casshern
12-12-2008, 23:11
Πριν από καναδυό-μήνες-τρεις που λέτε, έκανα μια back door πάσα σε άσχετο thread για να δω ποιος φαντεζίστας user θα
πηδήξει για το εντυπωσιακό κάρφωμα, αλλά φευ. Έτσι λοιπόν, υπό την πίεση του χρονομέτρου(η χρονιά φεύγει
σε λίγο και ο ελεύθερος χρόνος για περιεκτικά ποστ είναι ελάχιστος), αποφάσισα να πάρω τη φάση πάνω μου
και να αφήσω τη μπάλα με lay up να αναπαυθεί στο καλάθι/συλλογικό υποσυνείδητο του er. Τι εννοώ.
Αυτό είναι το εξώφυλλο. Το αγαπάω.
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/3/3d/Shearwater_rook.jpg
Αυτό είναι το track list.
1. "On the Death of the Waters" - 3:08
2. "Rooks" - 3:21
3. "Leviathan, Bound" - 2:52
4. "Home Life" - 7:15
5. "Lost Boys" - 2:24
6. "Century Eyes" - 2:18
7. "I Was a Cloud" - 5:12
8. "South Col" - 2:35
9. "The Snow Leopard" - 5:08
10. "The Hunter's Star" - 4:00
Αυτός είναι ο δίσκος της χρονιάς. Τυπικά και λόγω της ημερομηνίας κυκλοφορίας η χρονιά αυτή είναι το 2008,
αλλά μπορείτε να κοτσάρετε άφοβα και το 2007 και το 2006. Πάλι μέσα θα 'στε.
Οι Shearwater προέκυψαν από την ανάγκη κάποιων μελών(συγκεκριμένα του Will Sheff και του Jonathan Meiburg)
των Τεξανών Okkervil River να εκφραστούν σε πιο μελωδικές, εσωτερικές φόρμες, υποθέτω. Τόσο το καλύτερο για μας!
Μουσικά, έχουμε τη συνύπαρξη κιθάρας, μπάσου, πιάνου και τυμπάνων με κάποια πιο αντισυμβατικά όργανα όπως
άρπα, σαντούρι, ξυλόφωνα, κουρτινόξυλα με καμπάνες και να με πάρει ο διάολος, αλλά νομίζω ότι κάπου εκεί
στο βάθος ακούω αυτό τον υπόκωφα κελαρυστό ήχο που βγάζει το τρέντυ hang drum. Κανονικά, θα περίμενε
κανείς να ακούσει μπουκωμένες, υπερφορτωμένες ενορχηστρώσεις, αλλά όχι. Όλα βρίσκονται στη θέση τους, οι
συνθέσεις έχουν δομηθεί σοφά, κάθε όργανο υπηρετεί το higher purpose, που δεν είναι άλλο από το να κάνει
τους νοικοκυραίους χρήστες να σηκωθούν από τον καναπέ για να κολλήσουν τα αυτιά τους στα ηχεία.
Η λέξη κλειδί εδώ είναι μελωδία. Μελωδίες. Αλλά τι μελωδίες?
Μελωδίες από το διάστημα. Από τη μέση γη. Από τον υφαντόκοσμο. Από τη σκοτεινή πλευρά φεγγαριού. Από την
πόλη έρχομαι. Can u dig it?
Το άλμπουμ κινείται ως επί το πλείστον σε αργό τέμπο-αυτό έλειπε!-με ελάχιστες εξάρσεις που έχουν να
κάνουν περισσότερο με τη διαφοροποίηση της δυναμικής και όχι τόσο με την ταχύτητα στο παίξιμο. Το ηχητικό
αποτέλεσμα, μου είναι δύσκολο(και σε κάθε περίπτωση αδιάφορο) να το προσδιορίσω, οπότε ένα "dreamy folk"
είναι το καλύτερο που μπορώ να κάνω.
Η φωνή τώρα.
O Will Sheff είναι προικισμένος με μια από τις πιο ιδιαίτερες φωνές εκεί έξω κλπ κλπ. Αν και οι πρώτες ακροάσεις
ξενίζουν κάπως μιας και η χροιά του έχει κάτι το άγουρο,στα δικά μου αυτιά τουλάχιστον, γρήγορα
ξεπερνιέται το αρχικό μούδιασμα και αποκαλύπτεται ένας ερμηνευτής επιπέδου Anthony.
Όσον αφορά το εκφραστικό εύρος, τουλάχιστον. Μοιάζει
αδύνατο, όμως πρέπει να το ακούσεις, κεχαριτωμένε. Απιστευτικός.
Ο δίσκος δεν έχει κανένα ψεγάδι. Τελεία.
Ίσως το δεύτερο μισό του να αδικείται ελαφρά, εδώ που τα λέμε. Αν συμβαίνει αυτό,
είναι γιατί το στοιχείο της έκπληξης εξασθενεί σημαντικά μετά τα
πρώτα πέντε κομμάτια όπου η μπάντα αραδιάζει στο τραπέζι όλo το τροπικό της οπλοστάσιo. Έτσι κι αλλιώς, με
τα απανωτά repeat η αρχή και το τέλος δεν έχουν και τόση σημασία πια. Ειδική μνεία στον ανυπέρβλητο ύμνο
"Home life (http://www.youtube.com/watch?v=ruWwlUh99-A)" που καπαρώνει εύκολα μια θέση στο τοπ-10 υπερβολικής υπευθυνότητας. Κλαίω κάθε φορά.
Σε γενικές γραμμές, πολύ ωραίο δισκάκι!
ps: Ακούστε και τα προηγούμενα lp και ep. Γεμάτη δισκογραφία στο διάστημα 2001-2006, ίσες ποσότητες
country, indie και alternative, τέλεια προπαρασκευή για το φετινό strike που κατάφεραν με το Rook.
ps:Διαθέτωμε και λινκ για τους πιο νωχελικούς!
ps: God bless!
πηδήξει για το εντυπωσιακό κάρφωμα, αλλά φευ. Έτσι λοιπόν, υπό την πίεση του χρονομέτρου(η χρονιά φεύγει
σε λίγο και ο ελεύθερος χρόνος για περιεκτικά ποστ είναι ελάχιστος), αποφάσισα να πάρω τη φάση πάνω μου
και να αφήσω τη μπάλα με lay up να αναπαυθεί στο καλάθι/συλλογικό υποσυνείδητο του er. Τι εννοώ.
Αυτό είναι το εξώφυλλο. Το αγαπάω.
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/3/3d/Shearwater_rook.jpg
Αυτό είναι το track list.
1. "On the Death of the Waters" - 3:08
2. "Rooks" - 3:21
3. "Leviathan, Bound" - 2:52
4. "Home Life" - 7:15
5. "Lost Boys" - 2:24
6. "Century Eyes" - 2:18
7. "I Was a Cloud" - 5:12
8. "South Col" - 2:35
9. "The Snow Leopard" - 5:08
10. "The Hunter's Star" - 4:00
Αυτός είναι ο δίσκος της χρονιάς. Τυπικά και λόγω της ημερομηνίας κυκλοφορίας η χρονιά αυτή είναι το 2008,
αλλά μπορείτε να κοτσάρετε άφοβα και το 2007 και το 2006. Πάλι μέσα θα 'στε.
Οι Shearwater προέκυψαν από την ανάγκη κάποιων μελών(συγκεκριμένα του Will Sheff και του Jonathan Meiburg)
των Τεξανών Okkervil River να εκφραστούν σε πιο μελωδικές, εσωτερικές φόρμες, υποθέτω. Τόσο το καλύτερο για μας!
Μουσικά, έχουμε τη συνύπαρξη κιθάρας, μπάσου, πιάνου και τυμπάνων με κάποια πιο αντισυμβατικά όργανα όπως
άρπα, σαντούρι, ξυλόφωνα, κουρτινόξυλα με καμπάνες και να με πάρει ο διάολος, αλλά νομίζω ότι κάπου εκεί
στο βάθος ακούω αυτό τον υπόκωφα κελαρυστό ήχο που βγάζει το τρέντυ hang drum. Κανονικά, θα περίμενε
κανείς να ακούσει μπουκωμένες, υπερφορτωμένες ενορχηστρώσεις, αλλά όχι. Όλα βρίσκονται στη θέση τους, οι
συνθέσεις έχουν δομηθεί σοφά, κάθε όργανο υπηρετεί το higher purpose, που δεν είναι άλλο από το να κάνει
τους νοικοκυραίους χρήστες να σηκωθούν από τον καναπέ για να κολλήσουν τα αυτιά τους στα ηχεία.
Η λέξη κλειδί εδώ είναι μελωδία. Μελωδίες. Αλλά τι μελωδίες?
Μελωδίες από το διάστημα. Από τη μέση γη. Από τον υφαντόκοσμο. Από τη σκοτεινή πλευρά φεγγαριού. Από την
πόλη έρχομαι. Can u dig it?
Το άλμπουμ κινείται ως επί το πλείστον σε αργό τέμπο-αυτό έλειπε!-με ελάχιστες εξάρσεις που έχουν να
κάνουν περισσότερο με τη διαφοροποίηση της δυναμικής και όχι τόσο με την ταχύτητα στο παίξιμο. Το ηχητικό
αποτέλεσμα, μου είναι δύσκολο(και σε κάθε περίπτωση αδιάφορο) να το προσδιορίσω, οπότε ένα "dreamy folk"
είναι το καλύτερο που μπορώ να κάνω.
Η φωνή τώρα.
O Will Sheff είναι προικισμένος με μια από τις πιο ιδιαίτερες φωνές εκεί έξω κλπ κλπ. Αν και οι πρώτες ακροάσεις
ξενίζουν κάπως μιας και η χροιά του έχει κάτι το άγουρο,στα δικά μου αυτιά τουλάχιστον, γρήγορα
ξεπερνιέται το αρχικό μούδιασμα και αποκαλύπτεται ένας ερμηνευτής επιπέδου Anthony.
Όσον αφορά το εκφραστικό εύρος, τουλάχιστον. Μοιάζει
αδύνατο, όμως πρέπει να το ακούσεις, κεχαριτωμένε. Απιστευτικός.
Ο δίσκος δεν έχει κανένα ψεγάδι. Τελεία.
Ίσως το δεύτερο μισό του να αδικείται ελαφρά, εδώ που τα λέμε. Αν συμβαίνει αυτό,
είναι γιατί το στοιχείο της έκπληξης εξασθενεί σημαντικά μετά τα
πρώτα πέντε κομμάτια όπου η μπάντα αραδιάζει στο τραπέζι όλo το τροπικό της οπλοστάσιo. Έτσι κι αλλιώς, με
τα απανωτά repeat η αρχή και το τέλος δεν έχουν και τόση σημασία πια. Ειδική μνεία στον ανυπέρβλητο ύμνο
"Home life (http://www.youtube.com/watch?v=ruWwlUh99-A)" που καπαρώνει εύκολα μια θέση στο τοπ-10 υπερβολικής υπευθυνότητας. Κλαίω κάθε φορά.
Σε γενικές γραμμές, πολύ ωραίο δισκάκι!
ps: Ακούστε και τα προηγούμενα lp και ep. Γεμάτη δισκογραφία στο διάστημα 2001-2006, ίσες ποσότητες
country, indie και alternative, τέλεια προπαρασκευή για το φετινό strike που κατάφεραν με το Rook.
ps:Διαθέτωμε και λινκ για τους πιο νωχελικούς!
ps: God bless!