GuardianOfIvorytower
23-02-2009, 16:50
Saxon – Iced Earth
Wien Gasometer 17.02.09
Support δεν είχε – και δεν χρειαζόταν. Πηγαίνοντας στη συναυλία οι σκέψεις μου όσο αναφορά τους Αμερικανούς ήταν δύο: σε τι επίπεδα θα ήταν η φωνή του σχετικά πρόσφατα επιστρέψαντα Matt Barlow και σε τι φόρμα θα βρισκόταν το συγκρότημα γενικότερα, μετά το αρκετά μέτριο κατά την προσωπική μου άποψη πρόσφατο “The Crucible of Man”. Ευτυχώς, και οι δύο περιπτώσεις είχαν θετική κατάληψη. Η φωνή του Matt ήταν σε πάρα πολύ κατάσταση. Συγκεκριμένα, τα δικά του τραγούδια τα είπε πραγματικά πολύ καλά, όπως και κάποια παλαιότερα, και έδειξε μόνο να δυσκολεύεται στα τραγούδια του Owens (αναμενόμενο – τον συγκεκριμένο δεν τον φτάνει). Πολύ καλή σκηνική παρουσία, όπως πάντα, και από τον Matt και από τον μπασίστα (μεγάλη μορφή – χτυπιόταν όλη την ώρα επίσης και τραγουδούσε τους στίχους), ο Schaffer στα γνωστά του λημέρια αριστερά της σκηνής, συνολικά μια χαρά. Επίσης, τα νέα τραγούδια ήταν λίγα (μειώθηκαν από την αρχή της περιοδείας όπως άκουσα κιόλας), μόνο 2 από το τελευταίο άλμπουμ, μαζί με κάτι εισαγωγές: το “Behold the Wicked Child” με το οποίο ξεκίνησαν και άλλο ένα, το οποιό μου διαφεύγει τώρα. Οι δύο δίσκοι με τον Ripper εκπροσωπήθηκαν με τα “Ten Thousand Strong” και “Declaration Day” – με την παραπάνω παρατήρηση. Το συνήθες “Dracula” από το “Horror Show” (παίξτε κάνα “Damien” ρεεεε – διακαής πόθος), ενώ το “Something Wicked This Way Comes” τιμήθηκε δεόντως με τα “Burning Times”, “Melancholy”, “Watching over Me” και “My Own Savior” (μία από τις 2 μπαλλάντες θα μπορούσε να λείπει). Από “Dark Saga” επίσης τα συνήθη “Violate” και “Vengeance Is Mine” (κομματάρες μεν, θα μπορούσαν να παίξουν κάποια άλλα δεν), φυσικά ούτε λόγος για κάποιο κομμάτι από τη δισκάρα “Burnt Offerings” (κολλήματα του Schaffer), και τέλος από τα δύο πρώτα τους δύο ύμνους “Pure Evil” και “Iced Earth” (ΟΚ γαμώ ήταν αυτά, χεχε, και δεν περίμενα περισσότερα από ένα από τον κάθε δίσκο). Συμπερασματικά ήταν πολύ καλά, τα 75 λεπτά της εμφάνισής τους κύλισαν (δυστυχώς) πολύ γρήγορα, χωρίς να το καταλάβουμε – θα ήθελα σίγουρα να τους δω σε μία headline εμφάνιση να παίζουν αρκετή ώρα, και για το στουντιακό μέλλον τους, εε, θα δούμε...
http://img145.imageshack.us/img145/5651/p2170011.jpg (http://imageshack.us)
Περνόντας στους Βρετανούς γερόλυκους, τα πολλά λόγια είναι περιττά. Από αυτή την μπάντα ξέρεις ΠΑΝΤΑ τι να περιμένεις, και δεν μένεις ποτέ απογοητευμένος. Οι άνθρωποι το κατέχουν, πως να το κάνουμε δηλαδή. Και κουβαλούν γύρω στα 30 χρόνια πείρας στις πλάτες τους (και στουντιακής και συναυλιακής). Και αν πρέπει να βρω ένα αρνητικό στην εμφάνισή τους, αυτό θα είναι η χρονική διάρκεια, καθώς τα 80 λεπτά μας φάνηκαν (και είναι) λίγα, ιδίως όταν το ίδιο γκρουπ σε έχει συνηθίσει σε περισσότερα. Αλλά κάπου είναι και λογικό πιστεύω, οι άνθρωποι δεν είναι και τόσο νέοι πια και βρίσκονται στη μέση της περιοδείας τους. Το θετικό είναι βέβαια ότι σε όσο χρόνο έπαιξαν τα έδωσαν όλα, με μπροστάρη τον Biff. Αεικίνητος πραγματικά, όπως και ο μπασίστας Tim "Nibbs" Carter, που δε σταμάτησε να χτυπιέται ούτε λεπτό. Ακούστηκαν τα “Battalions Of Steel” (εναρκτήριο κομμάτι), “Live To Rock” (το single), “Demon Sweeney Todd” (κομματάρα)“, Valley Of The Kings”, και “Hellcat” από το πρόσφατο “Into the Labyrinth”, το “Witchfinder General” από το “Lionheart” και τα υπόλοιπα παλιότερα τραγούδια (το σωστότερο είναι ύμνοι): “747 (Strangers in the Night)”, “Wheels of Steel”, “Heavy Metal Thunder”, “Princess of the Night” (αθάνατο riff), “And the Bands Played On” (τι να λέμε τώρα...), “Denim and Leather”, “Power & The Glory”, “The Eagle Has Landed” (πολύ ευχάριστη έκπληξη) και “Crusader”. Απολαυστικοί όπως πάντα οι Άγγλοι, ξέρουν πως να δίνουν σωστές heavy metal συναυλίες. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Για αυτό τους αγαπάμε.
http://img145.imageshack.us/img145/2888/p2170017.jpg (http://imageshack.us)
Wien Gasometer 17.02.09
Support δεν είχε – και δεν χρειαζόταν. Πηγαίνοντας στη συναυλία οι σκέψεις μου όσο αναφορά τους Αμερικανούς ήταν δύο: σε τι επίπεδα θα ήταν η φωνή του σχετικά πρόσφατα επιστρέψαντα Matt Barlow και σε τι φόρμα θα βρισκόταν το συγκρότημα γενικότερα, μετά το αρκετά μέτριο κατά την προσωπική μου άποψη πρόσφατο “The Crucible of Man”. Ευτυχώς, και οι δύο περιπτώσεις είχαν θετική κατάληψη. Η φωνή του Matt ήταν σε πάρα πολύ κατάσταση. Συγκεκριμένα, τα δικά του τραγούδια τα είπε πραγματικά πολύ καλά, όπως και κάποια παλαιότερα, και έδειξε μόνο να δυσκολεύεται στα τραγούδια του Owens (αναμενόμενο – τον συγκεκριμένο δεν τον φτάνει). Πολύ καλή σκηνική παρουσία, όπως πάντα, και από τον Matt και από τον μπασίστα (μεγάλη μορφή – χτυπιόταν όλη την ώρα επίσης και τραγουδούσε τους στίχους), ο Schaffer στα γνωστά του λημέρια αριστερά της σκηνής, συνολικά μια χαρά. Επίσης, τα νέα τραγούδια ήταν λίγα (μειώθηκαν από την αρχή της περιοδείας όπως άκουσα κιόλας), μόνο 2 από το τελευταίο άλμπουμ, μαζί με κάτι εισαγωγές: το “Behold the Wicked Child” με το οποίο ξεκίνησαν και άλλο ένα, το οποιό μου διαφεύγει τώρα. Οι δύο δίσκοι με τον Ripper εκπροσωπήθηκαν με τα “Ten Thousand Strong” και “Declaration Day” – με την παραπάνω παρατήρηση. Το συνήθες “Dracula” από το “Horror Show” (παίξτε κάνα “Damien” ρεεεε – διακαής πόθος), ενώ το “Something Wicked This Way Comes” τιμήθηκε δεόντως με τα “Burning Times”, “Melancholy”, “Watching over Me” και “My Own Savior” (μία από τις 2 μπαλλάντες θα μπορούσε να λείπει). Από “Dark Saga” επίσης τα συνήθη “Violate” και “Vengeance Is Mine” (κομματάρες μεν, θα μπορούσαν να παίξουν κάποια άλλα δεν), φυσικά ούτε λόγος για κάποιο κομμάτι από τη δισκάρα “Burnt Offerings” (κολλήματα του Schaffer), και τέλος από τα δύο πρώτα τους δύο ύμνους “Pure Evil” και “Iced Earth” (ΟΚ γαμώ ήταν αυτά, χεχε, και δεν περίμενα περισσότερα από ένα από τον κάθε δίσκο). Συμπερασματικά ήταν πολύ καλά, τα 75 λεπτά της εμφάνισής τους κύλισαν (δυστυχώς) πολύ γρήγορα, χωρίς να το καταλάβουμε – θα ήθελα σίγουρα να τους δω σε μία headline εμφάνιση να παίζουν αρκετή ώρα, και για το στουντιακό μέλλον τους, εε, θα δούμε...
http://img145.imageshack.us/img145/5651/p2170011.jpg (http://imageshack.us)
Περνόντας στους Βρετανούς γερόλυκους, τα πολλά λόγια είναι περιττά. Από αυτή την μπάντα ξέρεις ΠΑΝΤΑ τι να περιμένεις, και δεν μένεις ποτέ απογοητευμένος. Οι άνθρωποι το κατέχουν, πως να το κάνουμε δηλαδή. Και κουβαλούν γύρω στα 30 χρόνια πείρας στις πλάτες τους (και στουντιακής και συναυλιακής). Και αν πρέπει να βρω ένα αρνητικό στην εμφάνισή τους, αυτό θα είναι η χρονική διάρκεια, καθώς τα 80 λεπτά μας φάνηκαν (και είναι) λίγα, ιδίως όταν το ίδιο γκρουπ σε έχει συνηθίσει σε περισσότερα. Αλλά κάπου είναι και λογικό πιστεύω, οι άνθρωποι δεν είναι και τόσο νέοι πια και βρίσκονται στη μέση της περιοδείας τους. Το θετικό είναι βέβαια ότι σε όσο χρόνο έπαιξαν τα έδωσαν όλα, με μπροστάρη τον Biff. Αεικίνητος πραγματικά, όπως και ο μπασίστας Tim "Nibbs" Carter, που δε σταμάτησε να χτυπιέται ούτε λεπτό. Ακούστηκαν τα “Battalions Of Steel” (εναρκτήριο κομμάτι), “Live To Rock” (το single), “Demon Sweeney Todd” (κομματάρα)“, Valley Of The Kings”, και “Hellcat” από το πρόσφατο “Into the Labyrinth”, το “Witchfinder General” από το “Lionheart” και τα υπόλοιπα παλιότερα τραγούδια (το σωστότερο είναι ύμνοι): “747 (Strangers in the Night)”, “Wheels of Steel”, “Heavy Metal Thunder”, “Princess of the Night” (αθάνατο riff), “And the Bands Played On” (τι να λέμε τώρα...), “Denim and Leather”, “Power & The Glory”, “The Eagle Has Landed” (πολύ ευχάριστη έκπληξη) και “Crusader”. Απολαυστικοί όπως πάντα οι Άγγλοι, ξέρουν πως να δίνουν σωστές heavy metal συναυλίες. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Για αυτό τους αγαπάμε.
http://img145.imageshack.us/img145/2888/p2170017.jpg (http://imageshack.us)