερόμενοι και πείτε, ξέρω ότι και η λατρεία ο JDM γουστάρει και αυτός πολύ.