GuardianOfIvorytower
24-10-2010, 21:04
Πρώτη εξόρμηση για μένα στο Würzburg για το doom festival που διοργανώνεται εκεί τα τελευταία 2 χρόνια περίπου, αφού δεν κατάφερα να πάω στο προηγούμενο το Φλεβάρη. Και φυσικά θα πω ότι άξιζε πάρα πολύ η εμπειρία και η όλη επιχείρηση. Η αναμενόμενη ταλαιπωρία και κούραση εξανεμίστηκε στο βραδινό τρένο του γυρισμού για τη Βιέννη.
Μία μισάωρη καθυστέρηση στο τρένο μας στέρησε την ευκαιρία να δούμε τη δεύτερη μπάντα της μέρας, οπότε περνάμε κατευθείαν στην Τρίτη, τους Χιλιανούς Procession. Ε τι να πω, οι άνθρωποι το κατέχουν το doom metal άθλημα, ιδίως ο τραγουδιστής / κιθαρίστας της μπάντας Felipe. Και φωνάρα έχει που ταιριάζει απόλυτα με τη μουσική του και γενικά μεγάλη μορφή, αλλά και doom metal οπαδός (εθεάθηκε αργότερα ανάμεσα στο κοινό να τραγουδά σε αρκετές στιγμές, και κάποια στιγμή ο Lowe του πρότεινε το μικρόφωνο). Όποιος έχει ακούσει το The Cult of Disease EP μπορεί να φανταστεί τι ακολούθησε: 45 λεπτά ατόφιου και πορωτικού doom metal, πολύ υψηλού επιπέδου. 3 καινούρια κομμάτια, στο ίδιο ύφος με τα κομμάτια του EP, και τα “Raven of Disease”, “Like a Plague upon the Earth” και “The Road to the Gravegarden”. Χαμός από κάτω για τους γνώστες της μπάντας και η καλύτερη αρχή για το φεστιβάλ.
Επόμενοι ήταν οι ντόπιοι Mirror of Deception. Παλιές καραβάνες αυτοί, υπάρχουν από τις αρχές της δεκαετίας του 90, αν και επίσημες κυκλοφορίες υπάρχουν τα τελευταία δέκα χρόνια περίπου, 4 δίσκοι σύνολο. Μετά την πρόσφατη αποχώρηση του τραγουδιστή τα φωνητικά πλέον τα έχει αναλάβει ο κιθαρίστας, με βοήθειες από τον drummer της μπάντας. Μεγάλο βάρος δόθηκε στο πολύ πρόσφατο “A Smouldering Fire”, από όπου ακούστηκαν τα “The Riven Tree”, “Unforeseen”, “Souljourner” και άλλο ένα, καθώς και άλλα 2-3 παλιότερα, έκλεισαν δε με ένα πάρα πολύ καλό από το “Shards” (τίτλος μου διαφεύγει). Πολύ καλοί και αυτοί, είχαν και την υποστήριξη αρκετών στο κοινό, άλλα 45 λεπτά επικού doom metal κύλισαν πάρα πολύ ωραία.
Είχα ακούσει πολλά για τις ζωντανές εμφανίσεις των Σουηδών Griftegard που ακολούθησαν, πολλά υετικά σχόλια σε υπερυετικό βαθμό κιόλας, και είχα μεγάλη περιέργεια για την εμφάνιση τους. Τελικά, δεν είχαν άδικο. Η εμφάνισή τους χαλαρά περιγράφεται με όρους όπως μυσταγωγία, τελετουργία και άλλα τέτοια σχετικά. Κατάφεραν να δημιουργήσουν απίστευτη ατμόσφαιρα, που σε καθήλωνε από την πρώτη στιγμή. Άψογοι. Παρόλο που η μουσική τους δε χαρακτηρίζεται εύκολη για να απαραχτεί ζωντανά, αυτοί το κατάφεραν με τον ιδανικότερο τρόπο. Πρέπει κάποιος να τους δει για να καταλάβει ακριβώς τι εννοώ. Έπαιξαν και αυτοί ένα καινούριο, το “Wedded To Grief” από το 7’’ με τους Count Raven, από το ντεμπούτο τους τα “Charles Taze Russell” και “Punishment & Ordeal” και τέλος το “Paul Gustave Doré” από το EP τους. Άψογοι!
Επόμενοι οι Αμερικανοί Jex Thoth. Ευχάριστη έκπληξη βασικά. Είχα ακούσει ελάχιστα πράγματα από αυτούς, καλούληδες μου φάνηκαν. Αλλά ζωντανά ήταν σαφώς καλύτεροι. Βασικά τη μισή τους επιτυχία τη χρωστάνε στην τραουδίστρια τους. Frontwoman με όλη την έννοια της λέξης. Υπερκινητική η τύπισσα, να λικνίζεται συνέχεια στο ρυθμό της μουσικής, μία παράσταση από μόνη της. Η μουσική τους έχει πολλές πινελιές από (και μία γενικότερη αισθητική) 70s. Χωρίς να είναι τελείως του γούστου μου, δεν μπορώ να πω ότι βαρέθηκα όσο έπαιξαν, αντιθέτως. Ήταν μία διαφορετική πινελιά στη βραδιά θα έλεγα, αρκετά ενδιαφέρουσα.
Ωραία όλα αυτά μέχρι εδώ, αλλά αυτό που ακολούθησε δεν το περίμενα ούτε στα πιο αισιόδοξα όνειρα μου. Sorcerer αγαπητοί μου, και η πρώτη πραγματική ισωπέδωση της βραδιάς. Η φωνή του Anders Engberg ήταν αψεγάδιαστη, σαν να μην είχε περάσει ούτε μία ημέρα από την κυκλοφορία του δίσκου τους πίσω στο 1995. Όλη η μπάντα βέβαια έπαιξε άψογα, και τα κομμάτια αποδώθηκαν καταπληκτικά. Πάρτε setlist:
• Born with Fear
• Northern Seas
• Queen in Black
• The Battle
• Dark Ages (το οποίο δυστηχώς δεν έπαιξαν ενώ ήταν στο setlist)
• Inquisition
• The Sorcerer
Ακόμα δεν μπορώ να συνέλθω. Χαμός και στο κοινό από κάτω, με ορισμένους να τραγουδάνε κάθε στίχο και η μπάντα να μη το πιστεύει (όπως μου είπε και αργότερα ο τραγουδιστής). Μπράβο τους. Τετοια εμφάνιση δεν την περίμενα. Τέλειοι!
Ας με αυγχωρέσει ο αγαπητός Victor Griffin, αλλά τους Place of Skulls που ακολούθησαν τους είδα από μακρυά. Το διάλλειμα κρίθηκε απαραίτητο για φαγητό, για τα τελευταία ψώνια, για αρκετές ανάσες και να μαζέψουμε λίγο τα μυαλά μας. Δυστηχώς είχαν και την ατυχία να παίζουν μετά τους Sorcerer, οπότε καταλαβαίνετε...η μουσική βέβαια δεν ακουγόταν άσχημη απο μακρυά, ενδιαφέρουσα περισσότερο, αλλά δυνάμεις δεν υπήρχαν για προσεκτικότερη ακρόαση. Αρκετοί βέβαια στο κοινό το διασκέδασαν αρκετά, παρόλα και τα τεχνικά προβλήματα που είχε η μπάντα στην αρχή. Υπόσχομαι πάντως να τους δώσω μία κανονική ευκαιρία κάποια στιγμή.
Οι έταιροι παππούδες της βραδιάς Iron Man, στη μισή εμφάνισή τους που είδα (έπρεπε να βγω λίγο έξω για να κανονίσω ορισμένα πράγματα) δεν μου είπαν κάτι ιδιαίτερο, λυπάμαι...Βέβαια, πρέπει να ομολογήσω ότι όλα τα μέλη της μπάντας αποτελούν ξεχωριστές μορφές, ένας και ένας όλοι τους...και επίσης, πρέπει να είναι από τις ελάχιστες μπάντες με 2 έγχρωμους μουσικούς στο μέταλ χώρο (τώρα μόνο οι Suffocation μου έρχονται στο μυαλό). Και πάλι το κοινό έδειχνε μα απολαμβάνει τη μουσική, εμείς στεκόμασταν λίγο πιο πίσω και περιμέναμε να τελείωσουν περισσότερο. Όπως και να το κάνουμε, η προσμονή για τους headliners ήταν μεγάλη, οπότε μπορώ να αδικώ λίγο και την μπάντα.
Όπως και να έχει, η ώρα πέρασε, και στις 23:30 ήταν όλα έτοιμα για την έταιρη ισοπέδωση της βραδιάς. Solitude Aeturnus για την επόμενη μιάμιση ώρα. Επιτέλους τους βλέπω ζωντανά μετά από τόσα χρόνια αναμονής. Το μπάσιμο στις πρώτες σειρές επιβάλλεται θα έλεγα, και δεν αφήνουμε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Η μπάντα έπαιξε απλά τέλεια. Το μόνο αρνητικό κάποιο πρόβλημα με το μικρόφωνο του Lowe, που, ιδίως στην αρχή, ακουγόταν ελάχιστα. Από κει και πέρα, όλα απίστευτα. Ενέργεια απίστευτη από τον Perez, ο Lowe φοβερές γκριμάτσες, απλός και λιτός, οι υπόλοιποι τρεις μουσικοί άψογοι. Φοβερή ατμόσφαιρα και συναισθήματα. Τραγούδια? Το ένα καλύτερο από το άλλο:
• Pawns Of Anger
• Destiny Falls To Ruin
• Sightless
• It Came Upon One Night
• Days Of Prayer
• Eternal
• Mirror Of Sorrow
• Where Angels Dare To Tread
• Mental Pictures
• Haunting The Obscure
• Waiting For The Light
• Seeds Of The Desolate
• Falling
• Scent of Death
Τι να λέμε τώρα, epic doom σεμινάριο. Μπράβο στη μπάντα που συνεχίζει να βγάζει τέτοια ενέργεια πάνω στη σκηνή μετά από όλα αυτά τα χρόνια. Απόλαυσα κάθε στιγμή της εμφάνισής τους, παρόλο το θέμα με τα φωνητικά (η κούραση φυσικά εξαφανίζεται όταν βλέπεις τέτοια πράγματα στη σκηνή...)...ρε γαμώτο, θέλω κιόλας να τους ξαναδώ
Απολογισμός: άψογα περάσαμε, έκανα αρκετά και ενδιαφέρουσα ψώνια, είδα φίλους από Ελλάδα, ήπιαμε τις μπύρες μας, γνώρισα και άτομα, στο επόμενο είμαι ήδη εκεί (εισητήριο έχει αγοραστεί). Αυτά.
PS: φωτογραφίες αργότερα ή από αύριο...
Μία μισάωρη καθυστέρηση στο τρένο μας στέρησε την ευκαιρία να δούμε τη δεύτερη μπάντα της μέρας, οπότε περνάμε κατευθείαν στην Τρίτη, τους Χιλιανούς Procession. Ε τι να πω, οι άνθρωποι το κατέχουν το doom metal άθλημα, ιδίως ο τραγουδιστής / κιθαρίστας της μπάντας Felipe. Και φωνάρα έχει που ταιριάζει απόλυτα με τη μουσική του και γενικά μεγάλη μορφή, αλλά και doom metal οπαδός (εθεάθηκε αργότερα ανάμεσα στο κοινό να τραγουδά σε αρκετές στιγμές, και κάποια στιγμή ο Lowe του πρότεινε το μικρόφωνο). Όποιος έχει ακούσει το The Cult of Disease EP μπορεί να φανταστεί τι ακολούθησε: 45 λεπτά ατόφιου και πορωτικού doom metal, πολύ υψηλού επιπέδου. 3 καινούρια κομμάτια, στο ίδιο ύφος με τα κομμάτια του EP, και τα “Raven of Disease”, “Like a Plague upon the Earth” και “The Road to the Gravegarden”. Χαμός από κάτω για τους γνώστες της μπάντας και η καλύτερη αρχή για το φεστιβάλ.
Επόμενοι ήταν οι ντόπιοι Mirror of Deception. Παλιές καραβάνες αυτοί, υπάρχουν από τις αρχές της δεκαετίας του 90, αν και επίσημες κυκλοφορίες υπάρχουν τα τελευταία δέκα χρόνια περίπου, 4 δίσκοι σύνολο. Μετά την πρόσφατη αποχώρηση του τραγουδιστή τα φωνητικά πλέον τα έχει αναλάβει ο κιθαρίστας, με βοήθειες από τον drummer της μπάντας. Μεγάλο βάρος δόθηκε στο πολύ πρόσφατο “A Smouldering Fire”, από όπου ακούστηκαν τα “The Riven Tree”, “Unforeseen”, “Souljourner” και άλλο ένα, καθώς και άλλα 2-3 παλιότερα, έκλεισαν δε με ένα πάρα πολύ καλό από το “Shards” (τίτλος μου διαφεύγει). Πολύ καλοί και αυτοί, είχαν και την υποστήριξη αρκετών στο κοινό, άλλα 45 λεπτά επικού doom metal κύλισαν πάρα πολύ ωραία.
Είχα ακούσει πολλά για τις ζωντανές εμφανίσεις των Σουηδών Griftegard που ακολούθησαν, πολλά υετικά σχόλια σε υπερυετικό βαθμό κιόλας, και είχα μεγάλη περιέργεια για την εμφάνιση τους. Τελικά, δεν είχαν άδικο. Η εμφάνισή τους χαλαρά περιγράφεται με όρους όπως μυσταγωγία, τελετουργία και άλλα τέτοια σχετικά. Κατάφεραν να δημιουργήσουν απίστευτη ατμόσφαιρα, που σε καθήλωνε από την πρώτη στιγμή. Άψογοι. Παρόλο που η μουσική τους δε χαρακτηρίζεται εύκολη για να απαραχτεί ζωντανά, αυτοί το κατάφεραν με τον ιδανικότερο τρόπο. Πρέπει κάποιος να τους δει για να καταλάβει ακριβώς τι εννοώ. Έπαιξαν και αυτοί ένα καινούριο, το “Wedded To Grief” από το 7’’ με τους Count Raven, από το ντεμπούτο τους τα “Charles Taze Russell” και “Punishment & Ordeal” και τέλος το “Paul Gustave Doré” από το EP τους. Άψογοι!
Επόμενοι οι Αμερικανοί Jex Thoth. Ευχάριστη έκπληξη βασικά. Είχα ακούσει ελάχιστα πράγματα από αυτούς, καλούληδες μου φάνηκαν. Αλλά ζωντανά ήταν σαφώς καλύτεροι. Βασικά τη μισή τους επιτυχία τη χρωστάνε στην τραουδίστρια τους. Frontwoman με όλη την έννοια της λέξης. Υπερκινητική η τύπισσα, να λικνίζεται συνέχεια στο ρυθμό της μουσικής, μία παράσταση από μόνη της. Η μουσική τους έχει πολλές πινελιές από (και μία γενικότερη αισθητική) 70s. Χωρίς να είναι τελείως του γούστου μου, δεν μπορώ να πω ότι βαρέθηκα όσο έπαιξαν, αντιθέτως. Ήταν μία διαφορετική πινελιά στη βραδιά θα έλεγα, αρκετά ενδιαφέρουσα.
Ωραία όλα αυτά μέχρι εδώ, αλλά αυτό που ακολούθησε δεν το περίμενα ούτε στα πιο αισιόδοξα όνειρα μου. Sorcerer αγαπητοί μου, και η πρώτη πραγματική ισωπέδωση της βραδιάς. Η φωνή του Anders Engberg ήταν αψεγάδιαστη, σαν να μην είχε περάσει ούτε μία ημέρα από την κυκλοφορία του δίσκου τους πίσω στο 1995. Όλη η μπάντα βέβαια έπαιξε άψογα, και τα κομμάτια αποδώθηκαν καταπληκτικά. Πάρτε setlist:
• Born with Fear
• Northern Seas
• Queen in Black
• The Battle
• Dark Ages (το οποίο δυστηχώς δεν έπαιξαν ενώ ήταν στο setlist)
• Inquisition
• The Sorcerer
Ακόμα δεν μπορώ να συνέλθω. Χαμός και στο κοινό από κάτω, με ορισμένους να τραγουδάνε κάθε στίχο και η μπάντα να μη το πιστεύει (όπως μου είπε και αργότερα ο τραγουδιστής). Μπράβο τους. Τετοια εμφάνιση δεν την περίμενα. Τέλειοι!
Ας με αυγχωρέσει ο αγαπητός Victor Griffin, αλλά τους Place of Skulls που ακολούθησαν τους είδα από μακρυά. Το διάλλειμα κρίθηκε απαραίτητο για φαγητό, για τα τελευταία ψώνια, για αρκετές ανάσες και να μαζέψουμε λίγο τα μυαλά μας. Δυστηχώς είχαν και την ατυχία να παίζουν μετά τους Sorcerer, οπότε καταλαβαίνετε...η μουσική βέβαια δεν ακουγόταν άσχημη απο μακρυά, ενδιαφέρουσα περισσότερο, αλλά δυνάμεις δεν υπήρχαν για προσεκτικότερη ακρόαση. Αρκετοί βέβαια στο κοινό το διασκέδασαν αρκετά, παρόλα και τα τεχνικά προβλήματα που είχε η μπάντα στην αρχή. Υπόσχομαι πάντως να τους δώσω μία κανονική ευκαιρία κάποια στιγμή.
Οι έταιροι παππούδες της βραδιάς Iron Man, στη μισή εμφάνισή τους που είδα (έπρεπε να βγω λίγο έξω για να κανονίσω ορισμένα πράγματα) δεν μου είπαν κάτι ιδιαίτερο, λυπάμαι...Βέβαια, πρέπει να ομολογήσω ότι όλα τα μέλη της μπάντας αποτελούν ξεχωριστές μορφές, ένας και ένας όλοι τους...και επίσης, πρέπει να είναι από τις ελάχιστες μπάντες με 2 έγχρωμους μουσικούς στο μέταλ χώρο (τώρα μόνο οι Suffocation μου έρχονται στο μυαλό). Και πάλι το κοινό έδειχνε μα απολαμβάνει τη μουσική, εμείς στεκόμασταν λίγο πιο πίσω και περιμέναμε να τελείωσουν περισσότερο. Όπως και να το κάνουμε, η προσμονή για τους headliners ήταν μεγάλη, οπότε μπορώ να αδικώ λίγο και την μπάντα.
Όπως και να έχει, η ώρα πέρασε, και στις 23:30 ήταν όλα έτοιμα για την έταιρη ισοπέδωση της βραδιάς. Solitude Aeturnus για την επόμενη μιάμιση ώρα. Επιτέλους τους βλέπω ζωντανά μετά από τόσα χρόνια αναμονής. Το μπάσιμο στις πρώτες σειρές επιβάλλεται θα έλεγα, και δεν αφήνουμε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Η μπάντα έπαιξε απλά τέλεια. Το μόνο αρνητικό κάποιο πρόβλημα με το μικρόφωνο του Lowe, που, ιδίως στην αρχή, ακουγόταν ελάχιστα. Από κει και πέρα, όλα απίστευτα. Ενέργεια απίστευτη από τον Perez, ο Lowe φοβερές γκριμάτσες, απλός και λιτός, οι υπόλοιποι τρεις μουσικοί άψογοι. Φοβερή ατμόσφαιρα και συναισθήματα. Τραγούδια? Το ένα καλύτερο από το άλλο:
• Pawns Of Anger
• Destiny Falls To Ruin
• Sightless
• It Came Upon One Night
• Days Of Prayer
• Eternal
• Mirror Of Sorrow
• Where Angels Dare To Tread
• Mental Pictures
• Haunting The Obscure
• Waiting For The Light
• Seeds Of The Desolate
• Falling
• Scent of Death
Τι να λέμε τώρα, epic doom σεμινάριο. Μπράβο στη μπάντα που συνεχίζει να βγάζει τέτοια ενέργεια πάνω στη σκηνή μετά από όλα αυτά τα χρόνια. Απόλαυσα κάθε στιγμή της εμφάνισής τους, παρόλο το θέμα με τα φωνητικά (η κούραση φυσικά εξαφανίζεται όταν βλέπεις τέτοια πράγματα στη σκηνή...)...ρε γαμώτο, θέλω κιόλας να τους ξαναδώ
Απολογισμός: άψογα περάσαμε, έκανα αρκετά και ενδιαφέρουσα ψώνια, είδα φίλους από Ελλάδα, ήπιαμε τις μπύρες μας, γνώρισα και άτομα, στο επόμενο είμαι ήδη εκεί (εισητήριο έχει αγοραστεί). Αυτά.
PS: φωτογραφίες αργότερα ή από αύριο...