Κλασική μουσική και τέτοια.

[Sheldon]

Λοιπόνε, κατ' ευθείαν στο ψητό. Ακούτε? :smile: Εγώ την αγαπάω.::

[Sotos_The_Tequiler]

βάλτε στοιχήματα. θα το σπάσει το ρεκόρ ?

Ποιό είναι το ρεκόρ; Αν είναι να το σπάσει να βάλουμε Ride of the Valkyries να παίζει να το κάνουμε πιο επικό....

[Sheldon]

gt re?

[Sheldon]

kaloi malakes eiste. mono na koroideuete 3erete kai den lete kai giati. sto dialo.

[Ra Pariah]

Κλασική μουσική γαμεί, αγορίνα. Ποιούς συνθέτες ακούς;

0jCXC3xdRVg&feature

\m/

[Sheldon]

Κλασική μουσική γαμεί, αγορίνα. Ποιούς συνθέτες ακούς;

0jCXC3xdRVg&feature

\m/

mh fantasteis tpt polu psagmeno. 4 seasons tou Vivaldi(porwsh) kai Wagner. Bach den exw akousei akoma.. ti na akousw?

[nikolasfluxus]

από bach τα δύο πρώτα.-

και κανά εφτάρι
και το σπλιτ με agathocles

[my_troubled_Mind]

αχχαχααχχαχαχ

[Ra Pariah]

To αποπάνω είναι Paganini (προς αποφυγή παρεξηγήσεων).

4 seasons υπερλατρεμένο. Από Deutsche Grammofon se βινυλιάκι και δε συμμαζεύεται. :touched:

Από Bach τσέκαρε Goldberg variations, εφόσον γουστάρεις πιάνο ή τσέμπαλο. Πιστεύω θα σου αρέσει κι ο Telemann.

A, πάλι από Bach τσέκαρε τα έργα του για εκκλησιαστικό όργανο. Δύναμις.

[Krux]

http://www.metalkingdom.net/band/photo/0711/3/1217.jpg

[rat_poison]

Bach σονάτες και παρτίτες για βιολί, από τον Jascha Heifetz. Πιανιστικό Bach από Glenn Gould, γιατί είμαστε αιρετικοί. Ρωσία 20ού αιώνα ακούει κανείς άλλος;

[12 stars circle your brow]

Sergei εδώ, τι άλλο προτείνεις;

[phthoggon]

ατσάλι

2ZNNcvVd2EI

(τέκνο)ΘΡΑΣ

JmkDMTU-hb4

Doom

_GZgbt9sTcY

blackmetal

FfBVYhyXU8o

Grind

bTw9pJdAHEg

Shoegaze

ZKz6XJlI_jk

progrock

ErxgHH2eeFQ

[metamelia3]

μονο ο φθογγος ξερει μπαλα.

εσεις οι υπολοιποι οι βλαχοι
http://ecx.images-amazon.com/images/I/415PGEQS6TL._SL500_AA300_.jpg

[rat_poison]

Sergei εδώ, τι άλλο προτείνεις;

Sergei Rachmaninnoff να υποθέσω;

Karol Szymanowski

http://www.youtube.com/watch?v=qJia2-wfqk8

Nikolai Kapustin

http://www.youtube.com/watch?v=5BF6hme4JzM

Prokofiev

http://www.youtube.com/watch?v=yL-HA4Heu2M

Scryabin

http://www.youtube.com/watch?v=xudZ3J4EeoQ

Και Shostakovich. Ξεκίνα από 5η συμφωνία. Είναι πολυγραφότατος ο πούστης, δεν ξέρω τι να πρωτοδιαλέξω.

Bonus Γαλλικός Ιμπρεσσιονισμός

Debussy

http://www.youtube.com/watch?v=F5A4CkUAazI

Ravel

http://www.youtube.com/watch?v=J_36x1_LKgg

[12 stars circle your brow]

Σοστακόβιτς έχω παίξει ρε στο πιάνο (μην φανταστείς τίποτα τρομερό), αλλά δεν τον έχω ακούσει ποτές σοβαρά!


Μπήκες σκληρά με τα σπόιλερς

[rat_poison]

Δώσε βάση στον Szymanowski. To κονσέρτο για βιολί πάει να εκθρονίσει το αγαπημένο μου (Sibelius). Πιο όμορφο παραμυθιακό κλίμα, δύσκολα θα βρεις.

[12 stars circle your brow]

ωραίος ο Szymanowski (γάμησε η βιολίστρια :pink:), o Kapustin ακούγεται σαν jazz ρε, τα υπόλοιπα αργά το βράδυ, πινκς.

[rat_poison]

Ναι, έχεις δίκιο. Στην ουσία έχει πάρει μελωδίες/αρμονίες τζαζ και τις έχει εντάξει σε κλασσικές φόρμες και μορφές. Είναι κάπου ανάμεσα δηλαδή, αλλά ο ίδιος αυτοπροσδιορίζεται ως κλασσικός. Από wiki


He fuses these influences in his compositions, using jazz idioms in formal classical structures. A striking example of this is his Suite in the Old Style op. (http://en.wikipedia.org/wiki/Opus_number) 28, written in 1977, which inhabits the sound world of jazz improvisation but is modelled on baroque suites such as the keyboard partitas (http://en.wikipedia.org/wiki/Partita) composed by J. S. Bach (http://en.wikipedia.org/wiki/Johann_Sebastian_Bach), each movement being a stylised dance or a pair of dances in strict binary form (http://en.wikipedia.org/wiki/Binary_form). Other examples of this fusion are his set of 24 Preludes and Fugues (http://en.wikipedia.org/wiki/Fugue) op. 82 written in 1997, and the op. 100 Sonatina (http://en.wikipedia.org/wiki/Sonatina).
Kapustin views himself as a composer rather than a jazz musician. He has said, "I was never a jazz musician. I never tried to be a real jazz pianist, but I had to do it because of the composing. I’m not interested in improvisation – and what is a jazz musician without improvisation? All my improvisation is written, of course, and they became much better; it improved them."[1] (http://en.wikipedia.org/wiki/Nikolai_Kapustin#cite_note-0)

[scarecrow]

Περί Paganini:οκ έπαιζε παπάδες και ήταν ο Satriani του βιολιού,αλλά σας αρέσει πραγματικά η μουσική του?
Από εκεί και πέρα όπως και οι περισσότεροι θα πω και εγώ Bach,Vivaldi και Albinoni και αυτό επειδή αυτοί ήταν μουσικά πιο κοντά στα σημερινά μας ακούσματα(όπως π.χ. το εκκλησιαστικό όργανο του Bach) σε σχέση με τους Mozart ή Beethoven.

[H.]

12 σταρς τι έχεις παίξει από Σοστάκοβιτς σε πιάνο ακριβώς?

[Xtikio]

fthoge sagapw re malaka

ontopic
gWs5jqRcT_4

[morphine]

fthoge sagapw re malaka

ontopic
gWs5jqRcT_4

o gyorgy είναι πολύ ωραίος αλλά ο evgeny kissin είναι απλά_υπέροχο_το_πιανάκι_του
τον ακούμε σε liszt, άριστος (ειδικά liebestraum, campanella, ουγγρικές ραψωδίες τα σκίζει) αλλά και σε σοπεν και ραχμανινοφ

τα νυχτερινά του σοπεν σχεδόν όλα είναι τέλεια, και τα βαλς του επίσης, ειδικά το 2

είμαι σε μίνι λάπτοπ και θα εκραγεί με τα γιουτουμπς οπότε άλλη φορά

[12 stars circle your brow]

12 σταρς τι έχεις παίξει από Σοστάκοβιτς σε πιάνο ακριβώς?

δεν θυμάμαι καν, πάνε 4 χρόνια, ψάχνω κάτι παρτιτούρες που είχα αλλά το μόνο που βρήκα είναι ένα από τα πρώτα που έπαιξα σχετικά, του Matyas Seiber :/

[H.]

Απλά ρωτάω γιατί σε 9 χρόνια σπουδών στο όργανο, ζήτημα να έβγαλα στην καλύτερη περίπτωση σωστά πάνω από 4 συνεχόμενα μέτρα του..

[House Of Low Culture]

12 σταρς τι έχεις παίξει από Σοστάκοβιτς σε πιάνο ακριβώς?

δεν θυμάμαι καν, πάνε 4 χρόνια, ψάχνω κάτι παρτιτούρες που είχα αλλά το μόνο που βρήκα είναι ένα από τα πρώτα που έπαιξα σχετικά, του Matyas Seiber :/
http://www.concoxions.com/blog/wp-content/uploads/2010/02/Beethoven.jpg

[FIXXXER]

Φθογκον, ωραιος :thumbsup:

Αγαπημενη μου συνθεση η αποκατω και γενικα ο Antonín Dvořák.

yctfXIqugXc

[rat_poison]

http://www.youtube.com/watch?v=DPDZq7Qkybs
Γενικά πέραν εξαιρέσεων δεν προτιμώ Mozart. Όχι ότι με χαλάει, αλλά είμαι λίγο αλλού στο άθλημα. Αυτό το κομμάτι όμως... ειδικά από emil gilels...
Ίσως μ' αρέσει βασικά είναι ένα Μότσαρτ που δεν είναι Μότσαρτ.
Εnjoy Responsibly

[House Of Low Culture]

ExUosomc8Uc&feature=related

ποιους θεωρείτε κλασικούς μουσικούς? ποιος ο ορισμός? Όντως δεν ξέρω.

[Xtikio]

holc se classical thread postareis john cage. FYL.

diavase ligo ti einai sugxronh kai ti klassikh se parakalw.

edit: to kommati einai panemorfo e. mhn pareksigithw

[House Of Low Culture]

ουυφ, αυτό ρώτησα κι εγώ μωρέ μαλάκα. Θα μου πει κανείς?

[Xtikio]

http://en.wikipedia.org/wiki/Classical_music

http://en.wikipedia.org/wiki/Contemporary_music

ean ksodepseis isws kai 10' tha vgaleis foverh akrh.

[House Of Low Culture]

κοίτα, για να σας ρωτάω μάλλον έχω δει το wikipedia ε. Μάλλον ρωτάω τον ορισμό σας ε. Κάνας φθόγγον θα βοηθούσε. Και κάνα 12 σταρς κτλ. Κάνας χτικιός όμως μπα απ' ότι φαίνεται ε.

[rat_poison]

Είναι θέμα κανόνων αρμονίας (κάθετες σχέσεις μουσικών φθόγγων σε πολυφωνικό κομμάτι), μορφολογίας (κανόνες οριζόντιας διάταξης των μελωδιών), και θεωρίας (κανόνες που περιγράφουν το ποιες νότες μπορούν να ανήκουν σε μια μελωδία)
Υπάρχουν διάφορα σύνολα κανόνων με διαφορετικά επίπεδα αυστηρότητας (κλασσική αρμονία, δωδεκαφθογγισμός, modal, ατονισμός) που περιγράφουν τάσεις της κλασσικής μουσικής. Το ίδιο και για τις μορφές. Κινούνται από τελειώς ελεύθερες (impromptu, fantasia) σε αυστηρά πειθαρχημένες (φούγγα, αντίστιξη)
Από όλα αυτά βλέπουμε ότι είναι μία οικογένεια λόγιων στυλ της δυτικής μουσικής με διάφορους κανόνες και ιδιοσυγκρασίες. Αν θέλουμε να ορίσουμε το ζήτημα ιστορικά, μπορούμε να πούμε ότι είναι όλα τα λόγια στυλ μουσικής που γεννήθηκαν στην Ευρώπη μέσα από την εκκλησιαστική μουσική και συγκεκριμένα το Γρηγοριανό μέλος (και άλλα) και εξελίχθηκαν κατά κύριο στις αυλές των ευγενών ή από ευγενείς στην αρχή και σε ωδεία και πανεπιστήμια αργότερα. (όχι ότι δεν είχαμε και άπειρες εξαιρέσεις, έτσι;)

<έντιτ>
Τεχνικά τώρα, τα όργανα που χρησιμοποιήθηκαν/χρησιμοποιούνται είναι πάνω κάτω συγκεκριμένα, και υπάρχει για το καθένα μια συγκεκριμένη φιλοσοφία διδασκαλίας και εκπαίδευσης που οδηγεί σε μία συγκεκριμένη τεχνική, με γνώμονα το βέλτιστο παίξιμο με τις λιγότερες κινήσεις. Μέχρι και γνώσεις της φυσικής και της φυσιολογίας του σώματος χρησιμοποιούνται για τη διατύπωση της τεχνικής.
</έντιτ>
</έντιτ>

Βέβαια υπάρχει και ο όρος κλασσική μουσική που υπονοεί την περίοδο αυτής της λόγιας δυτικής μουσικής από περίπου τον Haydn ως περίπου τον Beethoven. Με αυτή τη λογική ας πούμε, ο Bach ΔΕΝ είναι κλασσικός, αλλα Baroque, o Chopin είναι ρομαντικός κ.τ.λ.
Στην ουσία λοιπόν αν θέλουμε να είμαστε εξωφρενικά λεπτολόγοι, κλασσική μουσική δε βγαίνει πια, αλλά ήταν μία ιστορική περίοδος της ευρύτερης Ευρωπαϊκής λόγιας έντεχνης μουσικής.

[VacuumInsulationPanels]

προσωπικα, βρισκω πολυ ενδιαφεροντες του ρομαντικους πιανιστες chopin, schubert, debussy κλπ.

α μολις ειδα αυτα που εγραψε ο/η rat poison
οσο με βοηθουν οι γνωσεις μου, νομιζω οτι τα λες πολυ καλα : )

[The Good Son]

Ρατ_ποιζον, χώσου είναι φοβερό γκομενάκι.

[rat_poison]

ontopic or gtfo

[House Of Low Culture]

ο good son την έφαγε την πιτάρα του πάντως, λολ.

rat_poison, ξεδιάλυνες κάπως τα πράγματα. Θενξ, μαν.

[Xtikio]

twra sovara ti diaforetiko eipe o rat apafta pou grafei sto wiki?

rat, swraios man

[rat_poison]

Sorry, δεν πιάνω την ειρωνεία σου, αν υπάρχει. Πάντως δε θέλω να το παίξω ξερόλας, αλλά δεν τσέκαρα wiki για να τα γράψω... ίσως με βοήθησε το γεγονός ότι έχω διδαχτεί σε ωδείο αυτά για τα οποία μιλάω.

[House Of Low Culture]

twra sovara ti diaforetiko eipe o rat apafta pou grafei sto wiki?


δεν ξέρω, μαν. google it κι αυτό :p

[House Of Low Culture]

άσχετο, γενικά παρατηρώ μία άνοδο ποιότητας ξανά στο music discussion, βλέπω ατομάκια(rat poisons kai nikoles fluxuss, σουβλες) πχ, υπάρχουν και άλλοι και άλλοι που προϋπήρχαν αλλά είχαν σιγάσει κτλ.), γενικά ψαγμένες φατσούλες, που ψήνονται και μπορούν να συζητήσουν όμορφα και να πούνε και ωραία πράγματα. Ωραία φάση, παιδιά. Για να δούμε. Χτικιό, συζήτηση λέγεται, έκθεση ιδεών, λέω-τι-ξέρω-μπας-και-κάποιοι-ψάχνουν-πληροφορίες-και-δε-θέλουν-απλά-το-λήμμα-της-wikipedias, μιλάω για κάτι που γουστάρω μπας και το γουστάρουν κι άλλοι-δεν πετάω απλά ένα λινκ-αφτό δείχνει πως δεν ξέρω. Το λέει και στο ταγκ πάντως.

[rat_poison]

Ας επιστρέψουμε λοιπόν, με ένα αφιέρωμα στα κονσέρτα για βιολί.
Κατ' αρχάς ξεκινάμε με τα 4 υπερ-αριστουργήματα.

Beethoven

http://www.youtube.com/watch?v=IW5BuC9Lh08
1 έγραψε ο πούστης, αλλά φτάνει για μια ζωή.

Tchaikovsky

http://www.youtube.com/watch?v=kFaq9kTlcaY
Ο μάγος της ενορχήστρωσης

Brahms

http://www.youtube.com/watch?v=Mfq1-0feaCQ
Στο Brahms καμία νότα δεν είναι τυχαία. Όλες εξυπηρετούν το σύνολο (lame πηγή: Nodame Cantabile - ANIME ρε μουνιά!)

Mendelssohn

http://www.youtube.com/watch?v=YRXJWUzn240
Γερμανικές Ρομαντικές Μελωδίες. Μόνο

Και το αγαπημένο μου (παραθέτω ολόκληρο playlist)

Jean Sibelius (http://www.youtube.com/user/pmratpoison#p/c/38B972920F5B1441/0/Fz2iGPbJPjI)

[Xtikio]

Sorry, δεν πιάνω την ειρωνεία σου, αν υπάρχει. Πάντως δε θέλω να το παίξω ξερόλας, αλλά δεν τσέκαρα wiki για να τα γράψω... ίσως με βοήθησε το γεγονός ότι έχω διδαχτεί σε ωδείο αυτά για τα οποία μιλάω.

den eironeftika. ti skata prokatalipsh?

@holc : zhthses enan orismo, kai genika to wiki ta leei wraia gia na ksedialineis sto kefali sou ti einai ti. de grafw gia na thn pw se kanena, se themata mousikhs. kai to xtikioapladenkserei tag ok sevasto.

[phthoggon]

Βασικά, ο Cage μια χαρά ανήκει στη κλασική μουσική σύμφωνα με τον τρόπο που ορίζεται από τους περισσότερους, δηλαδή κάτι σαν το "λόγια, έντεχνη μουσική των δυτικών" που ανέφερε ο rat poison. Για την ακρίβεια, όσον αφορά αυτούς τους ίδιους, είναι η ίδια η μουσική, δεν τη θεωρούν μέλους ενός "είδους" ή κάτι τέτοιο, ο διαχωρισμός είναι μεταξύ των πρωτόγονων, λαϊκών μουσικών, των άλλων, και των δικών μας, των μορφωμένων, των σοβαρών. Βέβαια η πλάκα είναι ότι πλέον τα κριτήρια που καθορίζουν εάν ανήκεις σε αυτήν, μετά την πρώτη κατάλυση του τονικού συστήματος από το Σένμπεργκ, δε διαφέρουν και πολύ από αυτά μιας οποιαδήποτε υποκουλτούρας. Δεν αφορά τόσο τη συμφωνία με μια συγκεκριμένη μουσική θεωρία, όσο την υπακοή σε κάποιους κανόνες όσον αφορά το πώς και πού παρουσιάζεις τη μουσική σου. Μπορείς να κάνεις ένα heavy metal κομμάτι ίδιο και απαράλλαχτο μέρος της κλασικής κουλτούρας, γράφοντας το στη παρτιτούρα. Θα το παρουσιάσεις με στυλάκι και ύφος στους εξπέρ, θα κάνεις μία περιγραφή και δικαιολόγηση της δομής, της αρμονίας, της κάθε μουσικής και αισθητικής επιλογής, και τότε έστω κι αν δε τους αρέσει, θα πουν "χμ, οκ" σε αντιδιαστολή με το "χαχα, κοίτα τους βλάκες τους ουρακοτάγκους" που θα έλεγαν βλέποντας σε να το παρουσιάζεις σε heavy metal context. Ουσιαστικά αυτό το οποίο είναι απαραίτητο είναι η γνώση της ιστορίας, των μεθόδων, ακόμα και του στυλ του συγκεκριμένου χώρου, όπως ακριβώς στο έλεκτρο και το ντραμ έντ μπέις δε θα χορεύουν τα γκομενάκια μαζί σου στο πάρτι έαν σκάσεις με μέιντεν μπλούζα ας πούμε. Απλά στην "κλασική" μουσική απαιτείται η συστηματική μελέτη του χώρου, δε μπορείς να συνθέσεις λένε στο ωδείο εάν δε μελετήσεις όλους αυτούς που προηγήθηκαν πριν από σένα. O Cage πήγαινε στον Σένμπεργκ (ο πρώτος "ατονικός" ντε) για να του μάθει ΚΑΦΡΙΛΕΣ και αυτός τον ρωτούσε εάν ξέρει αρμονία και αντίστιξη. Μπορεί να μην έμαθε τελικά, αλλά και αυτός όσο και να βαρούσε το κεφάλι του στο τοίχο της παραδοσιακής (κλασικής) μουσικής μέχρι να σπάσει (ο τοίχος) εν τέλει παρουσίασε τη μουσική του στα ίδια institutions, στο ίδιο πλαίσιο το οποίο "αντιμαχόταν". Εν τέλει ο χώρος για να επιβιώσει, καθώς η popular music έπαιρνε τα ηνία εμπορικά και μουσικοί έξω από αυτόν έκαναν εξίσου και περισσότερο μάλλον ενδιαφέροντα πράγματα (70'ς, ηλεκτρονική μουσική) ανοίχτηκε αναγκαστικά, και σήμερα μια πιο θετικά διακείμενη άποψη σε αυτόν λέει ότι οποιαδήποτε μουσική μπορεί να θεωρηθεί "σοβαρή" εάν είναι έξυπνη, σύνθετη σε κάποιο πεδίο έστω, και έχει κάτι (καινούργιο) να πει. Aυτό (http://www.youtube.com/watch?v=-mUv705xj3U&feature=related) το κομμάτι πχ δεν είχε καμία σχέση με οτιδήποτε πριν από αυτό αλλά δεν νομίζω ότι είχε δυσκολίες να γίνει αποδεκτό (http://www.youtube.com/watch?v=Owu_5vROVfE) από τον κλασικό κόσμο. (Βέβαια αν δεν ήταν του Λίγκετι θα το ξανασυζητούσαμε μάλλον...)

[rat_poison]

phtoggon ρισπεκ ρε μαλάκα! Μίλα μου για σύγχρονη, Schoenberg κι ύστερα. Τι ξέρεις; Τι προτείνεις;

[Krux]

x8l37utZxMQ&feature=related

[phthoggon]

phtoggon ρισπεκ ρε μαλάκα! Μίλα μου για σύγχρονη, Schoenberg κι ύστερα. Τι ξέρεις; Τι προτείνεις;

Χαχ, βασικά δεν ακούω και τόσο σύγχρονη, δε πολυκαταλαβαίνω τη γλώσσα της, την ακούω περισσότερο με την περιέργεια του "χμμ, για να δούμε τι θα γίνει και εδώ" αλλά σπάνια βρίσκω κάτι να γίνεται που να μου αρέσει ιδιαίτερα. Παραείναι σύνθετη και ορθολογιστική για μένα. Από Σένμπεργκ να καταλάβεις ακούω το Verklarte Nacht που είναι ρομαντικό με κάποια πρώιμα ατονικά στοιχεία, άντε και κανένα Pierrot Lunaire. Oι Webern/Berg είναι ενδιαφέρoντες αλλά με κουράζουν, κάποια στιγμή θα τους ξαναπροσπαθήσω. Οι αγαπημένοι μου σύγχρονοι είναι οι Schnittke και o Scelsi, είναι και οι δύο αρκετά μυστικιστές ας πούμε. Ο Scelsi έχει μία εντελώς δική του γλώσσα (να ακούσεις όλα τα ορχηστρικά του, είναι 3 cd και βρίσκονται σε συλλογές όλα μαζί) ο Schnittke δε είναι χρυσωρυχείο, δεν έχω ακούσει κάτι αδιάφορο από αυτόν (Symphony no. 8, Concerto for Choir, τα κουαρτέτα ας πούμε). Για Ligeti φαντάζομαι δεν χρειάζεσαι συστάσεις (Requiem, Atmospheres έχουμε ακούσει ε?) Πεντερέφσκι θέλω εγώ καμιά πρόταση (Seven gates of Jerusalem δυνατό), Harry Partch πολύ ιδιαίτερη περίπτωση, τσέκαρε βιντεάκι κάτω, Luigi Nono (Prometeo) και Gerard Grisey για πιο "ανοιχτές" άμπιεντ ας πούμε φάσεις, ενώ σοβαρότατα τα δύο τελευταία δύο άλμπουμ των Elend (κυρίως το A World...) είναι για μένα είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει που χρησιμοποιεί στοιχεία από σύγχρονη μουσική (το εάν "είναι" αδιάφορο, αυτοί λένε όχι). Γενικά είναι πολλά, τι να λέμε, πρότεινε τπτ και εσύ.

6buNHKzS-Nc

[rat_poison]

Ποταμός πληροφορίας, θα τη χωνέψω και θα επανέλθω.

Από Penderecki μόνο το Polish Requiem έχω ακούσει. Γενικά δεν είμαι εύκολα φαν του χορωδιακού, αλλά αυτό μ' άρεσε. Βέβαια δεν το λες ακριβώς και καλοκαιρινό ακουσματάκι, if you know what I mean.
Αν σ' αρέσουν τα ρομαντικά του Schoenberg δοκίμασε τη Φαντασία για βιολί και πιάνο (op. 47). Παίζει και εκτέλεση με Glenn Gould και Yehudi Menuhin.

[LokiTricksterGod]

εγχώριο σταφ:

2zj1UtdxQfk

[Snàporaz]

Τα πιανιστικά του Σατί, ρούλ δε ντιβαϊν

GKn7hGZN1L4

(απο την ταινία Entr'acte)


Σε άλλο ύφος

GWYpLdYoJSc

[metamelia3]

ε!
EOeUomcccy4

[nikolasfluxus]

Τα πιανιστικά του Σατί, ρούλ δε ντιβαϊν
GKn7hGZN1L4
(απο την ταινία Entr'acte)

ααχ το πρώτο μου avatar στο forum:touched:

[rat_poison]

Henry Cowell. Αμερικάνος, ασχολήθηκε πολύ και με folk αλλά και με prepared piano.


http://www.youtube.com/watch?v=ND-ga_BrkCE

Έχετε κατεβάσει κέρατα παιδιά!!!:headbang2:

[House Of Low Culture]

holc se classical thread postareis john cage. FYL.


Βασικά, ο Cage μια χαρά ανήκει στη κλασική μουσική σύμφωνα με τον τρόπο που ορίζεται από τους περισσότερους

MY LIFE???

[Xtikio]

ton ipKia indeed. FML.

ps. an kai still den borw na ton antilifthw ws klassiko. sigoura omws o fthogos kserei kalutera

[House Of Low Culture]

καλά, κι εγώ δεν ήξερα. Να στην πω ήθελα επειδή μου την είπες έτσι.
ontopic:
2FZ5cOhSQA0

[ikonoklast]

Σκοτεινός σοβιετικός ρομαντισμός (σικ). Πείτε πόσο ΓΑΜΑΕΙ η φούγκα-διασκευή hail and kill στα 5:40

_jFT9BCq8x4


edit: Το αποπάνω σαμπλάρει szamar madar.

[Mostos]

δυο πιανιστικά και ένα με συμφωνική κι εγώ , καθόλου βαρετά

RR7eUSFsn28
VALJxPmB3ms
HlNLJ_EghEA

το πρώτο είναι και στην ταινία ο πιανίστας, το δεύτερο είναι στην ταινία Il Divo και το τρίτο είναι στα κινητά Nokia

και ένα must απο όπερα που είναι και λίγο μέταλ

mADk_bqsr6M

αυτό είναι και το ίδιο θέμα με την ΤΡΟΜΕΡΗ οβερτούρα της ίδιας όπερας. επενδύστε και δε θα χάσετε

[12 stars circle your brow]

Μόνο ποστ κάφρει λείπει και αυτό θα είναι μέσα στα 5 καλυτερότερα θρεντς όλων των εποχών :touched:

[metamelia3]

βασικα το συγκεκριμενο θεμα και μονο ποστς καφρει να ειχε θα ηταν και παλι στα 5 καλυτερα θρεντς.

αντε, σε κολακεψαμε, χωσου τωρα.

[rat_poison]

@Mostos & λοιπούς Wagner φανς

Δεν μπορώ Wagner και Mahler. Πολύς στόμφος. Τρέχει κάτι μαζί μου; Πείτε ρε παιδιά τι σας ελκύει; (δε ρωτάω υποτιμητικά/ειρωνικά, έχω απορία)

[phthoggon]

Καλά, άσε τους Σιμανόφσκι εσύ και άρχισε ακούγοντας Manowar.

(Σοβαρά τώρα, τι ερώτηση είναι αυτή? Γιατί σας αρέσει αυτό (http://www.youtube.com/watch?v=hIBFLGe-0s8) και αυτό (http://www.youtube.com/watch?v=swTTWurVnKc&feature=related)?)

ps. κάφρευ πόσταρε κανένα ηλεκτροακούστικ, έχασα και τα λινκς =(

[ikonoklast]

και αυτό (http://www.youtube.com/watch?v=swTTWurVnKc&feature=related)?)

ΑΡΑΠΙΣΑ βρουνχίλδη ρε μαλάκα; Όχι ταμ-ταμ ιθαγενείς να βάλετε στον βαγκνερ μας.

Βαργκ που θέτε ώρες-ώρες παλιόπουστες.

[Clockwork Orange]

Μόνο ποστ κάφρει λείπει και αυτό θα είναι μέσα στα 5 καλυτερότερα θρεντς όλων των εποχών :touched:
και πιο "δυσκολοχωνευτο" ε!
ειδικα το πρωτο ποστ φθογγον πχ ακουσα τα πρωτα 2 απο 2 φορες αλλα νταξ ποσο ακομα?
γενικα μπηκε bookmarx για μελλοντικη μελετη!
και ολα αυτα σε θρεντ σουπερμαρκετ!!!

[Mostos]

@Mostos & λοιπούς Wagner φανς

Δεν μπορώ Wagner και Mahler. Πολύς στόμφος. Τρέχει κάτι μαζί μου; Πείτε ρε παιδιά τι σας ελκύει; (δε ρωτάω υποτιμητικά/ειρωνικά, έχω απορία)

δε μαρέσει εμένα ο wagner, ειδικά η συγκεκριμένη όπερα με έκανε να θέλω να πεσω απο τα θεωρεία όταν είχαμε πάει, παρόλαυτα η οβερτούρα είναι καταπληκτική.ίσως επειδή είναι απλά οβερτούρα, ενα τουρλού όλων των μελωδιών του έργου και αυτό.

[GuardianOfIvorytower]

Εγώ λίγα πράγματα έχω ακούσει, αλλά πρέπει να πω ότι λατρεύω το "Pictures at an Exhibition"

ναι το έμαθα από τους Γερμανούς αλλά το έχω ακούσει κ από ορχήστρα, κ τα σπάει :)

[nikolasfluxus]

Mussorgsky είναι από τους λίγους που κάθομαι και ακούω για ώρα
επικό:
<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/iCEDfZgDPS8&hl=el_GR&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/iCEDfZgDPS8&hl=el_GR&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object>
κόφτε μάπα: http://en.wikipedia.org/wiki/File:Mussorgsky_Repin.jpg

[Custom User]

Για κάποιον ηλίθιο λόγο, χαίρομαι ιδιαίτερα όταν ανακαλύπτω τι είναι ένα άβαταρ κάποιου. Όμορφα.

Επίσης λατρεύουμε Edvard Grieg και συγκεκριμένα το Ases Tod που μας κάμει κομμάτια κάπως.

cwYUxhPJ5Bo

[Roswell47]

Mussorgsky είναι από τους λίγους που κάθομαι και ακούω για ώρα
επικό:
<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/iCEDfZgDPS8&hl=el_GR&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/iCEDfZgDPS8&hl=el_GR&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object>
κόφτε μάπα: http://en.wikipedia.org/wiki/File:Mussorgsky_Repin.jpg

Mussorgsky Rapin'

[Aldrahn]

Λοιπόν, ακολουθεί ένα πόστ που σε μεγάλο μέρος του προσπαθεί να είναι "οδηγός" για τη κατανόηση αυτής της μουσικής, καθώς είδα διάφορους να δυσανασχετούν...!
Θεώρησα πως αυτό είναι πιό σημαντικό απο ένα απλό νέιμντροπιν και ποστάριζμα λίνκς. Άν εσείς όχι, πείτε μου να ποστάρο λίνκς!

Τι είναι η κλασσική μουσική??
Αυτό είναι ένα ερώτημα που απασχολεί κόσμο, και στην ουσία δεν έχει δωθεί σαφής απάντηση ακόμα, και πολύ πιθανό να μη δωθεί ποτέ εδώ που τα λέμε.
Όπως είπε ο φίλος μας ο ρατ πόιζον, ένας τρόπος να οριστεί αυτή η μουσική είναι μέσω της παράδοσης της. Της γενεαλογίας της σα να λέμε. Η οποία ξεκινά με το γρηγοριανό μέλος, και τη μετέπειτα θρησκευτική μουσική των δυτικών εκκλησιών.
Ένας άλλος οριζμός μπορεί να δωθεί βάσει των ειδών των κομματιών που χρησημοποιούνται παραδοσιακά, όπως σονάτες, συμφωνίες, φούγκες, κοντσέρτα και όλαυτά. Επίσης βάσει των μουσικών οργάνων και των συνόλων που χρησημοποιούνται. Έγχορδα, χάλκινα πνευστά, ξύλινα πνευστά και ορχήστρες, κουαρτέτα εγχόρδων κλπ.

Υπάρχει κιάλλος ένας οριζμός που μπορεί να δωθεί, και είναι βάσει του περιεχομένου της. Αυτή η μουσική, χρησημοποιεί ένα αρκετά σύνθετο "συντακτικό" ασπούμε για να δομεί την αφήγηση της μέσα στο χρόνο. Ένα τέτοιο που της επιτρέπει να έχει αρκετά πολύπλοκα και μεγάλα κομμάτια. Μπορεί να ειπωθεί οτι αυτό το πράγμα βασίζεται διαδικασία των παραλλαγών. Έχεις μια μελωδία, μια φράση, η έστω ενα πολυ μικρο μοτίβο, τρείς νότες, και το παραλλάσεις, φάση. Το πειράζεις απο δώ, το πειράζεις απο κεί, και φτιάχνεις διάφορες εκδοχές του, κάποιες απο τις οποίες μπορεί να μοιάζουν ελάχιστα με το αρχικό. Αυτό σου δίνει το υλικό σου για να γράψεις το κομμάτι, αντι να ψάχνεις καινούριες μελωδίες/αρμονίες/κλπ απο την αρχή.
Έτσι λοιπόν έχουμε κομμάτια τα οποία δεν αρκεί να έχουν κιεγαμό τις μελωδίες/φράσεις/συγχορδίες/κλπ. Πολύ μεγάλο ρόλο παίζει και η επεξεργασία που κάνει ο συνθέτης στο υλικό του. Ακόμα κιέτσι όμως δέν αρκεί να έχεις μια σειρά απο φίνες επεξεργασίες, να τις βάλεις σε ένα κομμάτι και τελείωσες. Όλο αυτό πρέπει να είναι ένα κανονικό κομμάτι μουσικής. Με αρχή, μέση, τέλος. Ξεκινάει απο κάπου, σε περνάει απο κάποια σημεία, και τελειώνει. Έχει σημασία που μπαίνει τι, κλπ.
Αυτό που γράφω είναι το πολύ παραδοσιακό μοντέλο, Μπετόβεν φάση, και υπάρχουν κιάλλα η αλήθεια είναι, αλλα σε γενικές γραμμές μοιάζουν με αυτό εδώ. Μπορεί να μη χρησημοποιούν τη μοτιβική επεξεργασία που ανέφερα τόσο έντονα, αλλά έξακολουθεί να έχει μεγάλη σημασία ο τρόπος που χειρίζεται το υλικό, ο τρόπος που σχετίζεται το κάθε μέρος με το άλλο, απο τα πιο μικρα (μοτίβο, φράση), τα μεγάλα (άλφα μέρος του κομματιού, βήτα μέρος κλπ) μέχρι και τα ακόμα πιό μεγάλα (πρώτο μέρος της συμφώνιας, δεύτερο, τρίτο, τέταρτο, και παραπάνω άν έχει).
Μπορείτε να ακούσετε το πρώτο μέρος της 5ης συμφωνίας του Μπετόβεν. Το αρχικό πασίγνωστο μοτίβο είναι αυτό που έχει δώσει το υλικό για σχεδόν όλο το υπόλοιπο μέρος. Παρατηρείστε πόσο συχνά ακούγονται παραλλαγές του τα-τα-τα-ταααν σε όλη τη διάρκεια του πρώτου μέρους.
Έτσι λοιπόν, μπορεί να ειπωθεί οτι αυτή η πολυπλοκότητα στο discourse, την "αφήγηση" αυτής της μουσικής είναι που την κάνει κάτι διαφορετικό.
Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στην ηλεκτροακουστική μουσική, καθώς και στα σόλο της τζάζ. Θα δείτε να χρησημοποιούνται όροι όπως "σοβαρή/λόγια/έντεχνη μουσική" και άλλα τέτοια. Αυτό όμως γίνεται περισσότερο λόγω έλλειψης καλύτερου ονόματος, παρά επειδή κάποιος παίρνει αυτούς τους όρους στα σοβαρά.
Όλο αυτό βέβαια έρχεται σε μεγάλη αντίθεση με τις κατα βάση στροφικές φόρμες που ακούμε στο μέταλ μας, και σε άλλες τέτοιες μουσικές. Δηλαδή που έχουν κουπλέ, ρεφρέν κλπ.

Έτσι λοιπόν, σχετικά με τους μάλερς και τους βάγκνερς που αναφέρθηκαν, στη περίπτωση του πρώτου, δέν είναι μόνο το πομπώδες ύφος που τον κάνει αυτό που είναι, αλλα και η εφευρετικότητα του στην αρμονία, και πολύ περισσότερο η μαστοριά του στις παραπάνω διαδικασίες. Ο βάγκνερ είναι λίγο άλλη ιστορία, καθώς μιλάμε για όπερα, άν και ισχύουν παρόμοια πράματα +μια κάποια παράσταση.
Εδώ να σημειώσω επίσης οτι μιλάω κατα βάση για αυτά τα κομμάτια κλασσικής μουσικής που είναι αρκετά μεγάλα και σύνθετα, και όχι για τίποτα πρελούδια, νυχτερινά, τραγούδια (λίντερ και άριες) και διαφόρων ειδών χορούς. Επίσης ολαυτα περίπου δεν ισχύουν για τη μουσική του μεσαίωνα και της αναγέννησης όπου συμβαίνουν άλλα πράματα γενικά.

Τώρα, σχετικά με πιο σύγχρονα πράματα που δεν χρησημοποιούν το παραδοσιακό τονικό σύστημα, και ακούγονται σε πολλούς σαν γαμημένος θόρυβος.
Ενδεχομένως βοηθάει αρκετά το να αντιστοιχεί κανείς το οτιδήποτε ακούει με εικόνες. Μια κρατημένη νότα σαν μια ίσια γραμμή, διαφορετικά ηχοχρώματα σαν διαφορετικά χρώματα κλπκλπ. Και ναι, ακούγεται αστείο, αλλά είναι μάλλον ένας καλλός τρόπος να απομακρυνθεί κανείς απο τους τυπικούς τρόπους ακρόασης, και να ξεκινήσει να ακούει αυτά τα πράματα με ένα πιο αφηρημένο τρόπο. Γιατί εδώ που τα λέμε, όλαυτά είναι αφηρημένες δομές που κινούνται μέσα στο χρόνο. Το πόσο 'ωραίες' η όχι είναι το κρίνεις με ένα τρόπο παρόμοιο με αυτό που κρίνεις και αυτό εδώ (http://www.moma.org/collection_images/resized/288/w500h420/CRI_151288.jpg) με τη διαφορά οτι αυτό είναι ακίνητο.
Προφανώς όλο αυτό πολύ συχνά δε θα μπορεί κανείς να το ακολουθήσει όπως ακολουθεί μια μελωδία, αλλα θα το παρατηρεί κάπως απο απόσταση.
Συνεπώς αυτή τη μουσική δε μπορείς να την ακούς κάνοντας κάτι άλλο. Ίσως να το καταφέρεις μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, μέχρι κανα Debussy (εκτός κιαν είναι κανένα απο τα απλά κομμάτια που ανέφερα πρίν). Απο κεί κε πέρα απαιτεί απόλυτη προσοχή. Σα να βλέπεις ταινία. Κάθεσαι και ακούς το κομμάτι απο την αρχή ώς το τέλος και δε κάνεις τίποταλλό. Πάλι καλά που έχουμε και μπ3 πλέιερς! Επίσης, ειδικά στην αρχή χρειάζεται πολλές παραπάνω απο μία ακροάσεις για να πιάσει κανείς τη φάση.

Επιστρέφοντας όμως στη μορφολογία, θα προσθέσω κάποια πράματα σε αυτά που είπα παραπάνω.
Σε όλη αυτή τη μουσική, και όχι μόνο στα πιό σύγχρονα πράματα, έχει μεγάλη σημασία μια αναλυτική ακρόαση. Και ένα μεγάλο μέρος αυτής της ανάλυσης θα εστιάζει στη μορφή του έργου. Στη δομή του στο χρόνο. Στο γιατί παίζει το χί πράμα μετά το άλφα, και όχι το ψί. Στο να βλέπεις που χωρίζονται τα μέρη, απο το πιό μικρό μέχρι το πιό μεγάλο, και να βλέπεις τις σχέσεις μεταξύ τους. Οκ πολύ συχνά δε θα είναι σαφείς οι διαχωριζμοί των μερών, εξακολουθούν να υπάρχουν όμως.
Οι πιο βασικές σχέσεις μεταξύ τών μερών είναι, θεωρώ, αυτές τις επανάληψης, και της αντίθεσης.
Σε κάθε δομικό επίπεδο, απο το πιό μικρό μέχρι το πιό μεγάλο, το τί ακολουθεί το ένα μέρος μετά το άλλο πάντα θα περιλαμβάνει σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό και τις δύο αυτές έννοιες.
Όλο αυτό βέβαια δεν αρκεί σαν εξήγηση. Το κάθε μέρος έχει και μια παραπάνω σχέση με αυτά που προηγήθηκαν. Ασπούμε "σχολιάζει" με κάποιο τρόπο το προηγούμενο μέρος. Επεκτείνει κάπως την αφήγηση, είτε είναι απόλυτη επανάληψη, είτε αντίθεση.


Σοπεν (http://www.youtube.com/watch?v=YGRO05WcNDk). Εδώ είναι ένα τονικό, και σχετικά εύκολο παράδειγμα.

Η γενική μορφή του έργου μπορεί να οριστεί ώς Α1 Α2 Β1 Α3 Β2 Α4 B3 C
A1 μέχρι το 0:29
A2 μέχρι το 0:58
B1 μέχρι το 1:26
A3 μέχρι το 1:57
B2 μέχρι το 2:24
A4 μέχρι το 2:54
B3 μέχρι το 3:15
C μέχρι το 4:06
Coda μέχρι το τέλος.

Τα Α και τα Β ποτέ δεν επαναλαμβάνονται ακριβώς τα ίδια. Σε αυτό το δομικό επίπεδο, παρατηρούμε οτι το Α2 είναι επανάληψη του πρώτου, αλλά όχι ακριβώς η ίδια, πράγμα που εισάγει μια κάποια αντίθεση-ποικιλία. Το Β1 είναι αντίθεση και στα δύο προηγούμενα Α, και μοιάζει να προχωρά την αφήγηση, "σχολιάζοντας" τη μελωδία του Α. Διατηρείται όμως μια συνέχεια-επανάληψη με το γεγονός οτι είναι το ίδιο ηχόχρωμα (πιάνο δηλαδή), και το συνοδευτικό σχήμα που παίζει το αριστερό χέρι είναι το ίδιο. Όλο αυτό συνεχίζεται και στα υπόλοιπα μέρη, μέχρι που φτάνουμε στο C, το οποίο είναι συνδιασμός των μελωδιών Α και Β, αντίθεση σε όλα όσα ειπώθηκαν πρίν, και περιλαμβάνει διάφορες φράσεις που δίνουν την εντύπωση κατάληξης, με αποκορύφωμα εκείνο το δεξιοτεχνικό πράμα στο τέλος με τις ψηλές νότες, το οποίο μας περνάει στη κόντα, η οποία με την επαναληψιμότητα της αρχικά, και με αυτές τις συγχορδίες μετά, δίνει ακόμα μεγαλύτερη αίσθηση κλεισίματος-τέλους.
Περνώντας σε ένα βαθύτερο, πιό μικροδομικό επίπεδο, θα γράψω μόνο για το Α.

Αυτή η μελωδία αποτελείται απο τέσσερις ασπούμε φράσεις, που 8α μπορούσαμε να πούμε οτι είναι μορφής aa'bc.
a μέχρι το 0:07
a' μέχρι το 0:14
b μέχρι το 0:22
c μέχρι το 0:29
Το a' παρατηρούμε οτι ξεκινάει σαν το α, διατηρώντας έτσι μια συνέχεια-επανάληψη, αλλα συνεχίζει με πιό έντονο τρόπο, "σχολιάζοντας" τη προηγούμενη μελωδία, και επεκτείνοντας την αφήγηση της. Το ίδιο κάνει και η b στις δύο προηγούμενες, και το ίδιο κάνει και η c η οποία τελειώνει με ένα καταληκτικό σχήμα, με το οποίο κλείνει το Α1.

Για ένα έξτρα παράδειγμα περι "σχολιαζμού", ακούμε αυτό (http://www.youtube.com/watch?v=GRJfsa20VmA), και συγκρίνουμε τη φράση απο την αρχή έως το 0:14 με αυτά που ακούμε απο 0:15 έως 0:34.

Πάρτε τώρα όλες αυτές τις βασικές αρχές, αρχίστε να τις εφαρμόζετε σε όλο και μεγαλύτερα επίπεδα, και νάτη η συμφωνία!
Όλο αυτό μπορεί κάποιος να το κάταλαβαίνει διαισθητικά, χωρίς να το πολυσκέπτεται όταν ακούει τονική μουσική (με τις γνωστές μας μελωδίες, συγχορδίες κλπ).
Στην ατονική μουσική θέλει μια έκστρα προσπάθεια να γίνει κατανοητό. Προφανώς και γίνεται πιό εύκολο όσο περισσότερη τέτοια μουσική ακούει κανείς.

Ναι. Η συνέχεια στο επόμενο πόστ.

[Aldrahn]

Και τώρα.. η συνέχεια!

Όλο αυτό μπορεί να ακούγεται υπερβολικά εγκεφαλικό, και όσον αφορά τη μορφολογία, είναι, αλλα αυτό δε σημαίνει οτι δεν υπάρχει και αυτή η πλευρα της μουσικής που είναι πιό άμεση. Και τα δύο μετράνε πολύ.
Απο την άλλη μπορεί κανεις να πεί οτι όλη η μουσική εγκεφαλική είναι, και οτι αυτά που δε θεωρούμε εγκεφαλικά είναι απλα αυτά που έχουμε συνιθίσει να ακούμε και τα ακούμε πια χωρίς προσπάθεια, ή δομές που έχουμε ακούσει πέντε χιλιάδες φορές σε πέντε χιλιάδες διαφορετικά τραγούδια.
Επίσης, διαβάζετε ντοστογιέφσκι και καμύ και δε ξέρω κιεγώ τί χωρίς να βάλετε το κεφάλι σας να δουλέψει? Όχι. Έτσι λοιπόν και εδώ.



Ακολουθεί μια γρήγορη ανάλυση του πρώτου κουαρτέτου (http://www.youtube.com/watch?v=umL3v2ubVZo) Πεντερέτσκι, η έστω μια προσπάθεια για κάτι τέτοιο. Μπορείτε επίσης να βρείτε μέρος της ανάλυσης του sur incises (http://www.youtube.com/watch?v=500M4J-Qrbw) του Boulez στο youtube απο τον ίδιο, που γαμάει κιόλας. Και το κομμάτι και η ανάλυση.


Το κομμάτι ξεκινάει με γρήγορα κτυπήματα πάνω στις χορδές ενός εγχόρδου, και στη συνέχεια μπαίνουν και τα υπόλοιπα φτιάχνοντας ένα νέφος απο κρουστούς ήχους, παιγμένους με διάφορες παράξενες τεχνικές, πχ κτυπήματα πάνω στο ξύλο των οργάνων κλπ. Αυτό περιλαμβάνει το βασικό μοτίβο του έργου, που είναι ο ξαφνικός-έντονος κρουστός ήχος. Μπορεί να είναι τόσο γενικό ένα μοτίβο.

Στη συνέχεια αυτοί οι ήχοι "μετατρέπονται" σταδιακά σε πιτσικάτι στις χορδές (παιγμένες με τα δάκτυλα δηλαδη), και ακούμε μια μετατροπή του νέφους απο τα αόριστα τονικά ύψη των κρουστών ήχων, στα πιο συγκεκριμένα των χορδών. Η μετατροπή του κρουστού ήχου σε πιτσικάτο είναι παραλλαγή του μοτίβου. Επίσης μπορεί να ειπωθεί οτι και το νέφος απο ήχους είναι μοτίβο, το οποίο συνεχίζει και εδώ. Στο 1:05 ακούμε πρώτη φορα και τη δεύτερη παραλλαγή που είναι το τρέμολο. Νότες παιγμένες με ενναλάξ κινήσεις του δοξαριού γρήγορα. Ακούγεται πιό έντονα στο 1:23 και απο το 2:15 και μετα ξεκινά σιγά σιγά να κυριαρχεί. Αυτό με τη σειρα του μετατρέπεται ώς παραλλαγή στη συνεχόμενη νότα (2:52), και οι δύο αυτές ιδέες συνδιάζονται στη φράση που κλείνει το πρώτο μέρος. Αυτή η φράση έχει το εξής ενδιαφέρον: είναι αντίθεση σε αυτά που ακούσαμε πρίν, στους κρουστούς ξαφνικούς ήχους, και στη γενικότερη αοριστία των τονικών υψών, που ακόμα και με τα πιτσικάτι ήταν ένα αόριστο "σύννεφο" και όχι κατι συγκεκριμένο. Επίσης ακούμε για πρώτη φορά συνήχηση-συγχορδία μέσα στο κομμάτι. Τελος, είναι η κορύφωση όλου αυτού του μέρους.

Στο 3:17 προφανώς ξεκινάει το δεύτερο μέρος του έργου, με τη συνεχόμενη νότα, που σιγά σιγά ταλαντώνεται πάνω και κάτω. Αυτό μπορεί να ειπωθεί οτι είναι καινούριο υλικό. Αυτή η ταλάντωση καταλήγει σε μια πολύ έντονη χειρονομία όπου ακούμε μια πολύ κρουστή ατάκα, που συνεχίζεται με κρατημένες νότες. Συνδιαζμός των δύο ιδεών που λέγαμε και πιό πρίν. Μετα οι ταλαντώσεις συνεχίζονται και στα άλλα όργανα, ακούμε πάλι μερικές έντονες ατάκες, και η φράση κλείνει με γκλισάντι (slides), σε όλα τα έγχορδα. Τα γκλισάντι μπορούμε να πούμε οτι προέρχονται απο εκείνη τη ταλάντωση που ξεκίνησε αυτό το μέρος. Μετα πάλι τα τρέμολο, μόνα τους, πολύ ψηλά και σιγά σε ένταση, και τέλοσπάντων σε όλο αυτό το μέρος ακούμε διάφορες παραλλαγές και επεξεργασίες των βασικών ιδεών, μη σας τα λέω όλα εγώ...!
Στο 5:29 ξεκινάει το τέλος του έργου, με παρόμοιο τρόπο με αυτόν που ξεκίνησε, στο πιο δραματικό, καταλήγοντας σε μια συνήχηση-συγχορδία κρατημένων νοτών στα έγχορδα, με παρόμοιο τρόπο με το πρώτο μέρος, μόνο που αυτή τη φορά έρχεται με ακόμα μεγαλύτερη κορύφωση, και κρατάει για περισσότερη ώρα. Επίσης, η συγχορδία ακούγεται σχεδόν τονικη. Όλαυτά συμβάλλουν στην αίσθηση 'τέλους' που δίνει αυτό το σημείο, και όντως τελειώνει το κομμάτι εδω που τα λέμε! Στο 6:19 ακούμε μια μικρή κόντα-επίλογο σε όλο αυτό.

Όλο αυτό ήταν ανάλυση των πιο τεχνικών χαρακτηριστικών της σύνθεσης. Όπως είπα όμως δεν αρκεί να παραλλάσεις και να επεξεργάζεσαι. Καταρχάς πρέπει να είναι ενδιαφέροντα αυτά που γίνονται, και να έχουν νόημα μέσα στο κομμάτι, το οποίο είναι ένα ενιαίο σύνολο. Το οποίο κομμάτι πρέπει επίσης να είναι ενδιαφέρον-ωραίο! Αλλιώς γιατί να το ακούσεις??

Αυτά. Πείτε.

[nikolasfluxus]

το δεύτερο.

[12 stars circle your brow]

πάντως ψηλέ δεν είναι ανάγκη να ποστάρεις παντού.
εξαιρετικό ποστ(ς), μελέτη και έδαφος για κουβέντα :D

[cancer]

kAfaQj68Ijs&feature=related

oFpYlkfa0bA

[menumission]

1dPDO3Tfab0
DUtv776aYKo

[Aldrahn]

Να σας ρωτήσω κάτι παιδιά? Μήπως είστε μαλάκες?

[Neron]

Aldrahn
Junior Member
Join Date:Feb 2007
Posts:3

3 χρόνια μετά


Να σας ρωτήσω κάτι παιδιά? Μήπως είστε μαλάκες?

[wurst]

πολυ ωραιο τοπικ !


http://www.youtube.com/watch?v=JE2muDZksP4

[KoiliaSamprela]

Να σας ρωτήσω κάτι παιδιά? Μήπως είστε μαλάκες?

σχήμα λόγου ή ρωτάς αν τον παίζουμε ακόμα?

[Aldrahn]

Το β.
Το πόστς μου στη προηγούμενη σελίδα το διάβασε κανείς?

[Beyond Within]

Το β.
Το πόστς μου στη προηγούμενη σελίδα το διάβασε κανείς?

όχι (tl;dr)

[KoiliaSamprela]

Το β.
Το πόστς μου στη προηγούμενη σελίδα το διάβασε κανείς?

εσύ δεν τραβάς καμιά πηχτή δηλαδή ?

[wurst]

http://www.youtube.com/watch?v=mmCnQDUSO4I

[12 stars circle your brow]

Για να μιλήσουμε για πιο βατά πράγματα, χωρίς βέβαια ν'αφήσουμε τα δυο ωραία ποστς της προηγούμενης σελίδας να ξεχαστούν:
Τι λέμε για τις όπερες οι υπόλοιποι παιδιά;
Δεν έχω πολυασχοληθεί, τελευταία ακούω λίγο Βάγκνερ κι έχω σχηματίσει μια άποψη για μερικά πράγματα.

Τριστάνος και Ιζόλδη ήρθε πρώτο, αλλά το θεωρώ λιγάκι βαρετό.
Τώρα ακούω το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν το οποίο είναι δυο φορές μεγαλύτερο περίπου παρόλα αυτά έχει μερικά πολύ ενδιαφέροντα σημεία και για ένα περίεργο λόγο κάτι μου αρέσει και δεν βαριέμαι, αλλά θα το βρω εν καιρώ τι είναι (μάλλον λατρεύω τον γερμανικό μύθο και δεν δέχομαι κακή άποψη από τον εαυτό μου). Πάρτε ένα απόσπασμα κομψοτέχνημα από το Das Rheingold, (σκηνή στην οποία κοιμάται-ξυπναει ο Odin και χαζεύει το κάστρο που του έφτιαξαν οι γίγαντες, πιθανολογείται οτι εξυνε και την μυτη του) το οποίο είναι πρελούδιο της ιστορίας μας, γράφτηκε όμως τελευταίο, καθώς το αρχικό πλάνο μιλούσε για τριλογία (σαν αυτή του άρχοντα των δαχτυλιδιών...), μετά όμως το μετάνιωσε και ήθελε να προσθέσει κάτι ακόμα.

Wotan! Gemahl! Erwache! (http://rapidshare.com/files/420991478/07_-_Rheingold_-_Scene_2_-_Wotan__Gemahl__Erwache_.mp3.html)

[rat_poison]

Γενικά δεν τρελαίνομαι για όπερα. Ειδικά για ιταλικές ποζερο-φανφαρονιές. Και ύστερα αναρωτιέσαι από ποιοι κομμάτι της ιταλικής κουλτούρας προέρχεται το κιτσαριό του Luca Turilli και των Domine... Πάντως αν θες να δοκιμάσεις την τύχη σου (στη γλώσσα και όχι τόσο στο στυλ) συνιστώ Don Giovanni από Mozart.

Γενικά μιλάει για επίγειες απολάυσεις, σεξάκι, αγάλματα που ζωντανεύουν, υπόθεση με ψωμί και κάποιος εκεί μέσα δεν τη βγάζει καθαρή που δεν το περιμένεις. Δε θέλω να γίνω κλισέ και να στηρίξω Requiem, αυτά εννοούνται. Δώσε και μια ευκαιρία στην αμερικάνικη μοντέρνα όπερα, ειδικά στον George Gershwin και στο Porgy and Bess. (Αυτό που έχει το αυθεντικό summertime, ντε) Αν ψάχνεις σοβαρή ολοκληρωμένη εκτέλεση για το τελευταίο, πμ και κάτι θα γίνει.

[wurst]

http://www.youtube.com/watch?v=Ju7jb1rkyK0

[rat_poison]

Αφιέρωμα στο σατανικό / παρανοϊκό black metal. Φαν του είδους, δείτε τι κλίμα ΔΕΝ έχουν οι μπάντες σας. Kαι μη μιλήσει κανείς για Arcturus και ξεράσω.


http://www.youtube.com/watch?v=otAUwGp4kfM
(Με τα υπόλοιπα κομμάτια στα related)


http://www.youtube.com/watch?v=mk_hkWLDdpg


http://www.youtube.com/watch?v=A4DzOzckOpg

Ασχετο-σχετικό με τα παραπάνω για extra credits στο είδος.

http://www.youtube.com/watch?v=YyknBTm_YyM

[Mostos]

γαμώ το τελευταίο,ο ίδιος έχει κανει και το the carnival of the animals οπου υπάρχουν διάφορα εξαιρετικά. απορώ με τους παραπάνω που λενε οτι η ιταλική όπερα τους φαίνεται φανφάρα και προτιμούν τη γερμανική, δηλαδή αυτή δε τους φαίνεται λιγο παιδική χαρά; ακόμα κι ο βάγκνερ ο χεβιμεταλ το ίδιο είναι.

[phthoggon]

raJiH5j6qYM

-ecttd2-AzI

YUcbchLDq64

mf31bAu00Ck

wXAwrCytG0I&feature=related

TwzpQDJzLJk&feature=related

Τον John Zorn υποθέτω θα τον ξέρετε για τα freejazz/grind whatever πράγματα που κοπανάει με τις μπάντες του, αλλά γράφει και αρκετά "σοβαρά" πιο ακαδημαϊκά πράγματα. Σε περίπτωση που δε τον ξέρετε καθόλου να πούμε ότι είναι ένας βλαμμένος εβραίος συνθέταρος από τη Νέα Υόρκη, πολυγραφότατος μέχρι αηδίας (έχει κυκλοφορήσει εκατοντάδες δίσκους από την εταιρεία του tzadik που μέχρι και δίσκο του mike barr των krallice έχει βγάλει).

Τα τελευταία χρόνια έχει κάνει μία στροφή προς το μυστικισμό ας πούμε και ναι, τα τσέκαρα αυτά εδώ επειδή θυμίζουν μπλακμέταλ τίτλους, αλλά χωρίς να έχω προλάβει να εντρυφήσω πολύ νομίζω ότι όντως είναι εξαιρετικά. Τα τέσσερα πάρτς (έχει και άλλα δύο) ανήκουν σε μία σουίτα που λέγεται νεκρονόμικον, τσεκάρετε ιδιαίτερα τα αργά παρτς (2 κ 4). Προειδοποίηση, είναι λίγο πιο βίαιος πάντως από τους......................... Liturgy.

[ikonoklast]

Πράγματι, πιό βιαίος από τους Liturgy. Πράγμα λογικό καθότι σε πολλές δουλειές του είναι πιο «βίαιος» από το σύνολο του black metal και γενικά από πράγματα που εσείς οι μεταλάδες για κάποιο λόγο θεωρείτε «ακραία». Τεράστια δισκογραφική παραγωγή, ωστόσο αρκετές από τις δουλειές που βγάζει είναι μέτριες ή τελοσπάντων αδιάφορες για μένα, τα διάφορα naked city για παράδειγμα είναι λίγο τετριμμένα αν ακούσεις πέντε πράγματα παραπάνω στον ευρύτερο ήχο. BTW δε ξέρω τι έχει ποσταριστεί στο θρεντ αλλά δεν είναι «κλασική μουσική» ο Zorn, πότε έγινε;

Η «βιαιότητα» δεν είναι πάντα το ζητούμενο βέβαια, προσωπικά από ότι έχω ακούσει προτιμώ τα ψυχεδελικά αλλά παραδοσιακά, ενίοτε "ambient" της δουλειάς του. Ένα ενδιαφέρον τέτοιο παράδειγμα είναι το The Gift (2001). Δωράκι:

http://3.bp.blogspot.com/_PVxpiiDZv7Y/Sblm9Ig3HzI/AAAAAAAAAas/TR4Rw5Ofvkg/s320/john+zorn-the+gift-2001.png

Μονολιθικός:


http://www.youtube.com/watch?v=-rBMkfgwKgY

Νυχτερινός:


http://www.youtube.com/watch?v=r5y1z1Nx5j4

[Harbinger of Death]

:thumbsup:

εδιτ: αυτά του Zorn θυμίζουν λίγο Penderecki. Ο οποίος btw στα πρώτα του, τα "αιρετικά", με ενθουσιάζει. Πολλή σύγχρονη συμφωνική μουσική όμως δεν έχω ακούσει, οπότε σ'μπαθάτε με δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω στην κουβέντα.

Ο Satie που αναφέρθηκε νωρίτερα όμως γαμάει (αν και δεν ξέρω πόσο οντόπικ ήταν). Τον έχουν κάνει όμως λίγο must για γλυκανάλατες/ρομαντικές στιγμές σε ταινίες, και έχω αρχίσει να σπάζομαι.

[phthoggon]

Πράγματι, πιό βιαίος από τους Liturgy. Πράγμα λογικό καθότι σε πολλές δουλειές του είναι πιο «βίαιος» από το σύνολο του black metal και γενικά από πράγματα που εσείς οι μεταλάδες για κάποιο λόγο θεωρείτε «ακραία». Τεράστια δισκογραφική παραγωγή, ωστόσο αρκετές από τις δουλειές που βγάζει είναι μέτριες ή τελοσπάντων αδιάφορες για μένα, τα διάφορα naked city για παράδειγμα είναι λίγο τετριμμένα αν ακούσεις πέντε πράγματα παραπάνω στον ευρύτερο ήχο. BTW δε ξέρω τι έχει ποσταριστεί στο θρεντ αλλά δεν είναι «κλασική μουσική» ο Zorn, πότε έγινε;

Μια χαρά είναι "κλασική μουσική" στα κομμάτια που πόσταρα, πυκνογραμμένα όλα, κουαρτέτα εγχόρδων, κανένα επαναλαμβανόμενο θέμα. Γενικά από εκεί προέρχεται έστω κι εάν παίζει πολλά και διάφορα (όπως αυτά τα μίνιμαλ που πόσταρες) και έχω δει να τον αναφέρουν μάλιστα σε λίστες όσον αφορά τους πιο σημαντικούς (κλασικούς) συνθέτες των τελευταίων χρόνων.

Αυτό το παραμυθάκι τώρα περι ψευτοακρότητας του μέταλ που στο περίπου λέει και ο ρατ πόιζον στην προηγούμενη σελίδα να μου επιτρέψεις πάντως να μη το πάρω στα σοβαρά. Είναι ωραίοι οι σύγχρονοι κλασικοί και οι αβανγκαρντίστες και οι νοιζάδες και όλα αυτά αλλά blut aus nord ή portal ή deathspell omega ή nightbringer δεν είναι, επειδή δε τους ενδιαφέρει κάτι τέτοιο, μια τέτοια μονοδιαστατικότητα και εξιδείκευση. Οι Elend (που είναι κάπου ενδιάμεσα ας πούμε και προέρχονται από το μέταλ) είχανε πει το εξής σε μία συνέντευξη, ότι κανείς μέχρι τώρα δεν έχει κάνει μουσική σαν αυτή των τελευταίων τους άλμπουμ (το οποίο το υποστηρίζω και γω) όχι επειδή είναι οι συνθέτες και μόνο αυτοί ξέρουν πως, αλλά επειδή κανέναν άλλον δε τον απασχολεί αυτό το πράγμα, το μόνο σκοτάδι, μόνο βία, μόνο θάνατος. Όχι ότι είναι μόνο αυτό το ζητούμενο βέβαια, αλλά τα του καίσαρος τω καισάρι.

[rat_poison]

ότι θα 'πιανε τόπο το flamebait μου 7 μήνες μετά κ θα σχολιαζόταν δεν το περίμενα
προφανώς όντας παντελώς άσχετος από black metal δεν είμαι σε θέση να έχω άποψη περί αυτού
Περισσότερο ήθελα να βάλω κάτι σκοτεινό, που αντιπροσώπευε την ψυχική μου διάθεση εκείνες τις μέρες. Εν πάση περιπτώσει, τσεκάρω zorn με το που πατήσω ριπλάι.

Πριν το κάνω αυτό, ας βάλω αυτό που άκουγα σήμερις.
(άσχετο με τους γείτονές του, γι' αυτό και εντός σπόιλερ)


http://www.youtube.com/watch?v=_QEABRJfVMY

κιθαρίτσα!

[ikonoklast]

Είναι πολύ χαζό αυτό που είπαν αυτοί που λες δείγμα άγνοιας και κάποιας αφέλειας αν θες, θα έλεγα ότι ένας ξενάκης κάνει τους dso να κλαίνε και μια diamanda galas ή ένας καλός αμανές (και ΠΑΡΑ πολύς άλλος κόσμος) να κάνουν να κλάψουν και αυτούς τους Elend που λες (δεν έχω ακούσει τίποτα, δε τους ξέρω καν). Παρ' όλα αυτά όπως τη βρίσκει ο καθένας και ότι γι' αυτόν είναι ακραίο. Οι Liturgy δεν κατάλαβα πως κόλλησαν αλλά θα είναι κάτι σαν τα υστερόγραφα για τους haters στο μεταλχαμερ.

edit: ακούω το ομώνυμο από τον τελευταίο δίσκο αυτών που λες όσο το έγραφα αυτό, όχι άσχημο αλλά δεν μπορώ να φανταστώ γιατί να μην ισχύουν αυτά που λέω παραπάνω.

[phthoggon]

ναι, η diamanda galas και ο ξενάκης (αυτός βασικά από σπόντα) και ο scelsi και ο πεντερέφσκι είναι παραδείγματα μερικών που είχανε ένα εξίσου μεγάλο ενδιαφέρον για αυτά τα πράγματα. Και εννοείται μεμονωμένα και σε ορισμένες στιγμές ξεπερνάνε το μέταλ και είναι πιο μπλακ μέταλ από το μπλακ μέταλ, αλλά δεν είναι πολλές αυτές. Ακόμα και η ντιαμάντα για 2-3 δίσκους το έκανε νομίζω. Εάν λες για τους Elend, ναι το A World in their screams και ακουστικά και κλειστά φώτα και όλο μαζί ίσον τίκετ το χελ, τα έχω ξαναπεί. Οι Liturgy απλά επειδή τους θυμήθηκα επειδή ε Νέα Υόρκη, μεταμοντέρνα, μυστέριουμ, κερατάδες στα εξώφυλλα, ε αυτά! =P

[ikonoklast]

Τον ξενάκη τον ανέφερα επειδή κατά κύριο λόγο ο τρόπος που έχω καταλάβει ότι θεωρείτε ακραίους τους DSO είναι η συνθετική τους πολυπλοκότητα. Τελοσπαντων, όχι άλλα hijack στα θρεντς, πολύ ωραίο θρεντ ήταν αυτό τώρα που το ξαναβλέπω.

[phthoggon]

Τον ξενάκη τον ανέφερα επειδή κατά κύριο λόγο ο τρόπος που έχω καταλάβει ότι θεωρείτε ακραίους τους DSO είναι η συνθετική τους πολυπλοκότητα.

Ε να μη το αφήσω και αυτό ασχολίαστο, αλλά δε νομίζω ότι σκέφτεται κανείς από ΕΜΑΣ τους μεταλλάδες έτσι. Τότε θα ήταν και τα ινστρουμένταλ των Ντριμ Θήατερ η πιο ακραία μουσική στο κόσμο. Δεν είναι μόνο η πολυπλοκότητα ή στο κάτω κάτω μόνο οι νότες της μουσικής, είναι η συνολική θέληση/οπτική που διέπει και την αισθητική και τα νοήματα και όλα. Πάρε και ένα πάναπλο deathspell omega κιόλας που είναι ο ορισμός. (τι είναι "ακραίο" ακριβώς εδώ?)

NwF9dAolU5Y

[ikonoklast]

Ναι, δεν διευκρίνησα, τους ΔΣΟ μετά το Φας Ιτε - τα λέω καλά; Αυτό που έδωσες τώρα μια χαρά τελετουργικό sludge είναι :p

[Kingdom Gone]

Ο Satie που αναφέρθηκε νωρίτερα όμως γαμάει (αν και δεν ξέρω πόσο οντόπικ ήταν). Τον έχουν κάνει όμως λίγο must για γλυκανάλατες/ρομαντικές στιγμές σε ταινίες, και έχω αρχίσει να σπάζομαι.

για ξεσπάσιμο.
(http://en.wikipedia.org/wiki/The_Fire_Within)

[Ra Pariah]

Πράγματι, πιό βιαίος από τους Liturgy. Πράγμα λογικό καθότι σε πολλές δουλειές του είναι πιο «βίαιος» από το σύνολο του black metal και γενικά από πράγματα που εσείς οι μεταλάδες για κάποιο λόγο θεωρείτε «ακραία».

"Πιο "βίαιος" κι από τα είκοσι cd που έχω ακούσει" να λες καλύτερα. :)

[ikonoklast]

Μπα, παραπάνω είναι. Αλλά 30-40 μπλακμεταλ δίσκοι είναι υπερ-αρκετοί σε αυτή τη ζωή, εκτός αν είσαι βίαιος σκακιστής φιλόλογος.

[Shirime]

ε δεν είναι και "τελετουργικό sludge"

[ikonoklast]

Είναι. Δες παραπάνω!

[Shirime]

μιας και είσαι εδώ, για εξήγησέ μου πως οριζεις το τελετουργικό sludge. βασικά, ξεκίνα από το σκέτο sludge, κι αν θες ανάπτυξε την σκέψη σου. ευχαριστώ προκαταβολικά.

[Helm]

Μ'αρέσουν πολύ Κορσάκοβ, Μουσόργκσκι και Μποροντίν από τους 'Πέντε'. Ο Στραβίνσκι του Firebird Suite και του Rite of Spring, όχι ότι τα άλλα εφτάρια και τα ντέμο δεν είναι καλά, απλά δεν έχω ακούσει τίποτε άλλο με προσοχή. J.S.Bach λατρευω. Arvo Pärt, επίσης. Béla Bartók που αναφέρθηκε, μέχρι György Ligeti σε κάποιες συνθέσεις και μετά δυσκολεύομαι να παρακολουθήσω μοντέρνα σύνθεση αν και καμιά φορά με συναρπάζει. Steve Reich και Philip Glass, αν μετράνε και αυτά.

[ikonoklast]

Shirime: To κομμάτι που έδωσε ο φθόγγος παραπάνω ακούγεται σα Grief (http://www.youtube.com/watch?v=TuxOsjZpfDg) με ψαλμωδίες. Οι Grief είναι sludge άρα αυτό σε μια κουβέντα που δε συμμετέχουν μόγγολα και με ασόβαρη διάθεση είναι "τελετουργικό sludge". Κατα τ'άλλα όχι, δεν υπάρχει τέτοιος όρος και δε συνιστώ να τον χρησιμοποιείς με οποιονδήποτε άλλο κόσμο.

[Shirime]

Ikonoklast: ευχαριστώ για την διευκρίνηση.

[ikonoklast]

Shirime: Mη με ξενερώνεις, πίεσε με να σου πω ότι δεν υπάρχει sludge και ότι όλα είναι doom metal. Ρώτα με αν «Οι Deathspell Omega δηλαδή τώρα εσύ λες ότι είναι sludge;;;». Το άρχισες που το άρχισες, γίνε λίγο ΑΚΡΑΙΟΣ.

[Shirime]

Ikonoklast: παράτα με, ακούω ΞΕΦΑΝΤΩΤΙΚΗ TECHNO


http://www.youtube.com/watch?v=aFd5Cci_pE4

[Helm]

Ρε είναι μέσα στο φλιπεράκι.

[rat_poison]

Με άρεσε μπορώ να πω αυτός ο ζορν αρκετά

σε άλλα νέα


Φασματική μουσική

από γουίκι για τους τεμπέληδες
Spectral music (or spectralism) is a musical composition (http://en.wikipedia.org/wiki/Musical_composition) practice where compositional decisions are often informed by the analysis of sound spectra (http://en.wikipedia.org/wiki/Sound_spectrum). Computer-based sound spectrum analysis (http://en.wikipedia.org/wiki/Spectrum_analysis) using a Discrete Fourier Transform (http://en.wikipedia.org/wiki/Discrete_Fourier_Transform) (DFT), via the Fast Fourier Transform (http://en.wikipedia.org/wiki/Fast_Fourier_Transform) algorithm, is one of the more common methods used in generating descriptive data. Using DFT analysis, features of a particular sound spectrum can be visualized using a spectrogram (http://en.wikipedia.org/wiki/Spectrogram). Spectral composition focuses, then, on bringing out these features, interconnecting them, and transforming them. This analytical approach to spectral composition originated in France (http://en.wikipedia.org/wiki/France) in the early 1970s and the techniques were primarily developed, and later refined, at the Institut de Recherche et Coordination Acoustique/Musique (http://en.wikipedia.org/wiki/IRCAM), Paris (http://en.wikipedia.org/wiki/Paris), and with the Ensemble l'Itinéraire (http://en.wikipedia.org/wiki/Ensemble_l%27Itin%C3%A9raire), by composers such as Gerard Grisey (http://en.wikipedia.org/wiki/Gerard_Grisey) and Tristan Murail (http://en.wikipedia.org/wiki/Tristan_Murail). However, Murail has described Spectral music as an aesthetic (http://en.wikipedia.org/wiki/Aesthetic) rather than a style, an attitude towards composition rather than a set of techniques - the attitude being that "music is ultimately sound evolving in time"

δείγμα δωρεάν


http://www.youtube.com/watch?v=utQAXK15ZGM

http://www.youtube.com/watch?v=fdROh0T2jCk

για πείτε κι εσείς;

[House Of Low Culture]

ωραίος ο τύπος ^^^
τσεκ και το παιδί, μπροστά:

http://www.youtube.com/watch?v=2zj1UtdxQfk&feature=related

[rat_poison]

όχι ερίκ σατί στη λεσβιακή τσόντα (http://www.xhamster.com/movies/1326164/naughty_schoolgirls_learn_discipline.html) μου ρε μαλάκα....

[Ra Pariah]

f__yv-5LQ_c

[ikonoklast]

Μιας και αναφέρθηκε ο Γιάννης Χρήστου, έχετε στο νου σας αυτό: http://anaparastasis.info/gr


http://www.youtube.com/watch?v=Pv-ZJh1ezLo

Το επιμελείται ο Ζουλιάτης (night on earth), έχει πάρα πολύ και καλό υλικό που μάζευε 10 χρόνια. Ακόμα κι αν δε μπαίνει κάποιος στο ίδιο το έργο του Χρήστου, έχει ενδιαφέρον. Ε, και οι μερακλήδες ρίχτε και κάνα donation.

[phthoggon]

Underground ανακαλύψη: Ο Raphael Weinroth-Browne είναι ένας τσελίστας που συμμετέχει στους Musk Οx, ένα σχήμα ακουστικής κάπωςφολκ στο στυλ των μπαντών της Prophecy, στων οποίων το φεηςμπουκ βρήκα ένα λινκ για την προσωπική του δουλειά. Τσέλο και τραγουδίστρια μόνο, και παρ' όλα αυτά από τα καλύτερα κομμάτια που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό, ένας συνδυασμός Glass-ικής αισθητικής με heavy metal ορμή και θρασοντεθ ρυθμική παιδεία. Το ενδιαφέρον είναι ότι δεν είναι μόνο σολιστικά εντυπωσιακό αλλά και συνθετικά καθ΄όλη την διάρκεια των 14 λεπτών του. Ίσως σας ξενίσουν λίγο τα άναρθρα δραματικά φωνητικά (δεν είναι και ότι καλύτερο τρου) αλλά μη μασάτε, αφήστε το να προχωρήσει, ιδιαίτερα στα τελευταία 5 λεπτά.


http://thevisit1.bandcamp.com/track/between-worlds


Φυσικά είχε και μία μέταλ μπάντα μικρότερος, τους Cholera, που δε θα μπορούσε παρά να γαμάει ασύστολα. Τα λέμε στο death metal θρεντ. (http://www.electricrequiem.com/forum/showthread.php?26370-Death-Metal&p=1258673&viewfull=1#post1258673)

έντιτ: πάρτε και ένα βίντεο από τον τυπά να παίζει σόλο (μη φαίνεται και ξενέρωτο το ποστ χωρίς youtube link~!1)

RarAKWa_Tfo

[Ra Pariah]

Πολύ ωραίο κομμάτι. Στα συν το name your price download (αν και σέβομαι εξ ίσου όλους όσοι σκοπίμως δεν είναι αυτής της «πολιτικής»).

[babality]

https://www.youtube.com/watch?v=RZkIAVGlfWk

βαλεριος ο αγαπημενος μου συγχρονος μαεστρος. εδω στο επος φαηρμπερντ. γραμμενο οριτζιναλυ για μπαλετο.

[phthoggon]

-jw33u9qAsE

AoLk7VneYLY

Οι όπερες του John Adams, κλασικός μινιμαλισμός και σοβαρή πολιτική μαζί. Το δεύτερο ήταν η μεγάλη του επιτυχία, το πρώτο τελείωσε σχεδόν την καριέρα του (και εντελώς της Alice Goodman που έγραφε τα κείμενα). Για όσους γουστάρουν να διαβάζουν εδώ μία συνέντεξή της που εξηγεί όλη τη φάση.

http://www.theguardian.com/music/2012/jan/29/alice-goodman-death-klinghoffer-interview

Προσέξτε μέταλ σημείο στο 9:00 στο Νίξον, όποιος θέλει να μου πει τι εννοεί ο ορίτζιναλ πατερούλης, επειδή δε το πιάνω


​Mao: "There is a paradox: among the followers of Marx, the extreme left--the doctrinaire--tend to be fascist." Nixon: "And the far right?" Mao: "True Marxism is called that by the extreme left. Occasionally the true left calls a spade a spade...and tells the left it's right!" And then Nixon's dumbfounded expression...absolute gold.

[ikonoklast]

Κατά κανόνα χαζοχαρούμενοι "φιλελεύθεροι/μεταρρυθμιστές" και λοιποί συγκεντρώνονται στον Αmagi Radio (http://www.amagiradio.com/) ιδιοκτησίας Κυριάκου Αθανασιάδη (http://popaganda.gr/apokalipsi-sok-kanalarchis-kinigai-glarous-sti-thaso) - μερικές ωστόσο εκπομπές είναι εξαιρετικές. Όπως το Vox Antiqua του Γιώργου Κυριαζή, κάθε Σάββατο στις 10-12. Απίστευτο υλικό και προετοιμασία, αφιερώματα κυρίως από μεσαίωνα, μπαροκ και συμφωνική αλλά κάνει κάτι περάσματα σε ταινίες για κινηματογράφο/jazz και πιο σύγχρονα. Το πιο ενδιαφέρον είναι οι ιστορικές αναφορές που δίνει στα κομμάτια, στις περιόδους ή στο θέμα του αφιερώματος, ας πούμε δηλαδή θα κάνει ένα διπλό αφιέρωμα στην τέταρτη σταυροφορία ή ένα tribute στον Πετράρχη. Τον Ra Pariah είχα στο μυαλό μου, ίσως ενδιαφέρεστε κι άλλοι.

http://www.mixcloud.com/voxantiqua/

[rat_poison]

ΑΚΟΥΣΜΑ ΘΕΡΙΝΟΝ

ιδανικά
κάτω από μια αιώρα στη σκιά των δέντρων με το αεράκι να φυσάει κι ένα παγωμένο πεπόνι

εναλλακτικά
στην πνιγηρή υγρασία της κατερίνης που σκοτώνει οποιαδήποτε διάθεση για ζωή

γαμημένε βάλτε, έχουμε γίνει η ζούγκλα του βόρνεο, όλη μέρα υγρή ζέστη και το βράδυ βροχή.


https://www.youtube.com/watch?v=S-Xm7s9eGxU

[rat_poison]

https://www.youtube.com/watch?v=-fy1UryWOk0