Krux
18-03-2010, 11:34
http://www.metalkingdom.net/album/img/d37/11286.jpg
Dysrhythmia - Barriers and passages (release date 2006 Relapse)
Lineup :
Kevin Hufnagel - guitars
Colin Marston - bass
Jeff Eber - drums
Tracklist :
1. Pulsar
2. Appeared At First
3. Bypass The Solenoid
4. An Ally To Comprehension
5. Seal/Breaker/Void
6. Kamma Niyama
7. Sleep Decayer
8. Bus: Terminal
9. Luminous
10. Will The Spirit Prevail?
11. Void (bonus track)
Σχηματίστηκαν το 1998 και συγκαταλέγουν στο lineup τους τον φοβερό και τρομερό Colin Marston (Behold...the arctopus, Krallice). Κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο με τίτλο Contradiction το 1999 και το 2001 το No interference και το 2003 έρχεται το συμβόλαιο με την Relapse και η κυκλοφορία του 3ου κατά σειρά δίσκου με τίτλο Pretest.
Το συμβόλαιο με την Relapse αποτέλεσε μεγάλη έκπληξη μιας και οι Dysrhythmia απέχουν έτη φωτός απο τον ήχο των συγκροτημάτων που συνηθίζει να υπογράφει η Relapse. Η προσπάθεια της Relapse να κινηθεί σε αυτά τα περίεργα μουσικά μονοπάτια για τα γούστα της, επιβεβαιώνεται και με την είσοδο στο roster της, ακόμα μιας μπάντας που βρίσκεται πολύ κοντά στον ήχο των Dysrhythmia, των Don Caballero και που ίσως αποτελούν το μοναδικό μέτρο σύγκρισης και ταύτισης για τους πρώτους.
Μουσικά μιλάμε για ορχηστρική μουσική που μπορεί να περιληφθεί ως art/tech/extreme/prog metal και γενικότερα με ένα ήχο που δείχνει απο το πρώτο δευτερόλεπτο επαφής μαζί τους οτι δεν ενδιαφέρονται να προσελκήσουν mainstream καταστάσεις και ακροατήριο. Πρόκειται για "δύσκολο" άκουσμα και απαιτεί προπονημένα αυτιά για να κατανοήσεις έστω και κάποια μικρά ψύγματα των συνθέσεων τους. Το Barriers and passages πιστεύω οτι είναι το απόγειο της δισκογραφίας τους, μιας και στο εν λόγω συγκαταλέγονται τα περισσότερα στοιχεία που μπορεί να αποκομίσει κανείς για να έχει σφαιρικότερη εικόνα της μουσικής τους.
Αυτό που "χαλαέι" λίγο την όλη εικόνα και προφανώς γίνεται επιτηδευμένα ενω παράλληλα αποτελεί και την μεγαλύτερη πρόκληση στον ήχο τους, είναι πως σε γενικές γραμμές δεν υπάρχει μια σταθερή φόρμα στις συνθέσεις. Με πιο απλά λόγια, περιπλέκουν τόσο πολύ τα θέματα όλα που σου αφήνει μια τέλεια αίσθηση χάους και αποπροσανατολισμού. Χαρακτηριστική η παρατήρηση ενός φίλου κατά την διάρκεια ακρόασης του Bypass the solenoid που είπε "Που το πάνε ρε?". Οσο λιτό και αν ακούγεται αυτό, αποτελεί πραγματικά το μεγαλύτερο ερώτημα που παραμένει στον εγκέφαλο σου άπαξ και έρθεις σε επαφή μαζί τους.
Προσωπικά πιστεύω οτι είναι πολύ επηρεασμένοι απο τον freestyle jazz ήχο και επιχειρούν κάτι ανάλογο απλά με metal μέτρα και σταθμά.
Δίσκος πρόκληση για ψαγμένους μουσικόφιλους και περισσότερο για ακόμα πιο ψαγμένους μουσικούς.
p.s. το επόμενο review θα αποτελέσει και το τελευταίο για το γράμμα D. Αυτοί που θα μαντέψουν ποιός δίσκος θα είναι, κερδίζουν 2 αεροπορικά εισητήρια με επιστροφή για Πόρτο αλες λούγκρες για 12 ημέρες και διαμονή στην σουίτα πεντάστερου ξενοδοχείου γνωστής αλυσίδας fast-food. Ακονίστε τα πληκτρολόγια σας. Σύντομα ξανά κοντά σας σε επιλεγμένους browsers.
Dysrhythmia - Barriers and passages (release date 2006 Relapse)
Lineup :
Kevin Hufnagel - guitars
Colin Marston - bass
Jeff Eber - drums
Tracklist :
1. Pulsar
2. Appeared At First
3. Bypass The Solenoid
4. An Ally To Comprehension
5. Seal/Breaker/Void
6. Kamma Niyama
7. Sleep Decayer
8. Bus: Terminal
9. Luminous
10. Will The Spirit Prevail?
11. Void (bonus track)
Σχηματίστηκαν το 1998 και συγκαταλέγουν στο lineup τους τον φοβερό και τρομερό Colin Marston (Behold...the arctopus, Krallice). Κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο με τίτλο Contradiction το 1999 και το 2001 το No interference και το 2003 έρχεται το συμβόλαιο με την Relapse και η κυκλοφορία του 3ου κατά σειρά δίσκου με τίτλο Pretest.
Το συμβόλαιο με την Relapse αποτέλεσε μεγάλη έκπληξη μιας και οι Dysrhythmia απέχουν έτη φωτός απο τον ήχο των συγκροτημάτων που συνηθίζει να υπογράφει η Relapse. Η προσπάθεια της Relapse να κινηθεί σε αυτά τα περίεργα μουσικά μονοπάτια για τα γούστα της, επιβεβαιώνεται και με την είσοδο στο roster της, ακόμα μιας μπάντας που βρίσκεται πολύ κοντά στον ήχο των Dysrhythmia, των Don Caballero και που ίσως αποτελούν το μοναδικό μέτρο σύγκρισης και ταύτισης για τους πρώτους.
Μουσικά μιλάμε για ορχηστρική μουσική που μπορεί να περιληφθεί ως art/tech/extreme/prog metal και γενικότερα με ένα ήχο που δείχνει απο το πρώτο δευτερόλεπτο επαφής μαζί τους οτι δεν ενδιαφέρονται να προσελκήσουν mainstream καταστάσεις και ακροατήριο. Πρόκειται για "δύσκολο" άκουσμα και απαιτεί προπονημένα αυτιά για να κατανοήσεις έστω και κάποια μικρά ψύγματα των συνθέσεων τους. Το Barriers and passages πιστεύω οτι είναι το απόγειο της δισκογραφίας τους, μιας και στο εν λόγω συγκαταλέγονται τα περισσότερα στοιχεία που μπορεί να αποκομίσει κανείς για να έχει σφαιρικότερη εικόνα της μουσικής τους.
Αυτό που "χαλαέι" λίγο την όλη εικόνα και προφανώς γίνεται επιτηδευμένα ενω παράλληλα αποτελεί και την μεγαλύτερη πρόκληση στον ήχο τους, είναι πως σε γενικές γραμμές δεν υπάρχει μια σταθερή φόρμα στις συνθέσεις. Με πιο απλά λόγια, περιπλέκουν τόσο πολύ τα θέματα όλα που σου αφήνει μια τέλεια αίσθηση χάους και αποπροσανατολισμού. Χαρακτηριστική η παρατήρηση ενός φίλου κατά την διάρκεια ακρόασης του Bypass the solenoid που είπε "Που το πάνε ρε?". Οσο λιτό και αν ακούγεται αυτό, αποτελεί πραγματικά το μεγαλύτερο ερώτημα που παραμένει στον εγκέφαλο σου άπαξ και έρθεις σε επαφή μαζί τους.
Προσωπικά πιστεύω οτι είναι πολύ επηρεασμένοι απο τον freestyle jazz ήχο και επιχειρούν κάτι ανάλογο απλά με metal μέτρα και σταθμά.
Δίσκος πρόκληση για ψαγμένους μουσικόφιλους και περισσότερο για ακόμα πιο ψαγμένους μουσικούς.
p.s. το επόμενο review θα αποτελέσει και το τελευταίο για το γράμμα D. Αυτοί που θα μαντέψουν ποιός δίσκος θα είναι, κερδίζουν 2 αεροπορικά εισητήρια με επιστροφή για Πόρτο αλες λούγκρες για 12 ημέρες και διαμονή στην σουίτα πεντάστερου ξενοδοχείου γνωστής αλυσίδας fast-food. Ακονίστε τα πληκτρολόγια σας. Σύντομα ξανά κοντά σας σε επιλεγμένους browsers.