GuardianOfIvorytower
26-10-2009, 16:08
Skyclad - In The...All Together
Scarlet Records – 2009
http://www.metal-archives.com/images/2/3/5/5/235595.jpg
1. Words Upon The Street
2. Still Small Beer
3. The Well-Travelled Man
4. Black Summer Rain
5. Babakoto
6. Hit List
7. Superculture
8. Which Is Why
9. Modern Minds
10. In The… All Together
Δεν περίμενα πολλά πράγματα από τους Skyclad μετά την αποχώρηση του Martin να σας πω την αλήθεια. Γνωρίζουμε όλοι πόσο σημαντικός για τη μπάντα ήταν ο χαρισματικός frontman. Το προηγούμενό τους δε άλμπουμ στις λίγες ακροάσεις που του αφιέρωσα δεν με κέρδισε. Αν δεν ήταν η συναυλία τους στη Βιέννη πιθανότατα δεν θα είχα ασχοληθεί με το δίσκο αυτό.
Όπως και να έχει όμως, έκανα καλά. Ο δίσκος με εξέπληξε πολύ ευχάριστα. Είναι σίγουρα αξιοπρεπέστατος (μην πω παραπάνω). Αν θα μπορούσα να του δώσω ένα χαρακτηρισμό, αυτός θα ήταν ευχάριστος. Μου δημιουργεί μία πολύ ευχάριστη διάθεση, μία αισιοδοξία, μία ευδιαθεσία. Τα τραγούδια βγάζουν από μόνα τους ένα κέφι. Κινούνται κιόλας (σχεδόν όλα) σε γρήγορους ρυθμούς και αυτό συμβάλλει σε αυτό που γράφω παραπάνω. Επίσης, νομίζω ότι ο Kevin Ridley προσπαθεί σε σημεία να ακουστεί όσο πλησιέστερα γίνεται στον αποχωρήσαντα. Πράγμα καθόλου εύκολο φυσικά, αλλά σε σημεία δεν τα πάει άσχημα. Τέλος, ο δίσκος κρατάει μία ισορροπία ανάμεσα στο metal και folk, γέρνοντας μία από τη μία από την άλλη, χωρίς να ξεφεύγει ποτέ πολύ, πράγμα επίσης θετικό. Και οι χαρακτηριστικές μελωδίες τους με το βιολί και τα επίσης χαρακτηριστικά κιθαριστικά τους riffs είναι εδώ.
Δεν είναι σε καμία περίπτωση ο καλύτερός τους δίσκος, δε θα μπορούσε να είναι δεδομένων των συνθηκών, αλλά σίγουρα αξίζει να τον ακούσει ο Skyclad οπαδός, ακόμα και οι λάτρεις (όπως εγώ) του Martin. Περισσότερα αύριο μετά και τη συναυλία τους.
Scarlet Records – 2009
http://www.metal-archives.com/images/2/3/5/5/235595.jpg
1. Words Upon The Street
2. Still Small Beer
3. The Well-Travelled Man
4. Black Summer Rain
5. Babakoto
6. Hit List
7. Superculture
8. Which Is Why
9. Modern Minds
10. In The… All Together
Δεν περίμενα πολλά πράγματα από τους Skyclad μετά την αποχώρηση του Martin να σας πω την αλήθεια. Γνωρίζουμε όλοι πόσο σημαντικός για τη μπάντα ήταν ο χαρισματικός frontman. Το προηγούμενό τους δε άλμπουμ στις λίγες ακροάσεις που του αφιέρωσα δεν με κέρδισε. Αν δεν ήταν η συναυλία τους στη Βιέννη πιθανότατα δεν θα είχα ασχοληθεί με το δίσκο αυτό.
Όπως και να έχει όμως, έκανα καλά. Ο δίσκος με εξέπληξε πολύ ευχάριστα. Είναι σίγουρα αξιοπρεπέστατος (μην πω παραπάνω). Αν θα μπορούσα να του δώσω ένα χαρακτηρισμό, αυτός θα ήταν ευχάριστος. Μου δημιουργεί μία πολύ ευχάριστη διάθεση, μία αισιοδοξία, μία ευδιαθεσία. Τα τραγούδια βγάζουν από μόνα τους ένα κέφι. Κινούνται κιόλας (σχεδόν όλα) σε γρήγορους ρυθμούς και αυτό συμβάλλει σε αυτό που γράφω παραπάνω. Επίσης, νομίζω ότι ο Kevin Ridley προσπαθεί σε σημεία να ακουστεί όσο πλησιέστερα γίνεται στον αποχωρήσαντα. Πράγμα καθόλου εύκολο φυσικά, αλλά σε σημεία δεν τα πάει άσχημα. Τέλος, ο δίσκος κρατάει μία ισορροπία ανάμεσα στο metal και folk, γέρνοντας μία από τη μία από την άλλη, χωρίς να ξεφεύγει ποτέ πολύ, πράγμα επίσης θετικό. Και οι χαρακτηριστικές μελωδίες τους με το βιολί και τα επίσης χαρακτηριστικά κιθαριστικά τους riffs είναι εδώ.
Δεν είναι σε καμία περίπτωση ο καλύτερός τους δίσκος, δε θα μπορούσε να είναι δεδομένων των συνθηκών, αλλά σίγουρα αξίζει να τον ακούσει ο Skyclad οπαδός, ακόμα και οι λάτρεις (όπως εγώ) του Martin. Περισσότερα αύριο μετά και τη συναυλία τους.