Parasight
26-03-2010, 12:58
Cathedral - The Guessing Game
©2010 Nuclear Blast
http://images.play.com/covers/13594868x.jpg
disc 1
1. Immaculate Misconception
2. Funeral of Dreams
3. Painting in the Dark
4. Death of an Anarchist
5. The Guessing Game
6. Edwige's Eyes
7. Cats, Incense, Candles & Wine
disc 2
1. One Dimensional People
2. Casket Chasers
3. Ghost Galleon
4. The Running Man
5. Requiem for the Voiceless
6. Journeys Into Jade
Βαριέμαι να γράφω reviews. Αν και κάποτε έγραφα σε webzine, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα ένιωθα ότι είχα στερέψει. Ποτέ δεν ήμουν καλός στην Έκθεση, και η εφευρετικότητά μου στη συγγραφή δοκιμίων ήταν πάντα περιορισμένη. Επίσης, έχω καταλήξει στο ότι τη σήμερον ημέρα δεν έχει και πολύ νόημα να καθίσεις να γράψεις για ένα album (με το σκεπτικό δλδ ότι θα επηρεάσεις θετικά ή αρνητικά κάποιους ώστε να το ακούσουν), από τη στιγμή που το να αποκτήσει κάποιος ιδία άποψη για οτιδήποτε είναι υπόθεση λίγων λεπτών με ένα download. Μια φορά κάθε κάμποσα χρόνια όμως εκπλήσσομαι ευχάριστα για το ότι βγαίνουν albums που με αναγκάζουν να γράψω κάτι. Τελευταία φορά που συνέβη αυτό ήταν για το Third των Portishead νομίζω. Τεσπα.
Κατάβασα το The Guessing Game πριν τεσσερις μέρες που λέτε. Στην πρώτη ακρόαση δεν πίστευα αυτό που άκουγα. Αν χρησιμοποιείτε τη γραμμή μετρό Αεροδρόμιο-Σύνταγμα και πίσω μπορεί να πετύχατε κάποια στιγμή έναν χροντρομαλάκα με ακουστικά να κοιτάει το άπειρο με ανοιχτό το στόμα. Εγώ ήμουνα. Στη δεύτερη ακρόαση το ίδιο. Τώρα, μετά από λιώσιμο το οποίο σαφώς θα έχει και συνέχεια, αρχίζω και συνειδητοποιώ λίγο τι γίνεται εδώ πέρα, αλλά ακόμη δεν το πιστεύω καλά-καλά. Ακόμη είμαι στη διαδικασία αφομοίωσης όλων όσων υπάρχουν εδώ μέσα και έχω πολύ δρόμο ακόμα. Είπα να περιμένω μέχρι να πάρω στα χέρια μου το βινύλιο για να γράψω πιο εμπεριστατωμένη άποψη (με στίχους, artwork κλπ) αλλά δεν κρατήθηκα.
Διπλό CD ή LP, σχεδόν 85 λεπτά διάρκεια. Από συγκροτήματα με 20ετή πορεία στο κουρμπέτι περιμένεις, με την καινούρια κυκλοφορία τους, αν όχι να φτάσουν κάποια περασμένα μεγαλεία, τουλάχιστον να είναι αξιοπρεπή. Και μάλιστα υποσυνείδητα κάνεις και ένα σωρό παραδοχές γιατί είναι το αγαπημένο σου συγκρότημα, πολλαπλασιάζεις επί 10 τα καλά στοιχεία και μηδενίζεις τα αρνητικά, τους δικαιολογείς γιατί συνήθως η ηλικία αυξάνει σε βάρος της έμπνευσης κλπ. Τι γίνεται όμως όταν αυτό που ακούς, όχι μόνο φτάνει άνετα παρελθόντα μεγαλεία, αλλά με ευκολία σβήνει τα πάντα και ουσιαστικά επαναπροσδιορίζει ολόκληρη τη μπάντα;
Δεν έχει νόημα να αρχίσω να περιγράφω ηχητικά το The Guessing Game. Αυτοί που ξέρουν το έχουν ήδη ακούσει και προσκυνάνε. Προσπαθώντας όμως να περικλείσω τον πλούτο αυτού του album σε λίγα λόγια, έχω να πω ότι ο πειραματισμός είναι διάχυτος σε υπερθετικό βαθμό. Σε τέτοιο βαθμό δλδ που ως τώρα μόνο στα EPs τους τολμούσαν οι Cathedral (βλ. The Voyage of the Homeless Sapien και The Devils Summit). Όλα αυτά όμως σε καμία περίπτωση εις βάρος του χαρακτηριστικού Cathedral ήχου, του φέροντος δλδ όλα τα γνωστά στοιχεία για τα οποία τους έχουμε αγαπήσει. Οι διαθέσεις της μπάντας γίνονται φανερά έκδηλες με το που σκάει η δίλεπτη ορχηστρική εισαγωγη Immaculate Misconception, η οποία είναι μέσα στα 70’s prog πλήκτρα, στα πνευστά και στα έγχορδα, σε σημείο που πραγματικά άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως το download ήταν fake. Κρατώντας αυτό το στοιχείο της έκπληξης, κάθε κομμάτι που ακολουθεί κουβαλάει και κάτι διαφορετικό. Δε λείπουν βέβαια και οι κλασικοί Cathedral ύμνοι (Painting in the Dark, Death of an Anarchist, Edwige’s Eyes, Requiem for the Voiceless), οπότε σε καμία περίπτωση το τελικό αποτέλεσμα δεν ξενίζει. Αντίθετα, σε αφήνει με την ακαθόριστη αίσθηση του μαλάκα. Πιστεύω ότι αξίζει να γίνει ειδική μνεία στο closer Journeys Into Jade, όπου στιχουργικά ο Lee κάνει μια αναδρομή σε όλη τη δισκογραφία της μπάντας η οποία, μέσα στην αφελή απλότητά της, είναι σχεδόν συγκινητική.
Αν νομίζατε ότι το Garden of Unearthly Delights ήταν πειραματικός δίσκος, ακούστε αυτό εδώ το πράμα. Όπως προείπα, ακόμη παλεύω να το αφομοιώσω πλήρως, ενώ από βδομάδα στήνομαι έξω από το Rhythm για να πάρω στα χέρια μου το βινύλιο όσο πιο γρήγορα γίνεται. Η δεκαετία μόλις μπήκε, οπότε, για να μην πω μεγάλα λόγια, θα πω ότι μόλις βρήκαμε τον δίσκο της χρονιάς.
©2010 Nuclear Blast
http://images.play.com/covers/13594868x.jpg
disc 1
1. Immaculate Misconception
2. Funeral of Dreams
3. Painting in the Dark
4. Death of an Anarchist
5. The Guessing Game
6. Edwige's Eyes
7. Cats, Incense, Candles & Wine
disc 2
1. One Dimensional People
2. Casket Chasers
3. Ghost Galleon
4. The Running Man
5. Requiem for the Voiceless
6. Journeys Into Jade
Βαριέμαι να γράφω reviews. Αν και κάποτε έγραφα σε webzine, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα ένιωθα ότι είχα στερέψει. Ποτέ δεν ήμουν καλός στην Έκθεση, και η εφευρετικότητά μου στη συγγραφή δοκιμίων ήταν πάντα περιορισμένη. Επίσης, έχω καταλήξει στο ότι τη σήμερον ημέρα δεν έχει και πολύ νόημα να καθίσεις να γράψεις για ένα album (με το σκεπτικό δλδ ότι θα επηρεάσεις θετικά ή αρνητικά κάποιους ώστε να το ακούσουν), από τη στιγμή που το να αποκτήσει κάποιος ιδία άποψη για οτιδήποτε είναι υπόθεση λίγων λεπτών με ένα download. Μια φορά κάθε κάμποσα χρόνια όμως εκπλήσσομαι ευχάριστα για το ότι βγαίνουν albums που με αναγκάζουν να γράψω κάτι. Τελευταία φορά που συνέβη αυτό ήταν για το Third των Portishead νομίζω. Τεσπα.
Κατάβασα το The Guessing Game πριν τεσσερις μέρες που λέτε. Στην πρώτη ακρόαση δεν πίστευα αυτό που άκουγα. Αν χρησιμοποιείτε τη γραμμή μετρό Αεροδρόμιο-Σύνταγμα και πίσω μπορεί να πετύχατε κάποια στιγμή έναν χροντρομαλάκα με ακουστικά να κοιτάει το άπειρο με ανοιχτό το στόμα. Εγώ ήμουνα. Στη δεύτερη ακρόαση το ίδιο. Τώρα, μετά από λιώσιμο το οποίο σαφώς θα έχει και συνέχεια, αρχίζω και συνειδητοποιώ λίγο τι γίνεται εδώ πέρα, αλλά ακόμη δεν το πιστεύω καλά-καλά. Ακόμη είμαι στη διαδικασία αφομοίωσης όλων όσων υπάρχουν εδώ μέσα και έχω πολύ δρόμο ακόμα. Είπα να περιμένω μέχρι να πάρω στα χέρια μου το βινύλιο για να γράψω πιο εμπεριστατωμένη άποψη (με στίχους, artwork κλπ) αλλά δεν κρατήθηκα.
Διπλό CD ή LP, σχεδόν 85 λεπτά διάρκεια. Από συγκροτήματα με 20ετή πορεία στο κουρμπέτι περιμένεις, με την καινούρια κυκλοφορία τους, αν όχι να φτάσουν κάποια περασμένα μεγαλεία, τουλάχιστον να είναι αξιοπρεπή. Και μάλιστα υποσυνείδητα κάνεις και ένα σωρό παραδοχές γιατί είναι το αγαπημένο σου συγκρότημα, πολλαπλασιάζεις επί 10 τα καλά στοιχεία και μηδενίζεις τα αρνητικά, τους δικαιολογείς γιατί συνήθως η ηλικία αυξάνει σε βάρος της έμπνευσης κλπ. Τι γίνεται όμως όταν αυτό που ακούς, όχι μόνο φτάνει άνετα παρελθόντα μεγαλεία, αλλά με ευκολία σβήνει τα πάντα και ουσιαστικά επαναπροσδιορίζει ολόκληρη τη μπάντα;
Δεν έχει νόημα να αρχίσω να περιγράφω ηχητικά το The Guessing Game. Αυτοί που ξέρουν το έχουν ήδη ακούσει και προσκυνάνε. Προσπαθώντας όμως να περικλείσω τον πλούτο αυτού του album σε λίγα λόγια, έχω να πω ότι ο πειραματισμός είναι διάχυτος σε υπερθετικό βαθμό. Σε τέτοιο βαθμό δλδ που ως τώρα μόνο στα EPs τους τολμούσαν οι Cathedral (βλ. The Voyage of the Homeless Sapien και The Devils Summit). Όλα αυτά όμως σε καμία περίπτωση εις βάρος του χαρακτηριστικού Cathedral ήχου, του φέροντος δλδ όλα τα γνωστά στοιχεία για τα οποία τους έχουμε αγαπήσει. Οι διαθέσεις της μπάντας γίνονται φανερά έκδηλες με το που σκάει η δίλεπτη ορχηστρική εισαγωγη Immaculate Misconception, η οποία είναι μέσα στα 70’s prog πλήκτρα, στα πνευστά και στα έγχορδα, σε σημείο που πραγματικά άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως το download ήταν fake. Κρατώντας αυτό το στοιχείο της έκπληξης, κάθε κομμάτι που ακολουθεί κουβαλάει και κάτι διαφορετικό. Δε λείπουν βέβαια και οι κλασικοί Cathedral ύμνοι (Painting in the Dark, Death of an Anarchist, Edwige’s Eyes, Requiem for the Voiceless), οπότε σε καμία περίπτωση το τελικό αποτέλεσμα δεν ξενίζει. Αντίθετα, σε αφήνει με την ακαθόριστη αίσθηση του μαλάκα. Πιστεύω ότι αξίζει να γίνει ειδική μνεία στο closer Journeys Into Jade, όπου στιχουργικά ο Lee κάνει μια αναδρομή σε όλη τη δισκογραφία της μπάντας η οποία, μέσα στην αφελή απλότητά της, είναι σχεδόν συγκινητική.
Αν νομίζατε ότι το Garden of Unearthly Delights ήταν πειραματικός δίσκος, ακούστε αυτό εδώ το πράμα. Όπως προείπα, ακόμη παλεύω να το αφομοιώσω πλήρως, ενώ από βδομάδα στήνομαι έξω από το Rhythm για να πάρω στα χέρια μου το βινύλιο όσο πιο γρήγορα γίνεται. Η δεκαετία μόλις μπήκε, οπότε, για να μην πω μεγάλα λόγια, θα πω ότι μόλις βρήκαμε τον δίσκο της χρονιάς.