GuardianOfIvorytower
19-06-2009, 12:36
Malevolent Creation – Retribution
Roadrunner Records – 1992
http://www.metal-archives.com/images/1/0/4/0/1040.jpg
1. Eve of the Apocalypse
2. Systematic Execution
3. Slaughter of Innocence
4. Coronation of Our Domain
5. No Flesh Shall Be Spared
6. The Coldest Survive
7. Monster
8. Mindlock
9. Iced
Λατρεύω αυτή τη μπάντα. Μας παραδίδει μαθήματα φλωριδιανού πορωτικού death metal από το 1991, όταν κυκλοφόρησε ο πρώτος της δίσκος. Και μιλάμε για death metal ασυμβίβαστο, γρήγορο κατά κύριο λόγο, με σωστά blast beat όπου χρειάζονται (κ ναι χρειάζονται αρκετά), και που και που λίγο πιο αργές ταχύτητες.
Εδώ έχουμε να κάνουμε με το δεύτερο (και καλύτερο κατά τη γνώμη μου) δίσκο του θεού κιθαρίστα Phil Fasciana και της παρέας του. Υπάρχουν και 2 νέα μέλη σε σχέση με το ντεμπούτο, ο Rob Barrett στη δεύτερη κιθάρα και ο Alex Marquez στα τύμπανα, οι οποίοι ίσως έδωσαν την έξτρα πόρωση στη μπάντα για να βγάλει τον καλυτερό της εαυτό και να γράψει αυτή τη δισκάρα. Τραγούδια επιθετικά, γρήγορα, μικρής σχετικά διάρκειας, και με φωνητικά που σε κολάνε στον τοίχο. Ο Brett Hoffmann βρίσκεται εδώ στα καλύτερά του. Αγαπημένο death metal λαρύγκι, με ξεχωριστή χροιά που γίνεται αντιληπτή από την πρώτη λέξη που θα ξεστομίσει. Και λατρεύω τις κραυγές του (όπως στο τελείωμα του ομώνυμου τραγουδιού της μπάντας από τον πρώτο δίσκο ή στο “Slaughter of Innocence” ή στο τελείωμα του “Mindlock” από το δίσκο αυτό). Ακούστε το εναρκτήριο “Eve of the Apocalypse” (ακόμα ξεκινούν τις συναυλίες τους με αυτό) – τι ταιριαστός τίτλος - που περιέχει όλα τα συστατικά της μουσικής αυτής. Ή το προαναφερθέν “Slaughter of Innocence” – επιθετικότητα στο έπακρο – ή το “Coronation of Our Domain” που ακολουθεί και δένει τέλεια με το προηγούμενο (στο συγκεκριμένο έχει guest συμμετοχή στο solo ο θεούλης James Murphy). Τι κάθομαι τώρα και ξεχωρίζω τραγούδια, όλα τα σπάνε.
Τρομερή live μπάντα επίσης, οι συναυλίες της εγκρίνονται για έκληση απίστευτης ενέργειας και πόρωσης. Οι Malevolent Creation μπορεί να μην έφτασαν ποτέ το status των Death ή των Morbid Angel, αλλά εδώ και 20 χρόνια σχεδόν κυκλοφορούν δισκάρες και παραδίδουν μαθήματα «ξεροκεφαλιάς» παίζοντας τη μουσική που γουστάρουν. Προσωπικά δε έχω ακούσει μέτριο δίσκο τους, όλοι είναι από καλοί και πάνω. Ακόμα και όταν η σύνθεσή τους άλλαζε άρδην, είχαν πάντα ένα δέσιμο και μία ποιότητα. Κύριος παράγοντας τούτου ο Phil Fasciana, που είναι και το μόνο σταθερό μέλος από την αρχή. Το να παραθέσω όλα τα μέλη που έχουν περάσει από τη μπάντα δεν έχει νόημα βέβαια, αλλά να σταθώ σε ένα, το μοναδικό και απίστευτο drummer Dave Culross ( ακούστε το “Bloodbrothers” από το “Eternal” του ’95). Λατρεία μεγάλη.
Επίσης, προτείνονται (σε όποιον ενδιαφέρεται και δεν έχει ασχοληθεί) τα παρακάτω άλμπουμ:
The Ten Commandments (1991)
In Cold Blood (1997)
The Fine Art of Murder (1998)
The Will to Kill (2002)
ΥΓ: Άλεξ, ξέρω ότι γουστάρεις και εσύ ε, περιμένω απάντηση
Roadrunner Records – 1992
http://www.metal-archives.com/images/1/0/4/0/1040.jpg
1. Eve of the Apocalypse
2. Systematic Execution
3. Slaughter of Innocence
4. Coronation of Our Domain
5. No Flesh Shall Be Spared
6. The Coldest Survive
7. Monster
8. Mindlock
9. Iced
Λατρεύω αυτή τη μπάντα. Μας παραδίδει μαθήματα φλωριδιανού πορωτικού death metal από το 1991, όταν κυκλοφόρησε ο πρώτος της δίσκος. Και μιλάμε για death metal ασυμβίβαστο, γρήγορο κατά κύριο λόγο, με σωστά blast beat όπου χρειάζονται (κ ναι χρειάζονται αρκετά), και που και που λίγο πιο αργές ταχύτητες.
Εδώ έχουμε να κάνουμε με το δεύτερο (και καλύτερο κατά τη γνώμη μου) δίσκο του θεού κιθαρίστα Phil Fasciana και της παρέας του. Υπάρχουν και 2 νέα μέλη σε σχέση με το ντεμπούτο, ο Rob Barrett στη δεύτερη κιθάρα και ο Alex Marquez στα τύμπανα, οι οποίοι ίσως έδωσαν την έξτρα πόρωση στη μπάντα για να βγάλει τον καλυτερό της εαυτό και να γράψει αυτή τη δισκάρα. Τραγούδια επιθετικά, γρήγορα, μικρής σχετικά διάρκειας, και με φωνητικά που σε κολάνε στον τοίχο. Ο Brett Hoffmann βρίσκεται εδώ στα καλύτερά του. Αγαπημένο death metal λαρύγκι, με ξεχωριστή χροιά που γίνεται αντιληπτή από την πρώτη λέξη που θα ξεστομίσει. Και λατρεύω τις κραυγές του (όπως στο τελείωμα του ομώνυμου τραγουδιού της μπάντας από τον πρώτο δίσκο ή στο “Slaughter of Innocence” ή στο τελείωμα του “Mindlock” από το δίσκο αυτό). Ακούστε το εναρκτήριο “Eve of the Apocalypse” (ακόμα ξεκινούν τις συναυλίες τους με αυτό) – τι ταιριαστός τίτλος - που περιέχει όλα τα συστατικά της μουσικής αυτής. Ή το προαναφερθέν “Slaughter of Innocence” – επιθετικότητα στο έπακρο – ή το “Coronation of Our Domain” που ακολουθεί και δένει τέλεια με το προηγούμενο (στο συγκεκριμένο έχει guest συμμετοχή στο solo ο θεούλης James Murphy). Τι κάθομαι τώρα και ξεχωρίζω τραγούδια, όλα τα σπάνε.
Τρομερή live μπάντα επίσης, οι συναυλίες της εγκρίνονται για έκληση απίστευτης ενέργειας και πόρωσης. Οι Malevolent Creation μπορεί να μην έφτασαν ποτέ το status των Death ή των Morbid Angel, αλλά εδώ και 20 χρόνια σχεδόν κυκλοφορούν δισκάρες και παραδίδουν μαθήματα «ξεροκεφαλιάς» παίζοντας τη μουσική που γουστάρουν. Προσωπικά δε έχω ακούσει μέτριο δίσκο τους, όλοι είναι από καλοί και πάνω. Ακόμα και όταν η σύνθεσή τους άλλαζε άρδην, είχαν πάντα ένα δέσιμο και μία ποιότητα. Κύριος παράγοντας τούτου ο Phil Fasciana, που είναι και το μόνο σταθερό μέλος από την αρχή. Το να παραθέσω όλα τα μέλη που έχουν περάσει από τη μπάντα δεν έχει νόημα βέβαια, αλλά να σταθώ σε ένα, το μοναδικό και απίστευτο drummer Dave Culross ( ακούστε το “Bloodbrothers” από το “Eternal” του ’95). Λατρεία μεγάλη.
Επίσης, προτείνονται (σε όποιον ενδιαφέρεται και δεν έχει ασχοληθεί) τα παρακάτω άλμπουμ:
The Ten Commandments (1991)
In Cold Blood (1997)
The Fine Art of Murder (1998)
The Will to Kill (2002)
ΥΓ: Άλεξ, ξέρω ότι γουστάρεις και εσύ ε, περιμένω απάντηση