hello_earth
28-09-2010, 00:49
λοιπόν, είναι απο τα έβερ έβερ αγαπημένα μου βιβλία και αναρωτιόμουν αν το έχει διαβάσει κανεις άλλος εδωπέρα και τι άποψη έχει. έχει κυκλοφορήσει και σαν μέρος του fantasy masterworks, εκείνης της ωραίας σειράς (τι θα κάναμε αν δεν έβγαινε..?)
θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει κάποιος σαν βιβλίο που γενικά συνορεύει στο μαγικό ρεαλισμό, απο την μεριά της φανταστικής λογοτεχνίας όμως.. και είναι πολυ πολύ ρομαντικό, και γραμμένο με πολύ όμορφο στυλ, έχει πολλές ιστορίες-μέσα-στην-ιστορία.. απο μακριά πλέον το βλέπω σαν κάτι που μπορεί να έγραφε κανείς περιγράφοντας ενα όνειρο.. και είναι φωτεινό........
δεν έχει τέρατα και μπλα μπλα.. έχει little people, αλλά και πάλι, μιλάει πιο πολύ για ανθρώπους σαν και μας που ζούν τις ζωές τους, και μάλιστα σε πιο σπιτικό ριθμό..
είναι μάλλον όλα όσα μπορω να πω.. μου έχει μείνει τόσο πολύ σαν ατμόσφαιρα αυτό το βιβλίο που πλέον δεν θυμάμαι την λεπτομέρεια.. έχει πολλές περιγραφές.. έχει μνήμη, έχει φθινόπορο, έχει ερωτευμένους ανθρώπους - ένα σκινηκό πο μου έχει μείνει είναι να περιγράφει η κοπέλα ενα όνειρο που έβλεπε, νομίζω, με ενα ουράνιο τόξο που ήθελε να πάει και να σταθεί μέσα στον κύκλο που συναντά το τόξο την γή, και δεν μπορούσε φυσικά να το φτάσει με τίποτα.. και τελικά βρήκε τον τρόπο, και ο τρόπος ήταν να μην πηγαίνει ΠΡΟΣ αυτό, αλλά να φεύγει απο αυτό (πολύ φιλοσοφιμένο τώρα που το σκέφτομαι..).. και γενικά έχει κάτι τέτοιες ιστοριούλες και περιγραφές, και περιστατικά φανταστικά και μη απο ζωές μιας οικογένειας.. δεν είναι τυχαίο που στην αρχή έχει ενα μικρό απόσπασμα απο βιβλίο της Flora Thompson που νομίζω έγραφε γενικά για rural ζωή.. και το απόσπασμα (ψυχάκικο) πάει:
A little later, remembering man's earthly origin, 'dust thou art and to dust thou shalt return', they liked to fancy themselves bubbles of earth. When alone in the fields, with no one to see them, they would hop, skip and jump, touching the ground as lightly as possible and crying 'We are bubbles of earth! Bubbles of earth! Bubbles of earth!' - Flora Thompson, Lark Rise
Γενικά όλο το βιβλίο (που δεν είναι μικρό) έχει αυτό το ονειρικό στυλ γραφής.. και γενικά δεν υπάρχει, και δεν πιστεύω να είναι μόνο δικιά μου άποψη...
θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει κάποιος σαν βιβλίο που γενικά συνορεύει στο μαγικό ρεαλισμό, απο την μεριά της φανταστικής λογοτεχνίας όμως.. και είναι πολυ πολύ ρομαντικό, και γραμμένο με πολύ όμορφο στυλ, έχει πολλές ιστορίες-μέσα-στην-ιστορία.. απο μακριά πλέον το βλέπω σαν κάτι που μπορεί να έγραφε κανείς περιγράφοντας ενα όνειρο.. και είναι φωτεινό........
δεν έχει τέρατα και μπλα μπλα.. έχει little people, αλλά και πάλι, μιλάει πιο πολύ για ανθρώπους σαν και μας που ζούν τις ζωές τους, και μάλιστα σε πιο σπιτικό ριθμό..
είναι μάλλον όλα όσα μπορω να πω.. μου έχει μείνει τόσο πολύ σαν ατμόσφαιρα αυτό το βιβλίο που πλέον δεν θυμάμαι την λεπτομέρεια.. έχει πολλές περιγραφές.. έχει μνήμη, έχει φθινόπορο, έχει ερωτευμένους ανθρώπους - ένα σκινηκό πο μου έχει μείνει είναι να περιγράφει η κοπέλα ενα όνειρο που έβλεπε, νομίζω, με ενα ουράνιο τόξο που ήθελε να πάει και να σταθεί μέσα στον κύκλο που συναντά το τόξο την γή, και δεν μπορούσε φυσικά να το φτάσει με τίποτα.. και τελικά βρήκε τον τρόπο, και ο τρόπος ήταν να μην πηγαίνει ΠΡΟΣ αυτό, αλλά να φεύγει απο αυτό (πολύ φιλοσοφιμένο τώρα που το σκέφτομαι..).. και γενικά έχει κάτι τέτοιες ιστοριούλες και περιγραφές, και περιστατικά φανταστικά και μη απο ζωές μιας οικογένειας.. δεν είναι τυχαίο που στην αρχή έχει ενα μικρό απόσπασμα απο βιβλίο της Flora Thompson που νομίζω έγραφε γενικά για rural ζωή.. και το απόσπασμα (ψυχάκικο) πάει:
A little later, remembering man's earthly origin, 'dust thou art and to dust thou shalt return', they liked to fancy themselves bubbles of earth. When alone in the fields, with no one to see them, they would hop, skip and jump, touching the ground as lightly as possible and crying 'We are bubbles of earth! Bubbles of earth! Bubbles of earth!' - Flora Thompson, Lark Rise
Γενικά όλο το βιβλίο (που δεν είναι μικρό) έχει αυτό το ονειρικό στυλ γραφής.. και γενικά δεν υπάρχει, και δεν πιστεύω να είναι μόνο δικιά μου άποψη...