FIXXXER
25-09-2009, 10:50
Το Terminal 5 ειναι ενας χωρος απλα τελειος για συναυλια σε εσωτερικο χωρο. Τρια επιπεδα, κοσμος κρεμασμενος απο παντου να κοιταει, μικρο και ζεστο μερος, με πολυ χωρο ομως λογω των τριων επιπεδων. Καπνα μηδεν (εκει ειναι ανθρωποι), εξαερισμος αψογος και κλιματισμος.
Λοιπον, οι King's X ειναι ενα συγκροτημα που βρισκεται εδω και 20 περιπου χρονια στη δισκογραφια, και εγω δεν ειχα ακουσει ουτε νοτα μεχρι που αρχισαν να παιζουν στο Terminal 5 πριν λιγες ωρες. Ενδιαφερον συγκροτημα, καποιο ειδος hard rock παιζουν, τωρα τι ακριβως μη με ρωτατε. Εχουν κι αλλα στοιχεια στη μουσικη τους, και progressive και ολιγον τι απο funk και soul. Το εκπληκτικο ειναι οτι εμοιαζαν και οι τρεις σαν εφηβοι που τα σπανε ολα, και πριν λιγο που τσεκαρα wikipedia ειδα οτι ο τραγουδιστης ειναι 59 (απιστευτο), ο ντραμερ 52 (φαινοταν μεγαλος, αλλα οχι και τοσο) κι ο κιθαριστας 49 (τον εκανα το πολυ 25αρη με το μαλλακι και το γυαλακι και το πουκαμισακι). Μονο στην Αμερικη θα μπορουσε κανεις να δει αυτες τις φασεις. Ο Doug Pinnick καταρχας ειναι ενας τρελος εξηνταρης με ξυρισμενο το μεγαλυτερο μερος του κεφαλιου του με εξαιρεση ενα καροτο που εχει στην κορυφη, που πραγματικα αγαπαει αυτο που κανει. Ζει και θα πεθανει για τη μουσικη που γραφει και παιζει. Να σημειωσω οτι αν και δεν εχω ακουσει νοτα απο τα οργανα τους, η φωνη του Doug Pinnick που ειναι μαλλον το πως θα τραγουδουσε ο Lenny Kravitz αν ειχε πατερα τον Dio, μου ειναι πολυ γνωστη απο τα backing vocals στο Lines In The Sand των Dream Theater.
Πισω στη συναυλια ομως. Τραγουδια δεν ηξερα για να γραψω το σετλιστ, αυτο που ξερω ειναι οτι στη μεση του κατα πως φαινεται μεγαλυτερου τους (?) χιτακιου, Over My Head, σταματησαν να παιζουν οργανα με εξαιρεση ενα υποκωφο rythm section και ο Doug απαιτησε απο το κοινο να τραγουδαει "we love music" και κατι αλλα παρομοια σε ρυθμο (και ηχο τελικα) gospel χορωδιας, και ηταν λες και ησουν οντως σε νοτιοαμερικανικη εκκλησια. Στη συνεχεια, εβγαλε εναν λογο (μονο ετσι μπορεις να το πεις), στον οποιο ελεγε με οσο πιο cheesy εκφρασεις και υφος μπορει να φανταστει κανεις, στον κοσμο απο κατω να κανει αυτο που γουσταρει στη ζωη του και να μην ακουει κανεναν αλλον, γιατι αλλιως εχουμε αντρες να δερνουν τις γυναικες και τα παιδια τους, και ανθρωπους που πινουν πολυ και παιρνουν ναρκωτικα. Κλεινοντας τη μη-μουσικη παρενθεση, οι King's X συνολικα επαιξαν τρια τεταρτα και διασκεδασαν σε ικανοποιητικο βαθμο τον κοσμο που ειχε ερθει προετοιμασμενος για το κυριως μενου.
Ο Steven Wilson ειναι ενας απο τους μεγαλυτερους Μουσικους που εχω δει live στη ζωη μου. Αυτη η εντυπωση ειχε δημιουργηθει απο το 2003 οταν τους ειχα δει πρωτη φορα live, και τοσα χρονια μετα (με ομολογουμενως ευνοικες συνθηκες ουτως η αλλως για θετικες προκαταληψεις) δε με διεψευσε. Οι Porcupine Tree ειναι μια μπαντα αρτιοτατη στις συνθεσεις και στις εκτελεσεις τους μεχρι την τελευταια νοτα. Μπορει εδω και πολλα χρονια να μην κανουν πολλες βολτες σε ξενα χωραφια, αλλα καταφερνουν και βγαζουν το δικο τους χαρακτηριστικο συναισθημα με οποια νεα τους δημιουργια. Και ολα αυτα μεσα σε ενα πεπλο λιτοτητας και αμεσης επαφης με το κοινο. Η συναυλια ηταν χωρισμενη σε δυο μερη, το πρωτο εκ των οποιων ηταν ολοκληρο το νεο μεγαλο εγχειρημα του Steven Wilson, δηλαδη ενα τραγουδι 55 λεπτων το οποιο αποτελει και ολο το πρωτο CD του The Incident.
Τα τυμπανα του Gavin Harrison ειχαν στηθει στη σκηνη σε περιοπτη θεση, τα πληκτρα του Richard Barbieri απο την αλλη μερια, ενω μπροστα ηταν ο Wilson που αλλαξε καμια δεκαπενταρια κιθαρες, ο Colin Edwin με το κλασικο μπερεδακι του και το τεραστιο του μπασο, και ο John Wesley που πιστωνεται αδικα ως live session μελος, αν και νομιζω ηχογραφει και studio απο το 2002 μαζι τους. Πισω απο τα 5 μελη υπηρχε ενα τεραστιο πανω, στο οποιο επαιζαν διαφορα βιντεακια απο προτζεκτορα, καθ'ολη την εκτελεση του Incident και σε αρκετες αλλες στιγμες. Ολο αυτο το εγχειρημα ειναι οπως ξερουν εδω και χρονια να το κανουν καταλληλα οι Porcupine Tree. Ο δισκος ξεκιναει με το διδυμο Occam's Razor - The Blind House, ενα δυνατο κομματι, με καταλληλες εικονες να δινουν βαθος στον ηχο. Στη συνεχεια μπαινει το τριπτυχο Great Expectations - Kneel and Disconnect - Drawing The Line, το οποιο αποτελειται απο ενα εισαγωγικο μελωδικο κομματι που ακολουθειται απο τον Steven Wilson να καθεται στο πιανακι του μπροστα μπροστα και να τραγουδαει το μελαγχολικο μεσαιο μερος, ωστε να καταληξουμε στο πιο δυνατο χιτακι του δισκου μαλλον, το ξεσηκωτικο Drawing The Line. Κατα τη διαρκεια των δυο πρωτων κομματιων βλεπει κανεις εικονες απο τρενα και ταξιδια, οι οποιες επιταχυνονται καθως μπαινει το τελευταιο κομματι.
Με το που τελειωνει αυτο, ξεκιναει το ομωνυμο κομματι απο το 55λεπτο τραγουδι, στο οποιο μπορει κανεις να διακρινει καποιους ηχους που χρησιμοποιει ο Barbieri απο τον τελευταιο δισκο, με μια ελαφρως industrial χροια που συνοδευεται απο το στακατο ριφ της κιθαρας. Στο φοντο εμφανιζονται λεξεις, γραμμες, εικονες και σχεδια που θυμιζουν το artwork των Radiohead στις τελευταιες τους κυκλοφοριες και ιδιαιτερα στο Kid A, ταιριαστο concept με τον αγχωτικο χαρακτηρα του κομματιου. Καθως ακουμε τα μικρα μελωδικα και ταξιδιαρικα Your Unpleasant Family - The Yellow Windows Of The Evening Train, παιζουν αντιστοιχες εικονες που εχουν να κανουν με ταξιδια και το χρονο γενικοτερα. Ολα αυτα οδηγουν στο κομματι γυρω απο το οποιο χτιστηκε ολος ο δισκος, και ενα απο τα καλυτερα κομματια των Porcupine Tree γενικως, το Time Flies, 12 λεπτα που θα μπορουσαν να ειναι και η βιογραφια του Steven Wilson. Το σολο στο τελος αποτελει μια απο τις καλυτερες στιγμες του δισκου και της συναυλιας.
Το τριτο και τελευταιο μερος θεματικα του 55λεπτου τραγουδιου ξεκιναει με τον ιδιο τροπο οπως και ο δισκος, με το instrumental κομματι Degree Zero Of Liberty, καθως ακολουθει το στην αρχη φαινομενικα κλασικο κομματι Porcupine Tree, τελικα ενα απο τα πιο heavy τους, το Octane Twisted, με εικονες που θυμιζουν βιντεοκλιπ των Tool στον τοιχο. Αλλη μια πωρωτικη πιστη εκτελεση του τραγουδιου και οδευοντας προς το τελος χωρις να εχει βαρεθει κανεις, ακουμε τα εισαγωγικα και εντελως αντιθετα The Seance - Circle Of Manias (το πρωτο ακουστικο και ηρεμο, το δευτερο heavy και αγχωτικο, κατι που επαναφερει τις Tool εικονες στον τοιχο) για να ολοκληρωθει ο δισκος και η εκτελεση του με το Drive Your Hearse, ενα κλασικα συναισθηματικο τραγουδι των Porcupine Tree. O Wilson ευχαριστει θερμα το κοινο, και οπως εξαφανιζεται απο τη σκηνη ζητωντας συγνωμη για το μικρο διαλειμμα και υποσχομενος οτι θα ειναι 10 λεπτα μονο, εμφανιζεται μια κοκκινη ψηφιακη αντιστροφη μετρηση των 10 λεπτων απο τον προτζεκτορα...
Ακριβως δεκα λεπτα αργοτερα κι ενω οι Αμερικανοι φυσικα φωναζουν την αντιστροφη μετρηση πριν την εκτοξευση, μπαινουν ξανα οι πεντε μουσικοι και ξεκινανε με το μαλλον καλυτερο κομματι απο το δευτερο CD του The Incident, το Remember Me Lover. Ατμοσφαιρικο και σιγανο στην αρχη, μπαινει με πιασαρικο ρεφραιν στη συνεχεια και δυνατο prog rock ριφακι το οποιο πωρωνει το κοινο, που φαινεται να ξερει ηδη τα περισσοτερα απο τα κομματια του νεου δισκου. Ακολουθει η καλυτερη στιγμη της συναυλιας για μενα προσωπικα. Ο Wilson παιρνει μια κιθαρα που το μεσαιο κομματι της φωσφοριζει και αλλαζει χρωματα και σχηματα και ξεκιναει ενα medley των πρωτων 5-6 λεπτων του μεγαλοπρεπεστατου Russia On Ice, το οποιο, κι ενω ολοι περιμενουν το εξισου εκπληκτικο δυνατο δευτερο μερος του κομματιου, ακολουθειται απο το αντιστοιχο δευτερο μερους του επισης εξισου φανταστικου Anaesthetize απο το προηγουμενο αλμπουμ. Μολις τελειωνει αυτο, η μπαντα παιζει στη σειρα τα δυο πρωτα τραγουδια απο το δευτερο CD του Incident, αφηνοντας μολις ενα τραγουδι εξω απο τη συναυλια δηλαδη. Τα Flicker, Bonnie The Cat ειναι δυο εντελως κλασικα κομματια των Porcupine Tree, ομορφα μεν, οχι τιποτα το ιδιαιτερο δε. Δε νομιζω να βαρεθηκε κανεις παντως στη συναυλια, η εκτελεση τους ηταν μια χαρα, νομιζω μαλιστα πως ο Wilson ανεφερε οτι το δευτερο ειναι η δευτερη φορα που το παιζουν. Λιγο πριν την εξοδο τους απο τη σκηνη, αφιερωνουν και τον απαιτουμενο χρονο στο In Absentia, αλμπουμ που ειχε κερδισει πολλους νεους οπαδους πριν καποια χρονια, με ενα medley Strip The Soul/Dot Three (πολυ υποτιμημενο αυτο το δευτερο) ενω εικονες με την τρομακτικη φιγουρα του εξωφυλλου παιζουν στο βιντεο. Η μπαντα φευγει, αλλα επιστρεφει πολυ συντομα για να παιξει αλλα δυο γνωστα σε ολους τους fans των Porcupine Tree και σε πολλους ακομα τραγουδια απο το ιδιο αλμπουμ, τα Sound Of Muzak και Trains. Τελικα φευγουν απο τη σκηνη με την υποσχεση οτι θα ξαναρθουν στη Νεα Υορκη στο δευτερο κομματι της περιοδειας, κι αν το κανουν, παλι εκει θα ειμαι. Μην τους χασετε αν μπορειτε.
Setlist
The Incident
Remember Me Lover
Russia On Ice/Anaesthetize
Flicker
Bonnie The Cat
Strip The Soul/.3
----------------------
The Sound Of Muzak
Trains
ΥΓ1. Μεγαλο παραπονο το κοψιμο του Russia On Ice και η παντελης ελλειψη τραγουδιων απο το Stupid Dream
ΥΓ2. Μικρο παραπονο το φτυσιμο των πρωτων 4 δισκων τους, ενα Signify κι ενα The Sky Moves Sideways θα ηταν εκπληξεις ευτυχιας
ΥΓ3. Απειροστο παραπονο η ελλειψη υλικου απο το Deadwing, απο το οποιο και μετα δεν τους ειχα δει live.
ΥΓ4. Παρε δω φατσα και σωμα εξηνταρη.
http://screambass.powweb.com/brandnewsite/GFX/doug.jpg
Λοιπον, οι King's X ειναι ενα συγκροτημα που βρισκεται εδω και 20 περιπου χρονια στη δισκογραφια, και εγω δεν ειχα ακουσει ουτε νοτα μεχρι που αρχισαν να παιζουν στο Terminal 5 πριν λιγες ωρες. Ενδιαφερον συγκροτημα, καποιο ειδος hard rock παιζουν, τωρα τι ακριβως μη με ρωτατε. Εχουν κι αλλα στοιχεια στη μουσικη τους, και progressive και ολιγον τι απο funk και soul. Το εκπληκτικο ειναι οτι εμοιαζαν και οι τρεις σαν εφηβοι που τα σπανε ολα, και πριν λιγο που τσεκαρα wikipedia ειδα οτι ο τραγουδιστης ειναι 59 (απιστευτο), ο ντραμερ 52 (φαινοταν μεγαλος, αλλα οχι και τοσο) κι ο κιθαριστας 49 (τον εκανα το πολυ 25αρη με το μαλλακι και το γυαλακι και το πουκαμισακι). Μονο στην Αμερικη θα μπορουσε κανεις να δει αυτες τις φασεις. Ο Doug Pinnick καταρχας ειναι ενας τρελος εξηνταρης με ξυρισμενο το μεγαλυτερο μερος του κεφαλιου του με εξαιρεση ενα καροτο που εχει στην κορυφη, που πραγματικα αγαπαει αυτο που κανει. Ζει και θα πεθανει για τη μουσικη που γραφει και παιζει. Να σημειωσω οτι αν και δεν εχω ακουσει νοτα απο τα οργανα τους, η φωνη του Doug Pinnick που ειναι μαλλον το πως θα τραγουδουσε ο Lenny Kravitz αν ειχε πατερα τον Dio, μου ειναι πολυ γνωστη απο τα backing vocals στο Lines In The Sand των Dream Theater.
Πισω στη συναυλια ομως. Τραγουδια δεν ηξερα για να γραψω το σετλιστ, αυτο που ξερω ειναι οτι στη μεση του κατα πως φαινεται μεγαλυτερου τους (?) χιτακιου, Over My Head, σταματησαν να παιζουν οργανα με εξαιρεση ενα υποκωφο rythm section και ο Doug απαιτησε απο το κοινο να τραγουδαει "we love music" και κατι αλλα παρομοια σε ρυθμο (και ηχο τελικα) gospel χορωδιας, και ηταν λες και ησουν οντως σε νοτιοαμερικανικη εκκλησια. Στη συνεχεια, εβγαλε εναν λογο (μονο ετσι μπορεις να το πεις), στον οποιο ελεγε με οσο πιο cheesy εκφρασεις και υφος μπορει να φανταστει κανεις, στον κοσμο απο κατω να κανει αυτο που γουσταρει στη ζωη του και να μην ακουει κανεναν αλλον, γιατι αλλιως εχουμε αντρες να δερνουν τις γυναικες και τα παιδια τους, και ανθρωπους που πινουν πολυ και παιρνουν ναρκωτικα. Κλεινοντας τη μη-μουσικη παρενθεση, οι King's X συνολικα επαιξαν τρια τεταρτα και διασκεδασαν σε ικανοποιητικο βαθμο τον κοσμο που ειχε ερθει προετοιμασμενος για το κυριως μενου.
Ο Steven Wilson ειναι ενας απο τους μεγαλυτερους Μουσικους που εχω δει live στη ζωη μου. Αυτη η εντυπωση ειχε δημιουργηθει απο το 2003 οταν τους ειχα δει πρωτη φορα live, και τοσα χρονια μετα (με ομολογουμενως ευνοικες συνθηκες ουτως η αλλως για θετικες προκαταληψεις) δε με διεψευσε. Οι Porcupine Tree ειναι μια μπαντα αρτιοτατη στις συνθεσεις και στις εκτελεσεις τους μεχρι την τελευταια νοτα. Μπορει εδω και πολλα χρονια να μην κανουν πολλες βολτες σε ξενα χωραφια, αλλα καταφερνουν και βγαζουν το δικο τους χαρακτηριστικο συναισθημα με οποια νεα τους δημιουργια. Και ολα αυτα μεσα σε ενα πεπλο λιτοτητας και αμεσης επαφης με το κοινο. Η συναυλια ηταν χωρισμενη σε δυο μερη, το πρωτο εκ των οποιων ηταν ολοκληρο το νεο μεγαλο εγχειρημα του Steven Wilson, δηλαδη ενα τραγουδι 55 λεπτων το οποιο αποτελει και ολο το πρωτο CD του The Incident.
Τα τυμπανα του Gavin Harrison ειχαν στηθει στη σκηνη σε περιοπτη θεση, τα πληκτρα του Richard Barbieri απο την αλλη μερια, ενω μπροστα ηταν ο Wilson που αλλαξε καμια δεκαπενταρια κιθαρες, ο Colin Edwin με το κλασικο μπερεδακι του και το τεραστιο του μπασο, και ο John Wesley που πιστωνεται αδικα ως live session μελος, αν και νομιζω ηχογραφει και studio απο το 2002 μαζι τους. Πισω απο τα 5 μελη υπηρχε ενα τεραστιο πανω, στο οποιο επαιζαν διαφορα βιντεακια απο προτζεκτορα, καθ'ολη την εκτελεση του Incident και σε αρκετες αλλες στιγμες. Ολο αυτο το εγχειρημα ειναι οπως ξερουν εδω και χρονια να το κανουν καταλληλα οι Porcupine Tree. Ο δισκος ξεκιναει με το διδυμο Occam's Razor - The Blind House, ενα δυνατο κομματι, με καταλληλες εικονες να δινουν βαθος στον ηχο. Στη συνεχεια μπαινει το τριπτυχο Great Expectations - Kneel and Disconnect - Drawing The Line, το οποιο αποτελειται απο ενα εισαγωγικο μελωδικο κομματι που ακολουθειται απο τον Steven Wilson να καθεται στο πιανακι του μπροστα μπροστα και να τραγουδαει το μελαγχολικο μεσαιο μερος, ωστε να καταληξουμε στο πιο δυνατο χιτακι του δισκου μαλλον, το ξεσηκωτικο Drawing The Line. Κατα τη διαρκεια των δυο πρωτων κομματιων βλεπει κανεις εικονες απο τρενα και ταξιδια, οι οποιες επιταχυνονται καθως μπαινει το τελευταιο κομματι.
Με το που τελειωνει αυτο, ξεκιναει το ομωνυμο κομματι απο το 55λεπτο τραγουδι, στο οποιο μπορει κανεις να διακρινει καποιους ηχους που χρησιμοποιει ο Barbieri απο τον τελευταιο δισκο, με μια ελαφρως industrial χροια που συνοδευεται απο το στακατο ριφ της κιθαρας. Στο φοντο εμφανιζονται λεξεις, γραμμες, εικονες και σχεδια που θυμιζουν το artwork των Radiohead στις τελευταιες τους κυκλοφοριες και ιδιαιτερα στο Kid A, ταιριαστο concept με τον αγχωτικο χαρακτηρα του κομματιου. Καθως ακουμε τα μικρα μελωδικα και ταξιδιαρικα Your Unpleasant Family - The Yellow Windows Of The Evening Train, παιζουν αντιστοιχες εικονες που εχουν να κανουν με ταξιδια και το χρονο γενικοτερα. Ολα αυτα οδηγουν στο κομματι γυρω απο το οποιο χτιστηκε ολος ο δισκος, και ενα απο τα καλυτερα κομματια των Porcupine Tree γενικως, το Time Flies, 12 λεπτα που θα μπορουσαν να ειναι και η βιογραφια του Steven Wilson. Το σολο στο τελος αποτελει μια απο τις καλυτερες στιγμες του δισκου και της συναυλιας.
Το τριτο και τελευταιο μερος θεματικα του 55λεπτου τραγουδιου ξεκιναει με τον ιδιο τροπο οπως και ο δισκος, με το instrumental κομματι Degree Zero Of Liberty, καθως ακολουθει το στην αρχη φαινομενικα κλασικο κομματι Porcupine Tree, τελικα ενα απο τα πιο heavy τους, το Octane Twisted, με εικονες που θυμιζουν βιντεοκλιπ των Tool στον τοιχο. Αλλη μια πωρωτικη πιστη εκτελεση του τραγουδιου και οδευοντας προς το τελος χωρις να εχει βαρεθει κανεις, ακουμε τα εισαγωγικα και εντελως αντιθετα The Seance - Circle Of Manias (το πρωτο ακουστικο και ηρεμο, το δευτερο heavy και αγχωτικο, κατι που επαναφερει τις Tool εικονες στον τοιχο) για να ολοκληρωθει ο δισκος και η εκτελεση του με το Drive Your Hearse, ενα κλασικα συναισθηματικο τραγουδι των Porcupine Tree. O Wilson ευχαριστει θερμα το κοινο, και οπως εξαφανιζεται απο τη σκηνη ζητωντας συγνωμη για το μικρο διαλειμμα και υποσχομενος οτι θα ειναι 10 λεπτα μονο, εμφανιζεται μια κοκκινη ψηφιακη αντιστροφη μετρηση των 10 λεπτων απο τον προτζεκτορα...
Ακριβως δεκα λεπτα αργοτερα κι ενω οι Αμερικανοι φυσικα φωναζουν την αντιστροφη μετρηση πριν την εκτοξευση, μπαινουν ξανα οι πεντε μουσικοι και ξεκινανε με το μαλλον καλυτερο κομματι απο το δευτερο CD του The Incident, το Remember Me Lover. Ατμοσφαιρικο και σιγανο στην αρχη, μπαινει με πιασαρικο ρεφραιν στη συνεχεια και δυνατο prog rock ριφακι το οποιο πωρωνει το κοινο, που φαινεται να ξερει ηδη τα περισσοτερα απο τα κομματια του νεου δισκου. Ακολουθει η καλυτερη στιγμη της συναυλιας για μενα προσωπικα. Ο Wilson παιρνει μια κιθαρα που το μεσαιο κομματι της φωσφοριζει και αλλαζει χρωματα και σχηματα και ξεκιναει ενα medley των πρωτων 5-6 λεπτων του μεγαλοπρεπεστατου Russia On Ice, το οποιο, κι ενω ολοι περιμενουν το εξισου εκπληκτικο δυνατο δευτερο μερος του κομματιου, ακολουθειται απο το αντιστοιχο δευτερο μερους του επισης εξισου φανταστικου Anaesthetize απο το προηγουμενο αλμπουμ. Μολις τελειωνει αυτο, η μπαντα παιζει στη σειρα τα δυο πρωτα τραγουδια απο το δευτερο CD του Incident, αφηνοντας μολις ενα τραγουδι εξω απο τη συναυλια δηλαδη. Τα Flicker, Bonnie The Cat ειναι δυο εντελως κλασικα κομματια των Porcupine Tree, ομορφα μεν, οχι τιποτα το ιδιαιτερο δε. Δε νομιζω να βαρεθηκε κανεις παντως στη συναυλια, η εκτελεση τους ηταν μια χαρα, νομιζω μαλιστα πως ο Wilson ανεφερε οτι το δευτερο ειναι η δευτερη φορα που το παιζουν. Λιγο πριν την εξοδο τους απο τη σκηνη, αφιερωνουν και τον απαιτουμενο χρονο στο In Absentia, αλμπουμ που ειχε κερδισει πολλους νεους οπαδους πριν καποια χρονια, με ενα medley Strip The Soul/Dot Three (πολυ υποτιμημενο αυτο το δευτερο) ενω εικονες με την τρομακτικη φιγουρα του εξωφυλλου παιζουν στο βιντεο. Η μπαντα φευγει, αλλα επιστρεφει πολυ συντομα για να παιξει αλλα δυο γνωστα σε ολους τους fans των Porcupine Tree και σε πολλους ακομα τραγουδια απο το ιδιο αλμπουμ, τα Sound Of Muzak και Trains. Τελικα φευγουν απο τη σκηνη με την υποσχεση οτι θα ξαναρθουν στη Νεα Υορκη στο δευτερο κομματι της περιοδειας, κι αν το κανουν, παλι εκει θα ειμαι. Μην τους χασετε αν μπορειτε.
Setlist
The Incident
Remember Me Lover
Russia On Ice/Anaesthetize
Flicker
Bonnie The Cat
Strip The Soul/.3
----------------------
The Sound Of Muzak
Trains
ΥΓ1. Μεγαλο παραπονο το κοψιμο του Russia On Ice και η παντελης ελλειψη τραγουδιων απο το Stupid Dream
ΥΓ2. Μικρο παραπονο το φτυσιμο των πρωτων 4 δισκων τους, ενα Signify κι ενα The Sky Moves Sideways θα ηταν εκπληξεις ευτυχιας
ΥΓ3. Απειροστο παραπονο η ελλειψη υλικου απο το Deadwing, απο το οποιο και μετα δεν τους ειχα δει live.
ΥΓ4. Παρε δω φατσα και σωμα εξηνταρη.
http://screambass.powweb.com/brandnewsite/GFX/doug.jpg