FIXXXER
05-06-2010, 07:17
Ειχα υποσχεθει αυτο το review σε μελος του φορουμ οταν βγηκε το αλμπουμ, οποτε λεω να το κανω τωρα, καλυτερα αργα παρα ποτε. Ο Marilyn Manson αποτελει κατα τη γνωμη μου μια απο τις λιγες περιπτωσεις μουσικων οπου η υπερπροβολη του image και το μεγεθος της δημοσιοτητας την οποια αναζητει ο μουσικος, δεν ειναι αντιστροφως αναλογα με τη μουσικη του αξια, τις ιδεες του και αυτα που εχει να προσφερει σε καποιον ακροατη.
http://1.bp.blogspot.com/_XMiSAfQQZ58/SXpR2FkMa8I/AAAAAAAAAl8/B0J_buwgiDE/s400/604px-large_eat_me_drink_me_cover.jpg
1. If I Was Your Vampire
2. Putting Holes in Happiness
3. The Red Carpet Grave
4. They Said That Hell's Not Hot
5. Just a Car Crash Away
6. Heart-Shaped Glasses (When the Heart Guides the Hand)
7. Evidence
8. Are You the Rabbit?
9. Mutilation Is the Most Sincere Form of Flattery
10. You and Me and the Devil Makes 3
11. Eat Me, Drink Me
Μετα απο μια τετραδα πολυ καλων εως εξαιρετικα καλων δισκων (Antichrist Superstar, Mechanical Animals, Holy Wood, The Golden Age Of Grotesque) που διαμορφωσαν τη μουσικη ταυτοτητα της μπαντας, και στους οποιους η συνθεση της ηταν σχετικα σταθερη, ηταν λιγο πολυ φανερο οτι μια ανανεωση ηταν απαραιτητη, γι αυτο αλλωστε και το TGAOG ειχε χαρακτηριστει απο τον ιδιο τον Marilyn Manson ως το αποχαιρετιστηριο album. Αυτο δε σημαινε τη διαλυση της μπαντας τελικα, αλλα την ολικη ανανεωση, αφου κανενας απο τους John 5 (guitars), Twiggy Ramirez (guitars, bass), M.W. Gacy (keyboards), Ginger Gish (drums) δεν συμμετειχε ουτε στο ελαχιστο στη δημιουργια του Eat Me, Drink Me. Αυτον το ρολο τον ανελαβε ο Tim Skold, ο οποιος ειχε εισχωρησει στο συγκροτημα το 2002 μετα τη φυγη του Ramirez ως αντικαστατης στο μπασο, αλλα πρακτικα ηταν συνυπευθυνος για την παραγωγη, την μιξη, το artwork, το synthesizer, την κιθαρα και τον προγραμματισμο των ψηφιακων τυμπανων...
Το Eat Me, Drink Me αποτελουσε μεγαλο ερωτηματικο για μενα προσωπικα και ειλικρινα πιστευα μετα απο ολα τα παραπανω πως θα ηταν οτι χειροτερο εχει βγαλει η μπαντα. Προς μεγαλη μου εκπληξη ομως, ο Marilyn Manson καταφερε να κανει την εκπληξη, επαναπροσδιορισε τον ηχο του, ξεφορτωθηκε σχεδον ολα τα ηλεκτρονικα στοιχεια που αποτελουσαν κυριο στοιχειο κυριως των Mechanical Animals και Golden Age Of Grotesque, επικεντρωθηκε κυριως στο συναισθημα και στις απλες μελωδιες και ενορχηστρωσεις που μπορουν να το δημιουργησουν, και επιτελους εβγαλε ενα δισκο με λιγοτερα απο 15-20 τραγουδια, συλλογη μουσικης που δεν κουραζει και δεν προκαλει το συναισθημα της επαναληψης και του κορεσμου. Ολα τα παραπανω ειναι βεβαια λιγο ανακριβη, καθως ειναι σχεδον βεβαιο πως για ολα αυτα ειναι υπευθυνος ο Tim Skold και οχι ο Marilyn Manson, ο οποιος μαλιστα εχει δηλωσει πως του ηταν πολυ δυσκολο να κοψει καποια τραγουδια απο τα 20 που ειχαν γραφτει αρχικα (ολα απο τον Skold).
Το Eat Me, Drink Me ακουγεται ευχαριστα απο την αρχη ως το τελος, και κυριως τα πρωτα 7 τραγουδια, αφου μετα υπαρχει ισως μια μικρη κοιλια. Ο δισκος ξεκιναει με το στοιχειωτικο και αργοσυρτο If I Was Your Vampire, μια απλη συνθεση που θυμιζει εποχες Holy Wood και βασιζεται στο κλιμα που δημιουργουν ο αργος ρυθμος και η μελωδια της κιθαρας. Απο τα καλυτερα τραγουδια του δισκου και ιδανικη αρχη, οδηγει στο Putting Holes In Happiness, ενα απο τα δυο χιτακια που υπαρχουν σε αυτο το CD. Προτιμω να δανειστω τον χαρακτηρισμο του ιδιου του βλαμμενου για αυτο το τραγουδι, καθως δε θα μπορουσα ποτε να γραψω κατι πιο περιγραφικο. Γραμμενο στα γενεθλια του, αποτελει οπως λεει ο ιδιος μια ρομαντικη-μισογυνικη-καννιβαλικη-γκοθικη-βαμπιρομπαλαντα, ποιος ειμαι εγω να διαφωνησω? Το μονο σιγουρο ειναι οτι εχει παιξει κατα καιρους στο repeat οπως και ολος ο δισκος αλλωστε. Ακολουθει το τραγουδι με τιτλο The Red Carpet Grave, οτι πιο κοντινο μαλλον στο κλιμα του προηγουμενου δισκου, πιασαρικο ρεφραιν οπως παντα, κλασικη δομη και διαφορα samples στο φοντο. Ενδιαφερον τραγουδι, αλλα οχι απο τα καλυτερα του δισκου. Τεταρτο στη σειρα ερχεται το They Said That Hell's Not Hot, το οποιο θα ηταν λογικα το τριτο single απο το δισκο αν επρεπε να θεσουμε καποιο σε αυτη τη θεση. Αυτο ειναι μια πραγματικα πολυ καλη μπαλαντα, χαρακτηριστικη του κλιματος που κυριαρχει στο δισκο, βασισμενη σε κιθαρες και φωνητικα, θυμιζοντας λιγο τις εποχες του Mechanical Animals. Θα περιμενε κανεις μετα απο αυτα να εχουμε καποιο πολυ δυνατο ή/και γρηγορο κομματι, αλλα αυτο που ακολουθει ειναι το πιο αργοσυρτο και καταθλιπτικο κομματι του δισκου. Just A Car Crash Away λοιπον και κλασικο τραγουδιστο μοιρολόι του Manson, μελαγχολικη κιθαρουλα και κλαψιαρικο σολο κιθαρας, πανεμορφο τραγουδι αν εισαι σε αυτη τη φαση. Στη συνεχεια μπαινει το ετερον single του δισκου και μαλλον πιο εμπορικο απο οτιδηποτε εχει κανει γενικως, το κομματι με τιτλο Heart-Shaped Glasses. Χαρακτηριζεται απο ολα τα κλασικα στοιχεια που πρεπει να εχει ενα χιτακι, πολυ πιασαρικο ρυθμο στα τυμπανα, μελωδικο και πιασαρικο ριφφακι στις κιθαρες κατα το ρεφραιν αλλα και στο υπολοιπο τραγουδι, στιχους για αγαπη και εμπορικο ρεφραιν. Αυτο φυσικα για πολλους αποτελει μια συλλογη απο αρνητικα στοιχεια, αλλα εγω λεω πως αν δημιουργει συναισθημα, και εδω περα δημιουργει μπολικο απο αυτο, τοτε ειναι καλως δεχουμενο. Εβδομο στη σειρα ειναι το Evidence, το οποιο κινειται στα ιδια μοτιβα οπως ολος ο δισκος ως τωρα, αργος σχετικα ρυθμος προς mid-tempo, χαρακτηριστικοτατη μελωδια στην κιθαρα (απο τις καλυτερες του δισκου) και πιασαρικο ρεφραιν. Πολυ ωραιο τραγουδι, μαλλον το καλυτερο ρεφραιν του δισκου και φερνει στη μνημη κι αυτο στιγμες απο Mechanical Animals μαλλον. Καπου εδω ο δισκος αρχιζει και κανει κοιλια καθως τα δυο επομενα τραγουδια (Are You The Rabbit, Mutilation Is The Most Sincere Form Of Flattery) ειναι αρκετα λιγοτερο ενδιαφεροντα απο τα πρωτα 7, ενω ο δισκος ολοκληρωνεται με το πολυ κοινο και οχι ιδιαιτερα πρωτοτυπο, αλλα ωραιο παρ'αυτα You And Me And The Devil Makes Three και το Eat Me, Drink Me, το οποιο προσωπικα μου φερνει στο μυαλο Nine Inch Nails. Ωραιο τελειωμα για εναν ωραιο δισκο.
Συνολικα, αν επρεπε να χαρακτηρισω αυτο το album με μια λεξη μονο θα ελεγα πως ειναι νοσταλγικο, και οχι με την γενικη εννοια του ορου που απλα μας θυμιζει αλλες εποχες, αλλα συγκεκριμενα μου φερνει στο μυαλο μεσα 90'ς και παρομοιες μουσικες του ειδους με αρκετο συναισθημα και ολιγη σαπιλα-μιζερια, ενω αν επρεπε να το παρομοιασω με καποια προηγουμενη δουλεια του Manson θα ελεγα (και το εχω ηδη πει δις) το Mechanical Animals, χωρις τα πολλα ηλεκτρονικα ομως. Κοινως, αν και δεν εχει ισαξια στιγμη του Coma White, εχει παρεμφερες κλιμα σε ολο το δισκο. Επισης αξιοσημειωτο ειναι πως δεν υπαρχουν καθολου ταχυτητες σε αυτο το δισκο, ουτε ενα γρηγορο κομματι, σε αντιθεση με ολα τα αλλα albums του. Το περιεργο ειναι πως μετα απο αυτην την κυκλοφορια ο Tim Skold εφυγε (για αγνωστους σε μενα λογους) απο το σχημα και ο Marilyn Manson επαναπροσελαβε Twiggy Ramirez και Ginger Fish (2 απο τα 4 υπολοιπα μελη της "κλασικης συνθεσης" δηλαδη) και πριν κανα χρονο κυκλοφορησε το The High End Of Low, το οποιο με λιγες λεξεις θα το χαρακτηριζα ως τη φυσικη συνεχεια του Golden Age Of Grotesque αν δεν ειχε γινει ποτε η φαση με τον Skold, και ως εκ τουτου απολυτα βαρετο και κορεσμενο, καθως αυτη τη φορα προκειται για δισκο των 15 τραγουδιων (με πολλα fillers) και δε διαφερει καθολου απο οτιδηποτε ειχε κυκλοφορησει απο το 1996 εως το 2004, καθιστοντας το ελαφρως περιττο.
http://1.bp.blogspot.com/_XMiSAfQQZ58/SXpR2FkMa8I/AAAAAAAAAl8/B0J_buwgiDE/s400/604px-large_eat_me_drink_me_cover.jpg
1. If I Was Your Vampire
2. Putting Holes in Happiness
3. The Red Carpet Grave
4. They Said That Hell's Not Hot
5. Just a Car Crash Away
6. Heart-Shaped Glasses (When the Heart Guides the Hand)
7. Evidence
8. Are You the Rabbit?
9. Mutilation Is the Most Sincere Form of Flattery
10. You and Me and the Devil Makes 3
11. Eat Me, Drink Me
Μετα απο μια τετραδα πολυ καλων εως εξαιρετικα καλων δισκων (Antichrist Superstar, Mechanical Animals, Holy Wood, The Golden Age Of Grotesque) που διαμορφωσαν τη μουσικη ταυτοτητα της μπαντας, και στους οποιους η συνθεση της ηταν σχετικα σταθερη, ηταν λιγο πολυ φανερο οτι μια ανανεωση ηταν απαραιτητη, γι αυτο αλλωστε και το TGAOG ειχε χαρακτηριστει απο τον ιδιο τον Marilyn Manson ως το αποχαιρετιστηριο album. Αυτο δε σημαινε τη διαλυση της μπαντας τελικα, αλλα την ολικη ανανεωση, αφου κανενας απο τους John 5 (guitars), Twiggy Ramirez (guitars, bass), M.W. Gacy (keyboards), Ginger Gish (drums) δεν συμμετειχε ουτε στο ελαχιστο στη δημιουργια του Eat Me, Drink Me. Αυτον το ρολο τον ανελαβε ο Tim Skold, ο οποιος ειχε εισχωρησει στο συγκροτημα το 2002 μετα τη φυγη του Ramirez ως αντικαστατης στο μπασο, αλλα πρακτικα ηταν συνυπευθυνος για την παραγωγη, την μιξη, το artwork, το synthesizer, την κιθαρα και τον προγραμματισμο των ψηφιακων τυμπανων...
Το Eat Me, Drink Me αποτελουσε μεγαλο ερωτηματικο για μενα προσωπικα και ειλικρινα πιστευα μετα απο ολα τα παραπανω πως θα ηταν οτι χειροτερο εχει βγαλει η μπαντα. Προς μεγαλη μου εκπληξη ομως, ο Marilyn Manson καταφερε να κανει την εκπληξη, επαναπροσδιορισε τον ηχο του, ξεφορτωθηκε σχεδον ολα τα ηλεκτρονικα στοιχεια που αποτελουσαν κυριο στοιχειο κυριως των Mechanical Animals και Golden Age Of Grotesque, επικεντρωθηκε κυριως στο συναισθημα και στις απλες μελωδιες και ενορχηστρωσεις που μπορουν να το δημιουργησουν, και επιτελους εβγαλε ενα δισκο με λιγοτερα απο 15-20 τραγουδια, συλλογη μουσικης που δεν κουραζει και δεν προκαλει το συναισθημα της επαναληψης και του κορεσμου. Ολα τα παραπανω ειναι βεβαια λιγο ανακριβη, καθως ειναι σχεδον βεβαιο πως για ολα αυτα ειναι υπευθυνος ο Tim Skold και οχι ο Marilyn Manson, ο οποιος μαλιστα εχει δηλωσει πως του ηταν πολυ δυσκολο να κοψει καποια τραγουδια απο τα 20 που ειχαν γραφτει αρχικα (ολα απο τον Skold).
Το Eat Me, Drink Me ακουγεται ευχαριστα απο την αρχη ως το τελος, και κυριως τα πρωτα 7 τραγουδια, αφου μετα υπαρχει ισως μια μικρη κοιλια. Ο δισκος ξεκιναει με το στοιχειωτικο και αργοσυρτο If I Was Your Vampire, μια απλη συνθεση που θυμιζει εποχες Holy Wood και βασιζεται στο κλιμα που δημιουργουν ο αργος ρυθμος και η μελωδια της κιθαρας. Απο τα καλυτερα τραγουδια του δισκου και ιδανικη αρχη, οδηγει στο Putting Holes In Happiness, ενα απο τα δυο χιτακια που υπαρχουν σε αυτο το CD. Προτιμω να δανειστω τον χαρακτηρισμο του ιδιου του βλαμμενου για αυτο το τραγουδι, καθως δε θα μπορουσα ποτε να γραψω κατι πιο περιγραφικο. Γραμμενο στα γενεθλια του, αποτελει οπως λεει ο ιδιος μια ρομαντικη-μισογυνικη-καννιβαλικη-γκοθικη-βαμπιρομπαλαντα, ποιος ειμαι εγω να διαφωνησω? Το μονο σιγουρο ειναι οτι εχει παιξει κατα καιρους στο repeat οπως και ολος ο δισκος αλλωστε. Ακολουθει το τραγουδι με τιτλο The Red Carpet Grave, οτι πιο κοντινο μαλλον στο κλιμα του προηγουμενου δισκου, πιασαρικο ρεφραιν οπως παντα, κλασικη δομη και διαφορα samples στο φοντο. Ενδιαφερον τραγουδι, αλλα οχι απο τα καλυτερα του δισκου. Τεταρτο στη σειρα ερχεται το They Said That Hell's Not Hot, το οποιο θα ηταν λογικα το τριτο single απο το δισκο αν επρεπε να θεσουμε καποιο σε αυτη τη θεση. Αυτο ειναι μια πραγματικα πολυ καλη μπαλαντα, χαρακτηριστικη του κλιματος που κυριαρχει στο δισκο, βασισμενη σε κιθαρες και φωνητικα, θυμιζοντας λιγο τις εποχες του Mechanical Animals. Θα περιμενε κανεις μετα απο αυτα να εχουμε καποιο πολυ δυνατο ή/και γρηγορο κομματι, αλλα αυτο που ακολουθει ειναι το πιο αργοσυρτο και καταθλιπτικο κομματι του δισκου. Just A Car Crash Away λοιπον και κλασικο τραγουδιστο μοιρολόι του Manson, μελαγχολικη κιθαρουλα και κλαψιαρικο σολο κιθαρας, πανεμορφο τραγουδι αν εισαι σε αυτη τη φαση. Στη συνεχεια μπαινει το ετερον single του δισκου και μαλλον πιο εμπορικο απο οτιδηποτε εχει κανει γενικως, το κομματι με τιτλο Heart-Shaped Glasses. Χαρακτηριζεται απο ολα τα κλασικα στοιχεια που πρεπει να εχει ενα χιτακι, πολυ πιασαρικο ρυθμο στα τυμπανα, μελωδικο και πιασαρικο ριφφακι στις κιθαρες κατα το ρεφραιν αλλα και στο υπολοιπο τραγουδι, στιχους για αγαπη και εμπορικο ρεφραιν. Αυτο φυσικα για πολλους αποτελει μια συλλογη απο αρνητικα στοιχεια, αλλα εγω λεω πως αν δημιουργει συναισθημα, και εδω περα δημιουργει μπολικο απο αυτο, τοτε ειναι καλως δεχουμενο. Εβδομο στη σειρα ειναι το Evidence, το οποιο κινειται στα ιδια μοτιβα οπως ολος ο δισκος ως τωρα, αργος σχετικα ρυθμος προς mid-tempo, χαρακτηριστικοτατη μελωδια στην κιθαρα (απο τις καλυτερες του δισκου) και πιασαρικο ρεφραιν. Πολυ ωραιο τραγουδι, μαλλον το καλυτερο ρεφραιν του δισκου και φερνει στη μνημη κι αυτο στιγμες απο Mechanical Animals μαλλον. Καπου εδω ο δισκος αρχιζει και κανει κοιλια καθως τα δυο επομενα τραγουδια (Are You The Rabbit, Mutilation Is The Most Sincere Form Of Flattery) ειναι αρκετα λιγοτερο ενδιαφεροντα απο τα πρωτα 7, ενω ο δισκος ολοκληρωνεται με το πολυ κοινο και οχι ιδιαιτερα πρωτοτυπο, αλλα ωραιο παρ'αυτα You And Me And The Devil Makes Three και το Eat Me, Drink Me, το οποιο προσωπικα μου φερνει στο μυαλο Nine Inch Nails. Ωραιο τελειωμα για εναν ωραιο δισκο.
Συνολικα, αν επρεπε να χαρακτηρισω αυτο το album με μια λεξη μονο θα ελεγα πως ειναι νοσταλγικο, και οχι με την γενικη εννοια του ορου που απλα μας θυμιζει αλλες εποχες, αλλα συγκεκριμενα μου φερνει στο μυαλο μεσα 90'ς και παρομοιες μουσικες του ειδους με αρκετο συναισθημα και ολιγη σαπιλα-μιζερια, ενω αν επρεπε να το παρομοιασω με καποια προηγουμενη δουλεια του Manson θα ελεγα (και το εχω ηδη πει δις) το Mechanical Animals, χωρις τα πολλα ηλεκτρονικα ομως. Κοινως, αν και δεν εχει ισαξια στιγμη του Coma White, εχει παρεμφερες κλιμα σε ολο το δισκο. Επισης αξιοσημειωτο ειναι πως δεν υπαρχουν καθολου ταχυτητες σε αυτο το δισκο, ουτε ενα γρηγορο κομματι, σε αντιθεση με ολα τα αλλα albums του. Το περιεργο ειναι πως μετα απο αυτην την κυκλοφορια ο Tim Skold εφυγε (για αγνωστους σε μενα λογους) απο το σχημα και ο Marilyn Manson επαναπροσελαβε Twiggy Ramirez και Ginger Fish (2 απο τα 4 υπολοιπα μελη της "κλασικης συνθεσης" δηλαδη) και πριν κανα χρονο κυκλοφορησε το The High End Of Low, το οποιο με λιγες λεξεις θα το χαρακτηριζα ως τη φυσικη συνεχεια του Golden Age Of Grotesque αν δεν ειχε γινει ποτε η φαση με τον Skold, και ως εκ τουτου απολυτα βαρετο και κορεσμενο, καθως αυτη τη φορα προκειται για δισκο των 15 τραγουδιων (με πολλα fillers) και δε διαφερει καθολου απο οτιδηποτε ειχε κυκλοφορησει απο το 1996 εως το 2004, καθιστοντας το ελαφρως περιττο.