carheart
16-09-2009, 00:25
Xasthur - To Violate the Oblivious
(2004, Total Holocaust Records)
http://4.bp.blogspot.com/_Gp5g_1tmyS8/Sko4Y5kA8VI/AAAAAAAAA8I/5clEHwj6LFw/s400/To+Violate+the+oblivious.jpg
1. Intro
2. Xastur Within
3. Dreams Blacker than Death
4. Screaming at Forgotten Fears
5. Consumed by a Dark Paranoia
6. Marked by Shadows
7. Apparitional Void of Failure
8. A Gate Through Bloodstained Mirrors
9. Walker of Dissonant Worlds
Όταν το concept "ψυχολογικά προβλήματα" κορέστηκε και εξαντλήθηκε και δεν ήταν πια ακραίο, ο Malefic σταμάτησε να είναι και της μόδας. Επίσης, αν δεχτούμε πως αυτό το έκανε κάποτε, από ένα σημείο και μετά σταμάτησε να βγάζει και ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες, διότι επαναλήφθηκε σε σημείο εξοργιστικής βαρεμάρας. Η φωνή του απορρέει μια συγκλονιστικά ανατριχιαστική black metal ερμηνεία (http://www.youtube.com/watch?v=qSVWqKNJRy8), αλλά πως να το κάνουμε, ακόμα και στους καλούς του δίσκους, σε έπαιρνε ο ύπνος σε σημεία. Οι Xasthur ανήκουν στο usbm εκείνο, το οποίο μεγάλωσε με α) Burzum, β) ατμοσφαιρικό μέταλ των Katatonia, Tiamat (όσο και αν δεν του φαίνεται), γ) Ildjarn-ικές ambient βλέψεις (όπως υπήρχε στους black metal δίσκους του όμως) και δ) οτιδήποτε υψίστρυχνο (δικιά μου λέξη) έφερε blackmetal fuzz-αρίσματα χωρίς να καίγεται να επιταχύνει. Με δυό λόγια, στην μεριά των πραγμάτων που άρχισε ο Vikernes με τον Ildjarn, δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός πως ο Malefic συμμετείχε στα tribute albums και των δυονών. Σε μεταφραστικά πλαίσια, ο Malefic προωθεί ένα suicidal σκεπτικό με όλες τις συμπαθείς οπτικές αναπαραστάσεις κινηματογραφικής και φωτογραφικής αυτοκαταστροφής να ντύνουν αισθητικά αυτό που ουρλιάζοντας θέλει να μεταδώσει σε ανθρώπους με suicidal friendly (λολ) τάσεις, κοινωνηκούς μπάστερδους κατά τα άλλα : τον πόνο της καημένης της ψυχούλας του. Ασχολούμαστε μαζί του, διότι, α) το "Suicide in Dark Serenity" είναι γαμώ τα albums/demos, β) η διασκευή στους Forgotten Woods (στα bonus tracks της διπλής βινυλιακής έκδοσης του "The Funeral of Being") είναι αρκετή για να τον συμπαθήσω, γ) το album "To Violate the Oblivious", [καλό ρήμα] γενικώς. Το τελευταίο ξέθαψα εχτές το βράδυ, επειδή το βρήκα μπροστά μου ξαφνικά, και επειδή είχα κάτι σε τρίχρονο να του δώσω σημασία. Λοιπόν, βλάκας, επαναλαμβανόμενος, το πόρισμα "βαρετή μπάντα" δεν θα προσπαθήσω να το αναιρέσω με πυγμή και σθένος, αλλά οι μελωδίες που έχει αυτό το ρημάδι είναι πολύ δυνατές. Ας πούμε η χτεσινή προσοχή εστιάστηκε στο υπερκομμάτι "Screaming at Forgotten Fears", με την επιτηδευμένη παγωμάρα του και τον βοηθητικό death rock ρυθμό του. Το μοναδικό του album που ακούω απτηναρχηωςτοτέλος χωρίς να χαθεί το ενδιαφέρον,τουναντίον, να διατηρηθεί ακέραιο, μέχρι και που να πατηθεί συνεσταλμένο και νηφάλιο repeat. Αν δεν βαριέστε ακούστε προσεκτικά αυτό το album και θα τηλεφωνηθούμε για λεπτομέρειες.
Φοίβος "sabbatack"
(2004, Total Holocaust Records)
http://4.bp.blogspot.com/_Gp5g_1tmyS8/Sko4Y5kA8VI/AAAAAAAAA8I/5clEHwj6LFw/s400/To+Violate+the+oblivious.jpg
1. Intro
2. Xastur Within
3. Dreams Blacker than Death
4. Screaming at Forgotten Fears
5. Consumed by a Dark Paranoia
6. Marked by Shadows
7. Apparitional Void of Failure
8. A Gate Through Bloodstained Mirrors
9. Walker of Dissonant Worlds
Όταν το concept "ψυχολογικά προβλήματα" κορέστηκε και εξαντλήθηκε και δεν ήταν πια ακραίο, ο Malefic σταμάτησε να είναι και της μόδας. Επίσης, αν δεχτούμε πως αυτό το έκανε κάποτε, από ένα σημείο και μετά σταμάτησε να βγάζει και ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες, διότι επαναλήφθηκε σε σημείο εξοργιστικής βαρεμάρας. Η φωνή του απορρέει μια συγκλονιστικά ανατριχιαστική black metal ερμηνεία (http://www.youtube.com/watch?v=qSVWqKNJRy8), αλλά πως να το κάνουμε, ακόμα και στους καλούς του δίσκους, σε έπαιρνε ο ύπνος σε σημεία. Οι Xasthur ανήκουν στο usbm εκείνο, το οποίο μεγάλωσε με α) Burzum, β) ατμοσφαιρικό μέταλ των Katatonia, Tiamat (όσο και αν δεν του φαίνεται), γ) Ildjarn-ικές ambient βλέψεις (όπως υπήρχε στους black metal δίσκους του όμως) και δ) οτιδήποτε υψίστρυχνο (δικιά μου λέξη) έφερε blackmetal fuzz-αρίσματα χωρίς να καίγεται να επιταχύνει. Με δυό λόγια, στην μεριά των πραγμάτων που άρχισε ο Vikernes με τον Ildjarn, δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός πως ο Malefic συμμετείχε στα tribute albums και των δυονών. Σε μεταφραστικά πλαίσια, ο Malefic προωθεί ένα suicidal σκεπτικό με όλες τις συμπαθείς οπτικές αναπαραστάσεις κινηματογραφικής και φωτογραφικής αυτοκαταστροφής να ντύνουν αισθητικά αυτό που ουρλιάζοντας θέλει να μεταδώσει σε ανθρώπους με suicidal friendly (λολ) τάσεις, κοινωνηκούς μπάστερδους κατά τα άλλα : τον πόνο της καημένης της ψυχούλας του. Ασχολούμαστε μαζί του, διότι, α) το "Suicide in Dark Serenity" είναι γαμώ τα albums/demos, β) η διασκευή στους Forgotten Woods (στα bonus tracks της διπλής βινυλιακής έκδοσης του "The Funeral of Being") είναι αρκετή για να τον συμπαθήσω, γ) το album "To Violate the Oblivious", [καλό ρήμα] γενικώς. Το τελευταίο ξέθαψα εχτές το βράδυ, επειδή το βρήκα μπροστά μου ξαφνικά, και επειδή είχα κάτι σε τρίχρονο να του δώσω σημασία. Λοιπόν, βλάκας, επαναλαμβανόμενος, το πόρισμα "βαρετή μπάντα" δεν θα προσπαθήσω να το αναιρέσω με πυγμή και σθένος, αλλά οι μελωδίες που έχει αυτό το ρημάδι είναι πολύ δυνατές. Ας πούμε η χτεσινή προσοχή εστιάστηκε στο υπερκομμάτι "Screaming at Forgotten Fears", με την επιτηδευμένη παγωμάρα του και τον βοηθητικό death rock ρυθμό του. Το μοναδικό του album που ακούω απτηναρχηωςτοτέλος χωρίς να χαθεί το ενδιαφέρον,τουναντίον, να διατηρηθεί ακέραιο, μέχρι και που να πατηθεί συνεσταλμένο και νηφάλιο repeat. Αν δεν βαριέστε ακούστε προσεκτικά αυτό το album και θα τηλεφωνηθούμε για λεπτομέρειες.
Φοίβος "sabbatack"