Dead moon's appreciation thread

[Marillion]

Tελευταία ξεθάβω δισκάκια τους και ακούω κάποια που δεν είχα ασχοληθεί παλιότερα. Για πείτε αγαπημένα.

Εγώ έχω καταλήξει σε Unknown passage, Stranded in the mystery zone, Ιn the Graveyard & Crack in the system (μάλλον το αγαπημένο μου λόγω του Two Fell Away-τζήσους κραιστ κομμάτι). Έχω την εντύπωση βέβαια πως μέχρι και το τέλος, όλοι τους οι δίσκοι έχουν μερικά ασύλληπτα τραγούδια.

Επίσης, τι γουστάρετε περισσότερο στην μουσική τους; Φωνητικα; Πρωτόλειες garage συνθέσεις; Φιλτραρισμένες πανκ επιρροές; Προσωπικά δεν μπορώ να ακούσω ντεντ μουν όλες τις ώρες αλλά υπάρχουν κάποιες στιγμές τις ημέρες (ειδικά μεταμεσονύκτιες!!!) που η επιλογή είναι μονόδρομος. Δημιουργείται μαγικό συναίσθημα λέμε.

Τις προάλλες έβλεπα στο Northwest passage (ντοκυμαντέρ για την diy Portland σκηνή μέχρι το 83), τον Fred να σκάει σε talk show με κάτι βινύλια Ρατς στο χέρι και να βρίζει τους δημοσιογράφους που δεν τα έκαναν καν ρηβιού. Ε ρε και να ήξεραν ότι η δημοφιλέστερη μπάντα θα έπαιρνε μπρος λίγο αργότερα :mad::mad::mad:

EDIT : Παύλο κάνε κάτι με τα σιντι αλλιώς θα αρχίσω να αφήνω και φαβορίτες!!!

[Roswell47]

Δεν με θεωρώ αρμόδιο να απαντήσω σ'αυτό το τόπικ μιας κ δεν έχω ασχοληθεί με το είδος αρκετά. Επειδή αναφέρθηκαν οι Unkown Passage πάντως, και τους ξέρω λόγω γειτονικής καταγωγής. Συμπαθητικοί με αρκετά καλτ υπόβαθρο. Όποιος ενδιαφέρεται μπορώ να ανεβάσω τον ένα δίσκο και το λάιβ τους στην Πτολεμαΐδα(με τη θεική διασκευή του "Θα μελαγχολήσω" της Γαρμπής) καθώς και ακυκλοφόρετα κομμάτια που είχαν γράψει πριν πεθάνει ο γιατρός.

[regularpaul]

Unknown Passage των Dead Moon εννοεί ο Μαρίλλιον
αλλά και οι Βορειοελλαδίτες ωραίοι είναι.
Τον έχω τον δίσκο τους αλλά το λάιβ που λες με ενδιαφέρει Ρος.

Μαρίλλιε, υπόσχομαι σύντομα να κάνω την καλή.
Μέχρι το nervous sooner changes δεν μπορώ να διαλέξω αγαπημένο,
όλα μου φαίνονται τέλεια. Μετά κάπου το έχασαν λίγο. Ή τους έχασα εγώ.
Αυτό το nervous sooner changes με είχε μπερδέψει πολύ όταν είχε βγει
καθώς πολλοί στίχοι τους μιλούσαν για αλλαγές ή κάποιο τέλος
και νόμιζα πως κάποιο κακό θα μας βρει αλλά τελικά δεν έγινε κάτι.
Η διάλυση ήρθε 2-3 δίσκους αργότερα.

Ε όλο το πακέτο λατρεύω. Αισθητική, φωνές, παραφωνίες, τρουίλα,
πάθος, κολλήματα, παράδοση, το δέσιμο με το μικρό σχετικά αλλά φανατικό κοινό τους, οι στίχοι ίσως πάνω απ' όλα.

[Amnesiac.]

Δεν έχω ακούσει ποτέ μου ντεντμούν. Θα μαρέσουν;

Έχουν και φυσιολατρικούς/μητριαρχικούς στίχους;

[irreligious]

γαμηστεροί είναι.
μόνο αυτά που αναφέρει ο μαρίλιον έχω ακούσει βέβαια, αλλά τα εκτιμώ πολύ.

[Marillion]

@Amnesiac.
Ειλικρινά δεν ξέρω αν θα σου αρέσουν. Είναι και αυτό που είπα στο πρώτο ποστ, εγώ δεν μπορώ να τους ακούω όλες τις ώρες, θέλουν τον τρόπο τους. Βασικά θυμάμαι χαρακτηριστικά τις πρώτες φορές που άκουσα ντεντ μουν ένιωθα πως με κοροιδεύει κάποιος. Στην συνέχεια εντρυφώντας παράλληλα σε σχετικούς ήχους (και ειδικά απ'την σκηνή του Portland, βλ. wipers) βρήκα την υγειά μου.

Δεν είναι γυαλισμένοι, έχουν μία υπόγεια τραχύτητα και όταν garage-άρουν παίζουν εντελώς πρωτόγονα πράγματα. Επίσης τα φωνητικά του fred αν και ιδιαίτερα (στις πρώτες του μπάντες δεν ήταν έτσι όμως), δεν βοηθούν στην αρχή. Επίσης κάτι πολύ σημαντικό που ανέφερε ο Παύλος περί αισθητικής.
Ειναι ψιλονεκρική και (συνήθως) ασπρόμαυρη. Γενικώς δένει γάντι με την μουσική τους και ο τυπας που έφτιαξε το λόγκο και ευθύνεται για τα αρτγουορκ τους, ξέρει τι κάνει.

Μπορείς πάντως να δοκιμάσεις το Εchoes of the past που είχα αναφέρει σε άλλο τόπικ, ή και το Uknown passage. Βραδυνές ώρες ε!

Παύλο δεν έχω ακούσει το Nervous sooner changes. Έχω βέβαια τα δύο τελευταία τους (Dead Ahead & Trash & burn) τα οποία μου αρέσουν πολύ. Βάλ(τ)ε κανέναν αγαπημένο στίχο βασικά.

[Buddy Lackey]

Prin apo kairo kai se mia false eksarsh phra ta "Thirteen Off My Hook" kai "Dead Moon Night", ta akousa ligo alla m'aresan arketa, ypothetw pws ama arxisw na pianw to mood kai na mpainw perissotero sto pneyma tous, tha mou aresoun perissotero. Gia peite 1-2 HEAVY kara-must tous akoma.

[Candiru]

σε cd έχω δυο τους, ο ένα compilation. Αλλά νομίζω το μεγάλο ατού τους είναι οι συναυλίες. Από τα ελάχιστα συγκροτήματα που θα τα ξανάβλεπα ξανά και ξανά

[Reject]

τους ειχα πρωτοακουσει γυρω στα 15 απο εναν ξαδερφο τζανκι.στην αρχη τους θεωρουσα σιχαμενους λογω των φωνητικων.
περασαν πολλα χρονια μεχρι να τους ανακαλυψω ξανα και να τους δωσω δευτερη ευκαιρια.το πιο σημαντικο πανω τους ειναι οι μελωδιες και οι τρομεροι στιχοι.ακομα και η φωνη τωρα μου καθεται καλα...και φυσικα unknown passage,stranded in the mystery zone ειναι κορυφαια,αλλα κορυφαιο ολων θεωρω το διπλο λαιβ evilive.εντυπωσιακο.

[Razor]

μια χαρα ειναι

[Reject]

ρε σκατοφλωρε γαμω την παναγια σου,εχεις ακουσει και βαζεις ροζ γραμματακια?ηλιθιο ζωο γαμω τον θεο σου και γαμω τις δικασες σου και οτι αγαπας και αγαπησες ποτε σε αυτον τον πλανητη.
(μια ευκαιρια για να σε βρισω,μην παει χαμενη)

[Razor]

δεν εχω ακουσει,απλα ειχα να κραξω πανω απο 2 μερες και δεν αντεξα :D

κατα τ'αλλα μην βριζεις χριστοπαναγιες γαμω τον σταυρο σου

[Clockwork Orange]

Παύλο κάνε κάτι με τα σιντι αλλιώς θα αρχίσω να αφήνω και φαβορίτες!!!

Ασε,ασε να κανουμε παρεα!

[Pinatero]

το "μεγαλειο" των dead moon ειναι η απλοτητα τους στη μουσικη, στους στιχους..

Love Comes Once
...How long's it been, don't really know
I was on the move out there on my own
Maybe I was wrong who ever knows
Which bend we take, the lonely road
Love comes once, than it goes..

I Won't Be The One
...I won't be the one who walks away
I won't be the one who fades
I won't be the one who walks away
I won't be the one who pains

Standing in the rain as they lowered the flag
Wondering where the spirit was bound
Thinking I could never feel that lost again
But that was then and this is now
I just wanted you to know I can't let go
I'll be here if you still want me
I'll be waiting in the shadows of the unlit side
Where the lost souls are being set free...

[Marillion]

Ωραίος ο αποπάνως!!!

Πάμε και γω ένα :

Don't burn the Fires

Running away, I knew I was wrong
Is tried to fit in where I didnt belong
Wearing their clothes, playing their games
Being a part of that urban decay
Dont burn the fires, Im never coming home
When the morning sky was cold and grey

I could hear the whispers of my own mistakes
Those warning eyes, that final touch
No one seemed to care that much
So dont burn the fires, Im never coming home
And when Id reached my destination
I thought someday I might return
Cause deep inside was the need
To feel the home fires burn
But a faltering voice merely whispered

My name as if wed never expected to
Hear it again, and my heart grew
Cold to that indifferent sound
As I slowly laid the receiver down



Επίσης, άκουσε κανένας το νέο επτάρι Pierced; Παύλο;

[Marillion]

Μιας και το youtube δεν έχει τπτ από Ρατς, ανέβασα ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια έβερ! Απολαύστε ρε μουνια!!!!!

http://www.youtube.com/watch?v=5uuixF-L-aY&feature=channel_page

edit : Sam Henry στα drums εεε (Wipers, Napalm beach etc.)

[nothingman]

http://img534.imageshack.us/img534/175/piercedarrowseddievedde.jpg

[regularpaul]

ανέβηκε ένα πόντο στην εκτίμησή μου ο έντυς :grin:
και τα λέει και ωραία

[Pinatero]

φωτος απο την περιοδεια με lullabye arkestra

http://www.lifetimecollective.com/skin1/images/xnews/image/Arkestra/DSC_2615.jpg

http://www.lifetimecollective.com/skin1/images/xnews/image/Arkestra/DSC_3918.jpg

http://www.lifetimecollective.com/skin1/images/xnews/image/Arkestra/DSC_3916.jpg

[Marillion]

τερμάτισαν σε έναν μαραθώνιο πριν κάτι μηνες στο πορτλαντ. φημολογείται ότι φορούσαν μπλουζάκια τζακ ντάνιελς κατα την διάρκεια.

[Marillion]

Dead Moon's First Three Albums Reissued by Mississippi Records


Before they were Pierced Arrows (http://www.piercedarrows.com/), the husband-and-wife team of Fred and Toody Cole performed in the highly influential punk-minded rock outfit Dead Moon (http://www.deadmoonusa.com/). The band existed from 1987 to 2006 and managed to release 13 albums in that time. Now, Mississippi Records has given three of those some much-deserved reissue treatment.

The albums in question are 1988's In the Graveyard, 1989's Unknown Passage and 1990's Defiance. All three albums are long out of print on vinyl, and were remastered from their original tapes for their re-release.

All three records are available now and can be ordered here (http://www.forcedexposure.com/labels/mississippi.records.html). Check out "Dead in the Saddle" below.


+ το album των Range Rats. Πήρα το ''In the graveyard'' πουμελειπε :-)

[Ra Pariah]

Οι τρουμεταλλάδες δικαιούνται να μιλήσουν; :oops:

Έχω ακούσει περίπου τέσσερεις δίσκους και το αγαπημένο μου είναι το Defiance. Τρομερό συναίσθημα. Δηλώνω φίλος της μουσικής του ευθαρσώς.

Αν μπορείτε συνδέστε με με το Stranded in the mystery zone.

[rudie]

http://2.bp.blogspot.com/_nVrf9YP2-s4/S82FLGaWQRI/AAAAAAAABZs/0mKl-GOwf1g/s400/dead+moon+1.jpg

[Marillion]

γιατί μουτζώνετε τον ρα βρε!

εγώ ακούω αυτό εδώ τώρα :

0IsarJVyniM&feature=related

από αλλον έναν ψιλοξεχασμένο δίσκο (http://www.deadmoonusa.com/mr063.htm) του fred που αναφέρθηκε πιο πάνω

[Parasight]

Λοιπόν, τις προάλλες κυκλοφόρησε αυτό εδώ το ωραίο tribute, το οποίο νομίζω πως ξεχωρίζει από λοιπά tributes που βγαίνουν γενικώς κατά καιρούς με μπαντούλες της γειτονιάς.


https://www.youtube.com/watch?v=uDcQSF1JB4s

Και στο https://ghosthighwayrecordings.bandcamp.com/album/tribute-to-dead-moon