irreligious
08-07-2009, 23:05
θυμαμαι την πρώτη φορά που είχα ακούσει το grand declaration of war.. είχα ξενερώσει Α-Σ-Χ-Η-Μ-Α γιατί ενω εγώ περίμενα φιούνεραλ φόγκς και φρίζινγκ μουνς ο άλλος έπαιζε κάτι εμβατήρια περίεργα και μετά κάτι ''ποπ'' και γενικά δεν ήταν δίσκος για ίβολ γκριμάτσες και άλλα τέτοια που ήθελα τότες.
χαρακτηριστικά είχα πεί στον αθηναίο μπλάκστερ μέντορα(ναι είχαμε και τέτοιους) ότι ''αυτό δεν είναι mayhem αρχηγέ, αυτοί τελειώσαν για μένα''(ε ήμανε χαζό, δε λέω).
το άκουσα κανά 5άρι φορές ακόμα αλλά ΔΕΝ...πίσω στη δισκοθήκη να μαζεύει σκόνη.
μετά από κανά χρόνο και σε άκυρη φάση βαρεμάρας το έβαλα να το ξανακούσω και έπαθα την πλάκα της ζωής μου. πρέπει να το άκουγα σχεδόν καθημερινά για πολύυυυυυ καιρό και ανά τακτά χρονικά διαστήματα για ακόμα περισσότερο ενώ πλέον κατατάσσω το συγκεκριμένο δίσκο στους δέκα αγαπημένους μου έβερ...
το ίδιο έχω πάθει βέβαια και με άλλους δίσκους όπως το έσσεται ήμαρ(5άδα χαλαρά), το killing technology και μόλις την προηγούμενη βδομάδα με το lateralus(χωρίς κατάταξη ε).
για πείτε, δεν είναι γαμηστερό αυτό το συναίσθημα?
δεν είναι λες και ο δίσκος σου ανήκει ολοκληρωτικά από 'κει και πέρα?
έχω παρατηρήσει ότι τους γουστάρω περισσότερο σε σχέση με αυτούς που ενθουσιάζομαι με τη μια, και που χωρίς να σκέφτομαι πως είναι κακοί δίσκοι δεν με 'ακουμπάνε' τόσο.
υ.γ.:έχει πλάκα πάντως 8 χρόνια μετά να σου κάνουν κλίκ οι στίχοι του schism.
χαρακτηριστικά είχα πεί στον αθηναίο μπλάκστερ μέντορα(ναι είχαμε και τέτοιους) ότι ''αυτό δεν είναι mayhem αρχηγέ, αυτοί τελειώσαν για μένα''(ε ήμανε χαζό, δε λέω).
το άκουσα κανά 5άρι φορές ακόμα αλλά ΔΕΝ...πίσω στη δισκοθήκη να μαζεύει σκόνη.
μετά από κανά χρόνο και σε άκυρη φάση βαρεμάρας το έβαλα να το ξανακούσω και έπαθα την πλάκα της ζωής μου. πρέπει να το άκουγα σχεδόν καθημερινά για πολύυυυυυ καιρό και ανά τακτά χρονικά διαστήματα για ακόμα περισσότερο ενώ πλέον κατατάσσω το συγκεκριμένο δίσκο στους δέκα αγαπημένους μου έβερ...
το ίδιο έχω πάθει βέβαια και με άλλους δίσκους όπως το έσσεται ήμαρ(5άδα χαλαρά), το killing technology και μόλις την προηγούμενη βδομάδα με το lateralus(χωρίς κατάταξη ε).
για πείτε, δεν είναι γαμηστερό αυτό το συναίσθημα?
δεν είναι λες και ο δίσκος σου ανήκει ολοκληρωτικά από 'κει και πέρα?
έχω παρατηρήσει ότι τους γουστάρω περισσότερο σε σχέση με αυτούς που ενθουσιάζομαι με τη μια, και που χωρίς να σκέφτομαι πως είναι κακοί δίσκοι δεν με 'ακουμπάνε' τόσο.
υ.γ.:έχει πλάκα πάντως 8 χρόνια μετά να σου κάνουν κλίκ οι στίχοι του schism.