The Shock Doctrine

[Candiru]

b2tmV8PQV7I

Η δημοσιογράφος, συγγραφέας και γνωστή ακτιβίστρια Ναόμι Κλάιν, συνεργάζεται με τον σκηνοθέτη Alfonso Cuaron σε μια μικρού μήκους ταινία - τρέιλερ για το γ’ βιβλίο της δημοσιογράφου. Στο The Shock Doctrine, η Klein αναλύει το πως καταστροφικά γεγονότα χρησιμοποιήθηκαν για να προωθηθούν αντιδημοφιλείς πολιτικές στην κλονισμένη κοινωνία, παγκοσμίως.

Η αφήγηση της ταινίας αποτελείται από τμήματα εγχειριδίων της CIA για τις ανακρίσεις κρατουμένων. Σ' αυτή την διαφορετική ανάγνωση της σύγχρονης ιστορίας, η γνωστή διανοούμενη επισημαίνει το πώς ο γνωστότερος οικονομολόγος του 20ου αι. Milton Friedman παρατήρησε πρώτος τις ομοιότητες μεταξύ της συμπεριφοράς του ατόμου που έχει υποστεί σοκ και σε αυτές μιας κοινωνίας μετά από κάποια φυσική καταστροφή, αιματοχυσία κ.α.

Συμβούλευσε τους πολιτικούς να προωθούν αμέσως μετά από ένα καταστροφικό γεγονός τις αντιδημοφιλείς πολιτικές τους, πριν η κοινωνία προλάβει να ανακάμψει, και με όραμα μια κοινωνία στην οποία το κέρδος και η αγορά θα κυβερνούσαν κάθε πτυχή της ζωής, από το σχολείο ως τη δημόσια υγεία, ο Friedman κήρυξε την κατάργηση των κυβερνητικών υπηρεσιών, την απελευθέρωση των τιμών, την κατάργηση όλων περιορισμών του εμπορίου. Εξαιρετικά ανεπιθύμητη ιδέα μεταξύ των λαών, αφού προκαλεί κύματα ανεργίας, ανεβάζει τις τιμές στα ύψη και καθιστά την επιβίωση πιο επισφαλή για εκατομμύρια ανθρώπους, βρήκε ένθερμους οπαδούς μεταξύ των συντηρητικών και νεοφιλελεύθερων ηγετών όπως η Μάργκαρετ Θάτσερ, ο Ρόναλντ Ρίγκαν, ο δικτάτορας της Χιλής Αγκούστο Πινοσέτ. Ο Friedman ονόμασε τη μέθοδό του θεραπεία σoκ.

Πηγές: http://www.naomiklein.org/shock-doctrine

tvxs

[Deggial]

The Klein Doctrine: The Rise of Disaster Polemics (http://www.cato.org/pubs/bp/bp102.pdf), by Johan Norberg.

[Candiru]

θα ίσχυε ίσως αυτό, αν δεν είχε μελετηθεί πολύ πιο βαθύτερα απο την KLein το φαινόμενο από τον Giorgio Agamben. Παραθέτω μια παρουσίαση του βιβλίου του "Κατάσταση εξαίρεσης: Όταν η έκτακτη ανάγκη μετατρέπει την εξαίρεση σε κανόνα" εκδ Πατάκη.

H κατάσταση εξαίρεσης -έννοια που αντλεί την καταγωγή της από την "exceptio" του ρωμαϊκού δικονομικού συστήματος και την οποία ο Αγκάμπεν θεωρεί ταυτόσημη με την "κατάσταση έκτακτης ανάγκης"- έχει αρχίσει σήμερα να μετατρέπεται, και με τη δική μας ανοχή, σε "φυσιολογικό" τρόπο διακυβέρνησης, τρόπο ο οποίος καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τόσο την εξωτερική όσο και την εσωτερική πολιτική των κρατών. Το βιβλίο του κορυφαίου Ιταλού φιλοσόφου διερευνά σε βάθος τις σύνθετες ιστορικές πτυχές του ζητήματος, αναλύει τα αίτια και τις επιπτώσεις του στις σημερινές κοινωνίες και εξετάζει τις "μεταμορφώσεις" του μέσα στο χρόνο- από τα στρατόπεδα θανάτου του Χίτλερ ως τις φυλακές του Γκουαντάναμο του Μπους. Όταν η κατάσταση εξαίρεσης τείνει να γίνει ο κανόνας, οι θεσμοί και οι ισορροπίες των δημοκρατικών συνταγμάτων δεν μπορούν να λειτουργήσουν και το ίδιο το όριο ανάμεσα στη δημοκρατία και τον απολυταρχισμό μοιάζει να καταλύεται. Κινούμενος σ' έναν, εν πολλοίς, αχαρτογράφητο χώρο ανάμεσα στην πολιτική και το δίκαιο, ανάμεσα στην έννομη τάξη και την καθημερινή ζωή, χώρο τον οποίο οι περισσότεροι ιστορικοί και πολιτικοί επιστήμονες αρνούνται να μελετήσουν, ο Αγκάμπεν εξετάζει μία προς μία τις νομικές θεωρίες που αφορούν την κατάσταση εξαίρεσης και φωτίζει με έναν ουσιαστικό και ριζοσπαστικό τρόπο τη σκοτεινή σχέση που συνδέει τη βία με το δίκαιο.

Επίσης ΕΔΩ (http://www.politikokafeneio.com/sizitisis-marksiston/katastasi139.htm) μια εμπεριστατωμένη ανάλυση του φαινομένου από μαρξιστική σκοπιά

[metamelia3]

The Klein Doctrine: The Rise of Disaster Polemics (http://www.cato.org/pubs/bp/bp102.pdf), by Johan Norberg.
οκ, γενικα θα ηθελα να στησω ολους τους φιλελευθερους σε μια πλατεια και να αμολησω τα σκυλια αλλα οπως και να' χει οφειλω να αναγνωρισω οτι αναμεσα τους υπαρχουν δυο-τρεις ευφυεις τυποι (π.χ. αυτός (http://en.wikipedia.org/wiki/Will_Kymlicka)) και κάποια κείμενα που μπάζουν σε λίγα σημεία και απαιτούν μια αλφα προσπάθεια για να αποδειχθούν λανθασμένα (π.χ. αυτό (http://www.bibliopolio.gr/%CE%98%CE%B5%CF%89%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CE%BF%CF%83%CF%8D%CE%BD%CE%B7%CF%82-p-46837.html)). Ε το εν λόγω κείμενο (θέλει να είναι και κριτική τρομάρα του) μπάζει απο παντού και ο συγγραφέας του αποδεικνύεται δομικά κρετίνος. Μια ορθόδοξη φιλολογία γεμάτη αυθαίρετες αφαιρέσεις και η εκπληκτική ικανότητα να γράφονται υποτιθέμενα ιστορικά στοιχεία χωρίς ίχνος κριτικής. Δεν χρειάζεται καν κόπο να ανασκευαστεί, όποια πρόταση κι αν διαλέξεις απο εκεί μέσα είναι στεγνά βλακώδης. Δεν λέω ότι το βιβλίο της Κλάιν είναι το 101 της πολιτικής ανάλυσης του 2009 αλλά είπαμε, λίγο μυαλό ρε παιδιά.

[Deggial]

Κοίτα, δεν υπάρχει ιδιαίτερη διαφωνία ως προς το φαινόμενο που ορίζει ως shock doctrine, υπό την έννοια πως γενικότερα μπορείς να πιέσεις έναν άνθρωπο προς μία απόφαση, αν την παρουσιάσεις ως την μόνη, άμεση λύση ενός κατεπείγοντος προβλήματος.

Το πρόβλημα με την Klein και το βιβλίο της είναι σε δύο άλλα σημεία... πρώτον, η ιστορική ανακρίβεια και έλλειψη τεκμηρίωσης όσων γεγονότων παρουσιάζει (ιδιαίτερα σε δύο σημεία, την αναφορά στην Κίνα και την όποια σχέση μεταξύ Friedman και Pinochet), δεύτερον, και κυριότερον, η εξ' αρχής εσφαλμένη και προπαγανδιστική βάση κριτικής πάνω στον φιλελευθερισμό, η οποία ξεκινά με την de facto παραδοχή του φιελελευθερισμού ως ένα κατασκευασμένο κακό που κανείς λογικός άνθρωπος δε θα δεχόταν ποτέ αν δεν του το πλασάρανε με αυτόν τον τρόπο. Αυτό, αν μη τι άλλο, αγνοεί πλήρως την ιστορική εξέλιξη του σύγχρονου οικονομικού συστήματος και των σύγχρονων αγορών.

[metamelia3]

καλά κάνει και παίρνει αυτή την βάση. ο φιλελευθερισμός γενικά βασίστηκε σε δύο πράγματα: στην επιρροή που έχει η εκάστοτε κυρίαρχη οικονομική διαχείριση να ορίζει τι είναι "καλό" και "πρέπον" επιχειρηματολογώντας με ένα φανταχτερό λεξιλόγιο κενών και αχρείαστων οικονομικών όρων το οποίο πείθει μόνο όσους δεν το καταλαβαίνουν και στο φαινόμενο που περιγράφει η Κλάιν (οκ, το παραδέχομαι, του δίνει μια πιο συνομωσιολογική χροιά απ' ότι πραγματικά έχει): μετά την καταστροφή, ο μόνος που έχει δικαίωμα να ξαναχτίσει κάτι (παρεμποδίζοντας πάντα την δημιουργική ικανότητα του λαού) είναι οι κυβερνήσεις με την βοήθεια των μεγαλοεπιχειρήσεων και γι' αυτό ο πολύς κόσμος ρίχνει τις ελπίδες του στην αυθαιρεσία των φιλελεύθερων οικονομικοπολιτικώνών προγραμμάτων. Γι' αυτό κι ο Λένιν μιλάει (αλλά δεν κάνει πράξη φυσικά!) για ολοκληρωτική καταστροφή του κρατικού μηχανισμού μετεπαναστατικά. (http://www.scribd.com/doc/19937159/-)

επίσης εδώ (http://tsakthan.blogspot.com/2007/11/1_28.html) αυτός ο τυπάς παρουσιάζει τον γκράμσι:

Οι βασικές του συνεισφορές στην πολιτική σκέψη ήταν οι εξής: α) η έννοια της πολιτισμικής «ηγεμονίας» ως μέσου διατήρησης της κυριαρχίας του καπιταλιστικού κράτους, [...] γ) η διάκριση μεταξύ πολιτικής κοινωνίας (αστυνομία, στρατός, νομικό σύστημα κ.α.), που κυριαρχεί άμεσα και κατασταλτικά, και κοινωνίας πολιτών (οικογένεια, εκπαιδευτικά συστήματα, συνδικάτα κ.α.), όπου η κυριαρχία του καπιταλιστικού κράτους συγκροτείται μέσω της ιδεολογίας ή μέσω της συναίνεσης
ας αφήσουμε στην άκρη το πόσο ξεπερασμένος είναι ο μαρξισμός απ'την κανονιστική του πλευρά, στην αναλυτική παραμένει η καλύτερη δυνατή εξήγηση της καπιταλιστικής οικονομίας.

είναι επιβεβλημένος ο καπιταλισμός, μέχρι και οι πιο χαρντκορ καπιταλιστές το αναγνωρίζουν αυτό.

[metamelia3]

και οκ, για να μην μείνει στο αφηρημένο θεωρητικό: όταν στην Γερμανία μου λένε όλοι ότι είναι κακοπληρωμένοι και δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα αν δεν δουλεύουν 24/7 αλλά παράλληλα θεωρούν ότι "χαλάς την παρέα" αν μιλήσεις για πολιτικά στο τραπέζι σε τι το αποδίδεις αυτό;

[ikonoklast]

η ιστορική ανακρίβεια και έλλειψη τεκμηρίωσης όσων γεγονότων παρουσιάζει (ιδιαίτερα σε δύο σημεία, την αναφορά στην Κίνα και την όποια σχέση μεταξύ Friedman και Pinochet)
Και στα δύο ιστορικά συνεπής η κλαιν. Μάθε για τι πράγμα μιλάς πρώτα.