carheart
22-06-2010, 11:23
http://www.roadrunnerrecords.com/blabbermouth.net/reviewpics/danzigdethbig.jpg
Ο μέτριος δίσκος αυτού του ανθρώπου είναι ένας δίσκος που από τα 10 κομμάτια έχει τέσσερα καλά, τρία πολύ καλά και τρία θεϊκά. Καταλαβαίνοντας πως η άτοπη σύγκριση με το παρελθόν δεν θα φέρει οποιοδήποτε αποτέλεσμα σε οποιαδήποτε συζήτηση, ναι, το ξέρω πως δεν θα ξανακούσω έναν Danzig να μου γράφει ένα "Killer Wolf" ή ένα Σιστίνας, και ναι, ξέρω για ποιά albums είναι πραγματικά σημαντικός ο Danzig. Μα εδώ, μετά από έξι χρόνια τραγουδιστικής απουσίας, με το Lost Tracks of Danzig να μην πιάνεται, και το Black Aria II να μην έχει τραγούδια, αυτή τη φορά δεν ξέρω, δεν υπάρχει τραγούδι που να μην μαρέσει, έξι χρόνια απουσίας μπορεί να μην έφεραν ένα νέο Netherbound να κλείσει τα σπίτια, να θάψει τον Θανάση στα πεύκα, να περάσει την Αγγλία στην επόμενη φάση, αλλά ένα γενικό σύνολο που θέλετε όντας λιγάκι πιο hard rock, το ίδιο blues-άτο και φυσικά κατάφορα Σκοτεινό ως όφειλε ένα album του Glen Danzig, μου δίνει την εντύπωση πως ο κοντός αποφάσισε να στρωθεί αρκετό καιρό στα στούντια για να του βγουν πραγματικά καλά κομμάτια και όχι fillers. Θα μου επιτρέψετε την "αργκό", αλλά τα αργά σημεία είναι "η κάβλα η ίδια" και "πιο μεγάλη απτου αζαθώθ είναι η πούτσα σαμπαοθ". Αυτό που συζητούμε δεν είναι η επιστροφή στην εποχή που κάθε δίσκος Danzig ήταν και μεγάλο ξάφνιασμα-χτύπημα, αλλά τέτοιες "επιστροφές" μια ζωή καταστρέφουν εικόνες συγκροτημάτων, εμπνεύσεις και ουσία, ενώ εδώ υπάρχει ένας μεγάλος δίσκος που αν κάποιος γνωρίζει γιατί αγαπάει τον Danzig (εγώ ας πούμε για την Φωνή του πρωτίστως, ακούτε Black Candy και Pyre of Souls), θα βρει σίγουρα πράγματα που του έλειπαν στα αμέσως προηγούμενα. Πιστεύω θα αρέσει σε όλους όσοι αγαπούν τον κοντό. Απαραίτητο συμπλήρωμα το "Rebel Within" του Hank III που κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό, καλό καλοκαίρι παιδιά, αγάπη σε όλους!
Ο μέτριος δίσκος αυτού του ανθρώπου είναι ένας δίσκος που από τα 10 κομμάτια έχει τέσσερα καλά, τρία πολύ καλά και τρία θεϊκά. Καταλαβαίνοντας πως η άτοπη σύγκριση με το παρελθόν δεν θα φέρει οποιοδήποτε αποτέλεσμα σε οποιαδήποτε συζήτηση, ναι, το ξέρω πως δεν θα ξανακούσω έναν Danzig να μου γράφει ένα "Killer Wolf" ή ένα Σιστίνας, και ναι, ξέρω για ποιά albums είναι πραγματικά σημαντικός ο Danzig. Μα εδώ, μετά από έξι χρόνια τραγουδιστικής απουσίας, με το Lost Tracks of Danzig να μην πιάνεται, και το Black Aria II να μην έχει τραγούδια, αυτή τη φορά δεν ξέρω, δεν υπάρχει τραγούδι που να μην μαρέσει, έξι χρόνια απουσίας μπορεί να μην έφεραν ένα νέο Netherbound να κλείσει τα σπίτια, να θάψει τον Θανάση στα πεύκα, να περάσει την Αγγλία στην επόμενη φάση, αλλά ένα γενικό σύνολο που θέλετε όντας λιγάκι πιο hard rock, το ίδιο blues-άτο και φυσικά κατάφορα Σκοτεινό ως όφειλε ένα album του Glen Danzig, μου δίνει την εντύπωση πως ο κοντός αποφάσισε να στρωθεί αρκετό καιρό στα στούντια για να του βγουν πραγματικά καλά κομμάτια και όχι fillers. Θα μου επιτρέψετε την "αργκό", αλλά τα αργά σημεία είναι "η κάβλα η ίδια" και "πιο μεγάλη απτου αζαθώθ είναι η πούτσα σαμπαοθ". Αυτό που συζητούμε δεν είναι η επιστροφή στην εποχή που κάθε δίσκος Danzig ήταν και μεγάλο ξάφνιασμα-χτύπημα, αλλά τέτοιες "επιστροφές" μια ζωή καταστρέφουν εικόνες συγκροτημάτων, εμπνεύσεις και ουσία, ενώ εδώ υπάρχει ένας μεγάλος δίσκος που αν κάποιος γνωρίζει γιατί αγαπάει τον Danzig (εγώ ας πούμε για την Φωνή του πρωτίστως, ακούτε Black Candy και Pyre of Souls), θα βρει σίγουρα πράγματα που του έλειπαν στα αμέσως προηγούμενα. Πιστεύω θα αρέσει σε όλους όσοι αγαπούν τον κοντό. Απαραίτητο συμπλήρωμα το "Rebel Within" του Hank III που κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό, καλό καλοκαίρι παιδιά, αγάπη σε όλους!