Trist - Willenskraft

[carheart]

Trist - Willenskraft
(2009, Cold Dimensions)

http://www.klangkurier.ch/catalog/images/covers/2009/03/09030052.jpg

1. Bewusstsein
2. Wagemut
3. Zweifel
4. Herzenswunsch
5. Verhinderer
6. Wandlung

Σαφής dark ambient όλεθρος με πιο εντεταμένα επαναληπτικά black metal σημεία, καθαρή περίπτωση χρησιμοποίηση του ιδιώματος για απλή περαιτέρω ανάπτυξη. Δεν είναι HIN/FORT, επειδή εκείνο έκανε άλλα πράγματα, πιο "βιομηχανικής" προελεύσεως, αυτό εδώ είναι κάπως πιο dark στην ambient του. Δεν είναι η τομή του ιδιώματος, όπως το προηγούμενο. Τα φωνητικά είναι εξαιρετικά και οι σκοποί εξυπηρετούνται. Ατμοσφαιρικότατο, με τελείως αντιδιαμετρικό τρόπο σε σχέση με το προηγούμενο. Το αναφέρω τόσο συχνά εκείνο, επειδή ήταν σοκαριστικά μεγάλο πράγμα. Αυτό είναι άλλο, και είναι ωραιότατο, και δεν ξέρω γιατί όλοι (και οι τέσσερις) λέτε κακά λόγια.

[Candiru]

τον ακούω αυτή τη στιγμή, το burzumικό κομμάτι wagemut με έχει σκλαβώσει

[phthoggon]

Στην ambient μουσική και σε αυτό το black metal που παίζει ο Trist είναι πολύ δυσδιάκριτη και περισσότερο υποκειμενική απ΄ότι δήποτε (δεδομένου ότι πιο σπάνια συμφωνάνε δύο άτομα στο αν κάτι είναι καλό, και είτε συμφωνούνε ή όχι είναι δύσκολο να βρεις ακριβώς το στοιχείο ή την αιτία που κάνει τη διαφορά, είναι το reverb, οι αρμονικές, οι μπάσες που δεν ακούγονται ακριβώς αλλά ξέρεις ότι βρίσκονται στη μίξη? δεν έχουμε ριφ εδώ) η απόσταση μεταξύ στατικότητας που προκαλεί αδιαφορία και στατικότητας που σε βάζει στο τριπάκι που λέμε. Εμένα δε μου αρέσει αυτό το άλμπουμ, δεν μου προκαλεί κάτι ιδιαίτερο, τα black metal μέρη είναι στατικά, χωρίς ανάπτυξη (πουν τη ντε?) και χάνω το ενδιαφέρον μετά από 2 λεπτά (και έχει άλλα 10 στα bm κομμάτια!!) Το άλμπουμ είναι κάπως σα βαρετοί Paysage D' Hiver, περίπου ίδιες δομές αλλά εντελώς διαφορετικό αποτέλεσμα.

To Hin τώρα, για να πάμε από την άλλη (για να δούμε πως φτιάχνεται το πραγματικά καλό ambient) είναι μόνο φαινομενικά στατικό σε αυτές τις 2 συγχορδίες που έλεγε ο Καντίρου. Είναι μια μάζωξη από δεκάδες, εκατοντάδες, πόσοι είναι, απροσδιόριστους ήχους που τρέχουν, σπρώχνουν όλοι μαζί (βάλτε αυτό (http://www.youtube.com/watch?v=sfI5p6biJAI) να βλέπετε με το που σκάει το blastbeat στο 14ο λεπτό - θέλω να φτιάξω ένα κανονικό βιντεάκι κάποια στιγμή) και συνθένουν έναν θόρυβο που αποκρυπτογραφείς σταδιακά, και σιγά σιγά πιάνεις και θέματα, και παραλλαγές, και όλα τα subtle manipulations που καρφώνοται στο αισθητό (για αυτό και το γουστάρουμε όσοι το γουστάρουμε) χωρίς να πιάνει ακριβώς το αναλυτικό μας μυαλουδάκι το τι συμβαίνει. Ε, αυτό είναι που δε γίνεται στο συγκεκριμένο άλμπουμ, είτε πάσχει από υπερβολική στατικότητα, είτε δεν είναι η στατικότητα που πρέπει, όχι αυτή που μου αρέσει εμένα τουλάχιστον.

[Boris-san]

Bασικα θα μπορουσες απλα να του γραψεις ενα,τι λες ρε μαλακα στο μπακγκραουντ γινεται της πουταναρας,μεχρι να το καταλαβεις,μη τον δυσκολευεις :P