Marillion
15-06-2009, 09:02
http://1.bp.blogspot.com/_Z_BgD5FnqW4/Rji8qELq0bI/AAAAAAAAACg/TQ5QX4uhUSA/s320/Hog+Molly+-+Kung-Fu+Cocktail+Grip.JPG
Βασικά ο τεράστιος ταντ μετά την διάλυση των ταντ, είπε να αφήσει τον χέβυ ήχο των ταντ για την ακόμα πιο σαρωτική και ακραία μουσική πρόταση των Ηογ Μolly. Πράγμα αναμενόμενο αφού οι υπόλοιποι μουσικοί που τον πλαισιώνουν είναι πρώην μέλη των Willard, μπάντας που απέρριψε πρόταση της sub pop και πήγε στην Roadrunner (για τέτοια επίπεδα μεταλοσύνης μιλάμε). Α και εννοείται όλοι φιλαράκια των μέλβινς (το αναφέρω μπας και ενδιαφερθείτε). Έχει ψωμί το riffing δλδ.
Κυκλοφόρησε λοιπόν το 2001 και οι νέες noise rock/μεταλοψαγμένες μπάντες της εποχής θα έπρεπε να κάνουν τα κακάκια τους στην ακρόαση αυτής εδώ της δουλείας. Και πράγματι ο ήχος των Ηog Molly μπορεί να μεταφραστεί σε μία μίξη των Βlack Sabbath, Melvins, Motorhead, Helmet και για τους νεότερους σαν τον μπαμπά των Ηigh on fire, kylesa, big business και δεν συμμαζεύεται. Ούτε μία μελωδία btw.
Μεγάλο ατού φυσικά τα φωνητικά του τεράστιου Doyle. Μέχρι και black metal γρυλλίσματα θα ρίξει εδώ κι εκεί όταν το κομμάτι το απαιτεί και γενικά δημιουργεί την εντύπωση τριών ή και τεσσάρων (ακραιών πάντα) τραγουδιστών.
Γενικά ο δίσκος γαμάει ακόμα και τα ποστ Loader, επενδύστε όσοι ακούτε πεντατονικές και μαστουρώνετε. Παίζει και λινκ!
Βασικά ο τεράστιος ταντ μετά την διάλυση των ταντ, είπε να αφήσει τον χέβυ ήχο των ταντ για την ακόμα πιο σαρωτική και ακραία μουσική πρόταση των Ηογ Μolly. Πράγμα αναμενόμενο αφού οι υπόλοιποι μουσικοί που τον πλαισιώνουν είναι πρώην μέλη των Willard, μπάντας που απέρριψε πρόταση της sub pop και πήγε στην Roadrunner (για τέτοια επίπεδα μεταλοσύνης μιλάμε). Α και εννοείται όλοι φιλαράκια των μέλβινς (το αναφέρω μπας και ενδιαφερθείτε). Έχει ψωμί το riffing δλδ.
Κυκλοφόρησε λοιπόν το 2001 και οι νέες noise rock/μεταλοψαγμένες μπάντες της εποχής θα έπρεπε να κάνουν τα κακάκια τους στην ακρόαση αυτής εδώ της δουλείας. Και πράγματι ο ήχος των Ηog Molly μπορεί να μεταφραστεί σε μία μίξη των Βlack Sabbath, Melvins, Motorhead, Helmet και για τους νεότερους σαν τον μπαμπά των Ηigh on fire, kylesa, big business και δεν συμμαζεύεται. Ούτε μία μελωδία btw.
Μεγάλο ατού φυσικά τα φωνητικά του τεράστιου Doyle. Μέχρι και black metal γρυλλίσματα θα ρίξει εδώ κι εκεί όταν το κομμάτι το απαιτεί και γενικά δημιουργεί την εντύπωση τριών ή και τεσσάρων (ακραιών πάντα) τραγουδιστών.
Γενικά ο δίσκος γαμάει ακόμα και τα ποστ Loader, επενδύστε όσοι ακούτε πεντατονικές και μαστουρώνετε. Παίζει και λινκ!