Krux
30-03-2010, 14:51
http://img258.imageshack.us/img258/5488/enchantbreakfrontfo4.jpg
Enchant - Break (release date 1998 Inside Out)
Lineup :
Ted Leonard - vocals
Doug Ott - guitars, bass
Paul Craddick - drums
Mike Geimer - keyboards
Tracklist :
1. Break
2. King
3. My Enemy
4. Defenseless
5. The Lizard
6. Surrounded
7. Silence
8. In The Dark
9. My Gavel Hand
10. The Cross
11. Once A Week
Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να ξεχωρίσεις στο μυαλό σου κάποιο δίσκο των Enchant και αυτό συμβαίνει για 2 κυρίως λόγους. Πρώτον, γιατί πραγματικά και οι 7 δίσκοι που έχουν παραδώσει είναι όλοι δουλειές αντικειμενικά πολύ υψηλότερες του μετρίου και δεύτερον γιατί είναι τόσο προσεγμένες και τόσο επικεντρωμένες σε αυτό που επιθυμούν και οι ίδιοι να παραδώσουν. Είναι οπότε καθαρά θέμα επιρροών και διάθεσης, του εκάστωτε ακροατή ή fan του συγκεκριμένου συγκροτήματος, να επιλέξει την δεδομένη χρονική στιγμή ποιόν απο τους 7 δίσκους και για ποιό λόγο τον ξεχωρίζει στο μυαλό του. Και επειδή έχουμε να κάνουμε συγκεκριμένα με ένα πολύ μεγάλο δημιουργικά συγκρότημα, οι εγκεφαλικές και εκλεπτυσμένες μουσικές αναλύσεις πρέπει να περνούν σε δεύτερη μοίρα και κύριο ρόλο και λόγο να παίρνει το συναίσθημα.
Με όλα αυτά κατανού, δεν μπορώ παρά να διαλέξω το Break. Τι και αν είχα πάθει πλάκα όταν η πρώτη μου επαφή με δαύτους στο A blueprint of the world με είχε αφήσει κυριολεκτικά άφωνο, τι και αν μετά το Break κυκλοφόρησαν ίσως τον καλύτερο δίσκο της καριέρας τους ως σήμερα με τίτλο Juggling 9 or Dropping 10, τι και αν οι 2 τελευταίες τους κυκλοφορίες είναι πραγματικά μεγαλεία που διαιωνίζουν και επιβεβαιώνουν την αξία της μπάντας διαχρονικά. Η καρδιά μου ανήκει στο Break.
Αυτό που ενθουσιάζει στην ακρόαση των Enchant είναι αυτή η μίξη των επιρροών τους ανάμεσα στο prog metal των '90s με το prog rock των '70s και των '80s. Είναι απο τις πολύ λίγες μπάντες που καταφέρνουν περίτεχνα να μπλέκουν ήχους που παραπέμπουν σε Dream Theater, Fates Warning, Shadow Gallery με αυτούς των Rush, Marillion, Styx, Yes και Kansas. Οποιοσδήποτε οπαδός οποιουδήποτε προαναφερθέντος συγκροτήματος, κάτι θα βρει να λατρέψει στους Enchant.
Τον αγαπάω πολύ αυτόν τον δίσκο, για πολλούς και διάφορους λόγους, που σχεδόν κανένας απο αυτούς δεν έχει να κάνει με τα μουσικά κριτήρια που χρησιμοποιώ όταν ακούω κάτι. Είναι ένας δίσκος που κατάφερε και με άγγιξε όσο λίγοι, που χαράχτηκε στο μυαλό μου απο τα πρώτα ακούσματα. Ισως η συγκλονιστική φωνή του Ted Leonard, ίσως οι καταπληκτικές συνθέσεις που δείχνουν μουσικούς συγκροτημένους, καταρτισμένους και με σαφή προσανατολισμό για την μουσική τους, ίσως η τρομερή δουλειά που έχει γίνει με τους στίχους και το πως η μουσική θα αποδώσει απλόχερα το νόημα τους. Ισως ναι. Ισως και όχι. Οπως και να έχει η δική μου κόπια του δίσκου έχει πετύχει τον σκοπό της. Εχει καταφέρει να με συνδέσει μουσικά μαζί τους και να με κάνει να ταυτιστώ με τον ψυχισμό της μπάντας.
Με λίγα λόγια, σας αγαπάω πολύ ρε κωλόπαιδα. Ευχαριστώ ακόμα μια φορά.
fjTffBk7BJg&feature=player_embedded
So safe within this cozy little cell
No risk at all throwing coins into a well
I lust for gold, but shutter at the price
Reward I want, but not the sacrifice
And the target's well with in my sights
But my hands won't release the bow
I've been pulling back on it so long
I've forgotten how to let it go
And I know I have the means
But my will is gone
And I fear I won't succeed so I'm holding on
A life passes by, I watch passively
I'm haunted by time, my enemy
I fear that I'm bound, I fear that I'm free
And haunted by time, my enemy
Enchant - Break (release date 1998 Inside Out)
Lineup :
Ted Leonard - vocals
Doug Ott - guitars, bass
Paul Craddick - drums
Mike Geimer - keyboards
Tracklist :
1. Break
2. King
3. My Enemy
4. Defenseless
5. The Lizard
6. Surrounded
7. Silence
8. In The Dark
9. My Gavel Hand
10. The Cross
11. Once A Week
Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να ξεχωρίσεις στο μυαλό σου κάποιο δίσκο των Enchant και αυτό συμβαίνει για 2 κυρίως λόγους. Πρώτον, γιατί πραγματικά και οι 7 δίσκοι που έχουν παραδώσει είναι όλοι δουλειές αντικειμενικά πολύ υψηλότερες του μετρίου και δεύτερον γιατί είναι τόσο προσεγμένες και τόσο επικεντρωμένες σε αυτό που επιθυμούν και οι ίδιοι να παραδώσουν. Είναι οπότε καθαρά θέμα επιρροών και διάθεσης, του εκάστωτε ακροατή ή fan του συγκεκριμένου συγκροτήματος, να επιλέξει την δεδομένη χρονική στιγμή ποιόν απο τους 7 δίσκους και για ποιό λόγο τον ξεχωρίζει στο μυαλό του. Και επειδή έχουμε να κάνουμε συγκεκριμένα με ένα πολύ μεγάλο δημιουργικά συγκρότημα, οι εγκεφαλικές και εκλεπτυσμένες μουσικές αναλύσεις πρέπει να περνούν σε δεύτερη μοίρα και κύριο ρόλο και λόγο να παίρνει το συναίσθημα.
Με όλα αυτά κατανού, δεν μπορώ παρά να διαλέξω το Break. Τι και αν είχα πάθει πλάκα όταν η πρώτη μου επαφή με δαύτους στο A blueprint of the world με είχε αφήσει κυριολεκτικά άφωνο, τι και αν μετά το Break κυκλοφόρησαν ίσως τον καλύτερο δίσκο της καριέρας τους ως σήμερα με τίτλο Juggling 9 or Dropping 10, τι και αν οι 2 τελευταίες τους κυκλοφορίες είναι πραγματικά μεγαλεία που διαιωνίζουν και επιβεβαιώνουν την αξία της μπάντας διαχρονικά. Η καρδιά μου ανήκει στο Break.
Αυτό που ενθουσιάζει στην ακρόαση των Enchant είναι αυτή η μίξη των επιρροών τους ανάμεσα στο prog metal των '90s με το prog rock των '70s και των '80s. Είναι απο τις πολύ λίγες μπάντες που καταφέρνουν περίτεχνα να μπλέκουν ήχους που παραπέμπουν σε Dream Theater, Fates Warning, Shadow Gallery με αυτούς των Rush, Marillion, Styx, Yes και Kansas. Οποιοσδήποτε οπαδός οποιουδήποτε προαναφερθέντος συγκροτήματος, κάτι θα βρει να λατρέψει στους Enchant.
Τον αγαπάω πολύ αυτόν τον δίσκο, για πολλούς και διάφορους λόγους, που σχεδόν κανένας απο αυτούς δεν έχει να κάνει με τα μουσικά κριτήρια που χρησιμοποιώ όταν ακούω κάτι. Είναι ένας δίσκος που κατάφερε και με άγγιξε όσο λίγοι, που χαράχτηκε στο μυαλό μου απο τα πρώτα ακούσματα. Ισως η συγκλονιστική φωνή του Ted Leonard, ίσως οι καταπληκτικές συνθέσεις που δείχνουν μουσικούς συγκροτημένους, καταρτισμένους και με σαφή προσανατολισμό για την μουσική τους, ίσως η τρομερή δουλειά που έχει γίνει με τους στίχους και το πως η μουσική θα αποδώσει απλόχερα το νόημα τους. Ισως ναι. Ισως και όχι. Οπως και να έχει η δική μου κόπια του δίσκου έχει πετύχει τον σκοπό της. Εχει καταφέρει να με συνδέσει μουσικά μαζί τους και να με κάνει να ταυτιστώ με τον ψυχισμό της μπάντας.
Με λίγα λόγια, σας αγαπάω πολύ ρε κωλόπαιδα. Ευχαριστώ ακόμα μια φορά.
fjTffBk7BJg&feature=player_embedded
So safe within this cozy little cell
No risk at all throwing coins into a well
I lust for gold, but shutter at the price
Reward I want, but not the sacrifice
And the target's well with in my sights
But my hands won't release the bow
I've been pulling back on it so long
I've forgotten how to let it go
And I know I have the means
But my will is gone
And I fear I won't succeed so I'm holding on
A life passes by, I watch passively
I'm haunted by time, my enemy
I fear that I'm bound, I fear that I'm free
And haunted by time, my enemy