Tyler_Durden
02-12-2008, 16:37
Saxon - Into the Labyrinth
©2009 SPV/Steamhammer
http://i328.photobucket.com/albums/l322/Vasilis_D14/saxonlabyrinth.jpg
1. Battalions Of Steel 06:35
2. Live To Rock 05:30
3. Demon Sweeney Todd 03:54
4. The Letter 00:43
5. Valley Of The Kings 05:05
6. Slow Lane Blues 04:09
7. Crime Of Passion 04:05
8. Premonition In D Minor 00:41
9. Voice 04:36
10. Protect Yourselves 03:57
11. Hellcat 03:56
12. Come Rock Of Ages (The Circle Is Complete) 03:55
13. Coming Home (Bottleneck Version) 03:12
http://www.saxon747.com
Αντί για ένα review γεμάτο hammer-ισμους για τους οποίους έχω ακούσει πολλά στο παρελθόν, θα πω δυο λόγια για το συγκεκριμένο δισκάκι, κι ας αποτελέσει αυτό, αφορμή για κουβέντα για το νέο δίσκο των Saxon. Έχουμε να κάνουμε με το νέο πόνημα του Byff και της τσογλανοπαρέας του, το οποίο έχει την τύχη (ή μήπως την ατυχία;) να διαδέχεται ένα πραγματικά μεγάλο album, όπως είναι για μένα το "Inner Sanctum". Έτσι βλέπουμε την μπάντα να μπουκάρει με κεκτημένη ταχύτητα σε αυτό το δίσκο, όπου η πρώτη πεντάδα (με εξαίρεση την 40 δευτερολέπτων αφήγηση του "The Letter") των τραγουδιών είναι γρήγορα κομμάτια, με riff-αρες όπως ας πούμε το καλύτερο κατα τη γνώμη μου κομμάτι του δίσκου Demon Sweeney Todd. Σε αυτήν την πρώτη πεντάδα με τα καλύτερα κατα τη γνώμη μου κομμάτια, ανήκουν το πομπώδες κομμάτι του δίσκου "Battalions Of Steel" όπως και το στιχουργικά χιλιοειπωμένο "Live to Rock". Απο 'κει και πέρα έχουμε τυπικά Saxon κομμάτια, με περισσότερο mid tempo ύφος (με εξαίρεση το "Hellcat" που είναι σαφώς γρήγορο κομμάτι και πάει στα διακριθέντα του δίσκου), που αν και δεν θα κόψουν την όρεξη σε κανένα, δεν νομίζω να τον ενθουσιάσουν κιόλας. Το album κλείνει με το "Coming Home (Bottleneck Version)" το οποίο πρόκειται για ένα ακουστικό blues που μου θύμισε το "Whorehouse Blues" των θεών που παλαιότερα ήταν κολλητοί με τους Saxon, όμως σε καμιά περίπτωση δεν πιάνει το feeling που έχει το κομμάτι του θείου Lemmy. Κλείνοντας πρέπει να πω, οτι έχουμε να κάνουμε με ένα αρκετά πορωτικό δισκάκι, όμως σαφώς πιο "λίγο" απο τον προκάτοχό του, το οποίο υστερεί αρκετά σε πρωτοτυπία και αυτό νομίζω είναι και το μεγάλο του μείον. Δεν περιμένω νεωτερισμούς στο παίξιμο από τους Saxon του 2008, απλά με ενοχλεί λίγο οτι αρκετές φωνητικές γραμμές θυμίζουν πολλά πρόσφατα κομμάτια, και κυρίως θεωρώ κάπως ενοχλητική τη στατική νοοτροπία του στησίματος του συγκεκριμένου δίσκου σε σχέση τουλάχιστον με τους δύο προκατόχους του, και η λύση του ακουστικού blues για το τέλος του δίσκου νομίζω οτι δείχνει αυτή την έλλειψη νέων ιδεών. Όπως και να 'χει όμως, όταν μιλάς για τους Saxon, όλα τα παραπάνω είναι ψιλά γράμματα. Ένας απο λόγους που τους αγαπήσαμε ήταν η ευθύτητα και η αμεσότητα της μπάντας, και αυτό σίγουρα το έχουν ακόμα.
©2009 SPV/Steamhammer
http://i328.photobucket.com/albums/l322/Vasilis_D14/saxonlabyrinth.jpg
1. Battalions Of Steel 06:35
2. Live To Rock 05:30
3. Demon Sweeney Todd 03:54
4. The Letter 00:43
5. Valley Of The Kings 05:05
6. Slow Lane Blues 04:09
7. Crime Of Passion 04:05
8. Premonition In D Minor 00:41
9. Voice 04:36
10. Protect Yourselves 03:57
11. Hellcat 03:56
12. Come Rock Of Ages (The Circle Is Complete) 03:55
13. Coming Home (Bottleneck Version) 03:12
http://www.saxon747.com
Αντί για ένα review γεμάτο hammer-ισμους για τους οποίους έχω ακούσει πολλά στο παρελθόν, θα πω δυο λόγια για το συγκεκριμένο δισκάκι, κι ας αποτελέσει αυτό, αφορμή για κουβέντα για το νέο δίσκο των Saxon. Έχουμε να κάνουμε με το νέο πόνημα του Byff και της τσογλανοπαρέας του, το οποίο έχει την τύχη (ή μήπως την ατυχία;) να διαδέχεται ένα πραγματικά μεγάλο album, όπως είναι για μένα το "Inner Sanctum". Έτσι βλέπουμε την μπάντα να μπουκάρει με κεκτημένη ταχύτητα σε αυτό το δίσκο, όπου η πρώτη πεντάδα (με εξαίρεση την 40 δευτερολέπτων αφήγηση του "The Letter") των τραγουδιών είναι γρήγορα κομμάτια, με riff-αρες όπως ας πούμε το καλύτερο κατα τη γνώμη μου κομμάτι του δίσκου Demon Sweeney Todd. Σε αυτήν την πρώτη πεντάδα με τα καλύτερα κατα τη γνώμη μου κομμάτια, ανήκουν το πομπώδες κομμάτι του δίσκου "Battalions Of Steel" όπως και το στιχουργικά χιλιοειπωμένο "Live to Rock". Απο 'κει και πέρα έχουμε τυπικά Saxon κομμάτια, με περισσότερο mid tempo ύφος (με εξαίρεση το "Hellcat" που είναι σαφώς γρήγορο κομμάτι και πάει στα διακριθέντα του δίσκου), που αν και δεν θα κόψουν την όρεξη σε κανένα, δεν νομίζω να τον ενθουσιάσουν κιόλας. Το album κλείνει με το "Coming Home (Bottleneck Version)" το οποίο πρόκειται για ένα ακουστικό blues που μου θύμισε το "Whorehouse Blues" των θεών που παλαιότερα ήταν κολλητοί με τους Saxon, όμως σε καμιά περίπτωση δεν πιάνει το feeling που έχει το κομμάτι του θείου Lemmy. Κλείνοντας πρέπει να πω, οτι έχουμε να κάνουμε με ένα αρκετά πορωτικό δισκάκι, όμως σαφώς πιο "λίγο" απο τον προκάτοχό του, το οποίο υστερεί αρκετά σε πρωτοτυπία και αυτό νομίζω είναι και το μεγάλο του μείον. Δεν περιμένω νεωτερισμούς στο παίξιμο από τους Saxon του 2008, απλά με ενοχλεί λίγο οτι αρκετές φωνητικές γραμμές θυμίζουν πολλά πρόσφατα κομμάτια, και κυρίως θεωρώ κάπως ενοχλητική τη στατική νοοτροπία του στησίματος του συγκεκριμένου δίσκου σε σχέση τουλάχιστον με τους δύο προκατόχους του, και η λύση του ακουστικού blues για το τέλος του δίσκου νομίζω οτι δείχνει αυτή την έλλειψη νέων ιδεών. Όπως και να 'χει όμως, όταν μιλάς για τους Saxon, όλα τα παραπάνω είναι ψιλά γράμματα. Ένας απο λόγους που τους αγαπήσαμε ήταν η ευθύτητα και η αμεσότητα της μπάντας, και αυτό σίγουρα το έχουν ακόμα.