GuardianOfIvorytower
18-11-2009, 15:00
Uriah Heep 17.11.09 – Szene Wien
Παρόλο που έχουν παίξει ουκ ολίγες φορές στην Ελλάδα και άλλες τόσες στην Αυστρία (όσο είμαι εγώ εδώ δλδ), δεν είxα καταφέρει να δω τους Heep ποτέ. Ε τελικά έφτασε η στιγμή να δω και εγώ το θρυλικό αυτό γκρουπ. Και τους πέτυχα και στα καλά τους, θέλω να πιστεύω, τη χρονιά αυτή που γιορτάζουν την τεσσαρακοστή επέτειό τους...μα πώς πέρασαν 40 χρόνια, αναρωτήθηκε κάποια στιγμή της συναυλίας ο Box...δεν ξέρω θα πω εγώ, αλλά θα ήθελα την απάντηση σε μία άλλη ερώτηση: αν στα 60 τους καταφέρνουν να ταρακουνούν τόσο τον κόσμο και να τον κάνουν να τραγουδάει μαζί τους, τότε τι τεράστια απόδοση θα είχαν τη δεκαετία του ’70, μαζί με τους Hensley και Byron άραγε???
Τους αξίζουν πραγματικά συγχαρητήρια. Φοβερή απόδοση από όλα τα μέλη της μπάντας, κινητικότητα από τον χαμογελαστό Box και αρκετά παραπάνω από τον Bernie Shaw, και φανταστική απόδοση του ακόμα και σε κομμάτια του μακαρίτη. Και χορταστική διάρκεια επίσης, 2 ώρες γεμάτες, χωρίς διακοπές και καθυστερήσεις μεταξύ των κομματιών. Πολύ μεγάλη ήταν και προσέλευση του κόσμου, όπως πολύ μεγάλος ήταν και ο μέσος όρος ηλικίας των παρευρισκομένων. Ένιωσα έφηβος ξανά.
http://img42.imageshack.us/img42/5467/pb170012.jpg (http://img42.imageshack.us/i/pb170012.jpg/)
Το σετλιστ ήταν μειρασμένο ανάμεσα στο νέο δίσκο της μπάντας και σε παλιότερα κομμάτια. Από το περσινό “Wake the Sleeper”, το οποίο έχω ακούσει στα πεταχτά και ακούγεται αρκετά συμπαθητικό έπαιξαν περίπου τα μισά του τραγούδια: το ομώνυμο για εισαγωγή, καθώς και τα “Overload”, “Tears of the World”, “Book of Lies”, “What Kind of God” και νομίζω και το “Angels Walk with You”. Έπαιξαν επίσης σίγουρα ένα πολύ ωραίο από το “Sea of Light”. Ανάμεσα σε αυτά ακούστηκαν από παλιά μόνο οι ύμνοι “Return to Fantasy” (μετά την εισαγωγή) και “Birds of Prey”. Ειδικά το τελευταίο αποτέλεσε μεγάλη έκπληξη, καθώς δεν έχει και τα πιο εύκολα φωνητικά του κόσμου. Ο καναδός όμως το είπε πολύ καλά. Κάπου μετά τη μία ώρα αποχωρούν σχεδόν όλοι από τη σκηνή, και ο Phil Lanzon ξεκινάει μία μικρή εισαγωγή με πλήκτρα που καταλήγει στο “Rain”, το οποίο ο Shaw αποδίδει εξαιρετικά. Η καλύτερη στιγμή της συναυλίας, μέχρι λίγο πριν το τέλος δηλαδή. Από δω και πέρα μόνο ‘70s τραγούδια. Ή καλύτερα μόνο ύμνοι. Από που να ξεκινήσω...: “Free Me”, “Gypsy” (χαμός), και περίπου με αυτή τη σειρά “The Wizard” (να τραγουδάει όλο το κοινό), “Look at Yourself” (πανικός), “July Morning” (η καλυτερη στιγμή που λέγαμε και η τρίχα κάγκελο για πολλοστή φορά), “Easy Livin” (επίσης πανικός), και για encore “Sunrise” (και άλλη εκπληξη) και φυσικά το “Lady in Black” για το τέλος, όπου τέτοια ανταπόκριση από το κοινό στα καλέσματα της μπάντας είχα πολύ καιρό να συναντήσω.
http://img134.imageshack.us/img134/4527/pb170005.jpg (http://img134.imageshack.us/i/pb170005.jpg/)
Τιμιότατο live. Άξιοι!!!
Παρόλο που έχουν παίξει ουκ ολίγες φορές στην Ελλάδα και άλλες τόσες στην Αυστρία (όσο είμαι εγώ εδώ δλδ), δεν είxα καταφέρει να δω τους Heep ποτέ. Ε τελικά έφτασε η στιγμή να δω και εγώ το θρυλικό αυτό γκρουπ. Και τους πέτυχα και στα καλά τους, θέλω να πιστεύω, τη χρονιά αυτή που γιορτάζουν την τεσσαρακοστή επέτειό τους...μα πώς πέρασαν 40 χρόνια, αναρωτήθηκε κάποια στιγμή της συναυλίας ο Box...δεν ξέρω θα πω εγώ, αλλά θα ήθελα την απάντηση σε μία άλλη ερώτηση: αν στα 60 τους καταφέρνουν να ταρακουνούν τόσο τον κόσμο και να τον κάνουν να τραγουδάει μαζί τους, τότε τι τεράστια απόδοση θα είχαν τη δεκαετία του ’70, μαζί με τους Hensley και Byron άραγε???
Τους αξίζουν πραγματικά συγχαρητήρια. Φοβερή απόδοση από όλα τα μέλη της μπάντας, κινητικότητα από τον χαμογελαστό Box και αρκετά παραπάνω από τον Bernie Shaw, και φανταστική απόδοση του ακόμα και σε κομμάτια του μακαρίτη. Και χορταστική διάρκεια επίσης, 2 ώρες γεμάτες, χωρίς διακοπές και καθυστερήσεις μεταξύ των κομματιών. Πολύ μεγάλη ήταν και προσέλευση του κόσμου, όπως πολύ μεγάλος ήταν και ο μέσος όρος ηλικίας των παρευρισκομένων. Ένιωσα έφηβος ξανά.
http://img42.imageshack.us/img42/5467/pb170012.jpg (http://img42.imageshack.us/i/pb170012.jpg/)
Το σετλιστ ήταν μειρασμένο ανάμεσα στο νέο δίσκο της μπάντας και σε παλιότερα κομμάτια. Από το περσινό “Wake the Sleeper”, το οποίο έχω ακούσει στα πεταχτά και ακούγεται αρκετά συμπαθητικό έπαιξαν περίπου τα μισά του τραγούδια: το ομώνυμο για εισαγωγή, καθώς και τα “Overload”, “Tears of the World”, “Book of Lies”, “What Kind of God” και νομίζω και το “Angels Walk with You”. Έπαιξαν επίσης σίγουρα ένα πολύ ωραίο από το “Sea of Light”. Ανάμεσα σε αυτά ακούστηκαν από παλιά μόνο οι ύμνοι “Return to Fantasy” (μετά την εισαγωγή) και “Birds of Prey”. Ειδικά το τελευταίο αποτέλεσε μεγάλη έκπληξη, καθώς δεν έχει και τα πιο εύκολα φωνητικά του κόσμου. Ο καναδός όμως το είπε πολύ καλά. Κάπου μετά τη μία ώρα αποχωρούν σχεδόν όλοι από τη σκηνή, και ο Phil Lanzon ξεκινάει μία μικρή εισαγωγή με πλήκτρα που καταλήγει στο “Rain”, το οποίο ο Shaw αποδίδει εξαιρετικά. Η καλύτερη στιγμή της συναυλίας, μέχρι λίγο πριν το τέλος δηλαδή. Από δω και πέρα μόνο ‘70s τραγούδια. Ή καλύτερα μόνο ύμνοι. Από που να ξεκινήσω...: “Free Me”, “Gypsy” (χαμός), και περίπου με αυτή τη σειρά “The Wizard” (να τραγουδάει όλο το κοινό), “Look at Yourself” (πανικός), “July Morning” (η καλυτερη στιγμή που λέγαμε και η τρίχα κάγκελο για πολλοστή φορά), “Easy Livin” (επίσης πανικός), και για encore “Sunrise” (και άλλη εκπληξη) και φυσικά το “Lady in Black” για το τέλος, όπου τέτοια ανταπόκριση από το κοινό στα καλέσματα της μπάντας είχα πολύ καιρό να συναντήσω.
http://img134.imageshack.us/img134/4527/pb170005.jpg (http://img134.imageshack.us/i/pb170005.jpg/)
Τιμιότατο live. Άξιοι!!!