Candiru
19-10-2009, 20:19
Ελαφριά κωμωδία, βασισμένη σε πετυχημένο μυθιστόρημα, στο επίπεδο παλιών ελληνικών ταινιών διδακτικού περιεχομένου τύπου Ρένας Βλαχοπούλου (πχ «Η χαρτοπαίχτρα»)αλλά αναφερόμενη σε μια σύγχρονη εξάρτησή μας, τον υπερκαταναλωτισμό.
Η ταινία λοιπόν δεν κάνει βαθυστόχαστες κοινωνιολογικές και ψυχολογικές αναλύσεις του φαινομένου, αλλά αγγίζει αποσπασματικά και χαλαρά κάποιες όψεις του, ενδιαφέρουσες θα έλεγα, αν λάβουμε υπ’όψιν το κοινό στο οποίο απευθύνεται, αυτό που είναι έρμαιο των διαφημίσεων και των πιστωτικών καρτών, του shopping therapy και των συνεχών ψυχαγωγικών εξόδων στα Mall και τα Cosmos Center.
Αλλωστε αυτό το κοινό δεν πρόκειται ποτέ να έρθει σε επαφή, να διαβάσει και ακόμα πιο πολύ να καταλάβει, ξέρω γω, Γκι Ντεμπόρ ή Σλαβόι Ζίζεκ και να προβληματιστεί αναστοχαστικά για τον ρόλο του στην σημερινή κοινωνία του θεάματος, της κατανάλωσης και γενικότερα στην συγκρότηση του Εγώ του εντός της καπιταλιστικής διαδικασίας, αλλά μπορεί μια χαρά να αντικρύσει και κατανοήσει την προσωπική του μιζέρια σε μια ελαφριά ταινία σαν αυτή. Μάλιστα η ταινία είναι και αυτοαναφερόμενη σε αυτό το σημείο: Η πρωταγωνίστρια, μια τυπική χαζοβιόλα, αρρωστημένα εξαρτημένη από τον καταναλωτισμό, γράφει σε περιοδικό για την οικονομία και την αποταμίευση άρθρα και ιστορίες καλώντας τον κόσμο σε αυτοσυγκράτηση στις αγορές του, σε απλή καθημερινή γλώσσα που να την καταλαβαίνουν όλοι. Ασχετα αν εφαρμόζει στο έπακρο η ίδια το «δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις»…
Η ταινία λοιπόν δεν κάνει βαθυστόχαστες κοινωνιολογικές και ψυχολογικές αναλύσεις του φαινομένου, αλλά αγγίζει αποσπασματικά και χαλαρά κάποιες όψεις του, ενδιαφέρουσες θα έλεγα, αν λάβουμε υπ’όψιν το κοινό στο οποίο απευθύνεται, αυτό που είναι έρμαιο των διαφημίσεων και των πιστωτικών καρτών, του shopping therapy και των συνεχών ψυχαγωγικών εξόδων στα Mall και τα Cosmos Center.
Αλλωστε αυτό το κοινό δεν πρόκειται ποτέ να έρθει σε επαφή, να διαβάσει και ακόμα πιο πολύ να καταλάβει, ξέρω γω, Γκι Ντεμπόρ ή Σλαβόι Ζίζεκ και να προβληματιστεί αναστοχαστικά για τον ρόλο του στην σημερινή κοινωνία του θεάματος, της κατανάλωσης και γενικότερα στην συγκρότηση του Εγώ του εντός της καπιταλιστικής διαδικασίας, αλλά μπορεί μια χαρά να αντικρύσει και κατανοήσει την προσωπική του μιζέρια σε μια ελαφριά ταινία σαν αυτή. Μάλιστα η ταινία είναι και αυτοαναφερόμενη σε αυτό το σημείο: Η πρωταγωνίστρια, μια τυπική χαζοβιόλα, αρρωστημένα εξαρτημένη από τον καταναλωτισμό, γράφει σε περιοδικό για την οικονομία και την αποταμίευση άρθρα και ιστορίες καλώντας τον κόσμο σε αυτοσυγκράτηση στις αγορές του, σε απλή καθημερινή γλώσσα που να την καταλαβαίνουν όλοι. Ασχετα αν εφαρμόζει στο έπακρο η ίδια το «δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις»…