Candiru
27-03-2009, 11:17
Η νέα ταινία του Fernando Meirelles έχει ένα πρωτότυπο θέμα: Προβληματίζεται με το τι θα γινόταν αν κάποιο ζωτικό στοιχείο της κοινωνίας μας (η όραση του καθενός μας στην προκειμένη) χανόταν ξαφνικά, λόγω μιας περίεργης επιδημίας που θα χτυπούσε μια πόλη.
Σταδιακά, ένας μετά τον άλλον οι κάτοικοι μιας πόλης, σε οποιοδήποτε σημείο και να βρίσκονται, παθαίνουν ξαφνική τύφλωση και είναι αδύνατον να μπορέσουν να αυτοεξυπηρετηθούν. Αρχικά η κυβέρνηση αντιμετωπίζει την επιδημία με το μόνο τρόπο που ξέρει καλά, καταστολή και εγκλεισμό σε αποθήκες ψυχών, όπως παλιά τα λεπροκομεία, στιβάζοντας εκατοντάδες άτομα έναν χώρο πρώην φυλακών απαγορεύοντας την οποιαδήποτε επαφή με τον έξω κόσμο επί ποινή θανάτου. Μόνο μία γυναίκα δεν προσβλήθηκε, σαν να είχε ανοσία, αλλά προσποιήθηκε την τυφλή για να είναι μαζί τους και να τους βοηθάει όσο μπορεί.
Παρ’ όλες τις υπεράνθρωπες προσπάθειες της γυναίκας, αλλά και την αλληλεγγύη και συμπόνοια πολλών παθόντων μεταξύ τους για να κάνουν όσο το δυνατόν καλύτερη τη ζωή τους στην φυλακή αυτή, τα ανθρώπινα πάθη κάνουν την εμφάνισή τους, (εξουσία, εκμετάλλευση, αναξιοπρέπεια, κλπ) με δραματικές συνέπειες, κάνοντας τη ζωή τους ακόμα πιο εφιαλτική….
Πολύ εντυπωσιακά τα σκηνοθετικά πλάνα με τα οποία αναπαρίσταται και μεταφέρεται στους θεατές η τυφλότητα (λευκή τυφλότητα, αντί για απόλυτο σκοτάδι έβλεπαν όλοι ένα λευκό φως και τίποτε άλλο). Επίσης, οι ηθοποιοί φορούσαν ειδικούς φακούς επαφής που περιόριζε πολύ την όρασή τους για να ανταπεξέλθουν σε έναν τόσο δύσκολο ρόλο.
Αν έχει ξαναμπεί, γαμιέται ο Γκούγκλης
Σταδιακά, ένας μετά τον άλλον οι κάτοικοι μιας πόλης, σε οποιοδήποτε σημείο και να βρίσκονται, παθαίνουν ξαφνική τύφλωση και είναι αδύνατον να μπορέσουν να αυτοεξυπηρετηθούν. Αρχικά η κυβέρνηση αντιμετωπίζει την επιδημία με το μόνο τρόπο που ξέρει καλά, καταστολή και εγκλεισμό σε αποθήκες ψυχών, όπως παλιά τα λεπροκομεία, στιβάζοντας εκατοντάδες άτομα έναν χώρο πρώην φυλακών απαγορεύοντας την οποιαδήποτε επαφή με τον έξω κόσμο επί ποινή θανάτου. Μόνο μία γυναίκα δεν προσβλήθηκε, σαν να είχε ανοσία, αλλά προσποιήθηκε την τυφλή για να είναι μαζί τους και να τους βοηθάει όσο μπορεί.
Παρ’ όλες τις υπεράνθρωπες προσπάθειες της γυναίκας, αλλά και την αλληλεγγύη και συμπόνοια πολλών παθόντων μεταξύ τους για να κάνουν όσο το δυνατόν καλύτερη τη ζωή τους στην φυλακή αυτή, τα ανθρώπινα πάθη κάνουν την εμφάνισή τους, (εξουσία, εκμετάλλευση, αναξιοπρέπεια, κλπ) με δραματικές συνέπειες, κάνοντας τη ζωή τους ακόμα πιο εφιαλτική….
Πολύ εντυπωσιακά τα σκηνοθετικά πλάνα με τα οποία αναπαρίσταται και μεταφέρεται στους θεατές η τυφλότητα (λευκή τυφλότητα, αντί για απόλυτο σκοτάδι έβλεπαν όλοι ένα λευκό φως και τίποτε άλλο). Επίσης, οι ηθοποιοί φορούσαν ειδικούς φακούς επαφής που περιόριζε πολύ την όρασή τους για να ανταπεξέλθουν σε έναν τόσο δύσκολο ρόλο.
Αν έχει ξαναμπεί, γαμιέται ο Γκούγκλης