Φάση Up the Hammers V με Warm Up, τα πάντα φουλ κομπλέ και άντε γεια τσουτσέκια!!!

[Ra Pariah]

Το ανοίγω το thread να υπάρχει, αν και θα επακολουθήσει στις επόμενες μέρες πλήρες report... Μέχρι τότε....

Οι Savage Grace γαμήσανε:
Slipknot, Mastodon, Korn και Arch Enemy

[FIXXXER]

Gay thread

[atom_smasher]

Θα πρεπει να ηταν πολυ κουραστικο στην ηλικια τους να γαμησουν τοσο κοσμο μαζι....Περιμενω λεπτομερειες οταν συνελθεις.

[paliosmetallas]

foebru sinablia pragmatika xarika oli ti diarkia agno metal makari na stirizoume tetia kai oxi korn

[Comte de Saint-Germain]

In a row?

:touched:

[Comte de Saint-Germain]

Έλα μωρέ, αφού οι παουεράδες πάντα σα συνδεσμίτες κάνουν.

[Witchkiller]

Δεύτερη μέρα που πήγα πήγα μόνο για Slauter.......Δεν μπορώ να πω ότι κάποια άλλη μπάντα μου άρεσει από το line up. Πάντως να πω ότι όλες οι μπάντες είχαν αξιοπρεπέστατο ήχο και καλή απόδοση. Κάθησα να δω λίγο Atlantian Kodex αλλά δεν τους πολύπάλεψα μετά το δεύτερο κομμάτι ,δεν είναι του γούστου μου με τίποτα. Και Overdrive κάθησα να δω δύο κομμάτια .Πολύ ,πολύ καλοί πάνω στο σανίδι ,σου βγάζουν μια τιμιότητα που σε κάνει να πεις μπεσαλίδικα "μπράβο ρε μάγκες" και ας μη γούσταρα τόσο πολύ το υλικό τους. Enforcer πολύ δυναμικοί πάνω στο σανίδι, κάποια κομμάτια τους μου αρέσουν (δύο βασικά ,το Black Angel και το Screams Of The Savage ,έχω την εντύπωση ότι το δεύτερο δεν το παίξανε). Η μπάντα είχε κέφι ,ο κόσμος ξεσάλωνε και όλα σούπερ.

Slauter Xstroyers τώρα άντε γειά. Με Metal's No Sin, Wicked Bitch ,Winterkill, The Stage ,Charlott ,Black Rose And Throns ,City Of Cirtel, Battleaxe και φυσικά το αγαπημένο μου Mother, Motherfucker καλά μας γαμήσανε με το τέζα τεχνικό τους "metal για το metal και τα υπόλοιπα να πάνε να γαμηθούνε". Ο τραγουδιστής που είχαν έκανε ΑΨΟΓΗ δουλειά στα παπούτσια του τρελαμένου Stewart ,ο ήχος τους αρκετά καλός (θα ήθελα λίγο πιο έντονο και καθαρό μπάσσο αλλά ήταν μια χαρά και έτσι) και φυσικά συνολική απόδοση της μπάντας καταπληκτική. Εδώ που τα λέμε το υλικό τους δεν συγχωρεί και κάτι λιγότερο.

Τους Doomsword απλά δεν τους παλεύω οπότε τέλος για μένα το Up The Hammers.

Την πρώτη μέρα δεν μπόρεσα να παρευρεθώ για προσωπικούς λόγους αλλά άκουσα ότι XWILD μάπα (για να το λέει ο Πωλονός ισχύει) και Savage Grace γύρο στο μέτριο(πάλι καλά που παίξαν και το Motorcycle Man ,κάτι αγγλικό δηλ ,και γίναν άντρες)

[Ruthless]

Βασικά στα γρήγορα 2 πράγματα, περισσότερα από Τρίτη που θα είμαι κάτω πατρίδα.

Arryan Path ξεσκίσαν κώλους, γάμησαν, ισοπέδωσαν, ήταν άνετα η καλύτερη μπάντα της Παρασκευής και πρέπει να τους φέρουν ως headliners να παίξουν γεμάτο δίωρο να ευχαριστηθούμε τους ύμνους τους όπως πρέπει.

Και επίσης κάτι που ήταν πιστεύω η καλύτερη εμφάνιση μπάντας σε όλα τα UTH που έχουν γίνει ως τώρα(καλύτεροι και από Titan Force πέρυσι):
bVPTUnM0ivg

Νιώθω πολύ τυχερός που μπόρεσα και το είδα αυτό το πράγμα.

[Ra Pariah]

Πέμπτη 04/03 (Warm Up Show, Sin City)

Accelerator: Οι συμπαθείς Αθηναίοι επωμίστηκαν το μεγάλο βάρος να μας εισαγάγουν στο πολλά υποσχόμενο μεταλλικό τριήμερο. Tο ύφος τους θυμίζει μια μίξη των Riot της “Nightbreaker” περιόδου με τους Anthrax του “Fistful of Metal”. Παρά το νεαρό της ηλικίας τους, ήταν πολύ καλοί παίκτες (ιδίως ο μπασίστας με το απίστευτο και ιδιαίτερα μελετημένο παίξιμό του). Έπαιξαν αποκλειστικά δικά τους κομμάτια. Η κυριότερη ένστασή μου έγκειται στο γεγονός ότι ο τραγουδιστής θα πρέπει να επικεντρωθεί στο πώς θα γίνει πιο ουσιαστικός. Κορώνα δε σημαίνει πάντοτε ουσία και έμπνευση.

Solitary Sabred: Πρώτον και κύριον, o Πέτρος, ο τραγουδιστής της μπάντας, έχει βελτιωθεί πάρα πολύ, με αποτέλεσμα να του βγαίνει ικανοποιητικότατα το εξαιρετικά υψίφωνο ύφος του, μια μίξη του Cyriis με τον Mike Soliz. Παρόλα αυτά, κι αυτό είναι το μεγαλύτερο κρίμα, το rhythm-section της μπάντας εμφανίστηκε πολύ ασταθές. H συντριπτική πλειοψηφία των γυρισμάτων του drummer, για παράδειγμα, ήταν εκτός χρόνου. Η στιβαρότητα έλειπε από τη μουσική του trio. Θέλω να πιστεύω ότι ήταν απλώς μια άτυχη στιγμή. Όπως και να ‘χει, τα λαθάκια δεν εμπόδισαν την μπάντα να αποδώσει, μεταξύ άλλων, με πάθος την κομματάρα της “Hammers of Ulric” και το “Spartacus” των Steel Assassin. Ας σημειωθεί , τέλος, ότι οι Κύπριοι οπαδοί μαζί με τους Αγρινιώτες και έναν Πυργιώτη (!?) έδειξαν να καταευχαριστιούνται το set της μπάντας.

Dream Weaver: Ακόμη ένας φοβερός μπασίστας! Δυστυχώς, όμως, η μπάντα δεν είναι από τις αγαπημένες μου και κάποια στιγμή ανέβηκα να κουτσομπολέψω με τον Ruthless.

Macedon Harriers: Έλα να παίρνουμε μπρος!!! Με τον επίγειο ΘΕΟ Νίκο «Παπά» Βαρσάμη στη σύνθεσή της, καθώς και με δύο νέους κιθαρίστες, η μπάντα βγήκε και βομβάρδισε τους πάντες με τσουρουφλιστό epic/speed! Τί να πω, ρε γαμώτο!; Τους ύμνους του demo τους τραγούδησαν μέχρι και οι ξένοι επισκέπτες! Τα καινούργια κομμάτια ήταν 100% δυναμίτες, ενώ οι drummer και μπασίστας ήσαν απλά καταιγιστικοί! Καλά, ας μη συνεχίσω με θεϊλες του Πολωνού, ο οποίος είχε φτιάξει μέχρι και ένα τεράστιο πανό προς τιμήν της γκρουπάρας! :touched:

Dexter Ward: US METAL FOR THE LIGHT! Η νέα μπάντα του Μανόλη και του Marcο, πρώην μελών των Battleroar, επιδίδεται σε ένα δεμένο και στιβαρό, πλην όμως γουστόζικο, heavy/power metal. Ο Άγγελος Τσουκαλάς (πρώην Power Crue, Phantom Lord κ.λπ.) είναι η απόλυτη εγγύηση για τη θέση πίσω από τα τύμπανα, ενώ εξαιρετικός μου φάνηκε κι ο μπασίστας. Από τα δικά τους κομμάτια πρέπει να ομολογήσω ότι έχω ξεχωρίσει τα “Young Blood” και “Double Dragon”, ενώ το “Antarctic Dream” μου φαίνεται λίγο εκτός κλίματος. Οι διασκευές τους στα “Go It Alone” και “Twilight Zone” (σας αξίζει να google-άρετε, αν δεν σας λένε τίποτα οι τίτλοι) ξεσήκωσαν κι άλλο τον κόσμο… Ωραία πράγματα!

Strikelight: Με μία φράση: ΆΛΛΗ ΜΠΑΝΤΑ! Τα δύο νέα μέλη από Crimson Fire έχουν αναζωογονήσει σε απρόσμενα μεγάλο βαθμό τον ήχο του συγκροτήματος. Πρωτόγνωρο πάθος και δέσιμο για ελληνική μπάντα! Ας πω, επίσης εδώ, ότι το “Angel in Exile”, όπως ακούστηκε στη συγκεκριμένη εμφάνιση, θα μπορούσε πολύ άνετα να αποτελεί κάποιο lost track των Virtue, καταιγιστική απόδοση! Μοναδική ένσταση αποτελεί η εικασία μου ότι ο νέος τραγουδιστής είναι σε θέση να βελτιώσει περισσότερο την αγγλική του προφορά, ώστε να ακουστεί ακόμη πιο σαρωτικός και πειστικός! Γιατί το λέω αυτό; ΕΠΕΙΔΗ Η ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΕ Η ΜΠΑΝΤΑ ΣΤΟ “Sortilege”, ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΤΡΙΗΜΕΡΟΥ ΜΕ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΗ ΑΝΕΣΗ, ΗΤΑΝ ΙΣΩΣ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΠΟΥ ΕΧΩ ΑΚΟΥΣΕΙ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΤΑ. Ο ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ ΕΦΤΥΝΕ ΦΩΤΙΑ ΚΙ ΕΣΤΕΛΝΕ ΤΗ ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΣΤΟ ΥΠΕΡΠΕΡΑΝ, ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΩΡΑ ΠΟΥ Η ΜΠΑΝΤΑ ΕΠΑΙΖΕ ΧΩΡΙΣ ΑΥΡΙΟ! Και εις ανώτερα!!!

Απόδειξη. (http://www.youtube.com/watch?v=t-CJMaX33nU)

[Ra Pariah]

Παρασκευή 05/03 (1st Day, An Club)

Convixion: Ο σπινταριστός ήχος της μπάντας αποδείχτηκε ιδανικός για το επίσημο άνοιγμα της φεστιβάλ. Αρκετός κόσμος είχε μαζευτεί από νωρίς και η διασκευή σε Exciter (“Violence and Force”) σίγουρα τον «αναστάτωσε». Περιμένουμε ακόμη περισσότερα στο μέλλον! (Σημειωτέον ότι η μπάντα μόλις κυκλοφόρησε τη δεύτερη δουλειά της).

Arryan Path: Εντυπωσιακή η εμφάνιση των Κύπριων! Η φωνητική ερμηνεία του Νικόλα Λεπτού μόνον ως σεμιναριακή μπορεί να χαρακτηριστεί. Ύμνοι όπως τα “Piri Reis”, “Osiris” και “Road to Macedonia” πώρωσαν το κοινό, ενώ από το καινούργιο album ακούστηκαν τα “Minas Tirith” (με αυτό άνοιξαν) και “Molon Lave”. Τέλος, έγινε και μία διασκευή στο κλασικό κομμάτι “Nessun Dorma” (αν θέλετε τη γνώμη μου, θα προτιμούσα κανά “Mountains”, που λέει ο λόγος).

Mortician: Οι επανασυνδεδεμένοι Mortician (χώρα καταγωγής η Αυστρία) διαθέτουν ένα εκρηκτικό EP, ηχογραφηθέν πίσω στα 80’s, ονόματι “No War”, το οποίο και ακούσαμε ολόκληρο. Ο αυθεντικός τραγουδιστής, αν θυμάμαι καλά, δε ζει πλέον, αλλά ο αντικαταστάτης του ήταν κάτι παραπάνω από αξιόλογος, με ένα πραγματικά αφοπλιστικό vibrato. Ύμνοι σαν το “Sacrifice of Sin” (Ε-Π-Ο-Σ), “Street Warrior” και “Listen to the Priest” είναι δείγματα ολοκληρωτικού ευρωπαϊκού metal που λοξοκοιτάζει και πέρα από τον Ατλαντικό. Το setlist έκλεισε με το “Breaking the Law”, όπου έγινε ένας ψιλο-πανικός, όπως μπορεί να μαντέψει ακόμη κι ο Amnesiac. Γκρουπάρα, πάντα τέτοια!

Marauder: Αυτή η πολύ σημαντική εγχώρια μπάντα (αν και πάντα γούσταρα περισσότερο τους Power Crue :oops:) γιόρτασε τα 20 χρόνια της με ένα special show στο οποίο ακούστηκε ολόκληρο το “1821”, το οποίο σημειωτέον ότι επανακυκλοφόρησε. Το αποτέλεσμα ήταν ικανοποιητικότατο, αν και προσωπική μου άποψη είναι ότι τα τέσσερα πρώτα κομμάτια του δίσκου είναι και τα δυνατότερα (εντάξει, προς το τέλος υπάρχει κι ο δυναμίτης “God’s Will”). Καμία παρέκκλιση, λοιπόν, από τον αρχικό στόχο. Η επαγγελματικότητα της μπάντας τη βοήθησε να βγει ασπροπρόσωπη από τη «δοκιμασία»: όλα τα riffs ακούστηκαν αιχμηρά, όπως πρέπει, ενώ ο τραγουδιστής μου φαίνεται ότι ολοένα και βελτιώνεται.

Praying Mantis: Εγώ δεν μπορώ να πω και πολλά… Το μόνο που ξέρω είναι ότι φιλαράκια από το Metal Dome Forum έκλεισαν τη φωνή τους τραγουδώντας τα κομμάτια των Άγγλων. Από ‘κει και πέρα…

Wild Knight: Όλοι περιμέναμε κομμάτια από τους ΘΑΛΑΣΣΟΛΥΚΟΥΣ, αλλά τελικά ακούσαμε τα δύο hit-άκια τους μονάχα… Δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να πω ποια ήταν αυτά. Μεγάλη απογοήτευση. Το set βασίστηκε στους δίσκους των X-Wild και, επειδή δεν πολυγιγνώσκω, σταματώ κάπου εδώ.

Savage Grace: Λοιπόν, εξηγούμαι: τους S.G. ξεκίνησα να τους ακούω μαζί με Manilla κι Omen, οπότε μου είναι κάτι παραπάνω από οικείοι. Ήμουν επιφυλακτικός για το τι θα δω, την ίδια ώρα όμως ήθελα επιτέλους να παρακολουθήσω ζωντανά τις κομματάρες από τα δυο τους full-length. ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ, ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ Ο ΠΛΕΟΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΣ ΓΙΑ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΜΠΑΝΤΑΡΑ. Πολλοί εκδηλώθηκαν αρνητικά για το μοναδικό εναπομείναν μέλος, τον Christian Logue (και καλά ότι ήταν βραχνιασμένος). Εγώ πάλι τι να πω; Η αλλόκοτη εμφάνισή του στη σκηνή (φορούσε μια λευκή πουκαμίσα και μια μπαντάνα στο κεφάλι) ήδη από την πρώτη στιγμή με πώρωσε ακόμη περισσότερο!!! Τέλοσπάντων, ανέβηκαν με “Bound to Be Free” και από κει και πέρα δε θυμάμαι και πάρα πολλά… ΚΟΛΑΣΤΗΡΙΟ! Συνεχές τσίπουρο (είπαμε να κάνουμε τη διαφορά), headbanging, stage-diving και ΜΟΝΟΝ ΚΟΜΜΑΤΑΡΕΣ, ΔΙΑΟΛΕ! Στο “And We Came…” η μπάντα με αρρώστησε, δεν κάνω πλάκα! Έκλεισαν με ένα Πέρπολ και με έναν Σάξονα. ΑΛΛΑ ΕΔΩ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ US METAL!!! :wave:

[Ra Pariah]

Σάββατο 06/03 (2nd Day, An Club)

Raging Storm: Πολύ σημαντική επανασύνδεση! Με δύο νέους κιθαρίστες η μπάντα έπαιξε δυνατά και ευχαρίστησε τους αρκετούς φίλους της. Σίγουρα μπορούν να δέσουν τα δύο νέα μέλη ακόμη καλύτερα μεταξύ τους, αλλά όσο να ‘ναι άμα ακούς κομματάρες τύπου “Ode to the Sword”, “In Metal We Trust” και “Heavy Metal Faith”, δεν πολυπροσέχεις τέτοια τεχνικά ζητήματα!

In Solitude: Ωραίο image, στιβαρό δέσιμο και γενικά πωρωθήκαμε και χτυπιόμασταν με τον Helm, αλλά η σουηδική μπάντα του φεστιβάλ ήταν ΜΙΑ!

Dexter Ward: Ανέβηκαν μουδιασμένοι στη σκηνή, αλλά σύντομα βρήκαν τα πατήματά τους. Το setlist ήταν το ίδιο με το Warm Up show. Ο κόσμος φάνηκε να το διασκεδάζει, ιδιαίτερα στις διασκευές. Οφείλω να ομολογήσω ότι την Πέμπτη μου είχαν φανεί συνολικά πιο εκρηκτικοί, αλλά αυτό δεν παύει να είναι μια προσωπική γνώμη.

Atlantean Kodex: Μπάντα της οποίας ο κιθαρίστας φοράει μπλούζα Lordian Guard ΔΕΝ γίνεται να ‘ναι κακή. Γενικά, οι Γερμανοί έδωσαν στην κυριολεξία μαθήματα για το πώς πρέπει να παίζεται το σύγχρονο epic (μην ακούσω να λένε doom τα πηγαδάκια…). Εκεί που οι Isen Torr τέμνονται με τους Bathory και τους Manowar, οι Γερμανοί συνθέτουν κομμάτια μεστά ουσίας και συναισθημάτων. Ε, η εκτέλεση του “The Hidden Folk” ήταν σεμιναριακή, καθηλωτική, μαγευτική! Γενικά, ο ήχος ήταν ΜΠΟΜΠΑ, καλύτερος από αυτόν των Doomsword, για παράδειγμα! Απίστευτη εμφάνιση (θέτει πολύ ψηλά τον πήχυ για τις επόμενες κυκλοφορίες του συγκροτήματος) η οποία έκλεισε με μία διασκευή στο “Doom over the World”.

Overdrive: Να σας πω καλύτερα τι συζήταγα με τον Witchie;

Enforcer: ΓΑΜΗΣΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΙΜΟ!!! Λύσσα κακιά! Φλεγόμενο metal! Ένταση, πάθος και απερίγραπτη ΙΣΟΠΕΔΩΣΗ από κάθε riff και φωνητική γραμμή!!! Περιττό να πούμε ότι οι Slayer το 2005 παίξανε σαν τιτίκες μπροστά στους Σουηδούς! Γενικά, άμα δε δεις, δεν μπορείς να κρίνεις! Η μπάντα του καιρού μας! Πλέον θα έχουν την αμέριστη υποστήριξή μου. Τι να σας λέω τώρα για κομμάτια, είμαστε σοβαροί; :wave:

Slauter Xstroyes: Λοιπόν, ας σοβαρολογήσουμε για λίγο και ας ευχαριστήσουμε όσοι ζήσαμε αυτό το ανείπωτο show, το Μανόλη, που κυνήγησε για δυο και τρία χρόνια αυτό το reunion και ‘κανε το όνειρό μας πραγματικότητα. Δε δύναμαι να σχολιάσω κάτι περαιτέρω. Για μένα αυτές είναι οι κορυφώσεις της μουσικής, ούτε “Master of Puppets” (υπόψιν ότι το Penthouse έχει χαρίσει παλιότερα το “Black Album”, οπότε οι οπαδοί να είναι σε επιφυλακή) ούτε αναπτήρες και “I ’m a man who walks alone…” ούτε θέατρο σκιών με Καραγκι-Ozzy.

I NEED TO STRIKE AGAIN…

Η αυλαία έκλεισε με το βαρύτερο riff στην ιστορία της ηλεκτροδοτούμενης μουσικής.

Doomsword: Μετά τον ΌΛΕΘΡΟ τον ίδιο, ύστερα από δυο μπάντες οι οποίες δε μασάνε μπροστά σε κανένα θεωρητικό δεδομένο και ασφαλή επιλογή αυτής της μουσικής (π.χ. καλύτερος μπασίστας “Steve Harris”), έπρεπε οι Ιταλοί να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά. Αν θέλετε τη γνώμη μου τα δύο παραπάνω “support” θα μπορούσαν να καταστρέψουν σχεδόν οποιοδήποτε headlining όνομα. Όπως σημείωσε όμως ορθά ο Αντώνης, οι Doomsword είχαν την «τύχη» να παίζουν πολύ διαφορετικά από τους παραπάνω κυρίους κι έτσι κατάφεραν να μας κάνουν να ξεχάσουμε για λίγο τις προηγηθείσες ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ εμφανίσεις. Με το επιβλητικό τους παίξιμο κέρδισαν αμέσως το κατάμεστο club και μας έπαιξαν για μιάμιση περίπου ώρα υλικό απ’ όλες τους τις δουλειές. Εγώ ξεχώρισα το αγαπημένο μου “The Youth of Finn Mac Cool” και το “Warbringers”. Για τον ήχο άκουσα μικροπαράπονα, αλλά εμένα μου φάνηκε καλός. Στο “Sacred Metal” χρέη κιθαρίστα ανέλαβε ο Μανόλης Καραζέρης, κλείνοντας το φεστιβάλ (εντάξει, έγινε κι ένα encore μετά με το “The Siege”) με τον ιδανικότερο τρόπο!

UP THE HAMMERS AND DOWN THE NAILS!

[Witchkiller]

[B][SIZE="4"] Η αυλαία έκλεισε με το βαρύτερο riff στην ιστορία της ηλεκτροδοτούμενης μουσικής.



μην τα λες έτσι θα σε ακούσει ο θείος Ricci.................

[Exciter]

Πραγματικά ήταν ένα κολασμένο τριήμερο με,κατ'εμέ,πιο θεάρεστη στιγμή,την οδοστρωτηριακή εμφάνιση των Slauter Xstroys η οποία 'μας έστειλε'!

Ήταν ευχάριστο το συναίσθημα,όντας ερχόμενος από Κύπρο το ότι δύο κυπριακές μπάντες συμμετείχαν στο θεσμό και το ότι πολλοί φίλοι από Κύπρο συναθροίστηκαν και έδωσαν βροντερό παρόν!

Δυστυχώς,στο σανίδι ο ήχος έλειπε (ή εμείς κουφαθήκαμε απ'την πτήση) συν κάποια άλλα τεχνικά προβληματάκια,η κούραση του γαιδουροκουβαλήματος δεν μας πτόησαν και καταφχαριστηθήκαμε την νύχτα και απολαύσαμε την φάση..τ'αγαθά κόποις κτώνται..

Χαιρετισμούς στην Ελλάδα που κρατά το πραγματικό μέταλλο αναλλοίωτο και αμόλυντο.Εκεί ανήκουν όλα!

http://www.youtube.com/watch?v=T0Utlo1frig&feature=related

[Witchkiller]

το απόλυτο nick ο από πάνω. απλά πράματα.......................

[GG*]

Ήταν ευχάριστο το συναίσθημα,όντας ερχόμενος από Κύπρο το ότι δύο κυπριακές μπάντες συμμετείχαν στο θεσμό και το ότι πολλοί φίλοι από Κύπρο συναθροίστηκαν και έδωσαν βροντερό παρόν!


λολ

[Razor]

Απόδειξη. (http://www.youtube.com/watch?v=t-CJMaX33nU)

πρωτη φορα το ακουω,τι γαλλικη υμναρα ειναι αυτη ρε :dfinger:

[12 stars circle your brow]

γάμησε τα...

[phthoggon]

Να πω και γω δύο πραγματάκια από την λίγο πιο φολς οπτική μου για το λάιβ της 2ης ημέρας που παρακολούθησα. Πρώτα απ' όλα, δε πα να χτυπιέστε όλη μέρα και να λέτε για βλάκες χεβιμεταλλάδες ξηγάδες και τα λοιπά, η όλη φάση δεν έχει κανένα προηγούμενο πουθενά σε καμιά άλλη σκηνή, ούτε ποστ ροκ ούτε στόνερ ούτε ινστάστριαλ ούτε τίποτα. Το να φέρνει κάποιος πάνω από 10 ξένες μπάντες πολλές από τις οποίες από την αμερική με συνολικό εισητήριο 50 ευρώ ίσον τεράστιο ρισπέκτ. Αυτό με τη σειρά του φέρνει ένα κοινό το οποίο είναι τόσο ομογενές όσο και αποφασισμένο να γουστάρει 100% αυτό που θα δει, μακριά από τη κλασική ελληνική μιζέρια μιλάμε 200 άτομα μαζί στο σαπόρτ, βγαίνουμε έξω, κλπ, και το οποίο επίσης φέρνει μία καταπληκτική ατμόσφαιρα στην όλη φάση η οποία με έκανε εξίσου να γουστάρω όσο και οι άξουαλ μπάντες.

Το λοιπόν, μπαίνοντας μέσα με χτυπάει κατευθείαν η κατανυκτική ατμόσφαιρα των Atlantean Codex, με αποτέλεσμα να ουρλιάζω στο αυτί του ραπαρία κατευθείαν με το που τον βλέπω "Ποιοι είναι αυτοί ρε μαλάκαααααα??". Αργό επικό ειλικρινές συναισθηματικό χέβι μέταλ, τρεις γνωστές συγχορδίες το κάθε ριφφ, ένα πράγμα που όταν το ακούω από τις περισσότερες μπάντες το κλείνω/φεύγω κατευθείαν, αλλά εκεί να χτυπιόμαστε. Γιατί όπως και να το κάνουμε, δε μπορούν να γραφτούν όλα και στο πεντάγραμμο. Overdrive μετά, εντάξει καλή φάση ο ντράμμερ που είχε να κάνει μάλλον λάιβ από τα δεκαοχτώ του και του είχε ζωγραφιστεί ένα χαμόγελο που δεν έφευγε με τίποτα και οι νταλικέρηδες με τα πλήκτρα, αλλά μουσικά όχι, συγνώμη. Όσον αφορά τις σουηδέζες (Enforcer) τώρα... τι να πρωτοπώ, επειδή δε νιώθω τόσο αυτό το καυτό ατσάλι του nwobhm/σπιντ μέταλ θα επικεντρωθώ πιο πολύ στο ποπ κάλτουρ της υπόθεσης. Οι τύποι απλά δεν υπάρχουν, είναι προφανώς θεοί σε αυτό που κάνουν, πετάνε με κλωτσιές τον Μαρκ Γουόλντμπεργκ από το Rock Star και παίρνουν τη θέση του, κάνουν τους Spinal Tap να ωχριούν μπροστά τους. Δε μου χει συμβεί ποτέ να κάθομαι σε αρχή συναυλίας και να σκέφτομαι "οκ, δε πιστεύω ότι θα κάτσω να το δω αυτό το πράγμα" και στο τέλος μετά από επτά οκτώ τραγούδια τα οποία ήταν το ίδιο πράγμα με το πρώτο να χτυπιέμαι χωρίς να ξέρω γιατί. Γενικά άμα υπάρχει περίπτωση να έρθει ξανά στη μόδα αυτό που παίζουν οι τύποι είναι για μεγάλα ροκσταριλίκια. (και ναι, έχουνε και μερικά συμπαθητικά κομμάτια).

Slauter Xtroyes τώρα.. δε θα πω και πολλά πράγματα, δεν είμαι και ο πιο ειδικός άλλωστε για να το παίξω συγκινημένος, τους τελευταίους 3-4 μήνες άλλωστε τους ακούω σοβαρά. Δε θα μπορούσε να ήταν διαφορετικότερη η εναλλαγή με τους προηγούμενους, οι Slauter πόρωσαν τον κόσμο αποκλειστικά και μόνο με τη μουσική τους. Ο καινούργιος αγαθούλης τραγουδιστής μου έδινε την εντύπωση ότι θα ένιωθε πιο άνετα κάνοντας μπάκινγκ βόκαλς σε συναυλία μαρία κάρευ αλλά δεν έχανε ημιημιτόνιο σε κομμάτια τρομερά δύσκολα, και με τη κραυγή του έχωνε πενήντα νορβηγούς φροντμεν στη σπηλιά τους κάτω απ' τη γη άνετα. Για τους οργανοπαίκτες τι να πούμε, μηχανές όλοι, ιδιαίτερα μαθήματα πως και γιατί να παίζουμε χέβι μέταλ. Θα ήταν ωραίο να ακούγονται βέβαια οι μπασογραμμές του θεού Brent Sullivan όπως στο σιντι όπως είπε και ο Witchkiller. Γενικά όμως τόταλ όουνεϊτζ. Παίξτε Winterkill και Blood in the Streets επόμενη φορά, α και αν και δε νομίζω να μη το ξέρει αυτό όποιος ενδιαφέρεται, παίχτηκε καινούργιο κομμάτι που προφανώς προδιαθέτει για νέο δίσκο. Αυτά, βαριέμαι να γράφω για Doomsword γιατί ενώ φαινομενικά όλα ήταν μια χαρά με έκαναν να θυμηθώ γιατί το χέβι μέταλ πολλές φορές καταλήγει βαρετό. (όχι άλλος καλπασμός, αργκρ)

[GuardianOfIvorytower]

ωραία πράγματα διαβάζω κ χαίρομαι...κ μου ανήγει κ η όρεξη για εμφάνιση SG στο KIT

[Ruthless]

Δεν έχω το κουράγιο του Ra Pariah, άρα πιο λιτά.

Πέμπτη, φτάνω κέντρο, γνωστοί, μπύρες, μπλαμπλά με φίλους και γνωστούς που μαζεύονται κάθε χρόνο στο κοινωνικομεταλικό γεγονός της χρονιάς όσο παίζαν οι Accelerator που δεν είχα όρεξη να δω καν. Solitary Sabred κατέβηκα γιατί ήταν ο βασικότερος λόγος που πήγα την Πέμπτη. Και γάμησαν. Και ήταν η χειρότερη live εμφάνισή τους όπως μου είπαν. Και παραμένει καλύτερη από το CD. Slayer's Oath, Hammers of Ulric, Redeemer, Dominion, Realm of Darkness, Spartacus, Burn Magic Black Magic, Solitary Sabred, Trojan Hero. Τα νέα τους κομμάτια ξεφεύγουν λίγο θεματολογικά και είναι περισσότερο κλασσικό βαρβάτο heavy, που χάνουν λίγο την cauldronbornίλα του πρώτου. Avengers of Set δεν είχε δυστυχώς, αφού το set τους τράβηξε ήδη πάρα πολύ λόγω προβλημάτων σε 1 ώρα και βάλε(στα μισά του Spartacus πχ χάθηκε το μπάσο τελείως, αλλά το συνέχισαν κύριοι). Dream Weaver ούτε καν τους είδα, δεν την παλεύω καθόλου με αυτούς. Macedon Harries γούσταρα να δω, ο Νίκος στα φωνητικά ταιριάζει μια χαρά, για μπάντα που έκανε 2 πρόβες όλες κι όλες γάμησαν μια χαρά. Φυσικά παίξαν τα χιτάκια Sun of Macedonia Will Rise Again και Macedonia the Greek που έγινε πόλεμος. Dexter Ward ξεκίνησα να βλέπω, αλλά επειδή είχε ήδη τραβήξει πολύ(11+) και είχα κανονίσει μασαμπούκες, δεν τους είδα. Κρίμα που δεν είδα Strikelight με όσα μου είπαν/είδα στο youtube, αλλά οκ, τώρα που τελείωσαν οι στρατοί κάπου θα τους πετύχω σύντομα.

Παρασκευή μπαίνω στα μισά Convixion, τίμια πράγματα, συμπαθείς, ως εκεί όμως. Μπροστά κλασσικά της πουτάνας, και δώσε drink metal και heavy metal ρε μουνιά κλπ κλπ. Οι Arryan Path όπως είπα και στο προηγούμενο ποστ ΓΑ-ΜΗ-ΣΑΝ. Ανατριχίλα με τη φωνή στο Nessun Dorma(στις κορυφαίες εδώ αυτή την στιγμή αν όχι η κορυφαία), τρομερή απόδοση στα κομμάτια τους, ακούσαμε και Epic of the Sorrowful Argonaut. Μόνο παράπονο που δεν παίξαν Return to Troy. Τους περιμένουμε πως και πως σε συναυλία που θα έχουν χρόνο να παίξουν κοντά κανά δίωρο να τους χαρούμε. Mortician δεν είδα καν, 1 κομμάτι τους από το No War μου αρέσει άλλωστε, ήταν ώρα διαλλείματος. Marauder τώρα, παίξαν πρακτικά όλο το 1821 και να γίνεται χαμός στο An. Όχι η καλύτερη φορά που τους έχω δει, κυρίως λόγω διάρκειας, αλλά το γουστάρουν αυτό που κάνουν κι ο κόσμος μαζί. Praying Mantis πάλι διάλλειμα στα μισά τους, δεν είναι για μένα αυτά, πάντως ο κόσμος μπροστά τραγούδαγε και συμμετείχε ενεργά. Wild Knight τώρα, μόνο 2 κομμάτια Running Wild(όσο ήμουν μέσα). Παίξαν και Dragonslair από το Savageland που αγαπάω. Εγώ γούσταρα, ο κόσμος γενικά ήταν ψιλοξενερωμένος γιατί δεν είχε πολύ RW βέβαια. Savage Grace λόγω ανωτέρας βίας δεν είδα.

Και πάμε στο Σαββάτο(σικ), όπου πήγα με ψύξη στον λαιμό. Που ξεκινά ΠΟΛΥ δυνατά με Raging Storm μετά από πολλά χρόνια. Ode to the Sword. Αυτό μόνο του τα λέει όλα. In Solitude τώρα, γέλασα μόλις τους είδα. Στα μισά τους βγήκα έξω για μπύρες/δυνάμεις μετά τους Raging Storm άλλωστε. Dexter Ward είδα ότι δεν μπόρεσα να δω την Πέμπτη. Είναι άδικο να τους συγκρίνει κάποιος με Battleroar, αλλά η φωνή του Μάρκο δεν αφήνει επιλογές. Τέσπα, σίγουρα μου αρέσουν λιγότερο, αλλά ακούγονται ευχάριστα. Έκπληξη η επιλογή κομματιού Cirith Ungol για διασκευή. Atlantean Kodex ξέχασα ψύξη κλπ και ήμουν μπροστά. Ήξερα πως live είναι χάλια συγκριτικά με το EP(το 2ο καλύτερο της προηγούμενης δεκαετίας για μένα άλλωστε), αλλά και μόνο που άκουσα From Shores Forsaken δε με ένοιαζε τίποτα. Συνεχής καλπασμός από ένα μπάσο μπροστά, γροθιές στον αέρα, κραυγές, συγκίνηση(δάκρυα στο leaving the shores, wave no hands etc etc), όλα τα καλά. Το σιγκ μου τα λέει άλλωστε. Overdrive ήταν αναγκαστικά ώρα διαλλείματος πάλι για δυνάμεις για το μεγάλο φινάλε, άλλωστε ήταν μάλλον η πιο αδιάφορη μπάντα του διημέρου για μένα. Και πάμε σε Enforcer. Ωρεμάναμ', τι'ναι'τούτο; ΤΗΣ ΠΟΥΤΑΝΑΣ στο An. Η πιο δυνατή στιγμή του φεστιβάλ φέτος. Αλλά όσο καλά και να παίξαν αυτοί, μόλις ξεκίνησαν οι Slauter Xstroyes τους ξέχασα εγώ τους Enforcer. Όπως είπε ένας φίλος τους πήραν τα σώβρακα κανονικά. Η απόδοση της μπάντας ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ, δεμένη, τα φωνητικά όπως έπρεπε, το μπάσο και η κιθάρα να οργιάζουν, για μένα η καλύτερη μπάντα που πέρασε ποτέ από UTH(είναι μεγάλη κουβέντα αυτή). City of Sirtel live και ένα όνειρο πραγματοποιήθηκε. We can build a new city not made of wood but made of heavy metal steel... και να τραγουδά όλο το μαγαζί. Μην αναφέρω καν τι έγινε σε κάτι Black Rose and Thorns ή Metal's no Sin. Ε και τέλος Doomsword. Που τι να μας πουν κι αυτοί μετά το σοκ που πάθαμε νωρίτερα, οποιαδήποτε μπάντα θα ήταν πολύ μικρή. Τους έχω δει πόσες φορές άλλωστε, και δυστυχώς(για μένα - πολλοί χαίρονται) δεν παίξαν και τόσα πολλά από το τελευταίο. Ήθελα πραγματικά ένα Death of Ferdia αλλά @@. Ούτε καν το One Eyed God δεν παίξαν που ήταν ψιλοστάνταρ και φώναζε ο κόσμος, μάλλον ο μαστροθάνατος το κρατά από τότε με τους Dark Nightmare.

Στα γενικά τώρα, θά'θελα να γνωρίσω από κοντά φθόγγον αφού ήταν εκεί(!), είδα διάφορους από εδώ πάντως. Είχε αρκετό κόσμο και φέτος από έξω, δεν ξέρω αν ήταν περισσότερος από τις προηγούμενες 2 χρονιές αλλά οι ξένοι κάναν πιο αισθητή την παρουσία τους. Άντε και του χρόνου ακόμα καλύτερα με Metal Without Mercy, Bury the Axe, Ancient Warrior και δε συμμαζεύεται.

[warlord mkII]

1ον) Γαμώ τους ιταλούς καπετάνιους και τη γκαντεμιά μου. Εκεί που περίμενα να περάσω τριήμερο καυτού ατσαλιού, πέρασα σαββατοκύριακο στο κρύο και τ' αγιάζι, κονόμησα και ψύξη...
2ον) Μα κανείς δεν γουστάρει τους Overdrive? Μελωδικό nwobhm (οχι φλωρικο) είναι και ήθελα πάαααρα πολύ να τους δω.

[GuardianOfIvorytower]

Γιατί έτσι με τους In Solitude ρε Μήτσε?

[Ruthless]

Δεν τα πάω καλά με αυτές τις σκηνικές παρουσίες εγώ(λείπει το σπαθί :P). Μουσικά επίσης δεν(ξανά λείπει το σπαθί). Μην αναφέρω το "ανεβαίνουμε στην σκηνή, δε λέμε ούτε ένα καλησπέρα, παίζουμε 5-6 κομμάτια, τα παρατάμε όλα κάτω και φεύγουμε χωρίς να πούμε κουβέντα όσο ακούγεται ακόμα το distortion της κιθάρας/μπάσου, και μετά από 2-3 λεπτά πάμε να πάρουμε τα παρατημένα όργανα από την σκηνή πάλι αμίλητοι και να φύγουμε". Ειδικά το τέλος τους μου είπαν πως ήταν τραγικό. Μπορεί να το κάνουν για το ίματζ, και μαγκιά τους, αλλά μετά από Raging Storm(που είχαν σπαθί :P) τι να μου πουν εμένα;

+το γεγονός ότι αναγκαστικά το Σάββατο έκαψα 1-2 μπάντες για δυνάμεις/μπύρες, για ότι προηγήθηκε/θα επακολουθούσε(και οι Overdrive στην κατηγορία αυτή πέσαν). Γιατί σιγά μην έσκαγα λεφτά μέσα για μπουγαδομπύρα όταν έπαιρνα πολύ πιο φτηνά από την πλατεία και είχα και να κάτσω κάπου και για 5 λεπτά.

Α, να προσθέσω πως το An είχε τρελό εξαερισμό περιέργως και δεν ήταν καμίνι. :thumbsup: σε αυτό.

[GuardianOfIvorytower]

ΟΚ από σκηνική παρουσία κ τα υπόλοιπα από αυτά που λες δεν μπορώ να πω, δεν τους έχω δει ζωντανά, αλλά το δισκάκι τους μια χαρά τα σπάει :)

[Ra Pariah]

Να πω και γω δύο πραγματάκια από την λίγο πιο φολς οπτική μου για το λάιβ της 2ης ημέρας που παρακολούθησα. Πρώτα απ' όλα, δε πα να χτυπιέστε όλη μέρα και να λέτε για βλάκες χεβιμεταλλάδες ξηγάδες και τα λοιπά, η όλη φάση δεν έχει κανένα προηγούμενο πουθενά σε καμιά άλλη σκηνή, ούτε ποστ ροκ ούτε στόνερ ούτε ινστάστριαλ ούτε τίποτα. Το να φέρνει κάποιος πάνω από 10 ξένες μπάντες πολλές από τις οποίες από την αμερική με συνολικό εισητήριο 50 ευρώ ίσον τεράστιο ρισπέκτ. Αυτό με τη σειρά του φέρνει ένα κοινό το οποίο είναι τόσο ομογενές όσο και αποφασισμένο να γουστάρει 100% αυτό που θα δει, μακριά από τη κλασική ελληνική μιζέρια μιλάμε 200 άτομα μαζί στο σαπόρτ, βγαίνουμε έξω, κλπ, και το οποίο επίσης φέρνει μία καταπληκτική ατμόσφαιρα στην όλη φάση η οποία με έκανε εξίσου να γουστάρω όσο και οι άξουαλ μπάντες.

Με συγκίνησες! :touched:


Παίξτε Winterkill

Το ομώνυμο το παίξανε πρώτο-πρώτο, ρε συ! :D

[Ra Pariah]

gSsezDpy08Q

Το encore!

[Ra Pariah]

Απόδειξη. (http://www.youtube.com/watch?v=t-CJMaX33nU)

πρωτη φορα το ακουω,τι γαλλικη υμναρα ειναι αυτη ρε :dfinger:

Γαλλική υμνάρα χωρίς προηγούμενο! :wink:

[GuardianOfIvorytower]

ξυράφια, άκου Sortilege EP + Metamorphose κ δε θα χάσεις

[Razor]

ακουσα το ep μαζι με κατι μπονους και δηλωνω οπαδακι τους :dfinger:

[Exciter]

Ήταν ευχάριστο το συναίσθημα,όντας ερχόμενος από Κύπρο το ότι δύο κυπριακές μπάντες συμμετείχαν στο θεσμό και το ότι πολλοί φίλοι από Κύπρο συναθροίστηκαν και έδωσαν βροντερό παρόν!


λολ


Ήταν που λες ο Τοτός στο Sin City...

[GuardianOfIvorytower]

ακουσα το ep μαζι με κατι μπονους και δηλωνω οπαδακι τους :dfinger:

:pink:

[Custom User]

Ψόφος στους ηχολήπτες μωρέ.

[Witchkiller]

ακουσα το ep μαζι με κατι μπονους και δηλωνω οπαδακι τους :dfinger:

:pink:

:pink: και από 'μένα. Στιρίζουμε θράσ(παχύ σ)ερ

[mrmaiden]

az5XnDYxJGg
xN-AoOBM1m4
zkgd_mXJv2I
mQi8ZbyBZg8
wERws9AhNcA

:touched:

[Ra Pariah]

Και λίγα λες! :dfinger: