Xasthur - Portal of Sorrow

[carheart]

Xasthur - Portal of Sorrow
2010, Disharmonic Variations

http://label.todestrieb.co.uk/media/uploads/2010/04/xasthur-portal-of-sorrow.jpg

1. Portal of Sorrow
2. Broken Glass Christening
3. Shrine of Failure
4. Stream of Subconsciousness
5. Karma/Death
6. Horizon of Plastic Caskets
7. Mesmerized By Misery
8. This Abyss Holds the Mirror
9. Mourning Tomorrow
10. Miscarriage of the Soul
11. Obeyer's of Their Own Deaths
12. Released From this Earth
13. The Darkest Light
14. Hiver de Glace

To οριστικά τελευταίο Xasthur album λέγεται "Portal of Sorrow" και δεν θα πιστεύετε πως είναι album του Malefic. Οι δύο δουλειές που ακολούθησαν το ανεκτό "Subliminal Genocide" μου είχαν φανεί από αδιάφορες ως κακές, με το "Defective Epitaph" να είναι αθεράπευτα και απροκάλυπτα Burzum-ικό και με το "All Reflections Drained" να είναι κακό album με καταπληκτικά εξώφυλλα/artworks. Κάθε χρόνο album και εδώ, αλλά αυτό είναι λέει το τελευταίο, καθώς ο τύπος σαγηνεύτηκε από τα στούντια και τον Maynard James Keenan όπου συνεργάστηκαν πρόσφατα, και προφανώς κλείνει εδώ το κεφάλαιο των Xasthur μιας και -επιτέλους- θέλει να ψαχτεί με άλλους ήχους και στο τσακ πριν "μεταμορφώσει" τη μπάντα σε κάτι άλλο, την λήγει. Πρόλαβε; Όχι, καθώς το "Portal of Sorrow" είναι μετά βίας Xasthur album, αποτελώντας μια μελαγχολική πιανιστική ατμόσφαιρα (ναι, είναι ατμόσφαιρα) με το black metal part να είναι είτε θαμμένο στο βάθος, είτε να μην υπάρχει καν. Θυμάστε όταν "πήγε" η Ihriel στους Thou Shalt Suffer τι (σκατά) έγινε; Φανταστείτε μια αναλόγου εύρους στροφή, μόνο που εδώ το album είναι καλό και ξαφνιάζοντας πραγματικά τους πάντες, ο Malefic φτιάχνει μουσική που έχει συγκεκριμένο λόγο ύπαρξης. Η Marissa Nadler που συμμετέχει δεν είναι απλώς η αιθέρια ύπαρξη σε δύο τραγούδια, αλλά συμμετέχει τόσο πολύ (και καλά), που το album θα ήταν σωστό να έβγαινε ως Xasthur & Marissa Nadler. Όσοι δεν ξέρετε τους Xasthur, είναι η μπάντα ενός Αμερικάνου που έβγαλε το "To Violate the Oblivious" και το "Suicide in Dark Serenity", που είναι σοβαροί δίσκοι για σοβαρούς ακροατές. Όσοι δεν ξέρετε την υπέροχη Marissa Nadler, είναι μια αμερικανίδα folk singer/songwriter, που ξεκίνησε πανέμορφα την καριέρα της πριν μερικά χρόνια με το "Ballads of Living and Dying" και ναι, αγαπάει τον Poe (και την Cat Power!). Παρότι σε "τέτοιο" album καταφέρνει να μην ακούγεται καθόλου έξω από τα νερά της.

Ψαχτείτε και ίσως εκπλαγείτε, ίσως βαρεθείτε, εσείς ξέρετε.

[Agoraphobic_S.I.]

Θα τσεκαριστεί.

[Necromanzee Cogent]

Ανήκω στην κατηγορία όσων συμμερίζονται μουσικά τον Scott Conner. Δεν μπορώ να αυτοχαρακτηριστώ οπαδός, εντούτοις υπάρχουν πολλά σημεία που μπορώ να σταθώ και ν’ απολαύσω. Βλέπω λοιπόν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο το κύκνειο άσμα του:

αποτελώντας μια μελαγχολική πιανιστική ατμόσφαιρα (ναι, είναι ατμόσφαιρα) με το black metal part να είναι είτε θαμμένο στο βάθος, είτε να μην υπάρχει καν.
Έχουμε μιλήσει όλοι μας για πολύ από το ένα και πάρα πολύ από το άλλο, ειδικά το black metal έχει ταλαιπωρηθεί από υπερβολές, οπότε ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για ένα άλμπουμ με «λίγο» black metal. Δηλαδή μια κατάσταση απόλυτα συναισθηματική, δοτική αλλά και εν μέρη εξελικτική (μπορεί μόνο στο δικό μου μυαλό).
Αν και το τέλος σε μια μπάντα δεν είναι κάτι οριστικό (έχουμε δει περισσότερα reunion από split-up τα τελευταία χρόνια) έχω την αίσθηση ότι o Malefic έπρεπε να το κάνει κυρίως γιατί συνθετικά δεν μπορούσε να λειτουργήσει εδώ και κάποια χρόνια, το ότι εμένα μου άρεσε ακόμα και το κακό All Reflections Drained ήταν καθαρά θέμα ηχητικής λαγνείας αλλά ως εκεί.

[phthoggon]

... το ακούω τώρα. Εντάξει χάλια ήταν πάντα ο Xasthur αν εξαιρέσουμε 3-4 ωραία κομμάτια, αλλά δε θυμόμουν ποτέ να ήταν ΤΟΣΟ κακός. Πονάνε τα αυτιά μου, ο τύπος δεν έχει καμία αίσθηση της αρμονίας, δεν ξέρει να κουρδίζει, δε ξέρει να κάνει μίξη. Όλα είναι λάθος λολ, αλλά υποθέτω αυτό γουστάρουν όσοι γουστάρουν, ε? Πάντως εγώ δεν ακούω Μαρίσσα Νάντλερ πουθενά, κάτι μακρινά αααα μόνο τίγκα στο reverb.

[anti]

Ποτε δεν μου αρεσαν οι Xasthur εκτος από εκεινο το split με Nortt (2004). και φυσικα δεν τα παω καθολου καλα με ολη αυτή τη λουζερ φιλοσοφια.

Αλλα. Εδώ εχουμε κατι εντελως διαφορετικο με στοιχειωμενη ατμοσφαιρα και το σημαντικοτερο δεν σε παιρνει ο υπνος. Κυλαει νερακι.

Ωραιο εξωφυλλο επισης. Θα ακουστει πολλες φορες.

[Agoraphobic_S.I.]

Σχεδόν απίστευτο το να υπάρχει τόσο κακή μουσική, εντελώς απίστευτο το να γράφτηκε από τον ίδιο άνθρωπο που έγραψε πριν κάποια χρόνια το "to violate the oblivious".

[Entrancemperium]

bump!
Εμένα ο Μαλέφικ αν εξαιρέσεις κάποια σκόρπια θεματάκια σε προηγούμενες δουλειές του μου φαινόταν πάντα
μα πάντα υπερεκτιμημένος εξαιρώντας τη φωνή του..
Έλα όμως που το Portal.. μου χτύπησε καμπανάκι.. Κόλλησα, το άκουσα αρκετά, πολύ παραπάνω απ' όσο τα
υπόλοιπα Xasthur μαζί.. Είναι εξαιρετικό και αρκετά συναισθηματικό για bm album, με ΘΕΙΚΕΣ ατμόσφαιρες..
Δώστε του ευκαιρίες ακόμα και όσοι σφυράτε αδιάφορα όταν ακούτε τη λέξη Σθασθφουρθ.. :P

[Ra Pariah]

https://www.youtube.com/watch?v=SYbZ3bs25KE

:wave:

[stam and the witches]

Το έβαλα απλά από περιέργεια λόγω νεκρανάστασης τέτοιου θρεντ. Γελάω που με το καλημέρα το πιατίνι (στο 2ο δευτερόλεπτο) βαράει σε λάθος χρόνο. Μου λείπουν οι εποχές αυτές :pink: