Krux
22-02-2010, 15:41
http://www.insideoutshop.de/images/DSTfirst72dpi.jpg
Deadsoul Tribe - Deadsoul tribe (release date 2002 Inside Out)
Lineup :
Devon Graves - vocals/guitars/flute
Volker Wiltschko - guitars
Roland Ivenz - bass
Adel Moustafa - drums
Tracklist :
1. Powertrip
2. Comin' Down
3. Anybody There
4. The Haunted
5. The Drowning Machine
6. You
7. Under The Weight Of My Stone
8. Once
9. One Bullet
10. Empty
11. Cry For Tomorrow
12. ...Into the spiral cathedral
Το 2002 με βρίσκει στην φάση που έχω φάει το σκάλωμα με το prog, ξεσκονίζοντας το underground και ψάχνοντας νυχθημερόν για δισκάκια για να συμπληρώσω δισκογραφίες. Η δίψα μου για το εν λόγω ιδίωμα είχε σαφώς αρχίσει πολύ νωρίτερα αλλά οι αγορές μου περιοριζόντουσαν απο τις εισαγωγές της εγχώριας αγοράς, πράγμα που περιόριζε την επαφή μου με τις underground κυκλοφορίες. Ο μόνος τρόπος λοιπόν για να μπορέσω να βρώ πράγματα δυσεύρετα ήταν μονόδρομος. Ebay και ο θεός βοηθός.
Πρέπει να ήταν το 2002 ή το 2001 που εν τέλει είχα καταφέρει μετά απο σχετικά αρκετό κόπο να συμπληρώσω την δισκογραφία των PW. Και όταν λέμε δισκογραφία, εννοούμε απο το demo του 1988 και τα 4 full-lengths μέχρι το Lives & Archives του 1998 και το unofficial Live in Belgium. Στα χρόνια αυτά που μεσολάβησαν απο την διάλυση των PW το 1998 μέχρι το 2002 είχα φτάσει στο σημείο να "προσεύχομαι" σχεδόν καθημερινά, όλα αυτά να είναι απλώς φήμες και αποφάσεις της στιγμής και κάποια στιγμή να ανακοινωθεί το reunion τους για να διατηρήσουμε ελπίδες για ένα 5ο δίσκο και σαφώς για να τους δω Live. Βεβαίως δεν μου/μας έγινε το χατήρι. Ταφόπλακα στις όποιες φημολογίες αποτέλεσε το γεγονός οτι ο Buddy μετακόμισε απο το San Diego στην Βιέννη (χώρα καταγωγής της γυναίκας του) όπως επίσης και το οτι άλλαξε το όνομα του απο Buddy Lackey σε Devon Graves. Στα διάφορα πηγαδάκια και συζητήσεις με φίλους, είχαμε ξεγράψει το θέμα πλέον απο το μυαλό μας. Λέγαμε "ελα οκ ακούτε τα PW και αναπολείτε αυτή την τεράστια μπάντα, που χάθηκε τόσο άδικα, και μην τρέφετε αυταπάτες".
Μια ωραία πρωία του 2001 λοιπόν, ανοίγω το site της Inside Out και στα news βλέπω ανακοίνωση πως η εταιρία έχει υπογράψει με τον Devon για ένα δίσκο χωρίς να αναφέρονται περαιτέρω λεπτομέρειες, αν θα είναι solo κυκλοφορία κλπ. Παίρνω σβάρνα λοιπόν όλα τα sites που τσέκαρα τον καιρό εκείνο και ναι, είναι αλήθειά. Ο Devon έχει φορμάρει καινούρια μπάντα υπο το όνομα Deadsoul Tribe με έδρα την Βιέννη και ετοιμάζει δίσκο. "Στον έβδομο ουρανό αδέρφια".
Το πόσο βασανιστικά κύλησαν οι μήνες μέχρι να έρθει η μέρα κυκλοφορίας του ομώνυμου, δεν θέλω ούτε καν να το θυμάμαι. Αυτό που θυμάμαι είναι οτι την είχα κοπανήσει απο την δουλειά, Δευτέρα πρωί και ήμουν 9 η ώρα έξω απο το δισκάδικο, για να αγοράσω τον δίσκο. Το πως κύλησε επίσης εκείνη η μέρα για να παω στο σπίτι να τον ακούσω, επίσης δεν θέλω να το θυμάμαι. Τον είχα βάλει στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου έτσι ώστε να μην δελεαστώ, βλέποντας το και το βάλω να το ακούσω.
Φτάνω λοιπόν στο σπίτι και καρφί για το ηχοσύστημα. Στην ερώτηση του έτερου ήμισυ "έχεις τίποτα ? τι έπαθες ?" η απάντηση ήταν "ναι έχω. Το καινούριο Deadsoul Tribe. Τα λέμε σε κανα 2ωρο. Bye".
Ο δίσκος απλά αποτελέι την μεγαλύτερη μουσική επιβράβευση που έχω λάβει ποτέ. Και δεν εννοώ οτι άκουσα αυτό που περίμενα να ακούσω. Εννοώ οτι αυτό που άκουσα με έστειλε στο διάολο και ίσως ακόμα παραπέρα.
"We were somewhere around Barstol, on the edge of the desert, when the drugs began to take hold ..." απο το φοβερό και τρομερό Fear and loathing in Las Vegas και το χαοτικό μυαλό του Devon ξεκινάει να ξεδιπλώνεται στα αυτιά μου. Πρώτος στίχος "I am electric heroin" και ζαλίζομαι. Στην πρώτη ακρόαση του τραγουδιού και είμαι στο παρατσάκ για να αρχίσω να κοπανιέμαι σαν χαζός στα ντουβάρια. Τα samples μέσα στο τραγούδι ακόμα στοιχείνουν τον εγκέφαλο μου.
Ενω κάθομαι σαν χαζός με το στόμα ανοιχτό, ξεκινάει το Comin' down μέσα απο ένα καταιγιστικό riff και συνεχίζω να μένω μαλάκας με οτι ακούω. Στιχουργικά τι να λέμε τώρα
"There s a knife from every lie
Still inside
Part of me has died
And the knives that you deny
Leave me open wide
Part of me has died"
Στο Anybody there που υποτίθεται είναι ενα ψιλοbreak μεταξύ τραγουδιών και μια προετοιμασία για αυτά που έπονται, δεν μπορώ να χαλαρώσω δευτερόλεπτο. Τον ακούω να ψιθυρίζει "Anybody there" και μου σηκώνεται η τρίχα κάγκελο.
Αμεσο πέρασμα στο The haunted και αρχίζω και σπάω το δωμάτιο, κανονικά όμως. Εκείνη η filler riffάρα μετά το "Somebody comes to me In my sleep" αρκεί για άλλες μπάντες για να γράψουν ολόκληρο δίσκο πάνω της.
The drowning machine και οι τόνοι χαλαρώνουν ηχητικά αλλά όχι στιχουργικά και συνθετικά. Ουρλιάζει "Is there no one here No one near Terrified inside my dear I m lonely and I fear" και στέκομαι προσοχή.
Παύση 3 δευτερολέπτων και αρχίζει το You. Εδω ο Devon κυριολεκτικά ξεγυμνώνεται μπροστά σου. Συναίσθημα, ατμόσφαιρα, πόρωση όλα μαζί στο μπλέντερ, άπλωμα σε καλά λαδωμένο ταψί και ψήσιμο στους 180. Ding. "I need a friend I can run to Someone to crawl inside Someone to share my secret fear Someone who hurts as much as I" τα λόγια είναι περιτά.
Ο ηλεκτρισμός αποχωρεί και ο Devon βρίσκεται μόνος με μια ακουστική για να ερμηνεύσει το Under the weight of my stone. "Life has given Nothing I can say That it cannot take away" θα πει λιτά και δεν χρειάζεται να πει παραπάνω λόγια.
Κάπου εδω αρχίζει το Once. Και θέλω να μείνω λίγο παραπάνω σε αυτό το τραγούδι γιατί, ίσως να ήταν και η φάση εκείνη της ζωής μου που το πρωτοάκουσα, αλλά με έχει χαράξει πολύ άσχημα. Ακούω αυτή την αγγελική φωνή να τραγουδάει "Once I was strong Now I see I was wrong What I need All along I ve received Now it s gone" και χάνομαι. Χάνομαι στο μυαλό του Devon και είναι αμφίβολο αν θα μπορέσω να βρω διέξοδο. Χάνομαι απλά και χέστηκα.
Στο One bullet ο πεσιμισμός θα κάτσει στον θρόνο του και ακούμε οχι απλά ένα κλασσικό suicide τραγούδι αλλά ίσως τον ορισμό των suicide τραγουδιών.
Η διάθεση αλλάζει, μουσικά τουλάχιστον γιατι απο στίχους χέσε μέσα, στο Empty και το ηθικό αναπτερώνεται για το φινάλε.
Ακολουθεί το τραγούδι statement κραυγή Cry for tomorrow και ο Devon αδειάζει να σώψυχα του πάνω μας σαν εμετό. Cry για τα πάντα αλλά "Never cry for me" θα πεί.
Τελευταίο τραγούδι του δίσκου το και καλά bonus track ...Into the spiral cathedral. Απο την στιγμή που αγόρασα τον δίσκο μου είχε καρφωθεί στο μάτι. "ρε λες να είναι όλα πίπες και αυτό να είναι το tribute song στους PW?" σκεφτόμουν. Είχα και δίκιο και άδικο μαζί. Γιατί σαφώς και τίποτε δεν είναι πίπα απο τα υπόλοιπα αλλά επίσης αυτό είναι όντως το τραγούδι tribute στην μπάντα που αγάπησε τόσο πολύ. Παράφορα ίσως. Τόσο πολύ που η διάλυση της τον έκανε να αλλάξει πόλη, χώρα, ήπειρο και όνομα. Θέλω να μου πείτε ειλικρινά όμως. Ποιανού η τρίχα δεν έχει σηκωθεί κάγκελο στο
"Crash the waves upon the shore
How come the rain has to fall
Someone waits behind the door
How simple words taken wrong destroy
Hearing a voice
Of someone I can t find
Speaking in words
That come from inside
Waiting for so long
To find what I can t hide
Calling me
Come into the light
Once we begin
All of us fall to the wind"
Deadsoul Tribe - Deadsoul tribe (release date 2002 Inside Out)
Lineup :
Devon Graves - vocals/guitars/flute
Volker Wiltschko - guitars
Roland Ivenz - bass
Adel Moustafa - drums
Tracklist :
1. Powertrip
2. Comin' Down
3. Anybody There
4. The Haunted
5. The Drowning Machine
6. You
7. Under The Weight Of My Stone
8. Once
9. One Bullet
10. Empty
11. Cry For Tomorrow
12. ...Into the spiral cathedral
Το 2002 με βρίσκει στην φάση που έχω φάει το σκάλωμα με το prog, ξεσκονίζοντας το underground και ψάχνοντας νυχθημερόν για δισκάκια για να συμπληρώσω δισκογραφίες. Η δίψα μου για το εν λόγω ιδίωμα είχε σαφώς αρχίσει πολύ νωρίτερα αλλά οι αγορές μου περιοριζόντουσαν απο τις εισαγωγές της εγχώριας αγοράς, πράγμα που περιόριζε την επαφή μου με τις underground κυκλοφορίες. Ο μόνος τρόπος λοιπόν για να μπορέσω να βρώ πράγματα δυσεύρετα ήταν μονόδρομος. Ebay και ο θεός βοηθός.
Πρέπει να ήταν το 2002 ή το 2001 που εν τέλει είχα καταφέρει μετά απο σχετικά αρκετό κόπο να συμπληρώσω την δισκογραφία των PW. Και όταν λέμε δισκογραφία, εννοούμε απο το demo του 1988 και τα 4 full-lengths μέχρι το Lives & Archives του 1998 και το unofficial Live in Belgium. Στα χρόνια αυτά που μεσολάβησαν απο την διάλυση των PW το 1998 μέχρι το 2002 είχα φτάσει στο σημείο να "προσεύχομαι" σχεδόν καθημερινά, όλα αυτά να είναι απλώς φήμες και αποφάσεις της στιγμής και κάποια στιγμή να ανακοινωθεί το reunion τους για να διατηρήσουμε ελπίδες για ένα 5ο δίσκο και σαφώς για να τους δω Live. Βεβαίως δεν μου/μας έγινε το χατήρι. Ταφόπλακα στις όποιες φημολογίες αποτέλεσε το γεγονός οτι ο Buddy μετακόμισε απο το San Diego στην Βιέννη (χώρα καταγωγής της γυναίκας του) όπως επίσης και το οτι άλλαξε το όνομα του απο Buddy Lackey σε Devon Graves. Στα διάφορα πηγαδάκια και συζητήσεις με φίλους, είχαμε ξεγράψει το θέμα πλέον απο το μυαλό μας. Λέγαμε "ελα οκ ακούτε τα PW και αναπολείτε αυτή την τεράστια μπάντα, που χάθηκε τόσο άδικα, και μην τρέφετε αυταπάτες".
Μια ωραία πρωία του 2001 λοιπόν, ανοίγω το site της Inside Out και στα news βλέπω ανακοίνωση πως η εταιρία έχει υπογράψει με τον Devon για ένα δίσκο χωρίς να αναφέρονται περαιτέρω λεπτομέρειες, αν θα είναι solo κυκλοφορία κλπ. Παίρνω σβάρνα λοιπόν όλα τα sites που τσέκαρα τον καιρό εκείνο και ναι, είναι αλήθειά. Ο Devon έχει φορμάρει καινούρια μπάντα υπο το όνομα Deadsoul Tribe με έδρα την Βιέννη και ετοιμάζει δίσκο. "Στον έβδομο ουρανό αδέρφια".
Το πόσο βασανιστικά κύλησαν οι μήνες μέχρι να έρθει η μέρα κυκλοφορίας του ομώνυμου, δεν θέλω ούτε καν να το θυμάμαι. Αυτό που θυμάμαι είναι οτι την είχα κοπανήσει απο την δουλειά, Δευτέρα πρωί και ήμουν 9 η ώρα έξω απο το δισκάδικο, για να αγοράσω τον δίσκο. Το πως κύλησε επίσης εκείνη η μέρα για να παω στο σπίτι να τον ακούσω, επίσης δεν θέλω να το θυμάμαι. Τον είχα βάλει στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου έτσι ώστε να μην δελεαστώ, βλέποντας το και το βάλω να το ακούσω.
Φτάνω λοιπόν στο σπίτι και καρφί για το ηχοσύστημα. Στην ερώτηση του έτερου ήμισυ "έχεις τίποτα ? τι έπαθες ?" η απάντηση ήταν "ναι έχω. Το καινούριο Deadsoul Tribe. Τα λέμε σε κανα 2ωρο. Bye".
Ο δίσκος απλά αποτελέι την μεγαλύτερη μουσική επιβράβευση που έχω λάβει ποτέ. Και δεν εννοώ οτι άκουσα αυτό που περίμενα να ακούσω. Εννοώ οτι αυτό που άκουσα με έστειλε στο διάολο και ίσως ακόμα παραπέρα.
"We were somewhere around Barstol, on the edge of the desert, when the drugs began to take hold ..." απο το φοβερό και τρομερό Fear and loathing in Las Vegas και το χαοτικό μυαλό του Devon ξεκινάει να ξεδιπλώνεται στα αυτιά μου. Πρώτος στίχος "I am electric heroin" και ζαλίζομαι. Στην πρώτη ακρόαση του τραγουδιού και είμαι στο παρατσάκ για να αρχίσω να κοπανιέμαι σαν χαζός στα ντουβάρια. Τα samples μέσα στο τραγούδι ακόμα στοιχείνουν τον εγκέφαλο μου.
Ενω κάθομαι σαν χαζός με το στόμα ανοιχτό, ξεκινάει το Comin' down μέσα απο ένα καταιγιστικό riff και συνεχίζω να μένω μαλάκας με οτι ακούω. Στιχουργικά τι να λέμε τώρα
"There s a knife from every lie
Still inside
Part of me has died
And the knives that you deny
Leave me open wide
Part of me has died"
Στο Anybody there που υποτίθεται είναι ενα ψιλοbreak μεταξύ τραγουδιών και μια προετοιμασία για αυτά που έπονται, δεν μπορώ να χαλαρώσω δευτερόλεπτο. Τον ακούω να ψιθυρίζει "Anybody there" και μου σηκώνεται η τρίχα κάγκελο.
Αμεσο πέρασμα στο The haunted και αρχίζω και σπάω το δωμάτιο, κανονικά όμως. Εκείνη η filler riffάρα μετά το "Somebody comes to me In my sleep" αρκεί για άλλες μπάντες για να γράψουν ολόκληρο δίσκο πάνω της.
The drowning machine και οι τόνοι χαλαρώνουν ηχητικά αλλά όχι στιχουργικά και συνθετικά. Ουρλιάζει "Is there no one here No one near Terrified inside my dear I m lonely and I fear" και στέκομαι προσοχή.
Παύση 3 δευτερολέπτων και αρχίζει το You. Εδω ο Devon κυριολεκτικά ξεγυμνώνεται μπροστά σου. Συναίσθημα, ατμόσφαιρα, πόρωση όλα μαζί στο μπλέντερ, άπλωμα σε καλά λαδωμένο ταψί και ψήσιμο στους 180. Ding. "I need a friend I can run to Someone to crawl inside Someone to share my secret fear Someone who hurts as much as I" τα λόγια είναι περιτά.
Ο ηλεκτρισμός αποχωρεί και ο Devon βρίσκεται μόνος με μια ακουστική για να ερμηνεύσει το Under the weight of my stone. "Life has given Nothing I can say That it cannot take away" θα πει λιτά και δεν χρειάζεται να πει παραπάνω λόγια.
Κάπου εδω αρχίζει το Once. Και θέλω να μείνω λίγο παραπάνω σε αυτό το τραγούδι γιατί, ίσως να ήταν και η φάση εκείνη της ζωής μου που το πρωτοάκουσα, αλλά με έχει χαράξει πολύ άσχημα. Ακούω αυτή την αγγελική φωνή να τραγουδάει "Once I was strong Now I see I was wrong What I need All along I ve received Now it s gone" και χάνομαι. Χάνομαι στο μυαλό του Devon και είναι αμφίβολο αν θα μπορέσω να βρω διέξοδο. Χάνομαι απλά και χέστηκα.
Στο One bullet ο πεσιμισμός θα κάτσει στον θρόνο του και ακούμε οχι απλά ένα κλασσικό suicide τραγούδι αλλά ίσως τον ορισμό των suicide τραγουδιών.
Η διάθεση αλλάζει, μουσικά τουλάχιστον γιατι απο στίχους χέσε μέσα, στο Empty και το ηθικό αναπτερώνεται για το φινάλε.
Ακολουθεί το τραγούδι statement κραυγή Cry for tomorrow και ο Devon αδειάζει να σώψυχα του πάνω μας σαν εμετό. Cry για τα πάντα αλλά "Never cry for me" θα πεί.
Τελευταίο τραγούδι του δίσκου το και καλά bonus track ...Into the spiral cathedral. Απο την στιγμή που αγόρασα τον δίσκο μου είχε καρφωθεί στο μάτι. "ρε λες να είναι όλα πίπες και αυτό να είναι το tribute song στους PW?" σκεφτόμουν. Είχα και δίκιο και άδικο μαζί. Γιατί σαφώς και τίποτε δεν είναι πίπα απο τα υπόλοιπα αλλά επίσης αυτό είναι όντως το τραγούδι tribute στην μπάντα που αγάπησε τόσο πολύ. Παράφορα ίσως. Τόσο πολύ που η διάλυση της τον έκανε να αλλάξει πόλη, χώρα, ήπειρο και όνομα. Θέλω να μου πείτε ειλικρινά όμως. Ποιανού η τρίχα δεν έχει σηκωθεί κάγκελο στο
"Crash the waves upon the shore
How come the rain has to fall
Someone waits behind the door
How simple words taken wrong destroy
Hearing a voice
Of someone I can t find
Speaking in words
That come from inside
Waiting for so long
To find what I can t hide
Calling me
Come into the light
Once we begin
All of us fall to the wind"