Deadsoul Tribe - A murder of crows

[Krux]

http://www.insideoutshop.de/images/1612large.jpg

Deadsoul Tribe - A murder of crows (release date 2003 Inside Out)

Lineup :
Devon Graves - vocals/guitars/flute
Rolls Kerschbaumer - guitars
Roland Ivenz - bass
Adel Moustafa - drums

Tracklist :
1. Feed Part I: Stone by stone
2. Feed Part II: The awakening
3. The Messenger
4. In a Garden Made of Stones
5. Some Things You Can´t Return
6. Angels in Vertigo
7. Regret
8. Crows on the Wire
9. I´m Not Waving
10. Flies
11. Black Smoke and Mirrors
12. Time (bonus track)

Ενα χρόνο ακριβώς μετά την κυκλοφορία του ομώνυμου, οι DsT κυκλοφορούν το 2ο full length τους με τίτλο A murder of crows. Η αλλαγή που υπάρχει στο lineup είναι η αντικατάσταση του Wiltschko στην κιθάρα με τον Kerschbaumer (ffs τι ονόματα είναι τούτα). Σημαντική αλλαγή επίσης σε σχέση με τον ομώνυμο, οτι ο Adel Moustafa (πολλά πίνκζ και τρελό κόλλημα το έτερο ήμισυ με δαύτον) συμβάλλει πλέον στο συνθετικό κομμάτι του δίσκου. Συνθετικά ο δίσκος κινείται στα μονοπάτια του ομώνυμου, μιας και αμφότεροι δίσκοι προέρχονται απο το ακριβως ίδιο χρονικά πηγάδι έμπνευσης του Devon, δηλαδή την περίοδο 1998-2002. Σημαντική διαφορά σε σχέση με τον προηγούμενο και κινητήριος δύναμη αυτού, το απίστευτα σκοτεινό, κατατονικά ηλεκτρισμένο σύμπαν στο οποίο κινείται.

Ο δίσκος ξεκινάει με το Feed pt.1:Stone by stone τα φώτα χαμηλώνουν και μπαίνουμε στο τριπάκι του δίσκου. Το τραγούδι κινείται απο μία πεσιμιστική διάθεση που φουντώνει και γίνεται οργή και κραυγή. Είναι ένα μανιφέστο για την πολεμόχαρη σύγχρονη κοινωνία, μια κραυγή αγωνίας ενός μικρού καλλιτέχνη.

Περνάμε σχεδόν άμεσα στο pt.2:The awakening που είναι στιχουργικά το ξύπνημα απο την προηγούμενη κατάσταση. "I hope you don't believe them When you hear them say That everything your seeking Hides so many worlds away" λέει σε κάποιο σημείο και τί άλλο να πούμε εμείς ?

Το επόμενο τραγούδι στέκει σε περίοπτη θέση μέσα στην καρδία μου. Είναι το τραγούδι που αγαπώ πιο πολύ απο ότι έχει κάνει ο Devon όλα αυτά τα χρόνια. Απο την στιγμή που το πρωτοάκουσα μέχρι σήμερα κουδουνίζει καθημερινά στο μυαλό μου. Δεν θα ξεχάσω επίσης το σκηνικό που εκτυλίχθηκε στο live στο ΑΝ όταν είχαν έρθει για το promotion του A murder...οπου ξεκινάνε και παίζουνε και μετά τα 2-3 πρώτα τραγούδια (τα οποία παίχτηκαν με χίλια ζόρια γιατί είχαν τρελό πρόβλημα με τους ενισχυτές και το sequencer) κάνουν μία πάυση να πουν ένα γεια ξερω γω. Είμαι κάγκελο μπροστά στον Devon όταν ξεκινάει και λέει "this next song..." και ουρλιάζω THE MESSENGEEEEEEER. Με κοιτάει με ύφος κουταβιού και λέει "The messenger". Εφυγα. Αλλού. Τέλος. Δεν περιγράφω άλλο. Εξαυλώθηκα. Το πόσο γκάριζα όταν τραγουδούσα "We're grieving tomorrow Leaving our home for the circus life It has to mean something Could never mean more than its sacrifice" δεν μπορώ να το περιγράψω με λόγια.

Στο In a garden made of stones θα πέσουν οι τόνοι αλλά το σκοτάδι θα παραμείνει. Μεγάλο τραγούδι και αυτό με πολλά κρυμένα μυνήματα.

Some things you can't return στο ίδιο ύφος και αυτό αλλά με απίστευτη δόση λυρισμού απο τον θεούλη. Στίχοι φωτιά και νόημα δηλητήριο. "Houses have a memory The more you carry in The more you leave behind".

Και φτάνουμε στο και καλά χιτάκι του δίσκου. Το angels in vertigo αποτελεί όντως την πιο catchy στιγμή του δίσκου. Τρομερό riffing και απίστευτη η αίσθηση vertigo που σου μεταδίδει.

Τώρα για το επόμενο τι να πω ? Τεραστίων διαστάσεων κομμάτι και αυτό με στίχους που μόνο ο Devon μπορεί να γράψει. Δεν θα πω τίποτα λοιπόν. Τα λέει όλα μόνος του.
"The people gazed
Into the sky
The mother ship that's headed for Heaven
Soon passing by
They'll fly us to the Sun
He smiled to everyone
They won't be taking us alive
Trust in me"

Το crows on the wire αποτελεί για μένα προσωπικά την πιο αδύναμη στιγμή του δίσκου. Οχι βεβαίως οτι το τραγούδι είναι χάλια ή κάτι τέτοιο απλά συνθετικά είναι ένα σκαλί κάτω απο τα υπόλοιπα.

Συνέχεια με το I'm not waving οπού το σκοτεινό κλίμα συνεχίζει και διατηρείται όπως επίσης και στο Flies που ποτέ δεν κατάφερα να κολλήσω μαζί του.

Και φτάνουμε λοιπόν στο black smoke & mirrors. Απειρα, τρισεκατομμύρια πίνκζ και τα σχετικά. Πολύ μεγάλο τραγούδι με διάσπαρτη την επιρροή του Devon απο τους πολυαγαπημένους του Tull. Το τραγούδι είναι σαφές οτι αποτελεί περισσότερο ενα tribute προς αυτούς και συγκεκριμένα στο My god (ετσι για να σκάσουν μερικοί κερικοί νιανιανιανια).
"The crows are passing overhead
A whisper from an angel said
That from the teeth that hide beneath the smile
That kissed upon my throat
Have bled me all the while".

Τελευταίο τραγούδι του δίσκου λοιπόν και πάλι ένα και καλά bonus track. Το time συνεχίζει και αυτό την μεγάλη παράδοση του δημιουργού του και συγκεταλέγεται άνετα στις πολύ μεγάλες στιγμές του. "Now my life like a cigarette burning down the side. While the days one by one all passing by".

Η συνέχεια για τους DsT δεν ήταν ανάλογη με την είσοδο τους στην δισκογραφία. Και αυτό οφείλεται κυρίως σε δυο λόγους κατά την ταπεινή μου άποψη. Καταρχάς έκαναν τρομερό μπαμ με τους 2 αυτούς δίσκους και εκτός απο τους παλιούς ήδη γνώστες του αντικειμένου οπαδούς, έκαναν και ένα αρκετά μεγάλο πυρήνα καινούριων οπαδών. Οταν λοιπόν ο κόσμος έχει λάβει απο εσένα αυτές τις 2 τεράστιες σε μουσικό μέγεθος κυκλοφορίες φυσιολογικό είναι να έχουν θέσει τον πήχη πάρα πολύ ψηλά. Είναι λογικό και απόλυτα κατανοητό οτι ο όψιμος οπαδός της μουσικής των DsT δεν το έχει και σε πολύ να απομυθοποιήσει σε χρόνο dt την όποια κυκλοφορία τους που είναι ένα σκαλί κάτω απο τα προηγούμενα. Γιατί μην τρελαθούμε κιόλας. Το January Tree ήταν ένας φοβερός δίσκος, με τρομερά τραγούδια αλλά έφαγε τρελό θάψιμο. Τραγούδια σαν το Sirens, The love of hate, Why?, Waiting for the answer όπως επίσης και το αλησμόνητο Just like a timepiece απο τον προσωπικό του δίσκο δεν γράφονται κάθε μερά. Εκεί που θα συνφωνήσω με τους πιο πολλούς είναι για το Dead word και για το Lullaby... τα οποία αν και έχουν και αυτά τις τρομερές τους στιγμές, δεν καταφέρνουν να πιάσουν τα στανταρντς που έχει θέσει ο Devon για αυτόν και την μπάντα του.

Sidestory :
Επειδή και οι δυο αυτοί δίσκοι είναι ουστιαστικά ένας ο Devon ήθελε να δώσει ένα γενικότερο concept στην μουσική του. Σε πολλές μυθολογίες και απ'οσο γνωρίζω και στην δική μας, τα κοράκια είχαν περίοπτη θέση. Για κάποιες μυθολογίες ήταν αγγελιοφόρος, για κάποιες άλλες σημάδι κακού συμβάντος αλλά στις περισσότερες είναι το όχημα που μεταφέρει τις νεκρές ψυχές όταν το σώμα καταλήξει. Ο τρόπος επίσης που πεθαίνουν τα κοράκια είναι επίσης άξιος προσοχής. Πεθαίνουν πάνω στο σύρμα. κλαρί που κάθονται, χωρίς να πέφτουν κάτω. Οπότε η ερώτηση άμεσα είναι "που πάνε λοιπόν όλες αυτές οι ψυχές όταν τα κοράκια πεθάνουν?", "μήπως σχηματίζεται μια φυλή απο νεκρές ψυχές?". Deadoul Tribe.

[Mitsmann]

Προκειται για εναν τεραστιο δισκο, και επισης ο Κρουξ ζει το ονειρο του, θα ηταν χαρμα να τον ειχατε στο μαγκαζιν και να παιρνουν φωτια τα κρυφα πληκτρολογια.


**χαρμα, αν ειχα καποιο pass!!!

[Amnesiac.]

Το άκουγα χθες αυτό, είναι ωραίο άλμπουμ όντως.

Αλλά για να είναι σωστό το ριβιού θα πρέπει οπωσδήποτε να περιέχει και τη λέξη Tool.

[Drumsick]

Λοιπόν, απο σπόντα και για να το κοροιδέψει, μου δωσε τυχαία ένα κομμάτι απ'αυτό το άλμπουμ προχτες ο ικόνοκλαστ. Εμένα όμως, αντί να γελάσω, με έψησε και κατέβασα τον δίσκο. Με ξάφνιασε πολύ που μπόρεσα να ακούσω σοβαρά τέτοια μουσική εν έτει 2010 και με τα τωρινά μου μουσικά γούστα, αλλά απεδείχθει πολύ καλό δισκάκι. Για το χαζοκαγκούρικο προγμέταλ που είναι δηλαδή, είναι εξαιρετικό. Το ακούμε ευχάριστα!

[ikonoklast]

Τα τύμπανα σε αυτό το δίσκο είναι ένα πετυχημένο ανέκδοτο.

[dopefiend]

http://www.electricrequiem.com/forum/showthread.php?12-Dead-Soul-Tribe-A-Murder-Of-Crows

[jack the ripper]

GAMAEI .-

[Mitsmann]

γενικα τα τυμπανα του μουσταφα αλη μαχμουντ σαφαρ σεχραζατ ειναι ανεκδοτο, αλλα ο δισκος το ξεπερναει αυτο!

[Ford Prefect]

Να μην ανοίξεις, είναι στη λίστα για το μπλογκ μου, όπου οι εκδηλώσεις λατρείας και οι υπερβολές του Κρουξ δε θα πιάνουν μία μπροστά στον οχετό των λέξεων "έπος", "θεός", "γαμάει" και τέτοια.

[GuardianOfIvorytower]

Όπως είπα κ στα σχόλια για το πρώτο, τα 2 αυτά είναι σε δισθεώρητα ύψη μουσικής έμπνευσης. Για τα υπόλοιπα 3 γενικά ναι, σαφώς υποδεέστερα, με κορυφαίες στιγμές, κυρίως το 3ο κ το 5ο :grin:.

[H.]

Smoke and mirrors, κάντην discard τραβάω και μία.

[Custom User]

Για το χαζοκαγκούρικο προγμέταλ που είναι δηλαδή, είναι εξαιρετικό.


γενικα τα τυμπανα του μουσταφα αλη μαχμουντ σαφαρ σεχραζατ ειναι ανεκδοτο, αλλα ο δισκος το ξεπερναει αυτο!

Για κάτι τέτοιες μαλακίες που γράφονται, θα ήταν καλό να υπήρχε ένας προγκ ρούθλες.

[ikonoklast]

Δε διαφωνείτε κάπου, μόνο ενας προγκ ρουθλες θα έπαιρνε στα πολύ σοβαρά έναν προγκ δίσκο που λέει για κοράκια και χαμμένες ψυχές (ω θεε μου, φαντάσματα του μεταλχαμερ με κυνηγάνε) και θα θεωρούσε και την απίστευτη κιτσαρία απο κατσαρόλες μη αστείο ντραμμινγκ.

[ikonoklast]

Εντωμεταξύ, είμαι ορεξάτος και διάβασα όλο το ρηβιού σα καλό παιδί.


Τώρα για το επόμενο τι να πω ? Τεραστίων διαστάσεων κομμάτι και αυτό με στίχους που μόνο ο Devon μπορεί να γράψει. Δεν θα πω τίποτα λοιπόν. Τα λέει όλα μόνος του.
"The people gazed
Into the sky
The mother ship that's headed for Heaven
Soon passing by
They'll fly us to the Sun
He smiled to everyone
They won't be taking us alive
Trust in me"

Όχι σοβαρά τώρα, τι λέει αυτός ο στίχος δηλαδή;

[Custom User]

Κοίτα ικόνοκλαστ, έφτιαξα ένα σοβαρό ποστ απάντησης σ' αυτά που λες. Και θέλω να με πιστέψεις ότι έβγαινα από πάνω και γενικά φαινόμουν γαμάτος. Μετά το έσβησα όμως και θα αρκεστώ στο ΟΧΙ.

[Krux]

Πάμε...


ο Κρουξ ζει το ονειρο του

Περίπου. Λατρεύω να γράφω γι'αυτά που αγαπώ πολύ γενικά.


για να είναι σωστό το ριβιού θα πρέπει οπωσδήποτε να περιέχει και τη λέξη Tool.

Συμφωνώ. Είναι πολύ επηρεασμένος απο τους Tool γενικά αλλά στην τελική, ποιός δεν είναι ?


Για το χαζοκαγκούρικο προγμέταλ που είναι δηλαδή, είναι εξαιρετικό

Κακία. Πολύ μεγάλo bitching για τόσο μεγάλο δίσκο.


Τα τύμπανα σε αυτό το δίσκο είναι ένα πετυχημένο ανέκδοτο

Ακούς πολύ πεταχτά και προκατειλημένα μάλλον.


Να μην ανοίξεις, είναι στη λίστα για το μπλογκ μου, όπου οι εκδηλώσεις λατρείας και οι υπερβολές του Κρουξ δε θα πιάνουν μία μπροστά στον οχετό των λέξεων "έπος", "θεός", "γαμάει" και τέτοια.

:D


Smoke and mirrors, κάντην discard τραβάω και μία.

Pass...


Δε διαφωνείτε κάπου, μόνο ενας προγκ ρουθλες θα έπαιρνε στα πολύ σοβαρά έναν προγκ δίσκο που λέει για κοράκια και χαμμένες ψυχές

Μην προσπαθείς να απομυθοποιήσεις κάτι απλά και μόνο για να νιώσεις δικαιωμένος. Πάντα υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει concept σε ότι γράφει ο φαλακρός θεός. Αν δεν το δέχεσαι εσυ αυτό είναι δικό σου prob.


Όχι σοβαρά τώρα, τι λέει αυτός ο στίχος δηλαδή;

Προβληματίσου ...

[ikonoklast]

Προκατειλημμένα απέναντι σε τι, στον αμπντουλ; Εντάξει, είναι άραβας και αυτοί έρχονται και μας κλέβουν τις δουλειές και βρωμάνε κιόλας αλλά δεν ανησυχώ και πολύ για την καριέρα μου σα ντράμερ, αλήθεια. Εγώ νομίζω ότι ο τύπος έχει σκατένιο ήχο, είναι όσο πιο φλύαρος γίνεται και γεμίζει όλη την γαμημένη ώρα με τα κατσαρολικά του ΚΑΘΕ ριφφ και κάθε σημείο του δίσκου με αποτέλεσμα να μην αναπνέει και να μη γκρουβάρει τίποτα. Είναι τόσο κακός που με αναγκάζει να το συζητήσω, για βάλτο κι αυτό στο παιχνίδι.

Το concept του "καραφλού θεού" δεν αμφισβήτησα ότι υπάρχει. Υπάρχει και λέει για κοράκια. Για τους στίχους ζητάω την δική σου οπτική προφανώς, είναι "τεράστιοι" και "μόνο ο devon" μπορεί να τους γράψει άρα φαντάζομαι σημαίνουν κάτι συγκεκριμένο για σένα και γενικά, μοιράσου το, γιατί όχι;

[carheart]

παλι για τα ΕΑΑΚ θα λεει στα ρηβιούς....

[Krux]

Κοίτα δεν λέω οτι είναι ο θεός των drummers, ο γητευτής των snares και ο άρχοντας των high-hats αλλά το παλικάρι έχει ρίξει δουλειά σε αυτό τον δίσκο.

Ο ήχος όντως έχει κάποια προβλήματα, το παρακάνει επίσης σε αρκετά σημεία και αυτό που λες όντως ισχύει και συμφωνώ.
Δεν αφήνει σε πολλά σημεία τις συνθέσεις να ανασάνουν και υπερκαλύπτει με τα γεμίσματα του τον ήχο.

Ολα τα παραπάνω συμβαίνουν στο δίσκο γιατί στο A murder... ο devon αποφάσισε να αφήσει το θέμα drums τελείως πάνω στον Moustafa. Μονο στον ομώνυμο ασχολήθηκε με αυτά και απο εκεί και πέρα το ανέθεσε σε αυτόν.

Στην τελική εγω το βλέπω και κάπως αλλιώς. Ο Moustafa και οι άλλοι κάτι παλικαράκια που rehearsαραν Bad brains και Discharge ήταν, μέχρι να τους ρίξει στα βαθιά ο φαλακρός. Τους πήρε μόνο και μόνο για να τον καλύπτουν στα lives αλλά αργότερα θεώρησε οτι πρέπει να τους δώσει και συνθετικό ρόλο. Καλά έκανε.

Σχετικά με τους στίχους είναι μια τεράστια συζήτηση και έχει να κάνει άμεσα με το background και τα βιώματα του εκάστωτε ακροατή. Σημαίνουν πάρα πολλά πράγματα για μένα προσωπικά και υπάρχουν άπειρα κρυμμένα μυνήματα και πράγματα που αναφέρει μεταφορικά. Θα ήθελα πολύ να το μοιραστώ μαζί σου αλλά προυποθέτει 2 καρέκλες, 1 τραπέζι, 2 ποτήρια, 1 πακέτο Luckies και μια φυάλη Jack.

[Drumsick]

Μαλάκα κρουξ, έλεος ε. Οι deadsoul tribe είναι, όχι ο γαμημένος tom waits. Κόψε κάτι λέμε.

[Krux]

Για σένα μπορούν να είναι οτι θέλουν και στην τελική ρε συ Drumsick δεν έχω καμμία απαίτηση απο εσένα και απο κανένα να τους τοποθετήσεις κάπου στο μυαλό σου.

Για μένα είναι αυτοί που είναι και έχουν πολύ ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Γιατί πρέπει να απολογηθώ γι'αυτό ?




Οταν οι γυναίκες μιλάνε με "μαλάκα" και "πω ρε πούστη μου" τσιτάρω στο τέρμα λέμε.

[ikonoklast]

Εν τάξει, δεκτά όλα, μαρέσεις. Παρ' όλα αυτά αφου ριβιουάρεις που ριβιουάρεις σα ΜΑΝΙΑΣΜΕΝΟΣ (σικ) λέγε απλά και καμιά κουβέντα που να εξηγεί όλα αυτά τα χαμερικά "τεράστιοι στίχοι" κλπ. Να καταλαβαίνουμε κι εμείς. Στέκομαι σε αυτό τον δίσκο γιατί τις τρυφερές εποχές που διάβαζα χαμερς είχα σπεύσει να τον αγοράσω λόγω ακριβώς παρόμοιων διθυραμβικών κριτικών στα γνωστά έντυπα. Ξανακούγωντας τον με την ευκαιρία και ενθυμούμενος τα παιδικάτα μου εγώ έχω να κάνω με μια μέτρια progmetal δουλειά, εσύ χύνεις και οκ σεβαστό αλλά και κουβέντα να γίνεται.

carheart, θες να δείς τι θα γίνει σε θρεντ μπουρνουζ στο πολιτιξ; μην προκαλείς..

[phthoggon]

Εντωμεταξύ, είμαι ορεξάτος και διάβασα όλο το ρηβιού σα καλό παιδί.


Τώρα για το επόμενο τι να πω ? Τεραστίων διαστάσεων κομμάτι και αυτό με στίχους που μόνο ο Devon μπορεί να γράψει. Δεν θα πω τίποτα λοιπόν. Τα λέει όλα μόνος του.
"The people gazed
Into the sky
The mother ship that's headed for Heaven
Soon passing by
They'll fly us to the Sun
He smiled to everyone
They won't be taking us alive
Trust in me"

Όχι σοβαρά τώρα, τι λέει αυτός ο στίχος δηλαδή;


Χρειάζεται να λέει τόσο συγκεκριμένα πράγματα, να χρησιμοποιεί το διαλεκτικό υλισμό, να λύνει το μεσανατολικό? Το πιο σημαντικό στους στίχους είναι να σου δίνουν μια δίοδο στον εσωτερικό ψυχισμό του ανθρώπου απέναντι σου, στα θέλω του, στα συναισθήματα του, στο μπλε και το πράσινο, όχι τα διπλά νοήματα και τις pop culture references. Για αυτό προτιμάμε (προτιμάω) χίλιες φορές καγκούρικο και αντιαισθητικό και πεπαλαιωμένο προγκ και Σάντοου Γκάλεριζ και Ντρίμ Θήατερς και Μπούρζουμς, παρά τα έξυπνα γαμάτα και μοντέρνα μπρέηκορ και ποστ-μέταλ και τρίμπιουτ κόιλ σας, σιχαμένοι ιντελλεκσουαλίσκοι!

[nothingman]

δλδ θα καθόσουν με κάποιον σε ένα τραπέζι με τα αγαπημένα σου τσιγάρα και τα αγαπημένα σου ουίσκια και θα έλεγες "παλικαράκια που rehearsαραν";
ποιος μιλάει έτσι;

[Krux]

Εν τάξει, δεκτά όλα, μαρέσεις. Παρ' όλα αυτά αφου ριβιουάρεις που ριβιουάρεις σα ΜΑΝΙΑΣΜΕΝΟΣ (σικ) λέγε απλά και καμιά κουβέντα που να εξηγεί όλα αυτά τα χαμερικά "τεράστιοι στίχοι" κλπ. Να καταλαβαίνουμε κι εμείς. Στέκομαι σε αυτό τον δίσκο γιατί τις τρυφερές εποχές που διάβαζα χαμερς είχα σπεύσει να τον αγοράσω λόγω ακριβώς παρόμοιων διθυραμβικών κριτικών στα γνωστά έντυπα. Ξανακούγωντας τον με την ευκαιρία και ενθυμούμενος τα παιδικάτα μου εγώ έχω να κάνω με μια μέτρια progmetal δουλειά, εσύ χύνεις και οκ σεβαστό αλλά και κουβέντα να γίνεται.

carheart, θες να δείς τι θα γίνει σε θρεντ μπουρνουζ στο πολιτιξ; μην προκαλείς..

Μ'αρέσει που τα βρίσκουμε.

Αυτό με Burzum σε politcs ούτε να ξαναπεράσει απο το μυαλό σου.

Σαν να ανοίγεις Profanatica thread σε forum για τον Χριστιανισμό.

[ikonoklast]

γιοχοχο, ψάρια πιάσαμε.

φθόγγε, το μπρεηκορ ΜΑΣ γαμάει το μεταλ ΣΑΣ, για αρχή. Ο στίχος για να είναι "ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ" πρέπει να λέει κάτι που να μπορεί να μοιράζεται μεταξύ των ανθρώπωνε. Εσένα σου λέει κάτι δηλαδή ο συγκεκριμένος;

[phthoggon]

γιοχοχο, ψάρια πιάσαμε.

φθόγγε, το μπρεηκορ ΜΑΣ γαμάει το μεταλ ΣΑΣ, για αρχή. Ο στίχος για να είναι "ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ" πρέπει να λέει κάτι που να μπορεί να μοιράζεται μεταξύ των ανθρώπωνε. Εσένα σου λέει κάτι δηλαδή ο συγκεκριμένος;

Προφανώς δεν είναι δυνατόν να λέει κάτι επειδή το έχεις πάρει out of context και οι στίχοι αυτοί δείχνουν να έχουν μία ιστοριούλα από πίσω, την οποία άμα είναι να τη διαβάσω να σου πω. Κατα τ' άλλα προσπαθώ να πω ότι δε με ενοχλεί το αφελές και το λίγο τυρί και το λίγο κακοί στίχοι εφόσον μεταδίδει τα πράγματα που έλεγα πριν. Αντιθέτως, το "έξυπνο" πολλές φορές που φαίνεται και λίγο ενοχλητικό. Έξυπνο με έναν "χαχ" τρόπο, τουλάχιστον.

[GG*]

μαπα το καρπουζι
αν και εχετε ποσταρει στο αντιστοιχο τοπικ πιο γελοιους-σιχαμενους

[Ford Prefect]

Τι να κόψει δηλαδή; Να σταματήσει να μιλάει για τον Ντέβον με τέτοια λόγια γιατί αυτά είναι ρεζερβέ για τιτάνες τύπου Waits; Αφού γουστάρει ο άνθρωπος και του κάνει κούκου, εσένα σου φαίνεται καγκουροκάτι-δεν θυμάμαι, προς τι ο εκνευρισμός;

[ikonoklast]

Φθόγγε:

Ε, για να παραθέτει το συγκεκριμένο σημείο κάτι θα έχει να λέει και απο μόνο του, φαντάζομαι. Κατα τάλλα είναι τα κονσεπτικά "μη αφελή" ψευτοψαγμένα ψευτοκουλτουριάρικα prog υβρίδια ή το δήθεν εσωτερικό μπλακμεταλ σας που υποτίθεται ότι κοντράρουν το τυρί στους στίχους. Στην πραγματικότητα στο μεταλ οι καλύτεροι στίχοι είναι σε punk υμνους όπως τα διάφορα wrathchild και σε γλαφυρά αριστουργήματα της μεταλ κουλτούρας όπως τα διάφορα gorgar. Και δε μπορείς να κοντράρεις, παραδέξου το.

[Drumsick]

Τι να κόψει δηλαδή; Να σταματήσει να μιλάει για τον Ντέβον με τέτοια λόγια γιατί αυτά είναι ρεζερβέ για τιτάνες τύπου Waits; Αφού γουστάρει ο άνθρωπος και του κάνει κούκου, εσένα σου φαίνεται καγκουροκάτι-δεν θυμάμαι, προς τι ο εκνευρισμός;

Aυτό ακριβώς να κάνει ναι! Ο φανατισμός του δεν δικαιολογείται, παρά μόνο αν είναι 15 χρονών.

Κανένας εκνευρισμός κατά τ'άλλα!

[Ford Prefect]

Στο Reptile, όχι το Gorgar. Τέτοιοι στίχοι μένουν και σημαδεύουν:
"You need a shit so you head off to the loo
You're coming to the bog, now what you're gonna do"

Κατά τ'άλλα αν υπερασπιζόμαστε ευάλωτα και με ανασφάλεια και σθεναρά τα μουσικά μας γούστα, το αυτό ισχύει στον κύβο για τους στίχους.
Να, εμένα μου αρέσει πολύ ο Μάρτιν των Skyclad και νόμιζα ότι ήμουν ασφαλής και περνιόταν για σοβαρή και κουλτουρέ έγκυρη επιλογή αλλά μετά με πληροφόρησαν ότι είναι μελό-τυρί, γιαλαντζί μποέμ και φαφλατάς. Πολύ με πλήγωσε αυτό.

[phthoggon]

Φθόγγε:

Ε, για να παραθέτει το συγκεκριμένο σημείο κάτι θα έχει να λέει και απο μόνο του, φαντάζομαι. Κατα τάλλα είναι τα κονσεπτικά "μη αφελή" ψευτοψαγμένα ψευτοκουλτουριάρικα prog υβρίδια ή το δήθεν εσωτερικό μπλακμεταλ σας που υποτίθεται ότι κοντράρουν το τυρί στους στίχους. Στην πραγματικότητα στο μεταλ οι καλύτεροι στίχοι είναι σε punk υμνους όπως τα διάφορα wrathchild και σε γλαφυρά αριστουργήματα της μεταλ κουλτούρας όπως τα διάφορα gorgar. Και δε μπορείς να κοντράρεις, παραδέξου το.

Μα δε με ενδιαφέρουν οι καλοί στίχοι στο κάτω κάτω, αυτό λέω! Με ενδιαφέρει να μεταφέρουν συναισθήματα, αγωνίες, υπαρξιακή αναζήτηση. Και σε αυτά το χέβι και το προγκ τα καταφέρνει αρκετά καλά, άμα δε σ' αρέσουν εσένα άκου μπρέηκορ μελοποίηση Αλέν Γκίνσμπεργκ ξέρωγω.

[Ford Prefect]

Τι να κόψει δηλαδή; Να σταματήσει να μιλάει για τον Ντέβον με τέτοια λόγια γιατί αυτά είναι ρεζερβέ για τιτάνες τύπου Waits; Αφού γουστάρει ο άνθρωπος και του κάνει κούκου, εσένα σου φαίνεται καγκουροκάτι-δεν θυμάμαι, προς τι ο εκνευρισμός;

Aυτό ακριβώς να κάνει ναι! Ο φανατισμός του δεν δικαιολογείται, παρά μόνο αν είναι 15 χρονών.

Κανένας εκνευρισμός κατά τ'άλλα!
Δεν είπα για τα άλλα, αυτό φτάνει. Σου πρέπει πάντως να εγκλωβιστείς με ένα μάτσο ντεθάδες να σου ξεφτιλίζουν τον Waits ως βαρετό και μαλάκα και να σου εξυμνούν διθυραμβικά την στιχουργία του Κρις Μπαρνς. Επίσης ο Ρόμπιν Γούιλιαμς στο Ντεντ Πόετς Σοσάιετι θα στην έλεγε.

Στα σοβαρά, δεν λέγεται φανατισμός, ενθουσιασμός και καύλα λέγεται και είναι ωραίο να το βλέπεις πάντοτε, ασχέτως ηλικίας. Αν εσένα σου φαίνεται ανώριμο και χαζό ή κάτι, πιπέρι.

[ikonoklast]

Φθόγγε:

Ε, για να παραθέτει το συγκεκριμένο σημείο κάτι θα έχει να λέει και απο μόνο του, φαντάζομαι. Κατα τάλλα είναι τα κονσεπτικά "μη αφελή" ψευτοψαγμένα ψευτοκουλτουριάρικα prog υβρίδια ή το δήθεν εσωτερικό μπλακμεταλ σας που υποτίθεται ότι κοντράρουν το τυρί στους στίχους. Στην πραγματικότητα στο μεταλ οι καλύτεροι στίχοι είναι σε punk υμνους όπως τα διάφορα wrathchild και σε γλαφυρά αριστουργήματα της μεταλ κουλτούρας όπως τα διάφορα gorgar. Και δε μπορείς να κοντράρεις, παραδέξου το.

Μα δε με ενδιαφέρουν οι καλοί στίχοι στο κάτω κάτω, αυτό λέω! Με ενδιαφέρει να μεταφέρουν συναισθήματα, αγωνίες, υπαρξιακή αναζήτηση. Και σε αυτά το χέβι και το προγκ τα καταφέρνει αρκετά καλά, άμα δε σ' αρέσουν εσένα άκου μπρέηκορ μελοποίηση Αλέν Γκίνσμπεργκ ξέρωγω.

Είσαι κόμπλας και προκατειλημμένος γιατί εγώ δεν έχω πει πουθενά ότι οι στίχοι είναι μαλακία. Εσύ τους υπερασπίζεσαι χωρίς καν να είσαι στο κονσεπτ, εγώ ρωτάω τον κρουξ τι σημαίνουν γι' αυτόνα. Και θέλω να δω ακριβώς αυτό να πούμε, έναν καβλωμένο τύπο που γράφει για έναν αγαπημένο του δίσκο να εξηγεί την κάβλα του. Επίσης δες τι είπα παραπάνω για τους σωστούς μεταλ στίχους.

εδιτ: και τελοσπάντων άντε γαμηθείτε, ένα ρηβιους σεξιον σε ένα ΦΟΡΟΥΜ είναι για να ->κουβεντιάζεις<- τα ρηβιούς.

[Drumsick]

@ φορντ

Καταρχην, get off me.
Απο κει και πέρα, δεν είμαι καν φαν του Τομ Γουέιτς, αλλά ναι ρε φίλε, είμαι σκεπτόμενος άνθρωπος και μπορώ να αντιληφθώ γιατί ο μεν είναι τιτάνας ενώ ο ντεντσοουλτράιμπ δεν είναι! ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ πάντα.

Τεσπά, εδώ αποχωρώ.Έχω βαρεθεί να τσακωνομαι με κολλημένους μεταλοπατέρες.
Πολύ ωραίο δισκάκι, αν και οχι ιδιαίτερα σοβαρή μουσική.

Γειά σας!

[phthoggon]

α συγνώμη ικονο, εσύ είπες "τι λέει αυτός ο στίχος", εγώ το κατάλαβα "μία μαλακία και μισή λέει". Συμφωνώ και είναι ενδιαφέρον να δούμε εάν μπορεί να το καθορίσει αυτό που γουστάρει ο Κρούξ. Χέστηκα τι θεωρείς τους σωστούς μέταλ στίχους!

πσ. μας έχωσε και η παραπάνω όλους με το αντικειμενικά μεγάλους, λολ. Και νομίζω ότι τα λέει σοβαρά.

[Ford Prefect]

Εμένα με είπε κολλημένο μεταλοπατέρα. Επίσης νομίζω σοβαρά. :(

Αντικειμενικά πιο μεγάλος είναι ο Γουέιτς πάντως, εγώ δεν έχω πρόβλημα, συμφωνώ, πιο πολύς κόσμος τον ξέρει και θα στοιχημάτιζα ότι πιο πολύς κόσμος θα τον θυμάται γενικά (δεν έχω άλλο κριτήριο για το μεγαλύτερος). Αλλά επιμένω ότι αυτό δεν του αποδίδει κανένα αποκλειστικό δικαίωμα στα εκθειαστικά και φανμπόι σχόλια. Αντικειμενικά μιλώντας ο Γουέιτς είναι μια σκατούλα για άπειρο κόσμο και ο Ντέβον θεός. Έτσι είναι αυτά για μας τους μεταλλοπατέρες.

[ikonoklast]

http://www.last.fm/user/Drumsick_/tracks

[Drumsick]

αχαχαχα.. Καριόλη!

[GG*]

ρε την κουλτουριαρα

[atom_smasher]

Ρε μαλακες ποιος ειναι αυτος ο Γουειτς? Που παιζει?

[Custom User]

Ντράμσικ, με το συμπάθειο κιόλας, αλλά παπάρια μπορείς να αντιληφθείς. Και κολλημένος ____πατέρας είναι αυτός που χρησιμοποιεί τη λέξη ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ. Πόσο μάλλον όταν τη χρησιμοποιεί ενώ είναι τραγικά και φανερά άσχετος επί του θέματος. Εν πάση περιπτώσει, αγαπώ πολύ τον Γουέητς και γι' αυτό δε θα μπω στο τριπάκι να τον μειώσω με παρόμοιο τρόπο για να αποδείξω αυτό που θέλω. Απλά, πρόκειται για τον BUDDY LACKEY. ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ. Τεράστιο καλλιτέχνη ξέρετε σε ποια μουσική; Στο METAL. Ναι το metal που είναι so yesterday για τις indie ή hardcore ή οτιδήποτε αισθητικές σας. Αν κάτσει να διαβάσει κανείς τους στίχους του Social Grace και του Into The Everflow (ειδικά) σε συνδυασμό με ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ συνέντευξή του μέχρι σήμερα, θα το σκεφτεί 10-20-100 φορές παραπάνω πριν γράψει κάτι για τους στίχους του A Murder Of Crows. Θα αντιληφθεί ότι πρόκειται για ευφυέστατο άνθρωπο με ιδιοσυγκρασία που ποτέ δε θα σκεφτόταν έτσι όπως νομίζετε.
Οι στίχοι του δεν οι παιδιάστικοι πολυσήμαντοι στίχοι που "ερμηνεύονται ανάλογα με τον ακροατή" ενώ στην ουσία δε σημαίνουν απολύτως τίποτα και είναι απλώς κλισέ γενικότητες. Όποιος έχει αγαπήσει έστω και λίγο κάτι από τον BUDDY LACKEY καταλαβαίνει ότι δεν πρόκειται ποτέ να γράψει κάτι στην τύχη. Μπορεί να είναι τίγκα εσωστρεφείς, μπορεί να χρησιμοποιεί αλληγορίες με αίματα και κοράκια που είναι πολύ αφελείς για δήθεν αυτάκια, αλλά τίποτα δεν είναι στην τύχη. Όλα σημαίνουν κάτι και θα έβαζα το χέρι μου στη φωτιά γι' αυτό.

Δε θα κάτσω να πάρω μία μία τις στροφές και να εξηγήσω τι σημαίνουν ή τι μου αρέσει σε αυτές γιατί 15 χρονών δεν είμαι πχια. Όπως το ίδιο ηλίθιο θα ήταν να πάρω 4 στίχους από έναν καλλιτέχνη και να πω τι βρίσκετε σε αυτό. Δε θέλω να γίνομαι κακός, αλλά είναι αυταπόδεικτο μ; Μπορώ να κάτσω να πω τι σημαίνουν οι στίχοι σύμφωνα με τη γνώμη μου, αλλά εκτός του ότι θα ακουστώ ηλίθιος, βαριέμαι κιόλας. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι οι στίχοι είναι ΙΔΑΝΙΚΟΙ για όλο το ανατριχιαστικό και ψυχρό αίσθημα του κενού που βγάζει ο δίσκος. Οι εικόνες που σχηματίζουν είναι ιδανικές. Ο κήπος φτιαγμένος από πέτρες. Το χέρι που σε χαιρετάει ενώ πνίγεσαι και του φωνάζεις για βοήθεια. Και στο τέλος ανακαλύπτεις ότι δε σε χαιρετούσε μα και αυτό ζητούσε βοήθεια. Κάποιοι περίεργοι επισκέπτες που ξεχνουν τα "κόκαλά" τους. Βρε λες να είναι αλληγορικό; Μπα, έτσι τα γράφει, για να ψαρώνουν οι κιτς μαλλιάδες με τη λέξη κόκαλα και να το παίζουνε μοβόροι και ψαγμένοι. Να πω τώρα και για την κομματάρα Angels In Vertigo;

Πωω, τι κάθομαι και κάνω, κάθομαι και τους αναλύω έναν έναν. Κρατήστε της υλιστικές ορθολογιστικές εαακίτικες αντιλήψεις για το πόλιτιξ. Μακριά από τους στίχους μου. Δε χρειάζεται όλα να σημάινουν κάτι. Η αίσθηση που σου βγάζουν, ο τρόπος που χρησιμοποιούνται οι λέξεις η γεύση που σου αφήνουν είναι πολύ σημαντικότερες. Πόσο μάλλον σε αυτόν το δίσκο που οι στίχοι είναι καλύτεροι από το 85% των metal δίσκων. Και λίγο λέω.

Εντάξει δεν περιμένω να το αγαπήσετε όταν κάτι μέσα σας σας τραβάει λέγοντας ότι αυτή η αισθητική είναι τζιζ και είναι μεταλ χάμμερ και είναι δερμάτινα και καρφιά. Ούτε περιμένω να αγαπήσετε τους στίχους του A Murder Of Crows αν δεν ανατριχιάζετε σε κάθε λεπτό του. Με γεια σας και χαρά σας. Απλά μη λέτε τον Krux κολλημένο. Too much.

Να πω και 2 λεξούλες για το ΦΟΒΕΡΟ ντραμινγκ του φίλου μας του μουσταφά (που το πιο πιθανό να έχει γράψει τις γραμμές των ντραμς ο ίδιος ο BUDDY LACKEY). Όταν λέτε κατσαρολικά, τότε μάλλον αναφέρεστε στον ήχο τους. Τι να πω, ίσως έχει κάποιο πρόβλημα το ΕΜ ΠΙ ΘΡΗ που κατεβάσατε. Επί της ουσίας, είναι τίγκα πληθωρικό, τράημπαλ σε ορισμένες περιπτώσεις, τουλ σε ορισμένες άλλες (ΝΑΙ ο δίσκος πέρα από Psychotic Waltz και Jethro Tull έχει κάμποσο ΤΟΥΛ μέσα). Η αντίθεση που κάνουν τα πληθωρικά ντραμς με τις ευφυέστατα απλές κιθάρες είναι αυτό που ξενίζει. Είναι όμως και ο λόγος που το A Murder Of Crows είναι καλύτερο από το ντεμπούτο των DST. Θα το συνηθίσετε. Ή και όχι.

Συγχωρέστε τα τυπογραφικά, ήθελα να το ελέγξω αλλά ήταν tl;dr.

[ikonoklast]

Μπορώ να κάτσω να πω τι σημαίνουν οι στίχοι σύμφωνα με τη γνώμη μου, αλλά εκτός του ότι θα ακουστώ ηλίθιος, βαριέμαι κιόλας.

Οπότε αποφάσισες να γράψεις χίλιες λέξεις που σε κάνουν να ακούγεσαι τέρας ευφυίας.

[phthoggon]

Σε έχωσε, και ρόκιν - ίαρ 1-0.

[Drumsick]

1. Είπα πως ο δίσκος είναι εξαιρετικός (για αυτό που είναι) σε περίπτωση που δεν το πήρατε χαμπάρι. Να δες και το λαστ φμ μου, 3 μέρες τον ακούω σχεδον αποκλειστικά!
2. Προσωπικά δε μίλησα πουθενά για στίχους και σίγουρα δεν έχω καμιά πρόθεση να τους ψάξω. Απο το ψάξιμο με κάτι κατατόνια και όπεθ μπορώ να φανταστώ πολύ καλά ποσο ζομγκ αλληγορικοι σούπερ ουάου είναι. Δεν ειρωνεύομαι, απλώς δε με αγγίζουν πλέον αυτα τα γκοθ-ντάρκικα και καλά ιντροσπέκτιβ.
3. Το ντράμινγκ του φίλου σου του ΜΟΥΣΤΑΦΑ είναι αρκετά κακό. Όχι οτι δεν ξέρει να παίζει ο άνθρωπος, αλλά το παρακάνει. Καταντάει γελοίος. Τα είπε ωραία ο ικόνοκλαστ πάνω σ'αυτό.
4. Είχα πει πως θα αποχωρήσω. Θα το κάνω τώρα! Πραγματικά δεν είναι δυνατόν να κάθεστε να γράφετε κατέβατα για τους deadsoul tribe και να τσακώνεστε για το πόσο ΤΕΡΑΣΤΙΟΙ καλλιτεχνες είναι. Ωραίος δίσκος, καλοί, χρυσοί, ως εκεί.

[Ford Prefect]

Βασικά γράφανε για το πόσο γαμάτοι είναι - σκέτο. Άρχισαν να τσακώνονται όταν τους την είπες.

Κυρία, αυτή το άρχισε.

[ikonoklast]

Το τραγικό (http://el.wikipedia.org/wiki/Τραγωδία) στη φάση είναι το ασίγαστο πάθος του βλάκα μεταλά να αντιμετωπίσει τους εχθρούς του που του αναμοχλεύουν το ΑΠΟΛΥΤΟ αίσθημα κατωτερότητας του. Είναι όλοι αυτοί οι post-metal indie hardcore breakcore κουλτούρα αισθητική εαακίτες ορθολογιστές υλιστές communist nazi jews go back to canada. Οι κακοί τελοσπάντων.

Στους καλούς έχεις ΤΕΡΑΣΤΙΟΥΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΜΕ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΚΑΙ ΜΠΟΛΝΤ, τύπους που γράφουν τεράστιους στίχους που τους υπογραμμίζουμε, όλα είναι παζλ, όλα σημαίνουν κάτι γιατί τα 'χει προβλέψει όλα αλλά και όλα δε σημαίνουν τίποτα (ω θεε μου). Γενικώς γαμάνε τόσο όλα αυτά που όταν κάποιος ρωτάει "τι σημαίνουν για σένα" είναι τόσο δύσκολο να απαντήσουμε γιατι:
α) θα φανούμε ηλίθιοι (έτσι κι αλλιώς, αλήθεια)
β) βαριόμαστε (enjoy your tl;dr τιποτολογίας)

άντε μωρε μαλάκες.

[Mitsmann]

μιας που αναφερθηκα σε ενα κουοτ, επαναλαμβανω οτι ο δισκος, με αρεσε, και εχει μερικα κομματια απο πολυ ωραια ως-και-τριγαματα.

αλλα στο ντραμμιν συμφωνω λιγο με Ικονομπλαστ, γιομιζει ολη την ωρα σαν τον Λουκα τον Βυντρα.


(χιντ. εγω παντως με σας τους μεταλλερς ειμαι. Αλλα προσπαθηστε να μην κανετε 30 ριβιους τη μερα για το οτι το The Legacy των Testament ειναι δισκαρος. Το ξερουμε.

[atom_smasher]

Krux εχω ακουσει καλα λογια για το legacy testament. Κανε ενα καλο ριβιου. Η ας το κανει ο παστ περφεκτ. Επιτελους λιγο μεταλ σε αυτο το φορουμ. Ουφ.

[Ford Prefect]

ΟΚ:

To TESTAMENT - The Legacy γαμάει μάνες. Αγνό, ανόθευτο, βαρύ, θεϊκό Bay Area thrash με ΚΟΜΜΑΤΑΡΕΣ. Top στιγμές το Over the Wall, με το υπερπορωτικό κουπλέ και σκάσιμο-ρεφρέν αλλά κυρίως για το ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΟ ΣΟΛΟ του, που είναι γενικώς (τα σόλο) ένα τεράστιο ατού του δίσκου. Επίσης, το Apocalyptic City (ΘΡΑΣ ΧΕΙΜΑΡΡΟΣ), το Alone in the Dark (μιντ τέμπο έπος, πολύ μελωδικό ρεφρέν, γκρουβάτο κουπλέ) και από εκιά και πέρα ρωτήστε 5 άτομα να σας πουν 5 διαφορετικά κομμάτια ο καθένας που ΓΑΜΑΝΕ ΜΑΝΕΣ. Ποντάρω στα Burnt Offerings και Raging Waters να πάρουν ψήφους.

Οι TESTAMENT ΓΑΜΑΝΕ! ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΙ ΚΑΙ ΣΚΑΤΑ ΣΤΑ ΠΟΣΤ ΣΑΣ. ΓΡΑΠΤΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΑ.

Σας ευχαριστώ.

Δηλώνω πως έχω χάσει την λεπτή διαφορά μεταξύ ειρωνείας, κραξίματος και σοβαρού ποστ. Οπότε τα συνδύασα όλα για να'μαι μέσα.

[Mitsmann]

εγω ειμαι μαζι σου.

[Ford Prefect]

Το ξέρω! Πινκς!

[antimusic]

να γίνει σπλιτ!

btw http://en.wikipedia.org/wiki/Heaven's_Gate_(religious_group)

[Nothingface]

poly KAKI mousiki. antikeimenika

[atom_smasher]

Αντικειμενικά ε? Ε, τοτενες δεν το ακουω...

[Candiru]

γαμάει, ο καλύτερος δίσκος τους, αλλά προτιμώ psychotic walz

[Custom User]

Iκόνοκλαστ, αντί να μετράς τις λέξεις μου και να παίζεις παιχνίδια εντυπώσεων με αοριστολογίες θα ήταν προτιμότερη μια απάντηση τύπου ντραμσικ: "Δεν είναι μεγάλοι γιατί έτσι."

btw: ως κλασικός κινδυνολόγος μπλακμεταλλάς που γράφει με μπολντ και εκφράσεις τύπου "χώνουν τη γη" (loader κλοπυραητ), είναι κάπως περίεργο οι τοπ αρτιστς μου στο λαστ.φμ να είναι Tom Waits, dredg, Radiohead, Dax Riggs, Marillion, Ulver, Crippled Black Phoenix, Porcupine Tree.

Εκτός λοιπόν του ότι στο συγκεκριμένο θέμα λες μαλακίες, αν και ωραίος τυπάκος γενικά, δε νομίζω να μπορείς να ψυχολογείς καλά και ανθρώπους μ;

Τέσπα με κούρασε το θέμα, συνεχίστε με τους Κακαουνίστικους σχολιασμούς, γενικά ποσός με ενδιαφέρει τι πιστεύει ο οποιοσδήποτε για τον οποιοδήποτε δίσκο. Απλά είδα αυτό το καγκουροπρογκρεσιβ που μου χτύπησε κάπως άσχημα. Μπορώ να παραδεχτώ αρκετούς δίσκους που λατρεύω ως καγκουροπρογκρεσιβ. Ε αυτός δεν είναι ένας απ' αυτούς.

Αυτά. Σας αγαπώ και τα λέμε αλλού...

[Krux]

Ντράμσικ, με το συμπάθειο κιόλας, αλλά παπάρια μπορείς να αντιληφθείς. Και κολλημένος ____πατέρας είναι αυτός που χρησιμοποιεί τη λέξη ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ. Πόσο μάλλον όταν τη χρησιμοποιεί ενώ είναι τραγικά και φανερά άσχετος επί του θέματος. Εν πάση περιπτώσει, αγαπώ πολύ τον Γουέητς και γι' αυτό δε θα μπω στο τριπάκι να τον μειώσω με παρόμοιο τρόπο για να αποδείξω αυτό που θέλω. Απλά, πρόκειται για τον BUDDY LACKEY. ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ. Τεράστιο καλλιτέχνη ξέρετε σε ποια μουσική; Στο METAL. Ναι το metal που είναι so yesterday για τις indie ή hardcore ή οτιδήποτε αισθητικές σας. Αν κάτσει να διαβάσει κανείς τους στίχους του Social Grace και του Into The Everflow (ειδικά) σε συνδυασμό με ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ συνέντευξή του μέχρι σήμερα, θα το σκεφτεί 10-20-100 φορές παραπάνω πριν γράψει κάτι για τους στίχους του A Murder Of Crows. Θα αντιληφθεί ότι πρόκειται για ευφυέστατο άνθρωπο με ιδιοσυγκρασία που ποτέ δε θα σκεφτόταν έτσι όπως νομίζετε.
Οι στίχοι του δεν οι παιδιάστικοι πολυσήμαντοι στίχοι που "ερμηνεύονται ανάλογα με τον ακροατή" ενώ στην ουσία δε σημαίνουν απολύτως τίποτα και είναι απλώς κλισέ γενικότητες. Όποιος έχει αγαπήσει έστω και λίγο κάτι από τον BUDDY LACKEY καταλαβαίνει ότι δεν πρόκειται ποτέ να γράψει κάτι στην τύχη. Μπορεί να είναι τίγκα εσωστρεφείς, μπορεί να χρησιμοποιεί αλληγορίες με αίματα και κοράκια που είναι πολύ αφελείς για δήθεν αυτάκια, αλλά τίποτα δεν είναι στην τύχη. Όλα σημαίνουν κάτι και θα έβαζα το χέρι μου στη φωτιά γι' αυτό.

Δε θα κάτσω να πάρω μία μία τις στροφές και να εξηγήσω τι σημαίνουν ή τι μου αρέσει σε αυτές γιατί 15 χρονών δεν είμαι πχια. Όπως το ίδιο ηλίθιο θα ήταν να πάρω 4 στίχους από έναν καλλιτέχνη και να πω τι βρίσκετε σε αυτό. Δε θέλω να γίνομαι κακός, αλλά είναι αυταπόδεικτο μ; Μπορώ να κάτσω να πω τι σημαίνουν οι στίχοι σύμφωνα με τη γνώμη μου, αλλά εκτός του ότι θα ακουστώ ηλίθιος, βαριέμαι κιόλας. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι οι στίχοι είναι ΙΔΑΝΙΚΟΙ για όλο το ανατριχιαστικό και ψυχρό αίσθημα του κενού που βγάζει ο δίσκος. Οι εικόνες που σχηματίζουν είναι ιδανικές. Ο κήπος φτιαγμένος από πέτρες. Το χέρι που σε χαιρετάει ενώ πνίγεσαι και του φωνάζεις για βοήθεια. Και στο τέλος ανακαλύπτεις ότι δε σε χαιρετούσε μα και αυτό ζητούσε βοήθεια. Κάποιοι περίεργοι επισκέπτες που ξεχνουν τα "κόκαλά" τους. Βρε λες να είναι αλληγορικό; Μπα, έτσι τα γράφει, για να ψαρώνουν οι κιτς μαλλιάδες με τη λέξη κόκαλα και να το παίζουνε μοβόροι και ψαγμένοι. Να πω τώρα και για την κομματάρα Angels In Vertigo;

Πωω, τι κάθομαι και κάνω, κάθομαι και τους αναλύω έναν έναν. Κρατήστε της υλιστικές ορθολογιστικές εαακίτικες αντιλήψεις για το πόλιτιξ. Μακριά από τους στίχους μου. Δε χρειάζεται όλα να σημάινουν κάτι. Η αίσθηση που σου βγάζουν, ο τρόπος που χρησιμοποιούνται οι λέξεις η γεύση που σου αφήνουν είναι πολύ σημαντικότερες. Πόσο μάλλον σε αυτόν το δίσκο που οι στίχοι είναι καλύτεροι από το 85% των metal δίσκων. Και λίγο λέω.

Εντάξει δεν περιμένω να το αγαπήσετε όταν κάτι μέσα σας σας τραβάει λέγοντας ότι αυτή η αισθητική είναι τζιζ και είναι μεταλ χάμμερ και είναι δερμάτινα και καρφιά. Ούτε περιμένω να αγαπήσετε τους στίχους του A Murder Of Crows αν δεν ανατριχιάζετε σε κάθε λεπτό του. Με γεια σας και χαρά σας. Απλά μη λέτε τον Krux κολλημένο. Too much.

Να πω και 2 λεξούλες για το ΦΟΒΕΡΟ ντραμινγκ του φίλου μας του μουσταφά (που το πιο πιθανό να έχει γράψει τις γραμμές των ντραμς ο ίδιος ο BUDDY LACKEY). Όταν λέτε κατσαρολικά, τότε μάλλον αναφέρεστε στον ήχο τους. Τι να πω, ίσως έχει κάποιο πρόβλημα το ΕΜ ΠΙ ΘΡΗ που κατεβάσατε. Επί της ουσίας, είναι τίγκα πληθωρικό, τράημπαλ σε ορισμένες περιπτώσεις, τουλ σε ορισμένες άλλες (ΝΑΙ ο δίσκος πέρα από Psychotic Waltz και Jethro Tull έχει κάμποσο ΤΟΥΛ μέσα). Η αντίθεση που κάνουν τα πληθωρικά ντραμς με τις ευφυέστατα απλές κιθάρες είναι αυτό που ξενίζει. Είναι όμως και ο λόγος που το A Murder Of Crows είναι καλύτερο από το ντεμπούτο των DST. Θα το συνηθίσετε. Ή και όχι.

Συγχωρέστε τα τυπογραφικά, ήθελα να το ελέγξω αλλά ήταν tl;dr.

Σαν να μιλάω απο άλλο σώμα. Custom user υποκλίνομαι.

Drumsick είμαι σίγουρος οτι και σήμερα πάλι Devon θα ακούς.
Και όλη σου η αντίθεση στο δίσκο και στο καλλιτέχνη πηγάζει απο το γεγονός οτι επέτρεψες στον εαυτό σου να σου αρέσει κάτι που δεν το περίμενες ποτέ να σου αρέσει. Καλές ακροάσεις !



p.s. btw αυτό με τα drums μην το παραχέζεις. Σαφώς θα κριτικάρουμε και θα πούμε τις απόψεις μας για αυτό που ακούμε αλλά δεν μπορώ να ακούω για πολύ ώρα την X απο το Χαλάνδρι που παίζει drums εδώ και ένα μήνα και γαμάει, να σχολιάζει κάκιστα ένα μουσικό που έχει κυκλοφορήσει 5 studio albums και έχει κάνει επι 7 συναπτά έτη συναυλίες. Κάτι ξέρει παραπάνω μ?

[Jim Dandy Mangrum]

xaxaxaxax
o custom user isopedwse to gamhstero flame me to yperpost tou. dystyxws gia tous perissoterous, exei dikio.....

"some people leave theis bones..." kai opoios noiw8ei, noiw8ei.....

pame re PAOKara!

[Krux]

Επειδή οφείλω μία εξήγηση στον ικόνοκλαστ σχετικά με τους στίχους και επειδή χτές μεταξύ δουλειάς και σπιτιού δεν πρόλαβα να απαντήσω.

Το regret όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ και όπως μιλάει το τραγούδι σε μένα, έχει ως θέμα όλα αυτά τα οποία περιμένεις να συμβούν στην ζωή σου και όταν έρχονται μετανιώνεις που περίμενες τόσο, που έχασες όλο αυτό το χρόνο ελπίζοντας σε κάτι που τελικά αποδείχτηκε κατώτερο των προσδοκιών σου.

Το παραπάνω είναι φανερό εδώ

The people gazed
Into the sky
The mother ship that's headed for Heaven
Soon passing by

They'll fly us to the Sun
He smiled to everyone
They won't be taking us alive

Trust in me

και ακολουθεί η επόμενη στροφή που τα εξηγεί όλα

Nothing's gonna come
Deliver everyone
If you waited a lifetime

Waiting for the day
To wash it all away
You'll be waiting your whole lifetime

[ikonoklast]

Πραγματικά τεράστιοι.


Nothing's gonna come
Deliver everyone
If you waited a lifetime

Waiting for the day
To wash it all away
You'll be waiting your whole lifetime

http://www.facebook.com/group.php?gid=336885117385

[Krux]

Κάθομαι και εγώ σαν το μαλάκα και σου απαντώ σοβαρά.

[ikonoklast]

Κοίτα βασικά μαντεύω ότι μπορεί να σ'αρέσει πολύ το κομμάτι και τα φωνητικά οπότε στη φάση γουστάρεις και τους στίχους για τη μουσικότητα τους. Πράγμα όχι κακό, εγώ το κάνω συνέχεια.

Γιατί από μόνοι τους σα στίχοι δε λένε τίποτα, δε μπορώ να φανταστώ κάποιος να λέει το αντίθετο πόσo μάλλον να τους αναφέρει σα παράδειγμα "τεράστιων στίχων" που "μόνο ο devon o καραφλος θεός μπορεί να γράψει". Ο Ι. ο καραφλός θεός μπορεί να γράψει καλύτερους, τον κόβω γι' αυτό.

εδιτ: εχτός αν τώρα που το σκέφτομαι η ταυτολογία στους στίχους είναι προγρεσιβ αβανγκαρ στοιχείο.. χμ..

[Krux]

Δεν μπήκες ποτέ στο τριπάκι της μουσικής του devon και δεν πρόκειται να μπείς ποτέ, γιατί δεν θέλεις να μπεις.

Με γειά σου, με χαρά σου. Δεν θέλω και δεν μπορώ να σου αλλάξω άποψη.

Αν δεν μπορείς να πιάσεις το groove της μουσικής του, τότε τουλάχιστον μην προσπαθείς να την αποδομήσεις σε εμάς που έχουμε λόγο να τον αγαπάμε.

[phthoggon]

Παρεπιπτόντως, γιατί χρειάζεται να βγάλει νόημα ένας στίχος για να είναι καλός, να χρειάζεται να καταφύγεις σε ερμηνείες και γενικεύσεις για να το γουστάρεις? Μπορεί να παράγει παραστάσεις και να μεταδίδει συναισθήματα έντονα χωρίς να χρειάζεται τπτ από τα προαναφερθέντα. Είπε αυτό το πράγμα ο κάστομ γιούζερ το οποίο αναμενόμενα πετάχτηκε και αυτό στο σωρό με τις μεταλλάδικες tl;dr παπαρολογίες,


Ούτε περιμένω να αγαπήσετε τους στίχους του A Murder Of Crows αν δεν ανατριχιάζετε σε κάθε λεπτό του.

Το οποίο λέει πολλά πράγματα, γιατί οι στίχοι στη μουσική είναι μέρος ενός ευρύτερου πλαισίου, ποιος σας είπε ότι ντε και καλά ότι μπορείς να τους απομονώσεις και να τους κρίνεις ξεχωριστά. Οι στίχοι έχουν συγκεκριμένη στιγμή, τρόπο, χροιά που λέγονται από τον τραγουδιστή πάνω από μία συγκεκριμένη μουσική σε ένα συγκεκριμένο σημείο της, ο στόχος είναι η σύνθεση αυτών των δύο, το συνολικό αποτέλεσμα που παράγει τότε το αισθητικό και το λογικό. Προσέξτε πολύ συχνά στο μιούζικ, όταν πολλοί γράφουν λίγα λόγια για ένα δίσκο/κομμάτι που αγαπούν πολύ, θα πετάξουν και ένα δύο στίχους του και ένα cry μετά. Ε, πάντα μου έκανε εντύπωση αυτό επειδή οι στίχοι αυτοί δε μου μετέδιδαν τπτ ιδιαίτερο από μόνοι τους, ο άλλος βάζει το cry όμως επειδή έχει βιώσει το πλαίσιο στο οποίο μπαίνουν αυτοί, συνήθως το συναισθηματικό apex του κομματιού και τα λοιπά. Οι DST/ο Devon ανήκουν στην ομάδα αυτή των στιχουργών που δε τους ενδιαφέρει το γκόμενα με παράτησε, βρέχει έξω, βρέχει και στη ψυχή μου, θα πουν αυτό που θέλουν μεταφορικά, συμβολικά, εικονοπλαστικά (ναι ναι, τους κοίταξα λίγο παραπάνω, και άλλωστε, ε, ο Psychotic Waltz είναι που γράφει εδώ) και επειδή η διαδικασία αυτή είναι αρκετά ελεύθερη συνήθως εκ προθέσεως και έχει ως στόχο περισσότερο να να ερεθίσει παρά να διδάξει, εκεί είναι που κολλάει το άλλο ΜΕΤΑΛΛΑΔΙΚΟ κλισέ "δεν θέλω να μεταδώσω κάτι συγκεκριμένο, ότι πάρει ο αναγνώστης/ακροατής από τη δική του σκοπιά". Το θέμα είναι να πάρεις κάτι, να σου αρέσει, όχι να πάρεις ΑΥΤΟ ή το ΑΛΛΟ. Από τη στιγμή που ο Krux και ο Custom User λένε ότι οι στίχοι τους άρεσαν, δεν έχει κανένα νόημα η αμφισβήτηση τους, ούτε ντε και καλά χρειάζεται να σου μεταδώσουν αυτό που κατάλαβαν και να πεις "χμ, σωστά τα λες" λες και είναι εξίσωση και πρέπει να βρείτε και οι δύο το ίδιο αποτέλεσμα. Αν σας φοβίζει/τρομάζει αυτό/κάνει να αδιαφορείτε αυτό, να μη τα πιάνετε αυτά τα ΓΚΟΘ και ντάρκ και καλά κόνσεπτ άλμπουμ.

ps. φτου, τώρα είπατε το ίδιο πράγμα που έγραφα τόση ώρα με πολλά λόγια και με κάνετε να φαίνομαι βλάκας!

[Krux]

Οι στίχοι έχουν συγκεκριμένη στιγμή, τρόπο, χροιά που λέγονται από τον τραγουδιστή πάνω από μία συγκεκριμένη μουσική σε ένα συγκεκριμένο σημείο της, ο στόχος είναι η σύνθεση αυτών των δύο, το συνολικό αποτέλεσμα που παράγει τότε το αισθητικό και το λογικό

+1


πάντα μου έκανε εντύπωση αυτό επειδή οι στίχοι αυτοί δε μου μετέδιδαν τπτ ιδιαίτερο από μόνοι τους, ο άλλος βάζει το ψρυ όμως επειδή έχει βιώσει το πλαίσιο στο οποίο μπαίνουν αυτοί, συνήθως το συναισθηματικό apex του κομματιού και τα λοιπά

+2


Οι DST/ο Devon ανήκουν στην ομάδα αυτή των στιχουργών που δε τους ενδιαφέρει το γκόμενα με παράτησε, βρέχει έξω, βρέχει και στη ψυχή μου, θα πουν αυτό που θέλουν μεταφορικά, συμβολικά, εικονοπλαστικά (ναι ναι, τους κοίταξα λίγο παραπάνω, και άλλωστε, ε, ο Psychotic Waltz είναι που γράφει εδώ) και επειδή η διαδικασία αυτή είναι αρκετά ελεύθερη συνήθως εκ προθέσεως και έχει ως στόχο περισσότερο να να ερεθίσει παρά να διδάξει, εκεί είναι που κολλάει το άλλο ΜΕΤΑΛΛΑΔΙΚΟ κλισέ "δεν θέλω να μεταδώσω κάτι συγκεκριμένο, ότι πάρει ο αναγνώστης/ακροατής από τη δική του σκοπιά

+3

[GuardianOfIvorytower]

καλά τα είπε ο φθόγγος κ ο κάστομ γιούζερ

[ikonoklast]

Καλά αφου έτσι κι αλλιώς ΣΤΗ ΦΑΣΗ καταλαβαίνετε τι λέω, ας γίνει το flame όπως πρέπει.

Με τον λόκη χθες που είχα την κουβέντα καταλήξαμε στο ότι για όλα φταίει ότι οι μεταλλάδες θεωρείτε το operation mindcrime σοβαρό δίσκο. Και ναι, μετά όντως πήγαμε και χτυπηθήκαμε με breakcore.

[GuardianOfIvorytower]

ούτε για αστείο δεν ήταν καλό αυτό

[ikonoklast]

Δεν ήταν αστείο, τι λέμε τόση ώρα :!:

[Leech]

για όλα φταίει ότι οι μεταλλάδες θεωρείτε το operation mindcrime σοβαρό δίσκο.

για πάμε λίγο σωστό φλέημ επιτέλους.

http://annenahm.com/anneimage/2009/11/Michael+Jackson+Jackson_popcorn.gif

[phthoggon]

Ο ίδιος λόκις που έλιωνε Κάμελοτ και Νέβερμορ όταν ήταν μικρός? (προχτές δλδ), χαχ.

Ικόνοκλαστ (και Ντράμσικ) (και λόκι) άσε τα φλέιμς και προτείνετε μας δίσκους με τους ΣΩΣΤΟΥΣ στίχους, συνδυασμούς μουσικής/στίχων και τα λοιπά, για να μαθαίνουμε να μην είμαστε και χτεσινοί/τυρί/κλπ. Αρχιδάτα πράγματα, όχι κλαψομουνιές και λολ όμως ε.

[ikonoklast]

Στο μεταλ εγώ είπα δύο παραδείγματα!

[Drumsick]

Μαλάκα μου είμαι ΚΑΤΩ.




Drumsick είμαι σίγουρος οτι και σήμερα πάλι Devon θα ακούς.
Και όλη σου η αντίθεση στο δίσκο και στο καλλιτέχνη πηγάζει απο το γεγονός οτι επέτρεψες στον εαυτό σου να σου αρέσει κάτι που δεν το περίμενες ποτέ να σου αρέσει. Καλές ακροάσεις !

ΜΑΛΑΚΑ κρούξ! Πόσο, μα πόσο ηλίθιος μπορεί να είσαι? Ναι ρε φίλε μπορει να βάλω το κολληταράκι σου τον ΝΤΕΒΟΝ να ακούσω, κυρίως επειδή είπα δέκα φορές ως τώρα πως ο δίσκος μ'αρεσει πολύ ντουντ! Ναι ναι, μ'αρέσει πάρα πολύ και δεν ντρέπομαι κάθόλου για αυτό! Ούτε ντρέπομαι που χτες έβαλα κι άκουσα δυο κομματια BULLET FOR MY VALENTINE, κι ούτε ντρέπομαι για τόσες μα τόσες άλλες μαλακίες που μ'αρέσουν! Και ρε φίλε δεν ΕΠΙΤΡΕΠΩ στον εαυτό μου να ακούω τις ένα σωρο μάλακίες, τις ακούω επειδη Μ'ΑΡΕΣΟΥΝ. Και είναι ΠΟΛΛΕΣ. Απλώς, αντίθετα με εσένα, μεταξύ αυτών που μ'αρέσουν, ξέρω να ξεχωρίζω τι είναι αριστούργημα της ιστορίας της ανθρωπότητας και τι οχι. Ναι αμέ.
Και πουθενα, μα πουθενα δεν αντιτέθηκα στον δίσκο ε! Αντιτέθηκα σε εσάς ΤΟΥΣ ΗΛΙΘΙΟΥΣ ΚΑΥΛΩΜΕΝΟΥΣ ΜΑΛΑΚΟΜΕΤΑΛΛΑΔΕΣ που μη και πει άνθρωπος πως "ναι μεν καλό άκουσμα, ΑΛΛΑ", συμπεριφέρεστε λες και σας ποδοπατήσανε τον γαμημένο ανδρισμό και σας βιάσανε τη μάνα. Πρέπει κάποια στιγμή να μάθετε να βλέπετε τη μουσική απο διαφορετική σκοπιά, πιο σφαιρικά. Δεν κάνει η ΚΑΥΛΑ του καθενός την εκάστοτε μουσικη, ΤΕΧΝΗ. Πάρτε το χαμπάρι.



p.s. btw αυτό με τα drums μην το παραχέζεις. Σαφώς θα κριτικάρουμε και θα πούμε τις απόψεις μας για αυτό που ακούμε αλλά δεν μπορώ να ακούω για πολύ ώρα την X απο το Χαλάνδρι που παίζει drums εδώ και ένα μήνα και γαμάει, να σχολιάζει κάκιστα ένα μουσικό που έχει κυκλοφορήσει 5 studio albums και έχει κάνει επι 7 συναπτά έτη συναυλίες. Κάτι ξέρει παραπάνω μ?

ΤΩΡΑ ΝΕΥΡΙΑΣΑ.
Παλιοηλίθιε, γαμημένε σκατόβλακα ΚΡΟΥΞ, ποιός είπε πως πρέπει, ρε παλιοπουστάρα με γούνινο βρακάκι, να είσαι ο γαμημένος DANNY CAREY για να κρίνεις ρε κωλόζωο τη μουσική που ακούς και αγαπάς, και για να ξέρεις αν κάτι είναι παιγμένο καλά ή οχι??? Ναι παίζω ντράμς τρεις μήνες, αλλά ακούω μουσική 20 γαμημένα χρόνια. Και ΓΚΕΣ ΓΟΥΑΤ, ήταν η αγάπη μου γιαυτό το όργανο που με οδήγησε στο να ξεκινήσω μαθήματα! Ναι αμέ, ναι. Ακούω ντράμς και γουστάρω φίλε! Επέτρεψέ μου λοιπόν να μπορώ να έχω κρίση! Ως βετεράνος ακροατής αν μη τι άλλο βρε αδερφέ! Σιχαμένο μεταλλικό μυγόχεσμα.

Είχε πολύ καιρό να με εκνευρίσει κάποιος στο ερ. ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΜΑΛΑΚΑ.

[carheart]

για όλα φταίει ότι οι μεταλλάδες θεωρείτε το operation mindcrime σοβαρό δίσκο

Χτες δεν χτυπήθηκα με breakcore γιατί δεν είμαι τζαμάικα πούστης που θέλει και σκληρά μπιτς για να κουνηθούν οι τζίβες του όταν δεν έχει FUEL MPAFUS, αλλά το πρόβλημα είναι ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό, και το λέω απο την πρώτη στιγμή που ήρθα σε άμεση επαφή με τις "σταθερές" των μεταλλάδων τύπου Κρουξ.

Δεν έχω να προσθέσω τίποτα άλλο, το "Operation Mindcrime" είναι Ο ΟΡΙΣΜΟΣ του δήθεν σκεπτόμενου concept με πραγματικά ΚΑΚΙΣΤΗ και λαϊκή μουσική να το συνοδεύει, και όλο αυτό για κάποιο ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗ λόγο να έχει πάρει και credits από εκατομμύρια ανθρώπους ως "η ευφυία στη μουσική". Είναι ο ορισμός της κακής αισθητικής στο metal, προσπαθεί να μιλήσει στα ΣΟΒΑΡΑ, και καταλήγει να μιλάει για τη ζωή και τις προεκτάσεις της όπως θα μιλούσε ένα παιδάκι δευτέρας δημοτικού, και όχι από τα ιδιαίτερα έξυπνα παιδάκια δευτέρας δημοτικού :

Fighting fire with empty words
While the banks get fat
And the poor stay poor
And the rich get rich
And the cops get paid
To look away
As the one percent rules America

αυτοί ΔΕΝ είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟΙ ΣΤΙΧΟΙ, είναι ΑΣΤΕΙΟΙ ΣΤΙΧΟΙ, πράγματα που ξέρει και θχειά μου η Μαρίτσα ΓΕΛΟΙΑ ΕΙΠΩΜΕΝΑ, είναι το μέταλ album που θα έβαζε ο ΛΑΚΗΣ ο ΛΑΖΟΠΟΥΛΟΣ στην εκπομπή του.

Και όλοι όσοι θα γράψετε αηδίες από κάτω, περιμένετε και να συμφωνήσουμε σε κάτι. Δεν θα συμφωνήσουμε σε κάτι. Και αν θέλετε να το παίξουμε μεταλλάδικα, οκ, πάρτε το δίκιο, no prob.

Αλλά τέτοια albums είναι η ρίζα του κακού.

[Amnesiac.]

Eks από τα παλιά (από προχθές περίπου) :touched:

Το ΤΩΡΑ ΝΕΥΡΙΑΣΑ στη μέση του ποστ είναι επίσης :touched:

[phthoggon]

Στο μεταλ εγώ είπα δύο παραδείγματα!

Το Wrathchild και το gorgar ε? Πρέπει να μιλάνε σαν οχτάχρονοι οι μεταλλάδες για να τους παίρνουμε στα σοβαρά, κατάλαβα. Οτιδήποτε δεν βγάζει ακριβώς νόημα ή μη χειρότερα έχει και μεγαλεπήβολες επιδιώξεις κόψει κεφάλι. Μη χάσουμε και στρητ/πανκ κρεντιμπίλιτυ. Έ, ντιτζέι, πιάσε ένα γαμάτο. (http://www.youtube.com/watch?v=0X34Lgmz8PI)

[GuardianOfIvorytower]

ο καθένας με τα γούστα του...πάντως επιτρέψτε μου να έχω πολυυυυυυυυυυύ διαφορετική άποψη για το καλύτερο concept δίσκο
κ ναι πάλι έρχονται εδώ αυτά που λέγαμε πριν για το πως νιώθει δέχεται αντιλαμβάνεται τον εκφράζει η εκάστωτε μουσική
Σε ΕΜΕΝΑ αυτός ο δίσκος μιλάει στην καρδιά μου, από την πρώτη στιγμή που τον άκουσα, κ από την πρώτη στιγμή που είδα το Livecrime...
σε εσάς δεν σας κάνει κούκου, οκ, το έχουμε καταλάβει, δικαίωμά σας
αλλα, επιτρέψτε μου κιόλας, όπως έχετε εσείς οι 2 την άποψη ότι είναι υπερεκτιμημένο σκατά δήθεν κ ότι άλλο λέτε, να λένε πολύ περισσότεροι ότι το λατρεύουν...
θα μου πείτε, ο αριθμός των οπαδών κρίνει την ποιότητα?
σαφώς κ όχι, κ πλήρη αντικειμενικότητα στη μουσική δεν υπάρχει
αλλά ορισμένα πράγματα νομίζω μπορούν να την πλησιάσουν
ε για τη δικιά ΜΟΥ (κ πολλών άλλων) λογική το Mindcrime είναι - όσο αντικειμενικά μπορώ να το πω - στολίδι της μουσικής
αυτά

φιλάκια

[atom_smasher]

Αγαπητε Krux,
Εισαι μαλακας.
Επιμενεις εκει που βλεπεις πως δεν υπαρχει νοημα.
Φιλικα

υγ. Περιμενω τα επομενα σου review

[Drumsick]

Και δεν είμαι απο το χαλάνδρι, παλιομαλάκα.

[Ford Prefect]

Το πρόβλημα σας δηλαδή είναι ότι κάποιοι εκθειάζουν δίσκους και στίχους που εσείς θεωρείτε μέτριους και τίποτα το σπουδαίο. Ναι μεν συμφωνώ ότι η αντίδραση σε αυτό μανιασμένα δείχνει κόμπλεξ κατωτερότητας, αλλά του πούστη, πρέπει να το βλέπετε και εσείς, ξεκινάτε με αφετηρία ένα κόμπλεξ ανωτερότητας, που μα την πίστη μου, δεν στέκει πουθενά. Πουθενά.

Χ, δεν πάει σε σένα αυτό, μόνο εν μέρει, κατανοώ ότι δικαιούσαι να εκφράσεις κάλλιστα την άποψή σου ότι οι DST είναι κιτς προγκ ή κάτι τέτοιο, όχι κάτι μεγαλειώδες τέλος πάντων, αλλά κοπέλα μου, κατάλαβε ότι μερικοί άνθρωποι δεν γουστάρουν εν μέσω της καύλας τους (που είναι και κατάθεση ψυχής στην τελική, όχι τέχνη, αλλά ερωτική εξομολόγηση) να τους την προσβάλλει/κοροϊδέψει, καγκούρικο και σιγά την τέχνη μωρέ και εδώ υπάρχει ένας Γουέιτς, ποιος Ντέβον. Είσαι ακριβώς το ίδιο φάουλ, όχι για την άποψή σου, αλλά για τον τρόπο σου. Και έχει σημασία αυτό επειδή και εσύ για τον τρόπο που τα γράφει κόλλησες. Πού διαφέρεις δηλαδή;

[phthoggon]

για όλα φταίει ότι οι μεταλλάδες θεωρείτε το operation mindcrime σοβαρό δίσκο

Χτες δεν χτυπήθηκα με breakcore γιατί δεν είμαι τζαμάικα πούστης που θέλει και σκληρά μπιτς για να κουνηθούν οι τζίβες του όταν δεν έχει FUEL MPAFUS, αλλά το πρόβλημα είναι ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό, και το λέω απο την πρώτη στιγμή που ήρθα σε άμεση επαφή με τις "σταθερές" των μεταλλάδων τύπου Κρουξ.

Δεν έχω να προσθέσω τίποτα άλλο, το "Operation Mindcrime" είναι Ο ΟΡΙΣΜΟΣ του δήθεν σκεπτόμενου concept με πραγματικά ΚΑΚΙΣΤΗ και λαϊκή μουσική να το συνοδεύει, και όλο αυτό για κάποιο ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗ λόγο να έχει πάρει και credits από εκατομμύρια ανθρώπους ως "η ευφυία στη μουσική". Είναι ο ορισμός της κακής αισθητικής στο metal, προσπαθεί να μιλήσει στα ΣΟΒΑΡΑ, και καταλήγει να μιλάει για τη ζωή και τις προεκτάσεις της όπως θα μιλούσε ένα παιδάκι δευτέρας δημοτικού, και όχι από τα ιδιαίτερα έξυπνα παιδάκια δευτέρας δημοτικού :

Fighting fire with empty words
While the banks get fat
And the poor stay poor
And the rich get rich
And the cops get paid
To look away
As the one percent rules America

αυτοί ΔΕΝ είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟΙ ΣΤΙΧΟΙ, είναι ΑΣΤΕΙΟΙ ΣΤΙΧΟΙ, πράγματα που ξέρει και θχειά μου η Μαρίτσα ΓΕΛΟΙΑ ΕΙΠΩΜΕΝΑ, είναι το μέταλ album που θα έβαζε ο ΛΑΚΗΣ ο ΛΑΖΟΠΟΥΛΟΣ στην εκπομπή του.

Και όλοι όσοι θα γράψετε αηδίες από κάτω, περιμένετε και να συμφωνήσουμε σε κάτι. Δεν θα συμφωνήσουμε σε κάτι. Και αν θέλετε να το παίξουμε μεταλλάδικα, οκ, πάρτε το δίκιο, no prob.

Αλλά τέτοια albums είναι η ρίζα του κακού.

εντάξει, πιάσε και ένα εσύ με ΓΑΜΑΤΗ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ αφού είναι αυτό το ζητούμενο!

qrO4YZeyl0I

[12 stars circle your brow]

Και δεν είμαι απο το χαλάνδρι, παλιομαλάκα.

:pink: :pink: :pink: :pink: :pink: :pink: :pink: :pink: :pink: :pink: :pink:

[dopefiend]

μην προτρέχετε ρε ΜΑΛΑΚΕΣ, θα πάμε και στο Q.

έχουμε images and words τώρα.

[Drumsick]

Φορντ

Δεν είμαι ΤΑΓΜΕΝΗ ΨΥΧΗ ΤΕ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΙ σε ΕΝΑ καταραμενο είδος μουσικής για αρχή, οπότε δε με πιάνει παράκρουση με το που μου θίγουν ένα οποιοδήποτε ψήγμα του.
Και δεν κορόιδεψα πουθενά τούτη εδώ τη μουσική ε. Αλλά αν βάλεις κάτω σοβαρά και ακομπλεξάριστα όλα τα είδη μουσικής, αυτοί εδώ παίζουν πάνω κάτω αυτό που είπα.

[carheart]

για όλα φταίει ότι οι μεταλλάδες θεωρείτε το operation mindcrime σοβαρό δίσκο

Χτες δεν χτυπήθηκα με breakcore γιατί δεν είμαι τζαμάικα πούστης που θέλει και σκληρά μπιτς για να κουνηθούν οι τζίβες του όταν δεν έχει FUEL MPAFUS, αλλά το πρόβλημα είναι ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό, και το λέω απο την πρώτη στιγμή που ήρθα σε άμεση επαφή με τις "σταθερές" των μεταλλάδων τύπου Κρουξ.

Δεν έχω να προσθέσω τίποτα άλλο, το "Operation Mindcrime" είναι Ο ΟΡΙΣΜΟΣ του δήθεν σκεπτόμενου concept με πραγματικά ΚΑΚΙΣΤΗ και λαϊκή μουσική να το συνοδεύει, και όλο αυτό για κάποιο ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗ λόγο να έχει πάρει και credits από εκατομμύρια ανθρώπους ως "η ευφυία στη μουσική". Είναι ο ορισμός της κακής αισθητικής στο metal, προσπαθεί να μιλήσει στα ΣΟΒΑΡΑ, και καταλήγει να μιλάει για τη ζωή και τις προεκτάσεις της όπως θα μιλούσε ένα παιδάκι δευτέρας δημοτικού, και όχι από τα ιδιαίτερα έξυπνα παιδάκια δευτέρας δημοτικού :

Fighting fire with empty words
While the banks get fat
And the poor stay poor
And the rich get rich
And the cops get paid
To look away
As the one percent rules America

αυτοί ΔΕΝ είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟΙ ΣΤΙΧΟΙ, είναι ΑΣΤΕΙΟΙ ΣΤΙΧΟΙ, πράγματα που ξέρει και θχειά μου η Μαρίτσα ΓΕΛΟΙΑ ΕΙΠΩΜΕΝΑ, είναι το μέταλ album που θα έβαζε ο ΛΑΚΗΣ ο ΛΑΖΟΠΟΥΛΟΣ στην εκπομπή του.

Και όλοι όσοι θα γράψετε αηδίες από κάτω, περιμένετε και να συμφωνήσουμε σε κάτι. Δεν θα συμφωνήσουμε σε κάτι. Και αν θέλετε να το παίξουμε μεταλλάδικα, οκ, πάρτε το δίκιο, no prob.

Αλλά τέτοια albums είναι η ρίζα του κακού.

εντάξει, πιάσε και ένα εσύ με ΓΑΜΑΤΗ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ αφού είναι αυτό το ζητούμενο!

qrO4YZeyl0I

πολλά ζητούμενα υπάρχουν σε πραγματικά έξυπνους και αληθινά ευφυείς ανθρώπους, να, σαν και εμένα, και ακριβώς επειδή εμείς ξέρουμε πόσο δύσκολο είναι να εκπληρωθούν όλα αυτά τα ζητούμενα σε ένα album, ξέρουμε πως το Operation Mindcrime είναι ένα album το οποίο έχει τη μαγική ιδιότητα να θεωρείται "τέτοιο" από μεγάλη μερίδα οπαδών (που ακούνε μόνο "τέτοια" βέβαια), αλλά ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ είναι ένα σκουπίδι σε σχέση με το σοβαρό και καθοριστικό μέταλ της εποχής, που είχε την ΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΗ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ να μιλάει για τον ΣΑΤΑΝΑ, τον ΘΑΝΑΤΟ, την ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ και τις ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ της ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΥΠΟΣΤΑΣΗΣ. Και δεν κάνουμε καν το μοιραίο λάθος να εκθειάσουμε αυτό που θεωρούμε ΜΕΓΑΛΟ και ΤΕΡΑΣΤΙΟ εμείς, στο σπίτι μας, στο δωμάτιό μας, στο ελπί μας, δεν μας νοιάζει αυτό, διότι δεν είμαστε ΚΑΚΟΜΕΤΑΛΛΑΔΕΣ να δημιουργούμε "σταθερές" μηδαμινής σημασίας και να λέμε πομπώδεις πανηγυρικές εκφράσεις για ένα εκατομμύριο albums ίδια το ένα με τ'άλλο για να πείσουμε τους υποδέλοιπους (ο εαυτός μας έχει ήδη πειστεί, είναι εύπιστος άλλωστε) για το ποιόν της Αλήθειας. Γνωρίζω επίσης πως υπάρχουν γούστα, αλλά δεν προσπαθώ να επιβάλλω τα δικά μου λέγοντας πως "για εμένα αυτό είναι η ΚΟΡΥΦΗ, για εσένα δεν είναι, δεν πειράζει, γούστα". Το ότι δεν υπάρχει αντικειμενικότητα πουθενά και σε τίποτα είναι γνωστό, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα κονταρομαχηθώ με σαθρές υποκειμενικότητες που τίποτα δεν έχουν να πουν σε μένανε. Ούτε κοινωνική παρατήρηση θα σταματήσω να κάνω, πως μια γενναία μερίδα όσων λένε "θα μας λείψεις CHUCK", θεωρούν σοβαρούς τους στίχους του Symbolic και έχουν ευαγγέλιο το mindcrime. Είναι μια στατιστική μέθοδος που αυτοκαταστρέφεται γιατί οι πολίτες της θεώρησαν το δικαίωμα ελευθερία, την άποψη μαρασμό και την υποχρέωση δικαίωμα.

Η επίθεση με Lady Gaga είναι επίθεση σε άλλους users αλλά όχι σε εμένα, και επιπροσθέτως οι Psychotic Waltz είχαν βγάλει μερικά πραγματικά όμορφα κομμάτια, ενώ το πρώτο album των DeadSoulTribe είχε ένα ωραίο κομμάτι, το "Coming Down" νομίζω, δεν θυμούμαι τώρα.

[Dragonlord]

Και αν θέλετε να το παίξουμε μεταλλάδικα, οκ, πάρτε το δίκιο, no prob.

Αλλά τέτοια albums είναι η ρίζα του κακού.
Χμμμμ εμένα μου φαίνεται ότι η ρίζα του κακού είναι ότι ψάχνεις ακόμα κάποια "ρίζα του κακού". Και αυτή είναι πολύ πιο "μεταλλάδικη" (με την κακή έννοια, όπως το χρησιμοποιείς) προσέγγιση από το να ανατριχιάζει κάποιος με το operation mindcrime.
Επίσης οντόπικ έχω να δηλώσω ότι δε θυμάμαι ποτέ να έχω ανατριχιάσει με έξυπνους και αισθητικά γαμάτους στίχους. Έχω ανατριχιάσει με το I DIED FOR YOU και με το BLOOD OF MY ENEMIES και με το ETERNAL CHAMPION και δε ντρέπομαι καθόλου.

Εντάξει, ίσως λίγο.

[Ford Prefect]

Φορντ

Δεν είμαι ΤΑΓΜΕΝΗ ΨΥΧΗ ΤΕ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΙ σε ΕΝΑ καταραμενο είδος μουσικής για αρχή, οπότε δε με πιάνει παράκρουση με το που μου θίγουν ένα οποιοδήποτε ψήγμα του.
Και δεν κορόιδεψα πουθενά τούτη εδώ τη μουσική ε. Αλλά αν βάλεις κάτω σοβαρά και ακομπλεξάριστα όλα τα είδη μουσικής, αυτοί εδώ παίζουν πάνω κάτω αυτό που είπα.
Εντάξει, μου επαναλαμβάνεις τι πάει στραβά με τον Κρουξ κατά την άποψή σου, τι στην βίδωσε κλπ. Το λύσαμε αυτό, ΟΚ. Το πρόβλημα είναι γιατί να έχεις πρόβλημα με κάποιον που (θεωρείς εσύ) ότι είναι ταγμένος ψυχή τε και σώματι σε ένα (θεωρείς εσύ πάλι) είδος μουσικής. Δεν πρέπει να παθαίνει παράκρουση κανείς, και να σου πω την αλήθεια, τσαντίλα είδα εγώ και ενόχληση, παράκρουση θεωρώ να αρχίζεις τα καντήλια και τα μυγοχέσματα, αλλά πάσο.

Και να τα βάλουμε κάτω σοβαρά και ακομπλεξάριστα, μου αρέσει να πιστεύω ότι εγώ δεν είμαι κομπλεξικός γενικά και μπορώ, και εντάξει, δεν θεωρώ καγκούρικο πράμα τους DST. Αντιθέτως, ο,τιδήποτε με τον Μπάντι θεωρώ ότι είναι πολύ ιδιαίτερο, έχει την χροιά, έχει την σάικο αύρα, έχει ένα τουπέ που κουβαλάει δικαίως απο PW και τον παίρνει να λέει μια απλή φράση και να φαίνεται ψαρωτική, όχι, δεν το θεωρώ καγκούρικο καθόλου να σου πω.

Και γενικά όλες αυτές οι αναλύσεις που απλώς σπάνε ένα πολυδιάστατο έργο στα επιμέρους κομμάτια του και ο εξευτελισμός τους (δεν λέω για σένα τώρα, γενικά μιλάω - και λίγο ειδικά για το Mindcrime), είναι άκυρες και λίγο μπούρδες. Πρώτον είναι μαλακία προσέγγιση (the sum is much greater than its whole) και δεύτερον είναι πολύ, μα πάρα πολύ εύκολο να βγάλεις μαλακία το ο,τιδήποτε. "Ε, με αυτή τη φωνή ό,τι και να πω ηλίθιο θα ακουστεί", καταλαβαίνετε τι εννοώ. Μπορεί μερικοί να έχουν το χάρισμα να βρίσκουν τις σωστές λέξεις ή τη σωστή κοροϊδευτική φωνή για να ξεφτιλίσουν κάτι, αλλά 90% αυτό το κόλπο πιάνει και στην πάρτη τους. Δηλαδή αν κάτσω εγώ τώρα και πω "Ε, δάσκαλε, άσε τα παιδιά ήσυχα, ΧΑΧΑ πω πω βάθος, πωπω έκφραση" ή "Εύχομαι να ήσουν εδώ", ΑΧ ΚΑΛΕ, και να αφιερώσω και φαιά ουσία να το πασπαλίσω σαρκασμό και ειρωνεία, τι έκανα, εκτός από το να σπάω αρχίδια, να μοστράρω κόμπλεξ ανωτερότητας και κυρίως να πετάω ΚΟΤΣΑΝΕΣ;

Λέω εγώ. Γαμάει το Mindcrime ΦΥΣΙΚΑ, τι Λαζόπουλος και κλαπαρχιδιές τώρα, ας είχε ψήγμα της φινέτσας του Tate σε κάτι ο Λάκης και τα λέγαμε.

Αλλά πρέπει να γνωρίζετε όλοι, και να το βάλετε καλά στο μυαλό σας, ότι ο καλύτερος κόνσεπτ δίσκος που γράφτηκε ποτέ είναι το "Them". ΑΣΧΕΤΟΙ. ΟΛΟΙ.

[12 stars circle your brow]

αυτός ο άνθρωπος πάει να χτίσει την σωστή αριστερά! :-o

[LokiTricksterGod]

τι διάολο, δέχομαι επίθεση χωρίς να γράψω καν εδώ, γαμημένε ικόνοκλαστ μ'έκαψες.

όμως θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμα μου να λέω ότι το operation mindcrime είναι όντως ντροπή του μέταλ!

ετοιμάζω σωστό review για remission, εκεί να δείτε στιχάρες και σε λάθος αμερικάνικα μάλιστα:

change stand grow
these things you'll never be
taste your fate
all that you'll ever be
a life love unconditional
a life love
love unconditional

chase
chase 'em down string 'em up
hate
hate the ones who bring you down

και ξύλο.

[phthoggon]

πολλά ζητούμενα υπάρχουν σε πραγματικά έξυπνους και αληθινά ευφυείς ανθρώπους, να, σαν και εμένα, και ακριβώς επειδή εμείς ξέρουμε πόσο δύσκολο είναι να εκπληρωθούν όλα αυτά τα ζητούμενα σε ένα album, ξέρουμε πως το Operation Mindcrime είναι ένα album το οποίο έχει τη μαγική ιδιότητα να θεωρείται "τέτοιο" από μεγάλη μερίδα οπαδών (που ακούνε μόνο "τέτοια" βέβαια), αλλά ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ είναι ένα σκουπίδι σε σχέση με το σοβαρό και καθοριστικό μέταλ της εποχής, που είχε την ΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΗ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ να μιλάει για τον ΣΑΤΑΝΑ, τον ΘΑΝΑΤΟ, την ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ και τις ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ της ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΥΠΟΣΤΑΣΗΣ. Και δεν κάνουμε καν το μοιραίο λάθος να εκθειάσουμε αυτό που θεωρούμε ΜΕΓΑΛΟ και ΤΕΡΑΣΤΙΟ εμείς, στο σπίτι μας, στο δωμάτιό μας, στο ελπί μας, δεν μας νοιάζει αυτό, διότι δεν είμαστε ΚΑΚΟΜΕΤΑΛΛΑΔΕΣ να δημιουργούμε "σταθερές" μηδαμινής σημασίας και να λέμε πομπώδεις πανηγυρικές εκφράσεις για ένα εκατομμύριο albums ίδια το ένα με τ'άλλο για να πείσουμε τους υποδέλοιπους (ο εαυτός μας έχει ήδη πειστεί, είναι εύπιστος άλλωστε) για το ποιόν της Αλήθειας. Γνωρίζω επίσης πως υπάρχουν γούστα, αλλά δεν προσπαθώ να επιβάλλω τα δικά μου λέγοντας πως "για εμένα αυτό είναι η ΚΟΡΥΦΗ, για εσένα δεν είναι, δεν πειράζει, γούστα". Το ότι δεν υπάρχει αντικειμενικότητα πουθενά και σε τίποτα είναι γνωστό, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα κονταρομαχηθώ με σαθρές υποκειμενικότητες που τίποτα δεν έχουν να πουν σε μένανε. Ούτε κοινωνική παρατήρηση θα σταματήσω να κάνω, πως μια γενναία μερίδα όσων λένε "θα μας λείψεις CHUCK", θεωρούν σοβαρούς τους στίχους του Symbolic και έχουν ευαγγέλιο το mindcrime. Είναι μια στατιστική μέθοδος που αυτοκαταστρέφεται γιατί οι πολίτες της θεώρησαν το δικαίωμα ελευθερία, την άποψη μαρασμό και την υποχρέωση δικαίωμα.

Η επίθεση με Lady Gaga είναι επίθεση σε άλλους users αλλά όχι σε εμένα, και επιπροσθέτως οι Psychotic Waltz είχαν βγάλει μερικά πραγματικά όμορφα κομμάτια, ενώ το πρώτο album των DeadSoulTribe είχε ένα ωραίο κομμάτι, το "Coming Down" νομίζω, δεν θυμούμαι τώρα.

εντάξει, η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι μεταλλάδες σαν εμένα και τον Κρουξ και τον Γκάρντιαν δεν είναι τόσο έξυπνοι όσο εσένα, για αυτό και με ενδιαφέρουν άλλα πράγματα στη μουσική διαφορετικά από την εξυπνάδα και δε με χαλάνε τόσο ακόμα και οι Κουινσράιχ και οι Σάντοου Γκάλερι ακόμα και με τον ομολογουμένως αφελή και πατερναλιστικό τρόπο που προσπαθούν να περάσουν τα πράγματα. Δεν είναι καθόλου ειρωνικό, αλήθεια λέω, ο καθένας ψάχνει για τους ομοίους του, αυτός είναι και ένας από τους σημαντικότερους σκοπούς που έχει η τέχνη, σαν μεσολαβητής. Απλά αναρωτιέμαι μερικές φορές πως αυτή η ιντελλετζένσια που την χαρακτηρίζει τόσο η βάθος και σε πλάτος γνώση των πολιτιστικών δρώμενων τείνει τελικά να κεντράρει στο επιφανειακό και στο αισθητικό και στη φόρμα παρά στο περιεχόμενο. (Το έχεις ακούσει το Operation Mindcrime σοβαρά?)

Α ναι, παρεπιπτόντως για εσένα έπρεπε να ποστάρω τπτ από Magenta!

[Drumsick]

Φορντ. Το προηγούμενο πόστ ήταν απάντηση στην ερώτηση σου "σε τι διαφέρω". Ε, σ'αυτό διαφέρω.

Απο'κει και πέρα, εγώ μπήκα να πω μια καλή κουβέντα για έναν δίσκο να πούμε και κλασσικά το ανάγατε σε ανατολικό επειδη ζομγκ πως τολμάει να μιλάει έτσι για τον ΝΤΕΒΟΝ.
Κουράστηκα.
Και ναι φυσικά έπαθα παράκρουση με τις γιγαντιαίες μαλακιάρες που μου λέει το 12χρονο.
Θα αποχωρήσω για ΤΡΙΤΗ φορά και θα επιστρέψω μόνο αν με προκαλέσει πάλι το μαλακιστήρι.

[ikonoklast]

Μαρέσει η τροπή του θρεντ.

Για το μπρεηκορ μας: O χρήστης καρχαρτ έχει θεαθεί να χτυπιέται με γνωστό τζιβάτο (μέχρι τον κώλο) πούστη της σκηνής όταν αυτός κατεδάφιζε το BIOS. Αμέσως αφού τον συνεντευξίασε και αμέσως πριν συγγράψει εκθειαστικό ρηπορτ... To 666MPH δεν είναι και ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει εδώ που τα λέμε, είναι πρώτο στο tube γιατί ήταν κλιπ για τις bikini bandits. Απο κει και πέρα μια χαρά υποκουλτούρα του κερατά είναι η φάση, εγώ ποτέ δεν το αρνήθηκα, εσύ φθόγγε νομίζεις ότι επειδή μιλάω για το rossz czillag του vsnares έχεις να κάνεις με κάποια πειραματική υπερσκηνη.

Για το μεταλ μας: Το μεταλ μου εμένα σημαίνει εφηβική κάβλα. Δεν είναι κάτι που θεωρώ ασόβαρο -κάθε άλλο-, απλώς καλύπτει αυτή την ανάγκη και για μένα εκεί λειτουργεί πιο καλά. Αν θελήσω ποτέ να δω πολιτικούς ή πιο εσωτερικούς στίχους, απλώς δε θα ψάξω στο μεταλ. Τα διάφορα operation mindcrime και τα τοιαύτα είναι αυτό ακριβώς που είπε ο καρχαρτ και η μπάλα παίρνει και οτιδήποτε ένας ενοχικός μεταλάς προσπαθεί να πείσει οτι είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟ (στιχουργικά μιλάω πάντα), όπως και οι εν λογω των deadsoul tribe.

[GuardianOfIvorytower]

πολλά ζητούμενα υπάρχουν σε πραγματικά έξυπνους και αληθινά ευφυείς ανθρώπους, να, σαν και εμένα, και ακριβώς επειδή εμείς ξέρουμε πόσο δύσκολο είναι να εκπληρωθούν όλα αυτά τα ζητούμενα σε ένα album, ξέρουμε πως το Operation Mindcrime είναι ένα album το οποίο έχει τη μαγική ιδιότητα να θεωρείται "τέτοιο" από μεγάλη μερίδα οπαδών (που ακούνε μόνο "τέτοια" βέβαια), αλλά ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ είναι ένα σκουπίδι σε σχέση με το σοβαρό και καθοριστικό μέταλ της εποχής, που είχε την ΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΗ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ να μιλάει για τον ΣΑΤΑΝΑ, τον ΘΑΝΑΤΟ, την ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ και τις ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ της ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΥΠΟΣΤΑΣΗΣ. Και δεν κάνουμε καν το μοιραίο λάθος να εκθειάσουμε αυτό που θεωρούμε ΜΕΓΑΛΟ και ΤΕΡΑΣΤΙΟ εμείς, στο σπίτι μας, στο δωμάτιό μας, στο ελπί μας, δεν μας νοιάζει αυτό, διότι δεν είμαστε ΚΑΚΟΜΕΤΑΛΛΑΔΕΣ να δημιουργούμε "σταθερές" μηδαμινής σημασίας και να λέμε πομπώδεις πανηγυρικές εκφράσεις για ένα εκατομμύριο albums ίδια το ένα με τ'άλλο για να πείσουμε τους υποδέλοιπους (ο εαυτός μας έχει ήδη πειστεί, είναι εύπιστος άλλωστε) για το ποιόν της Αλήθειας. Γνωρίζω επίσης πως υπάρχουν γούστα, αλλά δεν προσπαθώ να επιβάλλω τα δικά μου λέγοντας πως "για εμένα αυτό είναι η ΚΟΡΥΦΗ, για εσένα δεν είναι, δεν πειράζει, γούστα". Το ότι δεν υπάρχει αντικειμενικότητα πουθενά και σε τίποτα είναι γνωστό, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα κονταρομαχηθώ με σαθρές υποκειμενικότητες που τίποτα δεν έχουν να πουν σε μένανε. Ούτε κοινωνική παρατήρηση θα σταματήσω να κάνω, πως μια γενναία μερίδα όσων λένε "θα μας λείψεις CHUCK", θεωρούν σοβαρούς τους στίχους του Symbolic και έχουν ευαγγέλιο το mindcrime. Είναι μια στατιστική μέθοδος που αυτοκαταστρέφεται γιατί οι πολίτες της θεώρησαν το δικαίωμα ελευθερία, την άποψη μαρασμό και την υποχρέωση δικαίωμα.

Η επίθεση με Lady Gaga είναι επίθεση σε άλλους users αλλά όχι σε εμένα, και επιπροσθέτως οι Psychotic Waltz είχαν βγάλει μερικά πραγματικά όμορφα κομμάτια, ενώ το πρώτο album των DeadSoulTribe είχε ένα ωραίο κομμάτι, το "Coming Down" νομίζω, δεν θυμούμαι τώρα.

Ε κάπου στο bold είναι η βασική διαφορά μας (κ διαφωνία μας), δεν θέλω να κονταροχτυπηθώ με κανέναν για τα μουσικά του γούστα, όσο αντίθετα κ να ναι με τα δικά μου. Συζήτηση κλπ ναι, αλλά το "κονταροχτυπηθώ" μου βγάζει εμένα κάτι αρνητικό, κ δεν μου κάθεται απλά :wink:.
Λες επίσης ότι δε θα σταματήσεις να κάνεις κοινωνική παρατήρηση, δε στο ζήτησε κανένας, καλά κάνεις κ λες αυτό που θες. Αλλά, νομίζω, ότι την άποψη σου για τους Ryche την έχεις εκφράσει αρκετές φορές σε αυτό το φόρουμ, χμ, πως να στο πω, δεν βλέπω πλέον το νόημα να επαναλαμβάνεσαι. Είναι σαν να πετάγομαι εγώ σε κάθε τόπικ για τους Ramstein πχ κ να λέω ότι δεν μ' αρέσουν. Το είπα 1, άντε 2, ε σταμάτησα. Απλά, όταν είναι κάποιο θέμα που δεν με απασχολεί δεν έχω να προσθέσω κάτι, κ απλά δε γράφω κάτι. Τώρα αν εσένα σε πειράζει τόσο πολύ που εκθειάζεται ο συγκεκριμένος δίσκος, κ θες να εκφράζεις την αντίθετη σου άποψη συνέχεια, ΟΚ, πάσο.

Απορία, αυτά που λες για τη σοβαρότητα στο μέταλ της εποχής, πάνε που, να υποθέσω Bathory?

[carheart]

Έχω ακούσει το Mindcrime σοβαρά, δηλαδή ξεκίνησα σοβαρά αλλά μετά με έπιασαν τα γέλια. Εστίασε λίγο στο γεγονός πως δεν με ενοχλεί η ύπαρξη του mindcrime, εδώ υπάρχουν οι rammstein ναούμ, με ενοχλεί που το mindcrime παίρνει ΤΟΣΑ credits ενώ είναι μια βλακειουλίτσα και μισή. Και δεν είναι η εξυπνάδα το ζητούμενο στη μουσική, δεν την ανέφερα ή την υπονόησα, μάλιστα υπονόησα τη αναγκαιότητα για σατανική θεματολογία μεταξύ άλλων, θα έπρεπε να έχεις καταλάβει ως τώρα πως δεν είναι αυτό το γήπεδο του αγώνα, η βάση της συζήτησης, η κολώνα του σπιτιού. Και δεν θα έλεγα πως με χαρακτηρίζει η βαθοσπλάτως γνώση των πολιτιστικών δρωμένων (???), ούτε παραδίδομαι στο κεντράρισμα του επιφανειακού *επειδή* εκνευρίζομαι με την "με το ζόρι" σοβαρότητα. Έχουμε μιλήσει δεκάδες φορές για τη μουσική για να με κατηγορείς για τέτοια πράγματα.

Οι Magenta ηχογραφούν και η Vilde θα βάλει σύντομα νέα κομμάτια στο myspace της, κάνω refresh, δεν μπόρεσα να πάω στο live γιατί δεν θα άντεχα να δω Gothminister και Trail of Tears για κανένα λόγο και με κανένα τρόπο.

[carheart]

ikonoklast o Bong-Ra όμως είναι ΜΕΤΑΛΛΑΣ ΑΛΥΠΗΤΟΣ και έπαιζε στους Bongragar παλιά.

[Leech]

ikonoklast o Bong-Ra όμως είναι ΜΕΤΑΛΛΑΣ ΑΛΥΠΗΤΟΣ και έπαιζε στους Bongragar παλιά.

έντιτ. χαχ δεν είδα το λογοπαίγνιο. πάντως ναι είναι ΜΕΤΑΛΛΟΝΙ άρρωστο.

http://www.metal-archives.com/band.php?id=2336

[Mitsmann]

Σορρυ Καρχαρτ αλλα μουσικα το Μαηντκραημ γαμει ασυστολως.

Δηλαδη -δειχνετε να- ξεχνατε, οτι μιλαμε για μεταλ αλμπουμ που βγηκε το 1988. Ναι, οκ, δεν ειχαμε ανακαλυψει τοτε, τα τριπ περασματα και τα νοηζ σαμπλς, αλλα οκ.
Και οι στιχοι του ειναι μια ωραια ιστορια, οπως μπορει αυτη να αποδοθει μεσα απο τραγουδια, δηλαδη ελλιπεστατα. Αυτα περι αλλαγης της ζωης μας, εχουν ξεπεραστει προ πολλου.

[Krux]

Προς Drumsick και μόνο.

Καταρχάς οχετός, παραλήρημα και τα συναφή.

Λυπάμαι που ήρθες σε αυτή την κατάσταση και έγραψες ότι έγραψες. Μπορεί να είχε έντονο τόνο αυτό που έγραψα αλλά δεν το έγραψα για να σε βάλω στην θέση σου και καλά. Τώρα αν θίχτηκες τόσο πολύ με οτι έγραψα ζητώ συγνώμη. Είναι μαλακία να φορτώνεις τόσο άσχημα απο μία συζήτηση και μόνο και είναι ακόμα μεγαλύτερη μαλακία να με αποκαλείς με τον τρόπο που έκανες. Αν αισθάνεσαι καλύτερα με την συγνώμη μου, τότε την έχεις.

Θέλω μόνο να σου πω και κάτι ακόμα.

Το μόνο σίγουρο είναι οτι έχουμε τελείως διαφορετικά γούστα. Επίσης σίγουρα πανομοιότυπη με την δική θα ήταν και η αντίδραση σου αν έκανες ένα review στον Tom waits και ερχόμουν εγώ απο κάτω και σου έκανα comment του στυλ "ντακς καλός είναι για το γυφτολέ blues-rock της κουλτουριάρικης καραπούτσας που παίζει". Θα είχες μπει απο το καλώδιο και θα με κυνηγούσες αν τολμούσα να ξεστομίσω τέτοιο πράγμα. Ο τρόπος που λες κάτι και οχι τόσο το τι λες είναι αυτό που μετράει περισσότερο.

Για τέλος.

Δεν είμαι ηλίθιος. Δεν είμαι βλάκας. Δεν είμαι πούστης. Δεν φοράω προβιές ζώων για εσώρουχα. Δεν είμαι κωλόζωο. Δεν είμαι μυγόχεσμα. Δεν είμαι 12, ούτε 15 χρονών.
Ολα αυτά σε έκαναν να νιώσεις καλύτερα ? Μου την είπες ? Με έβαλες στην θεσούλα μου ? Νομίζεις !
Συμπεριφέρθηκες σαν κλασσικό κομπλεξικό κοριτσάκι που δεν της αγόρασαν την κούκλα που ήθελε και χαλάει τον κόσμο όλο. Με τα χεράκια σου βγάζεις τα ματάκια σου.










p.s. 20 χρόνια μουσική απο πότε ακούς απο τα 5 ? (25 δεν είσαι right ?) Αν ναι στις επιρροές μετράει και το Εδω λιλιπούπολη ?

[carheart]

E για μένα είναι ο ορισμός της μέταλ σκυλοβαρεμάρας, το 1988 υπήρχαν και οι Devil Doll που έλεγαν ιστορίες, υπήρχαν πολλοί που έλεγαν ιστορίες και καλές ιστορίες, και συμφωνώ πολύ και με τον Vic : υπήρχε και ο King Diamond.

[Mitsmann]

Τώρα αν θίχτηκες τόσο πολύ με οτι έγραψα ζητώ συγνώμη Αν αισθάνεσαι καλύτερα με την συγνώμη μου, τότε την έχεις.






να, τωρα κοιτα τι κανεις.

[Mitsmann]

E για μένα είναι ο ορισμός της μέταλ σκυλοβαρεμάρας, το 1988 υπήρχαν και οι Devil Doll που έλεγαν ιστορίες, υπήρχαν πολλοί που έλεγαν ιστορίες και καλές ιστορίες, και συμφωνώ πολύ και με τον Vic : υπήρχε και ο King Diamond.


ε, δεν ειπα γω οχι, σ ολα αυτα. αμα δε σ αρεσει, οκ.
το "ρε πουστηδες, αν ειναι δυνατον, σας αρεσει το Μαηντκραημ", ειναι ακυρο.

[Krux]

Gentleman πάντα. Οταν θυμώνω το ωραίο φύλο στενοχωριέμαι. :cry:

[Mitsmann]

εμας μας ειχαν λειψει τα καντηλακια της.


οποτε πιασε και συ τα μπαντη λακια σου, να γινει παιχνιδι.

[Krux]

Οχι σοβαρά τώρα είναι διαφορετικό να μιλάμε οι Νεατερνταλς μεταξύ μας και να ξεστομίζουμε χριστοπαναγίες και άλλο όταν συνομιλούμε με γυναίκες.

Δεν μου πάει η καρδιά πως το λένε.

Εχω τρομερό respect στο αντίθετο φύλο (ίσως η γέννηση του γιού μου να μου το δημιούργησε αυτό) και δεν μπορώ να μιλήσω άσχημα σε γυναίκα. Πρέπει να μου κάνει τρελή μαλακία για να βρίσω γυναίκα, όχι τώρα για ένα κωλοCD.

[antimusic]

και σεξιστής.

[Krux]

Πωωωω πετάχτηκα να πάρω εισητήριο για τους Φέητς Ουώρνινγκ(που btw εκτυλίχθηκε απίστευτο σκηνικό για άπειρα γέλια), γύρισα στο γραφείο, μπήκα στο φόρουμ και αισθάνθηκα σαν να μου έριχνε σφαλιάρες η οθόνη.

[Amnesiac.]

Krux πες και τη γνώμη σου για το Excel - Open spreadsheets in separate windows (2010, Microsoft Records) στο ανάλογο τόπικ.

[Krux]

Χαχαχαχα
το είδα και πρίν αμνήζιακ αλλά φοβάμαι πως δεν μπορώ να σε βοηθήσω ! σοζ

[animae]

Για το μεταλ μας: Το μεταλ μου εμένα σημαίνει εφηβική κάβλα. Δεν είναι κάτι που θεωρώ ασόβαρο -κάθε άλλο-, απλώς καλύπτει αυτή την ανάγκη και για μένα εκεί λειτουργεί πιο καλά. Αν θελήσω ποτέ να δω πολιτικούς ή πιο εσωτερικούς στίχους, απλώς δε θα ψάξω στο μεταλ. Τα διάφορα operation mindcrime και τα τοιαύτα είναι αυτό ακριβώς που είπε ο καρχαρτ και η μπάλα παίρνει και οτιδήποτε ένας ενοχικός μεταλάς προσπαθεί να πείσει οτι είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟ (στιχουργικά μιλάω πάντα), όπως και οι εν λογω των deadsoul tribe.


Mπορείς να πείς μερικά αλμπουμς που θεωρείς ότι έχουν σοβαρούς (ή τουλάχιστον πιο σοβαρούς) στίχους από τα διάφορα μεταλς? Δεν υποννοώ φυσικά ότι τα μέταλς έχουν τους καλύτερους στίχους. Από περιέργια.

[Mitsmann]

το Metal Forever των Goddess of Desire

[Drumsick]

Ψοφάω με την απολογία κρούξ, αλλα και με το χώσιμο στο τέλος. ΜΗ ΜΑΣ ΠΟΥΝΕ ΚΑΙ ΑΔΕΡΦΕΣ.

Κρουξ μανάρι, είσαι νέος και δε με ξέρεις καλά. Βρίζω αβέρτα οτι κινείται. Μην το παίρνεις πάνω σου. Δεν έθιξες κανένα γυναικάκι.

[Nothingface]

βασικά, καλά στα λέει η μπελζ....

μήπως όμως θα έπρεπε να καταλαβεις ότι το ρέκβιεμ ΔΕΝ είναι για σένα?

[atom_smasher]

Γιατι;

[12 stars circle your brow]

Συγγνώμη για την παρέμβαση, απλά επειδή ζητήθηκαν μεταλ στίχοι είπα να συνδράμω:


This is my church
It stands so tall and proud
It has done for all time

It has no walls
Yet its vast halls
Reach from shore to shore

To whatever shore
You know as your own
We stand as one, we stand alone

We are born
From the same womb
Hewn from the same stone

From the frozen Baltic
I watched sunrise over Athena
Walked the battlefields of Flanders
And saw duskfall at Cintra

Beneath the spires of Sofia
Fields of crosses at Arnhem
Armenius stood tall in Teuteborg
Senatus Populusque Romanus

To the fjords of Hordaland
Shadows of ancient Albion
At the shore of a 1000th lake
Saint Vitus dance in Praha

Yet when to Ireland we Return
I know that I am home at last
And every sun that sets
Takes me closer to her Earth


ΣΤΟΝ ΚΩΛΟ ΣΑΣ ΒΑΘΙΑ.

[phthoggon]

Συγγνώμη για την παρέμβαση, απλά επειδή ζητήθηκαν μεταλ στίχοι είπα να συνδράμω:


This is my church
It stands so tall and proud
It has done for all time

It has no walls
Yet its vast halls
Reach from shore to shore

To whatever shore
You know as your own
We stand as one, we stand alone

We are born
From the same womb
Hewn from the same stone

From the frozen Baltic
I watched sunrise over Athena
Walked the battlefields of Flanders
And saw duskfall at Cintra

Beneath the spires of Sofia
Fields of crosses at Arnhem
Armenius stood tall in Teuteborg
Senatus Populusque Romanus

To the fjords of Hordaland
Shadows of ancient Albion
At the shore of a 1000th lake
Saint Vitus dance in Praha

Yet when to Ireland we Return
I know that I am home at last
And every sun that sets
Takes me closer to her Earth


ΣΤΟΝ ΚΩΛΟ ΣΑΣ ΒΑΘΙΑ.

http://en.wikipedia.org/wiki/Eurocentrism
http://en.wikipedia.org/wiki/Nationalism
http://mavroskrinos.blogspot.com/

[The Good Son]

Εμένα που δεν μαρέσουν γενικά οι Dsl, τον θεωρώ τον καλύτερό τους δίσκο. Αυτό με τα ντραμς δεν το χα παρατηρήσει και ομολογώ οτι με προβλημάτισε αλλά βαριέμαι να ακούσω τον δίσκο τώρα για να δω. Γενικά διαφωνώ οτι έχει tool επιρροές, νομίζω οτι αυτό έγινε μετέπειτα.

Στα του φλέημ γενικά ο συμφωνώ με τον πρακασρέλ και το μεταλχαμερικό άχτι για τα 10 εβρώ που ξόδεψε επειδή κάποιος κρούξ τον επηρέασε με τις μαλακίες που έγραφε αλλα νομίζω οτι δεν έχει πολύ νόημα το όλο φλέημ και κουράζει. Δλδ οκ τι νοημα έχει να λες σε τύπο με αβαταρ absolute ryche οτι το operation είναι πιπα. Ειδικά όταν ο τύπος είναι χαμηλών τόνων και γενικά κοιτάει την δουλίτσα του και δεν trollaretai. Οκ κάρχαρτ δεν σαρέσει το οπερέησον το καταλάβαμε σταμάτα να το γράφεις σε κάθε ποστ. Btw δεν έπιασα αυτό:


Γνωρίζω επίσης πως υπάρχουν γούστα, αλλά δεν προσπαθώ να επιβάλλω τα δικά μου λέγοντας πως "για εμένα αυτό είναι η ΚΟΡΥΦΗ, για εσένα δεν είναι, δεν πειράζει, γούστα".

γιατί δεν καταλαβαίνω πως γίνεται να επιβάλλεσαι και να λες "δεν πειράζει γούστα".

Επίσης το ξέρουμε οτι οι στίχοι του Operation είναι αστείοι αλλά το δισκάκι γαμάει και το eyes of a stranger συγκεκριμένα θα το βάλω να το ακούσω τώρα και ίσως το κάνω και bulletin στο fb.

[ikonoklast]

Mπορείς να πείς μερικά αλμπουμς που θεωρείς ότι έχουν σοβαρούς (ή τουλάχιστον πιο σοβαρούς) στίχους από τα διάφορα μεταλς? Δεν υποννοώ φυσικά ότι τα μέταλς έχουν τους καλύτερους στίχους. Από περιέργια.
Ρε μαν ωχ αμαν είναι χαζή αυτή η ερώτηση. Γιατί 1. δεν λέω ΠΟΥΘΕΝΑ ότι το μεταλ δεν έχει σοβαρούς στίχους, τους έχει στο context του το οποίο δεν συγκρίνεται με άλλα context 2. αμα έρθω σου πω ότι ο ασύρματος κόσμος και το βρώμικο ψωμί και το closer και εκατό άλλα αλμπουνς έχουν "σοβαρούς" στίχους, τι θα καταλάβεις;

[animae]

[QUOTE=animae;972164] 2. αμα έρθω σου πω ότι ο ασύρματος κόσμος και το βρώμικο ψωμί και το closer και εκατό άλλα αλμπουνς έχουν "σοβαρούς" στίχους, τι θα καταλάβεις;

Δεν θα καταλάβω τίποτα το ιδιαίτερο, απλά θα δω τι θεωρεί ο ικονοκλαστ σοβαρούς στίχους. Δατς ολ.

[Krux]

Ψοφάω με την απολογία κρούξ, αλλα και με το χώσιμο στο τέλος. ΜΗ ΜΑΣ ΠΟΥΝΕ ΚΑΙ ΑΔΕΡΦΕΣ.

Κρουξ μανάρι, είσαι νέος και δε με ξέρεις καλά. Βρίζω αβέρτα οτι κινείται. Μην το παίρνεις πάνω σου. Δεν έθιξες κανένα γυναικάκι.

Δεν το παίρνω πάνω μου αλλά τουλάχιστον κατάφερα απο μαλακιστήρι να γίνω μανάρι. Made of win.

[Marillion]

καλά σας γαμει το μεταλ. σκατόφλωροι.

εδιτ : α επίσης τι υπερποστ


Παλιοηλίθιε, γαμημένε σκατόβλακα ΚΡΟΥΞ, ποιός είπε πως πρέπει, ρε παλιοπουστάρα με γούνινο βρακάκι,

τόσο γαμάτο όσο και το υπερτσουλαρα που διψά για πούτσα.

[Jim Dandy Mangrum]

wraio s/k perasate dw mesa......
skata sto mindcrime!
to kalytero concept einai to blood on ice.

[Krux]

Ακόμα το συζητάμε για το καλύτερο concept album.

Απλά είναι τα πράγματα παιδιά.

2112.

Τέλος.

[Mitsmann]

παιδια το καλυτερο κονσεπτ ειναι το σεβενθ σαν οφ ε σεβενθ σαν.

[Krux]

Ξαφνικά κουδούνισε το μπάσο του Harris απο το Infinite dreams στο μυαλό μου.

[Jim Dandy Mangrum]

skata sto 2112!
blood on ice reeeeeeeeeeeeee!!!!!!!!!:D

[Krux]

xa0a0x0ax0

[GuardianOfIvorytower]

Ήρθε τώρα το ΠΑΟΚι να μας επιβάλλει την τάξη...

[12 stars circle your brow]

Συγγνώμη για την παρέμβαση, απλά επειδή ζητήθηκαν μεταλ στίχοι είπα να συνδράμω:


This is my church
It stands so tall and proud
It has done for all time

It has no walls
Yet its vast halls
Reach from shore to shore

To whatever shore
You know as your own
We stand as one, we stand alone

We are born
From the same womb
Hewn from the same stone

From the frozen Baltic
I watched sunrise over Athena
Walked the battlefields of Flanders
And saw duskfall at Cintra

Beneath the spires of Sofia
Fields of crosses at Arnhem
Armenius stood tall in Teuteborg
Senatus Populusque Romanus

To the fjords of Hordaland
Shadows of ancient Albion
At the shore of a 1000th lake
Saint Vitus dance in Praha

Yet when to Ireland we Return
I know that I am home at last
And every sun that sets
Takes me closer to her Earth


ΣΤΟΝ ΚΩΛΟ ΣΑΣ ΒΑΘΙΑ.

http://en.wikipedia.org/wiki/Eurocentrism
http://en.wikipedia.org/wiki/Nationalism
http://mavroskrinos.blogspot.com/


αν και δεν συμφωνώ ακριβώς (με την απάντηση σου) θα πω: ναι, και;

[phthoggon]

Συγγνώμη για την παρέμβαση, απλά επειδή ζητήθηκαν μεταλ στίχοι είπα να συνδράμω:


This is my church
It stands so tall and proud
It has done for all time

It has no walls
Yet its vast halls
Reach from shore to shore

To whatever shore
You know as your own
We stand as one, we stand alone

We are born
From the same womb
Hewn from the same stone

From the frozen Baltic
I watched sunrise over Athena
Walked the battlefields of Flanders
And saw duskfall at Cintra

Beneath the spires of Sofia
Fields of crosses at Arnhem
Armenius stood tall in Teuteborg
Senatus Populusque Romanus

To the fjords of Hordaland
Shadows of ancient Albion
At the shore of a 1000th lake
Saint Vitus dance in Praha

Yet when to Ireland we Return
I know that I am home at last
And every sun that sets
Takes me closer to her Earth


ΣΤΟΝ ΚΩΛΟ ΣΑΣ ΒΑΘΙΑ.

http://en.wikipedia.org/wiki/Eurocentrism
http://en.wikipedia.org/wiki/Nationalism
http://mavroskrinos.blogspot.com/


αν και δεν συμφωνώ ακριβώς (με την απάντηση σου) θα πω: ναι, και;

http://diki-ologies.blogspot.com/

[12 stars circle your brow]

...εγινε κάτι με την pairsquare; αλλαγμένο σε βλέπω

[paliosmetallas]

emeis agapame to metal kai agorazoume apo to diskopolio ta diskakia ayta poua ksizoune gia na kratame ti floga zontani apo mena 9/10 aksia doulia

[Mitsmann]

ουτε ενα φεηκ δε ξερετε να κανετε.

[Drumsick]

Παιδιά, ο δίσκος ΓΑΜΑΕΙ.

Κρουξ, σκάσε.

[H.]

χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχ

[ikonoklast]

Γιατί γελάει το πέταμα; Το ίδιο πράγμα λέει η άμουση από το 4ο ποστ.

[Krux]

Παιδιά, ο δίσκος ΓΑΜΑΕΙ.

Κρουξ, σκάσε.

μόνο πινκ

[The Good Son]

Γελάω με μελλοντικό σενάριο που ο σπυρέττος έχει γιο μεταλλά που αγοράζει και φέρνει σπίτι το reissue του Murder of crows που πρότεινε κάποιος μελλοντικός Κισατζεκιάν.

[ikonoklast]

Θα είναι όντως καλό αστείο αν ζω όταν ο γιός μου είναι σαράντα χρονώ μαλάκας και μου το φέρει σπίτι :!:

Οh wait, κρουξ στην είπε ρε.

[GuardianOfIvorytower]

σα μικρά παιδιά κάνετε :P

[sabbattack]

Αν ναι στις επιρροές μετράει και το Εδω λιλιπούπολη ?

2 πραγματάκια έτσι για να μπούμε στη θέση μας.

το εδώ Λιλιπούπολη γαμάει τις μεταλλοπατεράδικες επιρροές σας στους αιώνες των αιώνων. Μάσα σιδερομάσα και ΦΑΝΚΙ μπασούκλες στα μούτρα σας.

τέλος, όπως είπε από την 3η σελίδα το Vic, μέτσαλς και στίχοι = Μartin Walkyier και Inb4 και your argument is invalid και you win 500 internets.

[Helm]

ωραίο θρεντ ήταν αυτό!

το operation mindcrime δυστυχώς είναι κάτι σαν προπύργιο σοβαροφάνειας όντως στους μεταλλαδες και στιχουργικά δεν αντέχει έλεγχο κανέναν, ξεκινά κοινωνικοπολιτικά και αναλώνεται στην συνέχεια σε ένα κλισέ τηλερομάνζο (sister mary, σοβαρά; mister x;; ). Οι στίχοι στην μουσική όμως είναι περίπλοκο πράγμα, καμιά φορά ένα βαρύγδουπο ρεφρεν έχει περισσότερη δύναμη αποκομμένο από τα θολά κουπλέ του, πχ. Οι Queensryche έχουν χτυπήσει πολλά ισχυρά νοήματα και αισθήματα σε σημεία του mindcrime ερήμην του γενικότερου κώλο-'κονσεπτ' του δίσκου. Ίσως θα έλεγε κανείς και 'κατά λάθος'. Άμα βάζεις τον Geoff Tate να φωνάζει νοήματα αρχετυπικά ξανά και ξανά, πολλά τυχαία καλά μπορούν να συμβούν. Δεν ξέρω αν είναι κακομεταχείριση να αποκόπτει κανείς ένα


And I raise my head and stare
Into the eyes of a stranger
I've always known that the mirror never lies
People always turn away
From the eyes of a stranger
Afraid to know what
Lies behind the stare

από τις διάφορες μαλακίες που το πλαισιώνουν (και που ίσως είναι και διαμετρικά αντίθετες από το τι παίρνω εγώ από το ρεφρέν σκέτο)... δεδομένου του ότι το XM είναι ρομαντική τέχνη που προφασίζεται ολότητα αισθητική συχνά, ίσως. Το να κριτικάρει κανείς το operation mindcrime είναι ΕΥΚΟΛΟ πράγμα, οι ρωγμές πάνω του είναι τόσο ξεκάθαρες, οι μεταλλαδες όντως κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους περί αυτού του ζητήματος. Αλλά δεν το κάνει το γαμημένο το eyes of a stranger λιγότερο γροθιά στο στήθος όταν το ακούω και ας ξέρω (και έχει χρειαστεί να το ζορίσω για να καταλήξω) ότι ο δίσκος συνολικά είναι μπερδεμένος και άτυχος. Άτυχος; Το ζήτημα με αυτόν τον δίσκο είναι ότι είναι τόσο καλογραμμένος μουσικά που γίνεται περισσότερο πειστικός από όσο νομίζω ήλπιζε, ή αντέχει, κάπως έτσι να το πω. Ακούει ο μικρός μεταλλας τον Tate και τις υπέρ-κιθάρες (κάποιος τις είπε 'λαϊκές' λες και είναι κακό πράγμα; χαχ) και τα πιστεύει ΟΛΑ. Γίνεται μετά μεγαλύτερος και OMG U LIED TO ME, QUEENSRYCHE. Είναι δύσκολη φάση, αλλά δεν σου είπαν ψέμματα οι Queensryche, δεν ξέρουν καν οι ίδιοι τι σκατά σου είπαν.

Deadsoultribe δεν έχω ακούσει ποτέ σοβαρά κυρίως επειδή ο Buddy Lackey είναι υπεύθυνος στην περίοδο Psychotic Waltz για ενάμισι υπέροχο δίσκο (στιχουργικά και εκτελεστικά). Όχι τέσσερις, ούτε τρεις. Δεν περίμενα τα omg νεα προτζεκτ του με ανυπομονησία ούτε στα 18 μου. Εδώ δεν ακούγεται (o Lackey) ούτε καν στο Bleeding, τόσο κουρασμένος και οτιναναι. Όταν έγιναν εκείνα τα reissues Waltz θυμάστε που ήταν το Bleeding μαζί με το Everflow και το Social Grace μαζί με το Mosquito (ή κάπως έτσι τέλος πάντων). Γιατί ήταν έτσι και όχι χρονολογικά τα πακέτα; Επειδή θα αγοράζανε οι σχετικοί τα δυο πρώτα και δραστικά λιγότεροι τα δεύτερα, προφανώς. Μου φαίνεται τόσο περίεργο όταν εκθειάζεται κάθε ύστερο πράγμα που έχουν αγγίξει άνθρωποι που ίσως κάποτε για κάποιον μυστήριο λόγο έκαναν μια ή δυο φορές κάτι σημαντικό. Το ΧΜ δεν έχει διαχρονικούς ήρωες/μπαμπάδες. Έχει δίσκους καλούς, μακρυά ο ένας από τον άλλο.

[Krux]

Deadsoultribe δεν έχω ακούσει ποτέ σοβαρά

φαίνεται από αυτά που γράφεις.

[warlord mkII]

helm :thumbsup:

[Helm]

Krux δέχομαι ότι οι DST είναι σημαντική μουσική για εσένα και για πολύ κόσμο, και ότι οι στίχοι τους μετράνε και όλα. Δεν λέω ότι είναι κακή μπάντα, λέω ότι δεν τους άκουσα επειδή ο Lackey είχε σταματήσει να κάνει με την φωνή του και τους στίχους του προσπάθεια για να φτάσει το αισθητικό και συνθετικό επίπεδο που απαιτούσε η προηγούμενη του μπάντα από τα μισά του Everflow. Άμα ανέκαμψε στην DST περίοδό του, πες μου υπεύθυνα, χελμ τράβα άκου το πρώτο ή το δεύτερο ή το τρίτο DSΤ και θα το κάνω.

[carheart]

...και τις υπέρ-κιθάρες (κάποιος τις είπε 'λαϊκές' λες και είναι κακό πράγμα; χαχ)

Δεν θυμάμαι να είπα λαϊκές τις κιθάρες αυτές καθεαυτές, αλλά επειδή ανέφερα πως είναι ένα λαϊκό album, θέλω να υπερθεματίσω πως δεν έχω το παραμικρό πρόβλημα με τα λαϊκά albums που είναι λαϊκά albums και τέλος. Αν αναφερόσουν σε εμένα τελοσπάντων, έχω πρόβλημα με τα λαϊκά albums που καμώνονται πως είναι τα ισχυρότερα σκεπτόμενα concepts στην ιστορία του metal και ταυτόχρονα τα πρώτα albums που θα διάλεγε ο Υπεράνθρωπος του Νίτσε για το 80's top-five του. Συμφωνώ με τα περί ατυχίας του mindcrime, αλλά μιας και συμβαίνει ο πόνος στο δικό μου στήθος μετά το eye of a stranger να είναι μηδενικός, προσωπικά μπορώ να πω πως το εκτιμώ συνολικά πολύ λιγότερο για να το πω απλά "άτυχο". Αλλά δεν έχω πρόβλημα με αυτό που εννοήθηκε πως κατηγόρησα ως "λαϊκό album", διότι μεγάλο μέρος του heavy metal φέρει ως κυρίαρχο χαρακτηριστικό αυτό το νεανικό πάθος που κάνει τους Heavy Load, τους Running Wild και τους Omen να ΔΕΡΝΟΥΝ, διότι είναι αυτό, το γνωρίζουν, το κάνουν διακόσια τα εκατό σωστά και έχουν όλα τα kudos

[Krux]

Deadsoultribe δεν έχω ακούσει ποτέ σοβαρά κυρίως επειδή ο Buddy Lackey είναι υπεύθυνος στην περίοδο Psychotic Waltz για ενάμισι υπέροχο δίσκο (στιχουργικά και εκτελεστικά). Όχι τέσσερις, ούτε τρεις. Δεν περίμενα τα omg νεα προτζεκτ του με ανυπομονησία ούτε στα 18 μου. Εδώ δεν ακούγεται (o Lackey) ούτε καν στο Bleeding, τόσο κουρασμένος και οτιναναι. Όταν έγιναν εκείνα τα reissues Waltz θυμάστε που ήταν το Bleeding μαζί με το Everflow και το Social Grace μαζί με το Mosquito (ή κάπως έτσι τέλος πάντων). Γιατί ήταν έτσι και όχι χρονολογικά τα πακέτα; Επειδή θα αγοράζανε οι σχετικοί τα δυο πρώτα και δραστικά λιγότεροι τα δεύτερα, προφανώς. Μου φαίνεται τόσο περίεργο όταν εκθειάζεται κάθε ύστερο πράγμα που έχουν αγγίξει άνθρωποι που ίσως κάποτε για κάποιον μυστήριο λόγο έκαναν μια ή δυο φορές κάτι σημαντικό. Το ΧΜ δεν έχει διαχρονικούς ήρωες/μπαμπάδες. Έχει δίσκους καλούς, μακρυά ο ένας από τον άλλο.

καταρχάς δεν μιλάμε για PW εδώ αλλά δέχομαι από που πηγάζει ο προβληματισμός σου. εδώ υπάρχει μόνο Devon Graves. και πίστεψε με ο Buddy Lackey δεν έχει καμία σχέση με τον Devon Graves ή τουλάχιστον αυτό ήταν και το όλο θέμα όταν ξεκίνησαν οι DST. ήταν μια δήλωση, οτι είμαι εδώ, είμαι μόνος και θέλω να πω μερικά πράγματα χωρίς τον Dan Rock. και τα είπε. και όποιος ένιωσε, ένιωσε.
εδώ Helm δεν εκθειάζεται τίποτα παραπάνω από την ψυχή ενός απλού καλλιτέχνη που ακολούθησε το δρομάκι του και μελοποίησε 5-6 πραγματάκια που είχε στο μυαλουδάκι του. δεν υπάρχουν τελειότητες, δεν υπάρχουν συνθεσάρες, δεν υπάρχουν φωνάρες και απόκοσμες ενορχηστρώσεις. υπάρχει ένας νέος (καινούριος) άνθρωπος που τραγουδάει από την ψυχή του, για την ψυχή του. και υπάρχουν μερικοί (στους οποίους συμπεριλαμβάνω και την αφεντιά μου) που γονατίζουν κυριολεκτικά στο άκουσμα και μόνο κάποιου τραγουδιού που έρχεται από αυτές τις παρτιτούρες που έφτιαξαν τον ομώνυμο και το A murder of crows. δεν μπορώ να εξηγήσω με λόγια αυτά που νιώθω για αυτούς τους 2 δίσκους και κυριότερα για αυτόν εδώ τον συγκεκριμένο. κάποιος άλλος ίσως να μπορεί να μεταφέρει σε μερικές αράδες αυτά που νιώθει πολύ καλύτερα από εμένα αλλά αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι οτι με σιγουριά μπορώ να πω πως ακόμα και μετά από 7 χρόνια καταφέρνει να με γονατίζει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το έκανε όταν τον πρωτοάκουγα με το booklet ανά χείρας. και αυτό είναι ένας λόγος και ίσως ο κυριότερος, που αγαπώ αυτόν τον καλλιτέχνη. γιατί μου έδωσε ένα δίσκο που εκφράζει αυτό που είμαι, αυτό που ψάχνω και κεντρίζει τους προβληματισμούς μου.
έχω εκπομπή σε λίγο και δεν μπορώ να γράψω περισσότερα. έχω γράψει ήδη αρκετά για τον δίσκο και τα περισσότερα τα έχω πει στο αρχικό ποστ.

[Helm]

carheart είναι λίγο αχυράνθρωπος το "έχω πρόβλημα με τα λαϊκά albums που καμώνονται πως είναι τα ισχυρότερα σκεπτόμενα concepts στην ιστορία του metal και ταυτόχρονα τα πρώτα albums που θα διάλεγε ο Υπεράνθρωπος του Νίτσε για το 80's top-five του". Το Operation Mindcrime δεν προσπαθεί να είναι αυτό. Κάποιοι ακροατές του θα ήθελαν να είναι αυτό, και ίσως με αυτούς να έχεις και το πρόβλημα. Το Operation Mindcrime δεν είναι χαζό άλμπουμ, είναι μπερδεμένο. Πολλοί ακροατές του χεβι μεταλ - και μη - είναι επίσης μπερδεμένοι άνθρωποι, δεν είναι κάτι το τόσο τρομερό. Δεν ξέρω γιατί τόσο ωρύεσαι για το Mindcrime, αν θες μου το εξηγείς λίγο καλλίτερα -- όση περισσότερη διαύγεια δείξεις τόσο περισσότερο σοβαρό θα είναι και το επιχείρημά σου δε, αλλιώς είσαι και εσύ μπερδεμένος μαζί με τους υπόλοιπούς μας, κάτι το όχι και τόσο τρομερό.

Όσο για τον Νιτσε, άμα (έπειτα) διαβάσεις την Γέννηση της Τραγωδίας, δες και την εισαγωγή-απολογία που έγραψε μετά 16 χρονών για το έργο του να δεις πόσο μπερδεμένος ένιωθε και αυτός για το εγχείρημα. Του Νίτσε θα του άρεσε το Operation Mindcrime όντως, αλλά για τοπ 5 δεν ξέρω. Θα του άρεσε επειδή θέλει τρομακτική τόλμη για να κάνει κανείς ένα Mindcrime και ας το κοροϊδεύουν αργότερα διάφοροι γιατί το όραμα είναι λίγο αχταρμάς.

"εδώ υπάρχει μόνο Devon Graves. και πίστεψε με ο Buddy Lackey δεν έχει καμία σχέση με τον Devon Graves ή τουλάχιστον αυτό ήταν και το όλο θέμα όταν ξεκίνησαν οι DST."

Δεν ξέρω, αυτός ο 'Devon Graves' τραγουδάει και στο μισό Into The Everflow και στο Bleeding και στο Mosquito όμως. Γενικά είμαι υποψιασμένος για το κονσεπτ της καλλιτεχνικής περσονα, αλλά πφφφ... τέλος πάντων ας μην το πάω μακρυά, κάποια στιγμή θα τα ξανακούσω τα DST και θα έχω πιο ώριμη γνώμη. Μυρίζει άσχημα πάντως.

"δεν μπορώ να εξηγήσω με λόγια αυτά που νιώθω για αυτούς τους 2 δίσκους και κυριότερα για αυτόν εδώ τον συγκεκριμένο"
"γιατί μου έδωσε ένα δίσκο που εκφράζει αυτό που είμαι, αυτό που ψάχνω και κεντρίζει τους προβληματισμούς μου. "

Krux, πως να στο πω. Αν δεν μπορείς να εκφράσεις με λόγια αυτό που είσαι, αυτό που ψάχνεις και τους προβληματισμούς σου, ζωγράφισέ τα. Ή παίξε τα μουσική ή κάτι. Μη μου λες κάποιος άλλος άνθρωπος το έκανε για σένα, να απευθυνθώ σε αυτόν επειδή εσύ δεν μπορείς, το πιο φτωχό αποτέλεσμα της κατανάλωσης τέχνης είναι αυτό.

[carheart]

carheart είναι λίγο αχυράνθρωπος το "έχω πρόβλημα με τα λαϊκά albums που καμώνονται πως είναι τα ισχυρότερα σκεπτόμενα concepts στην ιστορία του metal και ταυτόχρονα τα πρώτα albums που θα διάλεγε ο Υπεράνθρωπος του Νίτσε για το 80's top-five του". Το Operation Mindcrime δεν προσπαθεί να είναι αυτό. Κάποιοι ακροατές του θα ήθελαν να είναι αυτό, και ίσως με αυτούς να έχεις και το πρόβλημα. Το Operation Mindcrime δεν είναι χαζό άλμπουμ, είναι μπερδεμένο. Πολλοί ακροατές του χεβι μεταλ - και μη - είναι επίσης μπερδεμένοι άνθρωποι, δεν είναι κάτι το τόσο τρομερό. Δεν ξέρω γιατί τόσο ωρύεσαι για το Mindcrime, αν θες μου το εξηγείς λίγο καλλίτερα -- όση περισσότερη διαύγεια δείξεις τόσο περισσότερο σοβαρό θα είναι και το επιχείρημά σου δε, αλλιώς είσαι και εσύ μπερδεμένος μαζί με τους υπόλοιπούς μας, κάτι το όχι και τόσο τρομερό.

Όσο για τον Νιτσε, άμα (έπειτα) διαβάσεις την Γέννηση της Τραγωδίας, δες και την εισαγωγή-απολογία που έγραψε μετά 16 χρονών για το έργο του να δεις πόσο μπερδεμένος ένιωθε και αυτός για το εγχείρημα. Του Νίτσε θα του άρεσε το Operation Mindcrime όντως, αλλά για τοπ 5 δεν ξέρω. Θα του άρεσε επειδή θέλει τρομακτική τόλμη για να κάνει κανείς ένα Mindcrime και ας το κοροϊδεύουν αργότερα διάφοροι γιατί το όραμα είναι λίγο αχταρμάς.

Χμ, δεν θα έλεγα πως είμαι μπερδεμένος όσον αφορά στη γνώμη μου περί του Operation Mindcrime. Είναι ένα album που από τον τίτλο του και μόνο πείθει τους ακροατές πως πρόκειται για ένα πολύ έξυπνο album. Σίγουρα καταλαβαίνεις τι εννοώ λέγοντας "έξυπνο album". Πολλά albums στην ιστορία της metal μoυσικής είναι στημένα με ανάλογο τρόπο ώστε να προβάλλονται ως κάτι μεγάλο, είναι δεν είναι. Ακόμα και το 666 International είναι ένας τέτοιος τίτλος, σε προϊδεάζει, σε βάζει στον χορό, σου περνάει στο υποσυνείδητο πως εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι Μεγάλο. Οι Tool κάπως έτσι έχτισαν λιθαράκι λιθαράκι τον μύθο τους, πχ. Δεν είναι αθώοι οι καλλιτέχνες για κανένα πράγμα που αφορά το έργο τους. Το ότι ένα mindcrime γιγαντώνεται από μερίδα του μέταλ κόσμου επίσης δεν μου προκαλεί εντύπωση, διότι είναι ωραίο και εύκολο να έχεις μπόλικη τροφή για σκέψη στο πιάτο σου στα γρήγορα, χωρίς να κοπιάσεις ιδιαίτερα, "με το booklet ανα χείρας". Και προσωπικά όταν βρίσκω πράγματα σε ένα 666 International ή σε ένα La Masquerade Infernale (ο ορισμός ίσως του υπερπομπώδους πράγματος) ας πούμε "τα συγχωρώ" διότι υπάρχει κάτι το οποίο βρίσκω μεγάλο και μπορώ να περιγράψω επακριβώς τι βρίσκω μεγάλο σε αυτά τα albums χωρίς να πω λέξη για τεχνικά χαρακτηριστικά πχ ή αισθητική (που τόσο με κατηγορεί ο φθόγκον πως είμαι λογοδοσμένος μαζί της). Το Operation Mindcrime δεν το θεωρώ λοιπόν μπερδεμένο album, δεν μπορώ να αντιληφθώ την έννοια του μπερδεμένου επακριβώς άλλωστε. Θέλει να πει μερικά σοβαρά_πράγματα αλλά το χάνει στην πορεία διότι μπλέκεται με έννοιες που δεν μπορεί να κατανοήσει; Το θεωρώ κακό album γιατί είναι κακό σε κάθε προσωπικό μου κριτήριο με τα οποία μελετάω τα albums. Είναι album που δημιουργεί από τη μάνα του όλα όσα μου περιγράφει η έννοια της σοβαροφάνειας. Αν έπρεπε να διαλέξω μεταξύ "μπερδεμένου" και "χαζού" θα έλεγα πως είναι ένα χαζό album. Ωρύομαι τόσο για αυτό, διότι ως "σημαντικό album" έχει την υψηλότερη δυνατή συγκέντρωση των αντιπαθητικών χαρακτηριστικών στο metal που έχω συναντήσει ως τώρα

[Helm]

Σιγά το όνομα του άλμπουμ. Δεν παίζει ένα σημαντικό χεβι μεταλ άλμπουμ που να μην έχει όνομα βαρυσήμαντο x 100. Βασικά και κάπως συγκρατημένο το βρίσκω το 'Operation Mindcrime'. Το προηγούμενο λεγόταν RAGE FOR ORDER, ε.

Τι διαφορά έχει το 666 International από το Operation Mindcrime; Το πρώτο σου αρέσει, το δεύτερο όχι. Και τα δυο εξίσου (α)σοβαρα είναι με μια απομακρυσμένη ματιά.

"Δεν είναι αθώοι οι καλλιτέχνες για κανένα πράγμα που αφορά το έργο τους."

Μιλάς λες και έχεις κάτι να χωρίσεις με αυτούς τους ένοχους καλλιτέχνες. Μήπως νιώθεις ότι έχασες τον χρόνο σου με το μεταλ;

"διότι είναι ωραίο και εύκολο να έχεις μπόλικη τροφή για σκέψη στο πιάτο σου στα γρήγορα, χωρίς να κοπιάσεις ιδιαίτερα, "με το booklet ανα χείρας""

Ίσως υποτιμάς πόση δουλειά μπορεί να κάνει κανείς και με τον αχταρμά του Operation Mindcrime άμα τον καθηλώσει αρκετά. Δηλαδή τώρα, και ας είναι ένας κάπως προβληματικός δίσκος για μένα, σίγουρα δεν μετανιώνω τον χρόνο που πέρασα μαζί του. Μα ναι, είναι εύκολο πάντως! Η τέχνη είναι εύκολη πρόσβαση στο υποσυνείδητο, αυτό είναι το νόημα της. Γιατί είναι κακό το να 'μην κοπιάσεις'; Τέχνη (ρομαντική) κακιά βγαίνει όταν ο καλλιτέχνης 'δεν κοπιάζει'. Για τον ακροατή προβλέπεται ενασχόληση σε βάθος χρόνου, περισυλλογή και κάποιο έργο αντίδωρο, σίγουρα, αλλά όχι και λατομία.


La Masquerade Infernale (ο ορισμός ίσως του υπερπομπώδους πράγματος) ας πούμε "τα συγχωρώ" διότι υπάρχει κάτι το οποίο βρίσκω μεγάλο και μπορώ να περιγράψω επακριβώς τι βρίσκω μεγάλο σε αυτά τα albums χωρίς να πω λέξη για τεχνικά χαρακτηριστικά πχ ή αισθητική

Σε παρακαλώ να το κάνεις, είμαι πολύ περίεργος να δω τι είναι αυτό το μεγάλο μέσα σε αυτό το άλμπουμ που δεν εκφράζεται ούτε με τεχνικά χαρακτηριστικά ούτε με αισθητικά κριτήρια. Όχι τίποτε άλλο, το έχω ακούσει αρκετά το Masquerade Infernale και το θεωρώ και εγώ καλό (τεχνικά και αισθητικά όμως!) και θα μπορώ να σε παρακολουθήσω.

Το Operation Mindcrime είναι μπερδεμένο επειδή φαίνεται λες και θέλει να πει κοινωνικές/πολιτικές αλήθειες αλλά στην πραγματικότητα η συναισθηματική γκάμα του Geoff Tate είναι ιδιαιτέρως διαπροσωπική, προϊόν μπουρζουαζίας και αμερικάνικης μάλιστα όπως είναι.

[commissar]

Εδώ δεν ακούγεται (o Lackey) ούτε καν στο Bleeding, τόσο κουρασμένος και οτιναναι

ναι, βλέπω τι γράφεις, and imma let you finish, αλλά

Ps8hfk5coCY

για τους queensryche υπάρχει θρεντ btw.

[jack the ripper]

εδω δεν του αρεσει το μισο ιντο δι εβερφλοου ...γουστα βεβαια δε λεω..

[Helm]

πως να το εξηγήσω. καλά τραγουδάει. Είναι οκ. Αν μου τον έβαζες διπλά σε αυτόν που τραγουδάει στο Social Grace θα σου έλεγα ότι πρώτο βγήκε αυτό και μετά το Social Grace και ω πως προχώρησε ο τραγουδιστής, με πιάνεις; Η 'ακροβασία' του Social Grace είναι δομικό στοιχείο της δεν είναι άδειος εντυπωσιασμός, όλες οι συνθέσεις έχουν ύψος βάθος και μεγάλα αρμονικά κενά, βάζει και ο Lackey τα δυνατά του να ακολουθήσει. Στο Northen Lights τραγουδάει συγκρατημένα μεταξύ 2 νότων στο κουπλε και μια οκτάβα πάνω 2 νότες στο ρεφρέν και με κάπως βαρεμένες σχέσεις και σε αυτά τα λίγα. Sleepwalking through the studio. Ο Lackey τα είχε 'παρατήσει' στους Waltz αρκετά νωρίς, ίσως δεν τον εξέφραζε η τσιρίδα κορόνα πια, που να ξέρω, αλλά χωρίς όπλο την ακροβασία δεν είχε και τίποτε άλλο πολύ να του μείνει. Ωραία χροιά έχει η φωνή του, ωραίο και το φλάουτο, αλλά πολύ συντηρητικές γραμμές, συγκρατημένη εκτέλεση, χωρίς φαντασία, αντιθέσεις και έξαρση.

edit: μαρέσει το Everflow, όχι όλο όμως.

[Krux]

κάρχαρτ.
ο μόνος λόγος για τον οποίο δεν θέλω να αναφερθώ σχετικά με το Operation : Mindcrime δεν είναι γιατί είναι οφφ-τόπικ. δεν θέλω να το κάνω γιατί είναι λόγια για κατανάλωση, μια σταγόνα στον ωκεανό του ιντερνέτ κλπ και θα καταλήξουμε (ό,τι και να πω) να βρίζεις, να χαρακτηρίζεις και να κοροιδεύεις εμένα, τους μεταλάδες, τους Ράηχ, τον Χατζηγιάννη και τον Σάμπατακ. δεν υπάρχει συζήτηση εδώ σχετικά με τον δίσκο. ούτε το Mindcrime, ούτε το Murder of crows. υπάρχουν αντίπαλες πλευρές που εκτοξεύουν αρλούμπες εκατέρωθεν και μετά μετράνε πόντους στο ιντερνετικό γαμηστερόμετρο. γιατί αν πραγματικά δεν σε ενδιέφερε ο δίσκος (ο όποιος δίσκος) δεν θα έμπαινες καν στον κόπο να κάθεσαι να γράφεις και να εξηγείς για ποιό λόγο συμβαίνει αυτό. θα το προσπερνούσες και άσε τους χαζούς να λένε αυτό που θέλουν και τους εκφράζει. αλλά όχι. δεν το κάνεις. και δε το κάνεις όχι γιατί υπάρχει κανένας σοβαρός λόγος, το κάνεις γιατί τα παίρνεις με την χαζομάρα. με τους μεταλάδες που νομίζουν οτι κάτι έπιασαν από μια καρακιτσαρία και αυτό σε φουντώνει. ενοχλήσε όταν ο διπλανός σου βρίσκει νόημα σε πράγματα που εσύ θεωρείς ανούσια και αναρωτιέσαι "μα ας τους ανοίξει κάποιος τα μάτια". αυτή η άρνηση σου και αυτή η οχύρωση σου σε αυτό που εσύ έχεις χτίσει για τον εαυτό σου είναι κάτι που δεν τον κάνουν όλοι και αν με ρωτήσεις, θα απαντήσω "καλά κάνουν".

χελμ.
το πας πολύ στο τεχνικό θέμα και δεν θέλω να ακολουθήσω. όταν μιλάμε για αυτούς τους δίσκους, δεν με ενδιαφέρουν τα τεχνικά και οι αναλύσεις. εδώ υπάρχει συναίσθημα και πάθος για δημιουργία. και κατάθλιψη και πόνος και ναρκωτικά και χωρισμοί και αλκοόλ και διαμάχες. προσπεράσαμε δηλαδή όλα αυτά και ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για οκτάβες και αρμονία ?

[Helm]

Ο,τι θες, αλλά το κρατούμενο παραμένει το ότι: λες λέξεις, δεν περιγράφεις με αυτές. Τα 'πάθος, δημιουργία, κατάθλιψη, πόνος, ναρκωτικά, χωρισμοί, αλκοόλ, διαμάχες'. Αυτά είναι λέξεις, δεν είναι ιστορία, δεν εκφράζεις κάτι όταν μου τα λες αυτά, μόνο εικάζεις. Ποιος χώρισε; Ποιος πήρε ναρκωτικά; Ποιος ήταν ο παθιασμένος και γιατί; Πως αυτά διαφαίνονται στους DST ή στο Northen Lights ή σε κάτι άλλο; Υπάρχουν λόγοι να μην επεκταθείς στο ER για τέτοια πράγματα σεβαστοί, αλλά από την άλλη όταν λες (στο ER) ότι κάτι είναι ΣΠΟΥΔΑΙΟ και μετά δεν λες γιατί, τότε τι σου έμαθε το σπουδαίο αυτό πράγμα; Πως να μην είσαι γενναίος;

Δεν γινονται και τα δυο μαζί. Ή έχεις το κουράγιο να συζητήσεις και να εκτεθείς για τα πράγματα που θεωρείς σημαντικά στο ER, ή δεν μιλάς γενικά για σημαντικά πράγματα στο ER. Οι περισσότεροι χρήστες κάνουν το δεύτερο και είναι ευτυχισμένοι!

[Krux]

το έκανα αυτό το λάθος στις αρχές και το ξέρεις και δεν το ξανακάνω. "θέλω να έχω και εγώ μια κανονική ζωή Αλέξη".
κυρίως γιατί βαριέμαι να αποκρούω με επιχειρήματα τον εκάστωτε μπαχαλάκη/τρολλ/αποψάκια. να κάθομαι να γράφω κατεβατά δηλαδή για να έρθουν μετά οι ικόνοκλαστς του πλανήτη αυτού να "καλοπεράσουν" με αυτό που το ιντερνέτ τους δίδαξε καλύτερα, την ειρωνεία. να μιλήσεις για συναισθήματα και να τα αναλύσεις ενώ καραδοκεί στην γωνία ο τυχάρπαστος που σε αντιμετωπίζει εξ ορισμού ως κατώτερο. συζητήσεις με δύο μέτρα και δύο σταθμά δεν γίνονται. θέλεις να κάτσεις εσύ σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και να μιλάς και να εκφράζεσαι και εγώ να χασκογελάω ? μπορούμε να μιλήσουμε έτσι ? οχι. βάλτε κανά κώλο.

[carheart]

Krux
Διαφωνώ καθέτως στο "..γιατί αν πραγματικά δεν σε ενδιέφερε ο δίσκος (ο όποιος δίσκος) δεν θα έμπαινες καν στον κόπο να κάθεσαι να γράφεις και να εξηγείς για ποιό λόγο συμβαίνει αυτό.". Η μουσική είναι για να την ακούμε, αλλά αν δεν μιλούσαμε για όσα δεν μας αφορούν, όλο το ίντερνετ θα ήταν εκατό χιλιάδες κλίκες που θα αναλώνονταν σε εσωτερικά thumbs. Σειρά σου να εξηγήσεις γιατί λέμε "αρλούμπες" τόση ώρα εφόσον συζητούμε για ένα δίσκο που έχουμε ακούσει, γιατί δεν γίνεται συζήτηση σχετικά με τον δίσκο. Δεν είπα επίσης ποτέ χαζό κάποιον που του αρέσει το mindcrime, μερικοί από τους αγαπημένους μου ανθρώπους το αγαπούν πολύ μάλιστα. Και πως προκύπτει πως άμα συζητήσουμε θα καταλήξω να σε βρίζω; Γνωρίζεις εκ των προτέρων πως θα πεις de facto μαλακίες ή μήπως υπονοείς πως στα τελευταία μου ποστς έβρισα ή μείωσα κάποιον;

Helm

Ίσως υποτιμάς πόση δουλειά μπορεί να κάνει κανείς και με τον αχταρμά του Operation Mindcrime άμα τον καθηλώσει αρκετά. Δηλαδή τώρα, και ας είναι ένας κάπως προβληματικός δίσκος για μένα, σίγουρα δεν μετανιώνω τον χρόνο που πέρασα μαζί του. Μα ναι, είναι εύκολο πάντως! Η τέχνη είναι εύκολη πρόσβαση στο υποσυνείδητο, αυτό είναι το νόημα της. Γιατί είναι κακό το να 'μην κοπιάσεις'; Τέχνη (ρομαντική) κακιά βγαίνει όταν ο καλλιτέχνης 'δεν κοπιάζει'. Για τον ακροατή προβλέπεται ενασχόληση σε βάθος χρόνου, περισυλλογή και κάποιο έργο αντίδωρο, σίγουρα, αλλά όχι και λατομία.

Το "άμα τον καθηλώσει αρκετά" είναι ένα point. Αν με απωθούν μία φορά οι στίχοι αυτού του album, η μουσική του είναι το πλέον βαρετό και ανύπαρκτο σκουπιδομέταλ που έχω ακούσει, προτιμώ ακόμα και την διασκευή των Limp Bizkit στους The Who! Πρέπει (για εμένα) σε κάθε album που προσπαθώ να μπω μέσα, να υπάρχει μία πτυχή που να με τραβάει τόσο πολύ, έτσι ώστε να ψάξω και τις υπόλοιπες. Καλώς ή κακώς λίγα είναι τα συγκροτήματα που προσφέρουν μια γενικά ποιοτική ολότητα σε καθετί που τα αφορά (μπορώ να σου ονομάσω μερικές μπάντες στις οποίες δεν βρίσκω το παραμικρό ψεγάδι προσωπικά). Είναι απλό, στους Queensryche δεν βρίσκω Τίποτα έστω συμπαθές. Μου φαίνονται απελπιστικά αδιάφοροι από οποιαδήποτε σκοπιά και αν τους κοιτάξω. Είναι μπερδεμένο αυτό; Μία φίλη μου διαβάζει Πάολο Κοέλιο επειδή όταν θέλει πολύ κάτι, νομίζει πως το σύμπαν συνομωτεί εναντίον της, και εγώ δεν έχω πρόβλημα με αυτό. Επίσης αυτό το "Το Operation Mindcrime είναι μπερδεμένο επειδή φαίνεται λες και θέλει να πει κοινωνικές/πολιτικές αλήθειες αλλά στην πραγματικότητα η συναισθηματική γκάμα του Geoff Tate είναι ιδιαιτέρως διαπροσωπική, προϊόν μπουρζουαζίας και αμερικάνικης μάλιστα όπως είναι." μπορείς να μου το εξηγήσεις λίγο παραπάνω; Δεν λέω τίποτα με ειρωνία, έχω απλώς περιέργεια. Διότι όπως το βλέπω εγώ το θέμα, ο Geoff Tate απλά κάνει ένα ανακάτεμα ιδεών επιπέδου έκτης δημοτικού για τον αμερικάνο έφηβο που δεν ξέρει που πέφτει η αμερική στην υδρόγειο.

Όσο για το La Maquerade, για το οποίο δεν έχει πολύ νόημα να μιλήσουμε σε αυτό το θρεντ, είναι ένα album ιδιαιτέρως πομπώδες και θεατρικό, νιώθω πως αν μπορούσε ο Sverd και ο Garm να μετατοπίσουν μηχανικά την κλίμακα θεατρικότητος στο 100% με ένα κουμπί θα το έκαναν, και στη συνέχεια θα έγραφαν τα τραγούδια. Αυτό αρχικά βλάπτει αυτομάτως την αισθητική με ένα περίεργο τρόπο, αφού νιώθω πως δεν ήταν το πιο άνετο album τους, πως πιέζονταν για να τους βγει θεατρίκ. Για αυτό και πάντα ήμουν της κλίκας του Sham Mirrors, το οποίο είναι ένα Άνετο album. Τα ατυχή του μουσικά σημεία είναι τα απαράδεκτα drums του Hellhammer (κάκιστος ήχος) και τα πανηγυρικά άκυρα beats στο τέλος του "The Chaos Path". Ειδικά το τελευταίο βλάπτει αρκετά τα τεχνικά χαρακτηριστικά και υποδεικνύει πως ήταν η εποχή που ο Garm άλλαζε και έφευγε από το metal και βρήκε ένα τελευταίο πάτημα να πειραματιστεί με ήχους και φωνή προτού ριχθεί επίσημα στη δουλειά με τους Ulver. Αν εξαιρέσω όλα αυτά, τα οποία θα τα βάλω στα τεχνικά χαρακτηριστικά, ακόμα και αν θα ακουστεί ίσως αντιφατικό, μιας και μπαίνουν συναισθηματικά κριτήρια και πόνοιστοστήθος, το LMI έχει τρομερές κατανυκτικές δυνατότητες και ιδιοφυείς τρόπους για να εκφραστεί η λυρικότητα του Garm. Έχει ψυχή, έχει φοβερή ροή, μόνο κομματάρες από αρχή μέχρι τέλος και εκφράζει άψογα το σκοτάδι του, χωρίς να πέσει σε δεκάδες darkmetal παγίδες. Αυτό, χωρίς να μιλήσω για τους στίχους του και το πόσο ωραία μπλέκει σκοτεινή ποίηση/λογοτεχνία, ούτε για τη δουλειά που έχει γίνει στα κιθαριστικά σημεία.

[Helm]

Σκουπιδομέταλ, είναι τόσο σκληρό που νιώθω λες και πρέπει να σου συμβεί κάτι κακό μικρό για να αντισταθμιστεί κάπως η κατάσταση. Να χτυπήσεις το γόνατό σου στην κάσα της πόρτας του υπνοδωματίου σου πχ. Αν ήξερες πόση προσπάθεια και αγάπη θέλει για να γράψει ο άλλος αυτές τις ενορχηστρώσεις και να βάλει λεπτομερώς τις κιθαριστικές ιδέες την μια πάνω στην άλλη και ένα σορό πράγματα. Ή αν ήξερες ο Tate έτσι όπως τραγουδάει τι απαιτείται ψυχικά. Είναι τόσο εύκολες κουβέντες αυτές που λες για να είναι τόσο σκληρές. Να μην σ' αρέσει το άλμπουμ οκ, αλλά σκουπιδομέταλ, με κάνεις να νιώθω λες και δεν μπορείς να δεις την προσπάθεια πίσω από την τέχνη. Σκουπίδι δεν μπορεί να είναι τίποτε για το οποίο προσπάθησε κάποιος τόσο. Αδιάφορο σου μπορεί να είναι, άχρηστό σου ναι, σκουπίδι όχι. Τα σκουπίδια είναι, εκτός από αχρείαστα, βρόμικα και αηδιαστικά, ενεργό πρόβλημα.

Ο Geoff Tate κάνει ανακάτεμα ιδεών επίπεδου έκτης δημοτικού για τον Αμερικάνο έφηβο όπως λες επειδή δεν έχει σχέση και επαφή με κανένα εργατικό κίνημα ούτε του χρειάστηκε ποτέ να μάθει την γλώσσα της πολιτικής όπως αυτή έχει ακονιστεί από γενιές οργανωμένων. Είναι απολύτως λογικό να φαίνεται κάπως αστείο το 'religion and sex are powerplays, manipulating people for the money they pay, selling skin, selling god, the numbers all the same on their credit cards' σε οποιονδήποτε δεν είναι μπουρζουά άνετος. Αλλά σχεδόν όλοι εδώ μέσα, είμαστε. Απλώς μερικοί από εμάς έχουμε για βίτσιο ανοίξει και κάνα δυο βιβλία και αυτοτιμωρούμαστε ας πούμε, δεν είμαστε και πολύ καλλίτεροι. Ότι ξέρει ο Tate ξέρουμε και εμείς με άλλα λόγια. Αλλά δεν έχουμε την φωνάρα του να υπόσχεται αλήθειες. Για αυτό λέω για ατυχία. Καλή πρόθεση είχε ο Tate με το mindcrime εικάζω. Και εσύ αν είχες το ταλέντο του και καθόσουν να γράψεις έναν χεβι μεταλ δίσκο όσο καλό μπορούσες, το 1989 στην εμπορική ακμή του ιδιώματος και προσπαθώντας να πεις κάτι σημαντικό και διαχρονικό για τον κόσμο, κάποια τέτοια ανοησίουλα ίσως έγραφες και εσύ και θα την έκρινε πολύ σκληρά εκτός κοντεξτ μετά από 20 χρόνια το ιντερνετ.

Για το Masquerade μιλάς με καθαρά αισθητικούς ορούς, αν σε ενδιαφέρει να το ξέρεις. Γενικολογείς (έναντι του να ακριβολογούσες δηλαδή) αλλά ναι, αυτά που λες εμπίπτουν σε θεωρίες αισθητικής, σωστά ή άκυρα δευτερεύον για την περιέργειά μου.

[carheart]

Αυτό είναι αστείο διότι όντως πριν κανα δίωρο κοπάνησα το ακριανό μου δάχτυλο σε μια γωνία και νιώθω κάπως περίεργα τώρα! Για τα αισθητικά κριτήρια τώρα, αναγκαστικά γενικολογούμε στα όρια κάπως, πιστεύω όλοι, καθώς αδυνατούμε να μπούμε εντελώς στον ψυχισμό του κάθε καλλιτέχνη γνωρίζοντας τους πραγματικούς λόγους κάθε πράξης που γίνεται σε κάθε αντικείμενο του album. Αν επεκταθώ πολύ στο επίπεδο του να ακριβολογώ, μάλλον θα υποπέσω σε τεχνικά χαρακτηριστικά in disguise, ενώ αν γενικολογήσω θα είναι αισθητικό κριτήριο. Θα δεχτώ πως έχεις δίκιο σε αυτό, αν και στο μυαλό μου είναι κάπως -ίσως αιρετικά- διαφορετικός ο ορισμός της αισθητικής όπως τον σέρνω στην κεφάλα μου, στον τρόπο με τον οποίο την μελετώ στην μουσική, έστω.

Σειρά για την δική μου περιέργεια, γιατί το Mindcrime είναι μπερδεμένο και αυστηρά όχι αστείο; στιχουργικά

[Ford Prefect]

Διάβασα μέχρι το πρώτο ποστ Χελμ που ξεκινά την χιονοστιβάδα. Σχολιάζω άμεσα ότι άψογες και πολύ εύστοχες οι παρατηρήσεις για το Operation, θα πω μόνο ότι έχει και άλλες στιγμές σφαλιάρες ο δίσκος. Εγώ σας το λέω υπεύθυνα, δυο φορές διάβασα το κόνσεπτ του, ενδιαφέρον αλλά b', αμερικανέ καλιφορνέ απόπειρα. Νομίζω ο κόσμος του έδωσε το στήριγμα να το πάρουμε στα σοβαρά και σαν "μήνυμα". Κατά τ'άλλα ο King Diamond του κλείνει το σπίτι 3-4 φορές με το πόσο καλύτερο πακέτο μουσικής-κόνσεπτ προσφέρει.

Η ένστασή μου είναι για τους Psychotic (αναμενόμενο) και είναι απλή: Ένα μέτριο δίσκο έχουν και αυτός δεν είναι το Bleeding. Είναι το Mosquito. Μέτριος με στιγμές που γαμάνε, έτσι; Ο Μπάντι κόβει τις καταχρήσεις και τις ακρότητες. Κάποιες ήταν και γραφικές και νεανικές και τις συγχωρούσες. Έκοψε λίγο και την νεραϊδόσκονη τρέλας-καλικαντζαρέ-Άντερσον ερμηνείας (μετουσιωμένης σε vocal line), αλλά δεν πήγαινε κιόλας στο υλικό του Bleeding. H ερμηνεία στο Faded είναι τόσο Μπαντι-Λακεϊκή όσο χρειάζεται για να μη γίνει αστεία. Το πρόβλημα σε αυτό το δίσκο και κομμάτι είναι το βίντεο κλιπ. Τι είναι αυτό το αίσχος;

Πάω να διαβάσω την χιονοστιβάδα.

[Helm]

το Mindcrime είναι μπερδεμένο και όχι αστείο επειδή ενώ το συνολικό κονσεπτ χωλαίνει, κάθε τραγούδι και κάθε στοίχος για κάθε τραγούδι ξεχωριστά είναι καλογραμμένοι και δυνατοί, σε λέξεις, ρυθμό, προσωδία. Διαλέγω ένα στην τύχη ένα τρακ, ας πούμε το Speak που δεν είναι και το υπερχιτάκι εκεί μέσα.

http://youtu.be/0mTzIwVsJWY

They've given me a mission
I don't really know the game yet
I'm bent on submission
Religion is to blame

I'm the new messiah
Death Angel with a gun
Dangerous in my silence
Deadly to my cause

Δες πως στις δυο πρώτες στροφές τραγουδάει πνιχτά και χωρίς ύψη ο Tate τις παραισθήσεις μεγαλείου του πρωταγωνιστή του, λες και ντρέπεται, λες και δεν έχει πάρει μπροστά ακομα -- με μικρή έξαρση στο 'messiah' όπως θα περίμενες να έχει, πρόσεξε τα 'Death, Dangerous, Deadly' την γλωσσική επανάληψη, πέρα από ότι κάνει τους στίχους να κυλάνε, μου φέρνει με την μια στο μυαλό το πως μιλάνε (όχι όπως γράφουνε) καμιά φορά φανατισμένοι, που έχουν ροπή προς ομόριζες λέξεις και παραπλήσια νοήματα μέσα στο παραλήρημα τους. Το "in my" στο "Dangerous in my silence" μόνο πταίσμα στην ροή της φωνητικής μελωδίας, αλλά και αυτό βοηθάει στο 'λέγειν'. Και μόνο που Heavy Metal δίσκος μπορεί να με κάνει να σκέφτομαι ότι μιλάει χαρακτήρας και όχι ο τραγουδιστής που έγραψε προσεκτικά τις λεξούλες, κάτι σημαντικό είναι.

Speak to me the pain you feel
Speak the word
The word is all of us

Εδώ ψιλά δεν τραγουδάει η ίδια φιγούρα που είπε τις στροφές, είναι η απάντηση της σεχτας/κοινότητας στην οποία έχει ενταχθεί, είτε είναι πραγματική είτε την φαντάζεται. Κοίτα πως ανεβαίνει ο Tate πάνω και ακούγεται σαν μελαγχολικός άγγελος αρχικά, και τι τον καλεί να κάνει. Κατεβαίνει αμέσως στο ναδιρ της έκτασής του μετά, φωνή ελέγχου/μπαμπά: Δείξε στον κόσμο, πες τους τον Νόμο ('επανάσταση' ακούγεται ψιθυριστά από πίσω θολά), ο Νόμος είμαστε Εμείς. Ακόμα και αν το mindcrime δεν βγάζει κανένα νόημα σαν ακτίνα θεματική, έμενα αυτό το κονσεπτ του κομματιού μου σηκώνει την τρίχα κάγκελο.

I've given my life to become what I am
To preach the new beginning
To make you understand
To reach some point of order
Utopia in mind, you've got to learn
To sacrifice, to leave what's now behind

Δεύτερη στροφή πιο στρωτή, σε μεσαία έκταση, με περισσότερες εξάρσεις: understand, order, φαντάζομαι τον πρωταγωνιστή σιγά σιγά να ορθώνει το ύψος του, να ετοιμάζεται για το Μεγάλο του Έργο (να πυροβολήσει μερικούς κακομοίρηδες). Το σκουπιδομέταλ που λες μου δημιουργεί τόσο έντονες εικόνες.

Seven years of power
The corporation claw
The rich control the government, the media the law
To make some kind of difference
Then everyone must know
Eradicate the fascists, revolution will grow

Εδώ με μαχητικό τόνο αλλά πολύ φλατ προσωδία ο Tate έχει τον χαρακτήρα του να λέει το ποιηματάκι του όπως του το έχουν μάθει, δες πως το πάθος πέφτει στην φωνή, δεν έχει εξάρσεις όπως το 'order' και τέτοια πριν που μιλάει σε πιο προσωπικούς όρους. Δες πως είναι σχεδόν αστεία αυτή η γέφυρα, κάπως κοροϊδευτική. Κατά λάθος ίσως επειδή ο Tate δεν ήξερε πολιτική γλώσσα, αλλά ταιριάζει στον αχταρμά και στο μυαλό του πρωταγωνιστή εδώ! Συνολικά προδίδει επειδή ποτέ ο Tate δεν φτάνει στην ολοκλήρωση του έργου του (ας μην μιλήσουμε για το Mindcrime II) αλλά ως εδώ το τραγούδι είναι πολύ δυνατό.

Άκου στο τελευταίο ρεφρέν τις εξτρά φωνές πάνω στο speak the word, άσε τες να νοηματοδοτηθούν, γιατί να ανεβαίνει 3ς νότες πάνω στο τελευταίο 'word' ο Tate; Γιατί ταξιδεύει η μελωδία;

Δεν λέω κουβέντα για την μορφολογία της υπέροχης μουσικής του τραγουδιού που αν την είχα γράψει εγώ θα ένοιωθα πολύ υπερήφανος, και το πως προοθει τις αισθητικές επιλογές του Tate, κάτι που το 80% (ας πούμε) του Heavy Metal ξεχνά να κάνει.


Ford: μα ναι, κάθε τρακ σχεδόν είναι σφαλιάρα στο Mindcrime. Το πρόβλημα είναι το σύνολο, τι λέει σαν 'κονσεπτ άλμπουμ'. Αρχίδια λέει. Για τον King Diamond που λέτε ενώ υπερ-αγαπώ κάποιες δουλειές του, πάσχουν τα αγγλικά του επειδή δεν είναι η πρώτη του γλώσσα προφανώς, αλλά νταξει, και έμενα με 'πιάνει' ο King Diamond στα καλά του οπότε πάσο.

Και ναι και το πιο μέτριο τραγούδι Psychotic Waltz δεν το έχω κάνει σκιπ ποτέ, γενικά μια κλάση πάνω από το υπόλοιπο αμερικάνικο μεταλ της εποχής τους. Αλλά όταν έχεις βάλει τον πήχη τόσο ψηλά φαίνονται τα κενά.


Ο Μπάντι κόβει τις καταχρήσεις και τις ακρότητες. Κάποιες ήταν και γραφικές και νεανικές και τις συγχωρούσες

Αυτό ακριβώς είναι το Heavy Metal και όποιος ντρέπεται να πάει παραπέρα. Γραφικό και αέναα νεανικό, δεν συγχωρεί ΤΙΠΟΤΑ. Μπαρμπαδομέταλ κουρασμένων ποστ-έφηβων ας το να τριγυρνά στην πλατεία ψάχνοντας για κενές απολαύσεις.

[Krux]

το 1988 κυκλοφόρησε ένας δίσκος που σύντομα χαρακτηρίστηκε ως αριστούργημα του progressive metal, που απαιτούσε να τον ακούσεις μια και έξω και υποσχόταν να μην σε αφήσει να παρατήσεις την πλοκή του μέχρι να κορυφωθεί το suspens. για κάποιο περίεργο λόγο αυτός ο δίσκος δεν ήταν το Seventh Son of a Seventh Son αλλά το Operation : Mindcrime. η ιστορία που είπαν οι Ryche με αυτό τον δίσκο είχε όλα αυτά τα συστατικά για να χτυπήσει ένα συγκεκριμένο μη εφηβικό νεύρο της εποχής. απευθυνόταν κυρίως σε ένα κοινό λίγο μεγαλύτερης ηλικίας και προσπαθούσε πίσω από ένα μελοποιημένο concept προδοσίας και conspiracy theory να μεταφέρει λέξεις που όλοι οι "έφηβοι στην καρδιά" αναζητούσαν την εποχή εκείνη. επανάσταση, επανάσταση, επανάσταση. και είχε τρομερό ενδιαφέρον τότε γιατί ήταν εύκολο και κατανοητό και το έλεγε όλος ο κόσμος και όλοι μαζί έσφιγγαν τα χέρια και άκουγαν τον Tate να στηλιτεύει. να σημειώσουμε κάπου εδώ οτι αν στην θέση του Tate υπήρχε άλλος τραγουδιστής αυτή την στιγμή δεν θα γινόταν καν αυτή η συζήτηση. ο δίσκος θα είχε περάσει στο by ως ακόμα μια καρακίτς ακαταλαβίστικη μπασκλασαρία και όλα καλά, όλα ωραία. κρίνοντας τον δίσκο σήμερα και με αρκετά χιλιόμετρα στο κοντέρ μου, μπορώ με σιγουριά να πω τα παρακάτω.
το Mindcrime εκθειάζεται κυρίως για 2 λόγους. ο πρώτος είναι αυτός που ανέφερα παραπάνω, το concept/στίχοι που εν έτει 2010 με αφήνουν παγερά αδιάφορο και δεν μου χρησιμεύουν πουθενά αλλά το 1988 όπου η HM υποκουλτούρα ασχολούταν με τα διαβόλια, το general fantasy και την αλητεία, υπήρχε κοινό που έβρισκε πάτημα στα λεγόμενα των Ryche.
η μουσική που ντύνει το concept είναι αυτό που εμένα με κάνει να μην μπορώ να το διαγράψω, να το προσπεράσω. γιατί μιλάμε για πραγματικά καλή μουσική, για αριστουργηματικές ερμηνείες και δουλειά που εν έτει 1988 λίγες μπάντες έριχναν στην μουσική τους. και η μουσική για κάποιους και συγκεκριμένα για μένα δεν είναι πάντα μια ολότητα. δεν κρίνεται απαραίτητα ως ένα complete music theme και εκτιμάται για την αρτιότητα του. μου αρκούν πράγματα μικρά και απειροελάχιστα για να καταλάβω οτι αυτό μπορεί να συμπεριληφθεί στο παζλ της μουσικής μου οντότητας. μου αρκεί κυριολεκτικά μια νότα στο I didn't know yet, what I'd know when I was bleedin' του Dax Riggs, 3 νότες στο Where it hurts των Pain of Salvation, ένα ριφ στο Be that as it may των Yakuza, ένα γύρισμα της φωνής του Devon στο Some things you can't return, μια αλληλουχία ριφς στο Drought των Pelican για να τα τοποθετήσω μέσα μου χωρίς να μπορώ/πρέπει να εξηγήσω γιατί συμβαίνει αυτό. το ίδιο ακριβώς πράγμα μου συμβαίνει και στο breakdown του ρεφραίν του Eyes of a stranger, εκεί στο "I've always known that the mirror never lies". και μου αρκεί. και μου συμβαίνει και σε άλλα κομμάτια των Ryche το ίδιο πράγμα. όπως το λύγισμα της φωνής του Tate στο Roads to madness ή εκείνη η τσιρίδα "We are one, we are children of the light" στο Take hold of the flame και άλλα τέτοια άπειρα παραδείγματα γενικά. το συναίσθημα αυτό είναι το ίδιο είτε ακούς Ryche, είτε ακούς Hacride, είτε Taake, είτε whatevah. είναι τόσο απλό και τόσο όμορφο και τόσο τεράστιο παράλληλα αυτό το συναίσθημα και συμβαίνει σε όλους μας, on way or another και γι' αυτά τα μικρά πραγματάκια αγαπάμε ο καθένας κάτι διαφορετικό ή κάτι παρόμοιο. και όταν θα μιλάμε για αυτά που αγαπάμε θα είμαι εκεί δίπλα σου και θα ακούσω αυτό που θέλεις να πεις και σίγουρα θα με ιντριγκάρει γιατί το βρίσκεις τόσο ενδιαφέρον και το τοποθετείς ψηλά μέσα σου. όταν όμως εύκολα αποκαλείς αυτό που αγαπώ, σκουπίδι, με βάζεις απέναντι σου και είτε επειδή θέλεις να με πικάρεις, είτε γιατί όντως το θεωρείς σκουπίδι με αναγκάζεις να προσπαθήσω να σου εξηγήσω πράγματα που δεν θέλεις να καταλάβεις. προσπάθησα να το κάνω με τα παραπάνω βέβαια αλλά γράφοντας τις τελευταίες αυτές λέξεις κατανοώ το πόσο μάταιο είναι αυτό.

edit.
το παραπάνω δεν αποτελεί απάντηση προς κανένα.

[Marillion]

γαμάει που αν και γενικά είμαστε αντιμεταλ φόρουμ οι μοναδικές καλές μουσικές κουβέντες που πάνε να γίνουν είναι για μέταλ δίσκους κιε καταστάσεις. επικγουιν.

πίνκ σε κρουξ που βρήκε τον εαυτό του επιτέλους και ηρέμησε.
πινκ και σε χελμ που επέστρεψε για να πάρει σκαλπ.
γαμάει το deadsoul tribe το είχα ανταλλάξει με ντεμπούτο grave με γνωστό er user.
το operation εχει τα πιο τέλεια χουκς και ρηφρεν που έχω ακούσει σε hm δίσκο. ο degarmo είναι σοβαρότατος άνθρωπος και ο μόνος που δεν τρώει κομπλεξ κατά τα φαινόμενα, οι άλλοι σήμερα στα 40φεύγα τους προκαλούν λίγη θλίψη. το λαιβ των queensryche στο τόκυο όμως που ήταν και 20άρηδες όσα επιχειρήματα και αν σου δίνει να το κράξεις αισθητικά εμπεριέχει σχεδόν τα πάντα που έκαναν το hm μεγάλο και τρανό στα '80ς.

[warlord mkII]

Πολλά και ενδιαφέροντα όλα όσα γράψατε. Συμφωνώ με τον Helm και ειδικά στο τελευταίο του ποστ περιέγραψε ακριβώς την άποψή μου για το ΟΜ.
Αν όμως αναζητάμε το ιερό δισκοπότηρο των ΗΜ concepts, από άποψη αισθητικής, στίχων, πλοκής, θεματολογίας, για μένα μπορεί να είναι μόνο το Dreamweaver των Sabbat. Το μόνο του μειονέκτημα είναι οι περιορισμένες φωνητικές ικανότητες του Μάρτιν, αλλά ξεπερνιώνται με το πάθος της ερμηνείας.

Με στίχους King Diamond γελάει ο κόσμος.

[Helm]

Δεν 'επέστρεψα' ούτε 'ήρθα να πάρω σκαλπ' ούτε τίποτα τέτοιο. Να μιλήσω για χέβι μέταλ (και σκουίρτινγκ) με ανθρώπους, χωρίς εμπάθειες και ειρωνείες προσπαθώ, όπως από το πρώτο ποστ μου. Δεν είμαι μέρος του ντεκόρ εδώ, όταν δω ότι τελειώσαμε θα πάω να κάνω κάτι άλλο. Ντάξει να πω και μια αλήθεια μ' αρέσει να εκτροχιάζω θρεντς, αλλά δεν το κάνω από κακία. Κάθε τι σωστό πρέπει να γίνει λάθος, κάθε τι όρθιο ανάποδα, και το μπροστά από πίσω.

Για το χέβι μέταλ γίνονται συζητήσεις επειδή μερικοί το αγαπούν και κάποιοι το μισούν, υπάρχει δηλαδή, πάθος. Αδιάφορους προς το HM δεν βλέπω πολλούς επειδή και ο πιο ψαγμένος ποστ-κάτι-ας από μεταλ ξεκίνησε, ως φαίνεται, εδώ μέσα. Για το ποστ-ροκ ξέρω γω, τι να πούμε τώρα; Καλή φάση εκείνο το κρεσέντο σε εκείνο τον δίσκο Μόνο; Υπερβολές, κακίες... να το πω αλλιώς: γενικά στο HM η αισθητική θέση και το νόημα είναι μες τα μούτρα σου, και ας είναι συχνά μαλακία ή οτινάναι, χπ ακομα και το Gorgar έχει μια θέση ανάμεσα στο κιτς του. Οι άλλες πιο ενήλικες φάσεις είναι συχνά διφορούμενες και απαιτούν περισσότερη μετάφραση, από ότι βλέπω οι φίλοι αυτών των ιδιωμάτων δεν προτίθενται για εις βάθος συζήτηση, που είναι κρίμα. Θά'θελα κάνας σχετικός να πει τι πιάνει πχ από Nation of Ulysses ή κάτι τέτοιο και πως το εξισώνει με αυτό το φαινόμενο (http://www.vbs.tv/watch/soft-focus) πχ.

edit: και εγώ το θεωρώ υπέροχο το Dreamweaver, Warlord mkII, αλλά επιφυλάσσομαι για το πόσο έχει δανειστεί από το βιβλίο που διάβαζε τότε ο Martin. Το αγαπημένο μου κονσεπτ άλμπουμ είναι το 'Misplaced Childhood' των Marillion προσωπικά, το οποίο και με τις αδυναμίες του βγάζει νόημα, και το νόημά του είναι καλό και γενναίο. Απο Heavy Metal μάλλον το Awaken the Guardian του οποίου η κοινή θεματική δεν είναι ξεκάθαρη με την μια να το πεις τίγκα concept album. Απροκάλυπτα concept... κάτσε να τσεκάρω την λίστα (http://poetry-of-subculture.blogspot.com/2010/09/master-list.html).... χμ ναι, έχεις δίκιο, δεν υπάρχει κάτι ανώτερο του Dreamweaver. To Warning, ίσως, αλλά και αυτό δεν είναι ακριβώς ιστοριούλα.

[Marillion]

πως εξισώνει κάποιος τους nation με συνεντεύξεις του svenonius; πολιτικά, αισθητικά, πως ακριβώς το εννοείς; δεν έχω πολυψάξει τι παίζει με την εκπομπή αν και έχω δει μερικές γαμάτες συνεντεύξεις (τώρα που μιλάμε βλέπω την dead moon) και δεν ξέρω αν φιλοξενείται σε κάποιο network ή παίζουν συμφέροντα από πίσω κτλ.
οι nation είναι ωραία μπάντα αλλά το καλύτερο πράγμα που ηχογράφησαν ήταν διασκευή wipers, εκεί γάμησαν.

αν πάλι θέλεις να πάρεις σοβαρά δηλώσεις όπως αυτήν :

''We don't want to be involved with the United States and the structure that exists. I think you have to try as hard as possible to be underground and not be assimilated. The Nation of Ulysses is the establishment viewing their own mortality. The Nation of Ulysses spells the end for life as we know it, society as we know it. The Nation of Ulysses is the apocalypse''

και να την βάλεις διπλα από συνεντευξη beastie boys ή cat power, ε τότε δεν ξέρω. οι nation δεν ήταν μόνο ο svenonius και τα όσα έλεγαν μπορεί να αντιπροσώπευαν εκείνη την εποχή και μόνο ή στην συνέχεια να τα πήραν πίσω ή να μην τους εκφράζαν και ποτέ. εγώ γενικά βρίσκω λίγο ''θεατρικά'' τα όσα δήλωναν (και τα όσα έγραφαν στους δίσκους τους) και προτιμώ πολύ περισσότερο οτιδήποτε εξέφρασαν οι fugazi. αλλά δεν είμαι κανένας γνώστης πολιτικής ιστορίας ούτε των καλλιτεχνικών κινημάτων από τα οποία υποτίθεται επηρεάστηκαν πράγμα που κάνει αυτομάτως την γνώμη μου (εκτός της μουσικής τους φυσικά) μη ιδιαίτερα υπολογίσιμη.

[Dragonlord]

Βρε καλοί μου αθρώποι, ώρες ώρες αντιμετωπίζετε τη μουσική σα μαθηματικά. Καλές οι τεχνικές αναλύσεις, καλοί και οι προβληματισμοί, αλλά αν αυτό είναι το βασικό που ψάχνω θα ανοίξω κανα βιβλίο φιλοσοφίας πχ - σίγουρα όχι το βιβλιαράκι κάποιου μουσικού σιντί. Το ΟΜ είναι ένα κόνσεπτ θεατρικό, πλούσιο σε συναισθήματα, που σε γραπώνει και σε βυθίζει στην ιστορία. Γι'αυτό και είναι υπερεπιτυχημένο ως concept και ουχί επειδή μας αποκαλύπτει το Νόημα. Έχετε ερωτευτεί ποτέ; Ερωτεύεστε από πυρηνικές φυσικούς και πάνω ή θα μπορούσατε εξίσου εύκολα να ερωτευτείτε και μια κάπως αφελή σερβιτόρα επειδή έχει κάτι; Δεν ξέρω αν είναι "αμερικανιά" το ΟΜ. Αυτό με ενόχλησε πχ στο fahrenheit 911 που ήταν υποτίθεται ένα ντοκιμαντέρ και αισθανόμουν ότι χρησιμοποιούσε εύκολες και υπεραπλουστευμένες λύσεις για να περάσει τα μηνύματά του, που δε με βοηθάει να αποκτήσω πλήρη και όσο γίνεται αντικειμενική εικόνα για το θέμα της ταινίας. Αν ένας δίσκος καταφέρει να μιλήσει στην ψυχούλα μου, όπως κι αν το κάνει αυτό, δε με κοροϊδεύει - μάλλον έχει εκπληρώσει τον υπέρτατο στόχο του.

[Helm]

O Svenonius μου φαίνεται ένας εξαιρετικά έξυπνος άνθρωπος. Αν ήταν ποστερ στο ER θα τον είχανε θεό τους. Η δουλειά του με προβληματίζει επειδή είναι τόσο μπασμένη στην ειρωνεία που από το νταντα μαρξισμό των Nation (για τον οποίο ευθύνεται ο ίδιος) μέχρι το vice tv, πλέον δεν ξέρω αν ξέρει καν αυτός τι εκπροσωπεύει και τι συμφέροντα προωθεί. Τόση αυτοτρικλοποδιά ζεμπέκικο σπάνιο πράγμα, άξιο απορίας.

Το Vice, περιοδικό, ιστοσελίδα κτλ, είναι συντηρητικό στο κέντρο του.. Αυτός ο πιο (για μένα τουλάχιστον) αηδιαστικός τετραγωνοκέφαλος συντηρητισμός που εκφράζεται με τον κυνισμό και την απαξίωση οτιδήποτε δεν είναι (ή οφείλει να είναι, και του οποίου είναι πρόμαχοι) 'κοινή γνώση'. Φαίνεται επαναστατικό μέχρι να καταλάβεις ότι δεν υπάρχει ιδεολόγημα πίσω από την επανάσταση, μόνο κοροϊδία και αντι-ιντελεξουαλισμος. Είναι φαινόμενο σχετικό με πολλούς ακρο-αριστερούς που τυλίγουν το χαρτί και βρίσκουν εαυτό να υπηρετεί δεξιά συμφέροντα. Λέει πχ ο Svenonius ότι υποστηρίζει την λογοκρισία για να γίνει πάλι επικίνδυνη η transgressive μουσική σαν το πανκ ροκ. Το λέει σοβαρά; Ποιος ξέρει. Ποιον εξυπηρετεί όμως τέτοια αβασάνιστη μπορζουα φιλοσοφία ξέρουμε: την εξουσία. Αλλο παραδειγμα το κοινό του πχ Colbert report που τάχα μου 'γελάει με το αστείο', αλλά και πολύς συντηρητικός κόσμος δηλώνει απροκάλυπτα φαν του Colbert, προσπερνώντας την τάχα μου έξυπνη ειρωνεία. Η ειρωνεία είναι εργαλείο υπέρ δυνατού και συστήματος, τον χαϊδεύει, τον εξευμενίζει, τον κάνει πιο εύκολο να τον καταπιεί ο μαλακάκος, αναρωτιέμαι αν θα το καταλάβει ποτέ η σύγχρονη αριστερά.

Τι κάνει λοιπόν ο Svenonius σε αυτό το σχήμα; Είναι και αυτός ένας απογοητευμένος σαν τον αρχιμαλακα του Vice που πάει Ταϊλάνδη να φιλμαριστει στο κρεβάτι με ladyboys για να μας δείξει ότι δεν έχει κανένα όριο πλέον ενώ ούτε καν του σηκώνεται πια με τόση ασχήμια που έχει φάει; Η πιστεύει ότι μπορεί να στραβώσει την κορνιζά με τις 'καυστικές' ψευτο-πραγματικές ερωτήσεις του σε διάφορες προσωπικότητες της ποπ κουλτούρας; Μου φαίνεται ενδιαφέρον, αλλά δεν ξέρω αν θα πάρω απαντήσεις εφόσον η γνώμη σου λες δεν είναι ιδιαίτερα υπολογίσιμη. Πίσω στα ατσάλια λοιπόν, που ενώ δεν λένε πάντα αλήθεια, τουλάχιστον δεν λένε ψέμματα και σου κλείνουν το μάτι, λες και αυτό τα κάνει όλα καλά, λες και τα δικαιολογεί όλα.


Ερωτεύεστε από πυρηνικές φυσικούς και πάνω

Μόνο και πάνω.

[Marillion]

ντραγκον γιατί υποτιμάς το μέσο αρχικά, δλδ προβληματίζεσαι ουσιαστικά μόνο όταν διαβάσεις βιβλία φιλοσοφίας; αυτά γιατί τα γράφετε. ασε που δίνεις και παράδειγμα τόσο αποσπασματικό και αποκομμένο απ΄το συνολικό context (που είναι η μπάντα και οι οποιοι στόχοι, ανησυχίες, προβληματισμοί τους σαν καλλιτέχνες και όχι μόνο το booklet του cd δλδ). δεν είδα κανέναν να προσπαθεί να αντιμετωπίσει την μουσική σαν μαθηματικά εντωμεταξύ η κουβέντα πάει μια χαρά για την ώρα.

[Dragonlord]

Μαρούλιε πρόσεξε τι γράφω: αν αυτό είναι το βασικό που ψάχνω. Είναι ωραίοι και οι προβληματισμοί στη μουσική λέμε, αλλά το ότι το operation mindcrime δεν αναλύει τα βαθύτερα φιλοσοφικά ερωτήματα του σύγχρονου ανθρώπου δε θα με κάνει σε καμία περίπτωση να πω ότι οι queensryche με κορόιδεψαν.

[Marillion]

χελμ εσύ δηλαδή επιστρέφεις στα ατσαλια επειδή δεν νιωθεις προδομένος μέσα στην όλη αφέλεια που τα χαρακτηρίζει; δεν το ρωτάω με θλιβερή ειρωνία, προσπαθώ να καταλάβω.
το ότι οι νατιον σταμάτησαν να βγάζουν δίσκους 17 χρόνια πριν δεν το υπολογίζεις; καταρχάς εικάζεις πολλά πράγματα και προσυπογράφεις απόψεις που δεν είμαστε σε θέση να ξέρουμε (και δεν πρόκειται εδώ που τα λέμε) αν συνέχισαν να εκφράζουν τον αλλον στο μεσοδιαστημα. είμαι all for στενόμυαλους ανθρώπους που τους έρχεται το όραμα στα 22 και μένουν πιστοί μέχρι να πεθάνουν αλλά αυτό δεν νομίζω να συνηθίζεται σε πολιτικοποιημένο κόσμο. γενικά όμως σου είπα δεν έχω ψάξει τι γίνεται με την εκπομπή, ούτε γνωρίζω το μαγκ που αναφέρεις κτλ κτλ,

εχω όμως μια δυο ερωτήσεις.
γιατί θέλεις να απαντηθούν ερωτήματα τα οποία δεν επηρεάζουν την μουσική που ούτως ή άλλως την ακούς περιστασιακά και δεν πιάνει και μεγάλο μέρος των καθημερινών Playlists σου θαρρώ. το κάνεις από αγνό ακαδημαικό ενδιαφέρον; εγώ με τέτοιες δηλώσεις όπου από nation πάμε πίσω στα ατσάλια μέσα σε δύο λέξεις καταλαβαίνω πως ασχολείσαι παθολογικά με αλλα ιδιώματα για να επιβεβαιώσεις τα συμπεράσματα που έχεις για το heavy metal. δηλαδή λέγοντας πίσω στα ατσάλια και την ειλικρίνεια τους, τι περιμένεις να εχω να προσθέσω στην κουβέντα, το metal δεν το γνωρίζω τα συμπεράσματα βγήκαν τελειώσαμε. άσε που ακόμα και αν δεν είσαι θερμός ακροατής έχεις απαιτήσεις τις οποίες δεν γνωρίζω αν αποζητάς στα πράγματα που σε ενδιαφέρουν. για να σου δώσω ενα παράδειγμα μιλάμε για queensryche και λέμε για μουσικές αρμονίες για το πόσο δούλεψαν την μουσική, για το πως νιώθουμε όταν τους ακούμε και καπάκια μιλάμε για νταντα μαρξισμο προσπερνώντας τελειώς το μουσικό κομμάτι. θα μου πεις ο καλλιτέχνης οριοθετεί τις δημιουργίες του και κατόπιν το τι αφορά εμάς να πάρουμε από αυτές αλλά είναι λίγο άδικο στη τελική γιατί πηδήξαμε τη μισή και παραπάνω ουσία.

[Helm]

σε καμία περίπτωση το 'πίσω στα ατσάλια' δεν σήμαινε πούλο στους Nation of Ulysses που μου αρέσουν και πολύ μάλιστα. Ήταν σχετικό με το γιατί συζητάμε για Heavy Metal και όχι για αναρχοντανταμαρξιστοπανκ πχ η αναφορά μου. Για το εδώ κοινό και τις γνώσεις του και τις παραστάσεις του, το κοινό σημείο αναφοράς είναι από ότι φαίνεται, οι Queensryche.

Και να ήθελα να ακούσω μουσική εμπαθώς, δεν τα καταφέρνω, με σκλαβώνει η ομορφιά και η ανθρώπινη έκθεση.

[00i00]

κραταω τον dada μαρξισμο εγω...συνεχιστε

[Dragonlord]

Για το σχόλιο περί μαθηματικών (ίσως τραβηγμένο αλλά):

πως να το εξηγήσω. καλά τραγουδάει. Είναι οκ. Αν μου τον έβαζες διπλά σε αυτόν που τραγουδάει στο Social Grace θα σου έλεγα ότι πρώτο βγήκε αυτό και μετά το Social Grace και ω πως προχώρησε ο τραγουδιστής, με πιάνεις; Η 'ακροβασία' του Social Grace είναι δομικό στοιχείο της δεν είναι άδειος εντυπωσιασμός, όλες οι συνθέσεις έχουν ύψος βάθος και μεγάλα αρμονικά κενά, βάζει και ο Lackey τα δυνατά του να ακολουθήσει. Στο Northen Lights τραγουδάει συγκρατημένα μεταξύ 2 νότων στο κουπλε και μια οκτάβα πάνω 2 νότες στο ρεφρέν και με κάπως βαρεμένες σχέσεις και σε αυτά τα λίγα. Sleepwalking through the studio. Ο Lackey τα είχε 'παρατήσει' στους Waltz αρκετά νωρίς, ίσως δεν τον εξέφραζε η τσιρίδα κορόνα πια, που να ξέρω, αλλά χωρίς όπλο την ακροβασία δεν είχε και τίποτε άλλο πολύ να του μείνει. Ωραία χροιά έχει η φωνή του, ωραίο και το φλάουτο, αλλά πολύ συντηρητικές γραμμές, συγκρατημένη εκτέλεση, χωρίς φαντασία, αντιθέσεις και έξαρση.

edit: μαρέσει το Everflow, όχι όλο όμως.
Δεν είναι αυτοσκοπός οι ακροβασίες, η φαντασία, οι αντιθέσεις και η έξαρση. Μπορώ να καταλάβω άνετα κάποιον που του λέει περισσότερα ένα drift ή ένα morbid από ένα little people, χωρίς να υποτιμώ καθόλου το τελευταίο. Μπορώ άνετα να καταλάβω γιατί να έχει κανείς περισσότερο στην καρδιά του την ερμηνεία του dane στο forever ή ακόμα και τους ψίθυρους του tibet στο all the pretty little horses από οποιαδήποτε "ακροβατική" και ευφάνταστη ερμηνεία. Αυτό που για κάποιον φαίνεται απλοϊκό για κάποιον άλλο είναι απλό και κατασταλαγμένο.

Και για να γυρίσουμε και στους ryche, ούτως ή άλλως το "ώριμο", "σκεπτόμενο" άλμπουμ τους ήταν πάντα το promised land.

[Helm]

αυτό λέω, δεν είναι αυτοσκοπός οι ακροβασίες κτλ. Στο Social Grace χτυπάνε μια ατμόσφαιρα συγκεκριμένη με την προσπάθεια που γίνεται από όλα τα μελή προς την ίδια κατεύθυνση. Εγώ όταν ακούω το ύστερο υλικό βλέπω μια μπάντα να πηγαίνει σε 2-3ς διαφορετικές κατευθύνσεις. Αλλού ο Mcalpine, αλλού ο Rock, αλλού ο Lackey. Ξέρω ότι αρέσουν αυτοί οι δίσκοι σε πολύ κόσμο και μπορώ να δω το γιατί, δεν μου φαίνονται τρελοί.

[Ford Prefect]

Δεν χρειάζεται να πω κάτι άλλο για το ΟΜ, ειπώθηκαν όλα. Θα κρατήσω μια βολική σύνοψη για δική μου μελλοντική χρήση: Δισκάρα, υπερτιμημένο απλοϊκό κόνσεπτ που όμως ήταν επαρκές για να πιάσει στον κόσμο, κυρίως γιατί ο Tate έχει φινέτσα και η ερμηνεία του σε πείθει σε σημείο. Αυτά.

Για τις νεανικές απερισκεψίες του Μπάντι, δεν το λέω υποτιμητικά, απλά στα δικά μου αυτιά, στο Social Grace υπάρχει κατάχρηση ακροβατικών. Τις δεχόμαστε όλες με πόρωση γιατί... η χρήση τους μας καβλώνει αλλά εγώ με το χέρι στην καρδιά θεωρώ το Into the Everflow και τον καλύτερο PW δίσκο και την καλύτερη ερμηνεία συνολικά του Buddy. Με το συγκρατημένο ψυχωτικό τρόπο που ερμηνεύει το Ashes και την απόλυτα ταιριαστή χρήση των psychotic γραμμών στο Little People (που εσχάτως σκέφτομαι ότι μάλλον είναι και η καλύτερη PW σύνθεση). To Ashes δεν σηκώνει τα trailing σβησίματα του Little People και την περίεργη εκφορά φωνηέντων (ΛίιιτΟλ Πιποοαααλ κάπως έτσι, you know what I mean!) που ψοφάω γι'αυτά. Στην περίοδο του Social Grace όμως παίζει και να έβαζε το κάτι παραπάνω γιατί είναι λόκο ο άνθρωπος, δεν κρατιέται. Αυτό εννοώ.

King Diamond: Λοιπόν, η συζήτηση αφορά το κόνσεπτ. Και ως κόνσεπτ αντιλαμβάνομαι εγώ ο συνδυασμός των στίχων και της μουσικής να σε βυθίζουν σε μια ιστορία, να υπάρχει μια φοβερή αλληλοϋποστήριξη των δύο για το σύνολο. Σίγουρα, το Them και το Abigail έχουν και πεζές και χαζές γραμμές στους στίχους, αλλά ποτέ δεν σε πειράζει γιατί έχει σκάσει ο δίσκος, μια εφιαλτική φωνή λέει ότι τώρα θα καρφώσουν ένα καρφί στο στόμα της άλλης για να κάτσει εκεί που είναι και ξεδιπλώνονται εικόνες με ΑΚΑΤΑΣΧΕΤΟ ρυθμό απο τις συνθέσεις με την φωνή *να μην έχει όμοιό της*. Δεν με νοιάζει αν αυτό που πήγε να πει το OM ή το Dreamweaver είναι πιο υψηλά από μια ιστορία τρόμου, είναι και τα δύο (όχι το ΟΜ-είναι απλοϊκό). Το πόσο το κόνσεπτ εξυπηρετείται, είναι πετυχημένο, βγαίνει από την μουσική, σε αυτό ο King δεν έχει αντίπαλο.

Κατά τη γνώμη μου. ;)

[Helm]

το Into the Everflow το τραγούδι είναι το αγαπημένο μου πράμα από PW, κι ας είναι ήρεμη η ερμηνεία του Lackey, εκεί ταιριάζει. Μπορούμε όλοι να συμφωνήσουμε για το μεγαλείο αυτού του τραγουδιού για να τελειώσουμε με το θέμα σε θετικό τόνο.

[jack the ripper]

το Into the Everflow το τραγούδι είναι το αγαπημένο μου πράμα από PW, κι ας είναι ήρεμη η ερμηνεία του Lackey, εκεί ταιριάζει. Μπορούμε όλοι να συμφωνήσουμε για το μεγαλείο αυτού του τραγουδιού για να τελειώσουμε με το θέμα σε θετικό τόνο.

νταξ οκ εδω συμφωνουμε :P

[Ford Prefect]

Μεγαλειώδες πράγματι. Και να προσθέσω ότι το ήρεμο του Lackey είναι το εξωφρενικό κάποιων άλλων.

[GuardianOfIvorytower]

το 1988 κυκλοφόρησε ένας δίσκος που σύντομα χαρακτηρίστηκε ως αριστούργημα του progressive metal, που απαιτούσε να τον ακούσεις μια και έξω και υποσχόταν να μην σε αφήσει να παρατήσεις την πλοκή του μέχρι να κορυφωθεί το suspens. για κάποιο περίεργο λόγο αυτός ο δίσκος δεν ήταν το Seventh Son of a Seventh Son αλλά το Operation : Mindcrime. η ιστορία που είπαν οι Ryche με αυτό τον δίσκο είχε όλα αυτά τα συστατικά για να χτυπήσει ένα συγκεκριμένο μη εφηβικό νεύρο της εποχής. απευθυνόταν κυρίως σε ένα κοινό λίγο μεγαλύτερης ηλικίας και προσπαθούσε πίσω από ένα μελοποιημένο concept προδοσίας και conspiracy theory να μεταφέρει λέξεις που όλοι οι "έφηβοι στην καρδιά" αναζητούσαν την εποχή εκείνη. επανάσταση, επανάσταση, επανάσταση. και είχε τρομερό ενδιαφέρον τότε γιατί ήταν εύκολο και κατανοητό και το έλεγε όλος ο κόσμος και όλοι μαζί έσφιγγαν τα χέρια και άκουγαν τον Tate να στηλιτεύει. να σημειώσουμε κάπου εδώ οτι αν στην θέση του Tate υπήρχε άλλος τραγουδιστής αυτή την στιγμή δεν θα γινόταν καν αυτή η συζήτηση. ο δίσκος θα είχε περάσει στο by ως ακόμα μια καρακίτς ακαταλαβίστικη μπασκλασαρία και όλα καλά, όλα ωραία. κρίνοντας τον δίσκο σήμερα και με αρκετά χιλιόμετρα στο κοντέρ μου, μπορώ με σιγουριά να πω τα παρακάτω.
το Mindcrime εκθειάζεται κυρίως για 2 λόγους. ο πρώτος είναι αυτός που ανέφερα παραπάνω, το concept/στίχοι που εν έτει 2010 με αφήνουν παγερά αδιάφορο και δεν μου χρησιμεύουν πουθενά αλλά το 1988 όπου η HM υποκουλτούρα ασχολούταν με τα διαβόλια, το general fantasy και την αλητεία, υπήρχε κοινό που έβρισκε πάτημα στα λεγόμενα των Ryche.
η μουσική που ντύνει το concept είναι αυτό που εμένα με κάνει να μην μπορώ να το διαγράψω, να το προσπεράσω. γιατί μιλάμε για πραγματικά καλή μουσική, για αριστουργηματικές ερμηνείες και δουλειά που εν έτει 1988 λίγες μπάντες έριχναν στην μουσική τους. και η μουσική για κάποιους και συγκεκριμένα για μένα δεν είναι πάντα μια ολότητα. δεν κρίνεται απαραίτητα ως ένα complete music theme και εκτιμάται για την αρτιότητα του. μου αρκούν πράγματα μικρά και απειροελάχιστα για να καταλάβω οτι αυτό μπορεί να συμπεριληφθεί στο παζλ της μουσικής μου οντότητας. μου αρκεί κυριολεκτικά μια νότα στο I didn't know yet, what I'd know when I was bleedin' του Dax Riggs, 3 νότες στο Where it hurts των Pain of Salvation, ένα ριφ στο Be that as it may των Yakuza, ένα γύρισμα της φωνής του Devon στο Some things you can't return, μια αλληλουχία ριφς στο Drought των Pelican για να τα τοποθετήσω μέσα μου χωρίς να μπορώ/πρέπει να εξηγήσω γιατί συμβαίνει αυτό. το ίδιο ακριβώς πράγμα μου συμβαίνει και στο breakdown του ρεφραίν του Eyes of a stranger, εκεί στο "I've always known that the mirror never lies". και μου αρκεί. και μου συμβαίνει και σε άλλα κομμάτια των Ryche το ίδιο πράγμα. όπως το λύγισμα της φωνής του Tate στο Roads to madness ή εκείνη η τσιρίδα "We are one, we are children of the light" στο Take hold of the flame και άλλα τέτοια άπειρα παραδείγματα γενικά. το συναίσθημα αυτό είναι το ίδιο είτε ακούς Ryche, είτε ακούς Hacride, είτε Taake, είτε whatevah. είναι τόσο απλό και τόσο όμορφο και τόσο τεράστιο παράλληλα αυτό το συναίσθημα και συμβαίνει σε όλους μας, on way or another και γι' αυτά τα μικρά πραγματάκια αγαπάμε ο καθένας κάτι διαφορετικό ή κάτι παρόμοιο. και όταν θα μιλάμε για αυτά που αγαπάμε θα είμαι εκεί δίπλα σου και θα ακούσω αυτό που θέλεις να πεις και σίγουρα θα με ιντριγκάρει γιατί το βρίσκεις τόσο ενδιαφέρον και το τοποθετείς ψηλά μέσα σου. όταν όμως εύκολα αποκαλείς αυτό που αγαπώ, σκουπίδι, με βάζεις απέναντι σου και είτε επειδή θέλεις να με πικάρεις, είτε γιατί όντως το θεωρείς σκουπίδι με αναγκάζεις να προσπαθήσω να σου εξηγήσω πράγματα που δεν θέλεις να καταλάβεις. προσπάθησα να το κάνω με τα παραπάνω βέβαια αλλά γράφοντας τις τελευταίες αυτές λέξεις κατανοώ το πόσο μάταιο είναι αυτό.

edit.
το παραπάνω δεν αποτελεί απάντηση προς κανένα.

Πολλές αλήθειες, η δεύτερη παράγραφος με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο νομίζω. Συνεχίζω το διάβασμα του thread...

[GuardianOfIvorytower]

Νομίζω ειπώθηκαν κ οι δικές μου απόψεις μέσες άκρες, τώρα αν μου διαφεύγει κάτι θα το συμπληρώσω κάποια άλλη στιγμή.

Αν θα μπορούσα να τα συνοψίσω, λέω το παρακάτω μόνο:
Καλές χρυσές οι αναλύσεις κ όλα τα υπόλοιπα, αλλά προσωπικά πάντα επιστρέφω στο συναίσθημα που μου προκαλεί το εκάστωτε τραγούδι.

[Coroner]

Συμφωνώ με 2η παράγραφο ποστ Krux. Τα είπες όμορφα φίλε μου.

[SpiritCrusher]

Περίεργο θρεντ. Στις 13 σελίδες του πέρα από τη κριτική στο δισκο καθεαυτό, αγγίζει αρκετά πράγματα για τα οποία θα μπορούσαμε να κάνουμε 2-3 θρεντ. Εγώ επειδή βαριέμαι θα σταθώ λίγο σε αυτό:


Καλές χρυσές οι αναλύσεις κ όλα τα υπόλοιπα, αλλά προσωπικά πάντα επιστρέφω στο συναίσθημα που μου προκαλεί το εκάστωτε τραγούδι.

Στη πλάκα θα πω πως αυτή είναι κλισέ απάντηση ενός φαν queensryche/ολντ σκουλ prog κτλ κάτι που φαίνεται και από το ποιοι το στήριξαν :P . Στο σοβαρό θα πω πως αυτό δεν στέκει πλήρως. Το λεγόμενο "συναίσθημα", που είναι τόσο μεγάλο σε κάτι τέτοιους δίσκους, 96% των περιπτώσεων δημιουργείται από αυτές τις αναλύσεις. Ένας δίσκος από μόνος του μπορεί να είναι καλός, αλλά γίνεται γιγαντιαίος αφού τον ανακαλύψεις, αφού καταλάβεις το κονσεπτ του και το λυρισμό του, αφού κάτσεις και αναλύσεις με τους φίλους σου τη κάθε λεπτομέρεια είτε στο παίξιμο είτε σε ότι περιτριγυρίζει τη δημιουργία του. Τότε είναι που ο δίσκος γίνεται για εσένα, υποσυνείδητα, "αριστούργημα".

Το βλέπεις στη κριτική του Κρουξ σε αυτό το θρεντ, το βλέπεις σε μια συζήτηση για το λατεράλους, το βλέπεις στη συζήτηση για το νόημα των στίχων του Awaken the Guardian. Χωρίς την ανάλυση, χωρίς να εμβαθύνεις στη λεπτομέρεια του δίσκου, δε προκειται αυτός να γιγαντωθεί στα μάτια σου. Από εκεί και μετά υπάρχει και μια νοσταλγία στο όλο θέμα (πχ. αυτό που είπε στο quote ο Guardian) που μπερδεύει περαιτέρω τη κατάσταση.

Εν συντομία έχετε την εντύπωση πως είναι το συναισθημα που βγάζει το τραγούδι αλλά δεν είναι έτσι, είναι μια μίξη νοσταλγίας από όταν το ακούγατε και της χαρας και εντυπωσιασμού από όταν ανακαλύψατε όλες τις πτυχές του. H ανάλυση σας έδωσε τη δυνατότητα να έχετε τοσο έντονο συναίσθημα. Έδωσε άλλο νόημα στο κάθε τραγούδι.

Επίσης το ΟΜ είναι υπερεκτιμημένος δίσκος :P

Ον τοπικ: Τo The Messenger είναι με διαφορά το καλύτερο τραγούδι στο δίσκο.

[Helm]

Σωστή θέση. Εξάλλου όταν λέμε για το συναίσθημα που μας δημιουργεί ένας δίσκος, μέσα δεν είναι και οι στίχοι που έχουμε πιάσει, το όνομα της μπάντας, του δίσκου κτλ; Δηλαδή και ΜΙΑ μόνο λέξη που ακούγεται στην μουσική κορύφωση πάνω ενός τραγουδιού κάτι δεν δίνει; Αλλιώς θα ακούγαμε ορχηστρικά μόνο με ταγκς Unknown Artist - Untitled Record - Untitled Track σε λευκά cd-r και θα ήμασταν χαρούμενοι. Η αισθητική και η θέση μιας μπάντας έρχεται μέσα στην εξίσωση ακόμα και αν δεν θέλουμε να εστιάσουμε σε αυτή.

[Krux]

Ον τοπικ: Τo The Messenger είναι με διαφορά το καλύτερο τραγούδι στο δίσκο.

και :pink:

[FANTASMA]

Πρεπει να σταματησει ο κοσμος να κανει bump σε epic threadz καποτε ε.

Αρχικα:

Aυτό ακριβώς να κάνει ναι! Ο φανατισμός του δεν δικαιολογείται, παρά μόνο αν είναι 15 χρονών.
Κανένας εκνευρισμός κατά τ'άλλα!
Λιγο πιο μετα:

Τεσπά, εδώ αποχωρώ.Έχω βαρεθεί να τσακωνομαι με κολλημένους μεταλοπατέρες.
Πολύ ωραίο δισκάκι, αν και οχι ιδιαίτερα σοβαρή μουσική.
Γειά σας!
Αργοτερα:
Είχα πει πως θα αποχωρήσω. Θα το κάνω τώρα! Πραγματικά δεν είναι δυνατόν να κάθεστε να γράφετε κατέβατα για τους deadsoul tribe και να τσακώνεστε για το πόσο ΤΕΡΑΣΤΙΟΙ καλλιτεχνες είναι. Ωραίος δίσκος, καλοί, χρυσοί, ως εκεί.
Στη συνεχεια:

ΜΑΛΑΚΑ κρούξ! Πόσο, μα πόσο ηλίθιος μπορεί να είσαι? Ναι ρε φίλε μπορει να βάλω το κολληταράκι σου τον ΝΤΕΒΟΝ να ακούσω, κυρίως επειδή είπα δέκα φορές ως τώρα πως ο δίσκος μ'αρεσει πολύ ντουντ! Ναι ναι, μ'αρέσει πάρα πολύ και δεν ντρέπομαι κάθόλου για αυτό! Ούτε ντρέπομαι που χτες έβαλα κι άκουσα δυο κομματια BULLET FOR MY VALENTINE, κι ούτε ντρέπομαι για τόσες μα τόσες άλλες μαλακίες που μ'αρέσουν! Και ρε φίλε δεν ΕΠΙΤΡΕΠΩ στον εαυτό μου να ακούω τις ένα σωρο μάλακίες, τις ακούω επειδη Μ'ΑΡΕΣΟΥΝ. Και είναι ΠΟΛΛΕΣ. Απλώς, αντίθετα με εσένα, μεταξύ αυτών που μ'αρέσουν, ξέρω να ξεχωρίζω τι είναι αριστούργημα της ιστορίας της ανθρωπότητας και τι οχι. Ναι αμέ.
Και πουθενα, μα πουθενα δεν αντιτέθηκα στον δίσκο ε! Αντιτέθηκα σε εσάς ΤΟΥΣ ΗΛΙΘΙΟΥΣ ΚΑΥΛΩΜΕΝΟΥΣ ΜΑΛΑΚΟΜΕΤΑΛΛΑΔΕΣ που μη και πει άνθρωπος πως "ναι μεν καλό άκουσμα, ΑΛΛΑ", συμπεριφέρεστε λες και σας ποδοπατήσανε τον γαμημένο ανδρισμό και σας βιάσανε τη μάνα. Πρέπει κάποια στιγμή να μάθετε να βλέπετε τη μουσική απο διαφορετική σκοπιά, πιο σφαιρικά. Δεν κάνει η ΚΑΥΛΑ του καθενός την εκάστοτε μουσικη, ΤΕΧΝΗ. Πάρτε το χαμπάρι.


p.s. btw αυτό με τα drums μην το παραχέζεις. Σαφώς θα κριτικάρουμε και θα πούμε τις απόψεις μας για αυτό που ακούμε αλλά δεν μπορώ να ακούω για πολύ ώρα την X απο το Χαλάνδρι που παίζει drums εδώ και ένα μήνα και γαμάει, να σχολιάζει κάκιστα ένα μουσικό που έχει κυκλοφορήσει 5 studio albums και έχει κάνει επι 7 συναπτά έτη συναυλίες. Κάτι ξέρει παραπάνω μ?
ΤΩΡΑ ΝΕΥΡΙΑΣΑ.
Παλιοηλίθιε, γαμημένε σκατόβλακα ΚΡΟΥΞ, ποιός είπε πως πρέπει, ρε παλιοπουστάρα με γούνινο βρακάκι, να είσαι ο γαμημένος DANNY CAREY για να κρίνεις ρε κωλόζωο τη μουσική που ακούς και αγαπάς, και για να ξέρεις αν κάτι είναι παιγμένο καλά ή οχι??? Ναι παίζω ντράμς τρεις μήνες, αλλά ακούω μουσική 20 γαμημένα χρόνια. Και ΓΚΕΣ ΓΟΥΑΤ, ήταν η αγάπη μου γιαυτό το όργανο που με οδήγησε στο να ξεκινήσω μαθήματα! Ναι αμέ, ναι. Ακούω ντράμς και γουστάρω φίλε! Επέτρεψέ μου λοιπόν να μπορώ να έχω κρίση! Ως βετεράνος ακροατής αν μη τι άλλο βρε αδερφέ! Σιχαμένο μεταλλικό μυγόχεσμα.
Είχε πολύ καιρό να με εκνευρίσει κάποιος στο ερ. ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΜΑΛΑΚΑ.
Στα καπακια:
Και δεν είμαι απο το χαλάνδρι, παλιομαλάκα.
Τελικα:

Θα αποχωρήσω για ΤΡΙΤΗ φορά και θα επιστρέψω μόνο αν με προκαλέσει πάλι το μαλακιστήρι.