iskra
15-11-2008, 13:59
http://img.photobucket.com/albums/v600/symposium_lexotanil/rita1.jpg
01. Πίσω μη μ' αφήνεις
02. Πάμε ξανά απ' την αρχή
03. Δεν είναι η σιωπή φωνή
04. Πάντα θα κλαις τις Κυριακές
05. Και τι μ' αυτό
06. Πάρε τη ζωή μου μια κι έξω
07. Θα 'ρθουν μέρες
08. Κράτα ανοιχτή την αγκαλιά
09. Με μια νίκη ... με μια ήττα
10. Κάνε με πάλι να μπορώ
11. Όλα θα γίνουν
12. Πιτσιρικάς
13. Οι χαρτογράφοι
14. Εσωτερικοί μετανάστες
ναι ok, υπάρχει πολύς κόσμος που δεν αγαπάει τον θάνο μικρούτσικο. υπάρχει και κόσμος που σιχαίνεται τον θάνο μικρούτσικο. κανεις δεν μπορεί να αμφισβητήσει όμως ότι ο εν λόγω αμφιλεγόμενος κύριος έχει γράψει μερικά από τα ομορφότερα τραγούδια στην ιστορία τις ελληνόφωνης δισκογραφίας. κι εμείς τον αγαπάμε γιαυτο.
η ρίτα αντωνοπούλου δεν είναι πλέον μια καινούρια πρωτοεμφανιζόμενη τραγουδίστρια. μπορεί αυτό εδώ το album να είναι στην ουσία η πρώτη τις παρουσία στη δισκογραφία ως ένα σύνολο τραγουδιών γραμμένα για τι φωνή τις, αλλα πέρυσι έδωσε τα διαπιστευτήρια τις με το παραπάνω στην κυκλοφορία "για φωνή και ορχήστρα" -πάλι- του θάνου μικρούτσικου, κάνοντας παλιά αγαπημένα τραγούδια να ακούγονται διαφορετικά, φρέσκα, -ακόμα και- καλύτερα,μα πάνω απόλα δείχνοντας ότι έχει μια πολύ ξεχωριστή, αναγνωρίσιμη και δυνατή γυναικεία φωνή. γυναικείες φωνές στην ελλάδα. γυναικείες φωνές γενικώς. ένα γενικότερο πρόβλημα. η rita αντωνοπούλου αυτή τι στιγμή στα αυτιά μου είναι ο,τι καλύτερο κυκλοφορείεντός συνόρων.
τα τραγούδια τώρα. ο μικρούτσικος είναι ένας καλλιτέχνης με αποπνικτικά αναγνωρίσιμο ύφος. την τελευταία δεκαπενταετία η αλήθεια είναι ότι έχει παγιδευτεί σε ένα απλοϊκό τρόπο synthesis, ο οποιος πολλές φορες θα έφτανε στα όρια τις απλής καθημερινής τραγουδοποιίας αν δε σπρωχνόταν παραπέρα από τις σωστές ενορχηστρωτικές επιλογές. ενδεικτικά μπορούμε να αναφέρουμε τους δίσκους που έγραψε τα τελευταία χρονια για τον παπακωνσταντίνου, τον μητροπάνο, τον κούτρα (τον οποιο "νεκρανεστισε" από το πουθενά), τον μητσιά, τον θηβαίο και δε θυμάμαι ποιον άλλον. πολλά όμορφα τραγούδια, οι καλύτεροι έλληνες ερμηνευτές (για να απογειώσουν τις καλές στιγμές και να περισώσουν τις πιο αδύναμες), εκφραστικοί στιχουργοί και ένα σύνολο έμπειρων μουσικών. όλα αυτά για να πάνε τις δουλειές του ένα σκαλί παραπάνω. από το καλο και συμπαθητικό στο καταπληκτικό (σε σημεία). πάνω κάτω τα ίδια ισχύουν και εδώ. ο οδυσσέας ιωάννου γραφει απλά και σταθερά, χαρίζοντας όμως και πολλά αξιομνημόνευτα τετράστιχα από δω κι από κει, ο θύμιος παπαδόπουλος στέκεται πρώτο πνευστό στην κουρδισμένοι ορχήστρα και φυσικά η ίδια η αντωνοπούλου δικαιώνει άλλη μια φορα τον μικρούτσικο για την επιλογή του και την -"διαφαινουσα"- επιμονη του στη συγκεκριμένη φωνή, η οποια σαφώς καλύπτει όλη τι γκάμα ερμηνείας. το ύφος αναμενόμενο. αξιοπρεπή λαϊκότροπα άσματα, "ροκοειδεις" imimpalantes (με αποκορύφωμα ένα δευτερόλεπτο δικάσεις στο τελείωμα του "και τι μαυτό") και φυσικά οι pseudojazz συνθέσεις -σήμα κατατεθέν του όψιμου μικρούτσικου- που πατάνε στα πνευστά του θύμιου παπαδόπουλου.
η αξια του δίσκου (δεν) είναι δεδομένη λόγω του συνθετη του και στην ουσία δεν εξετάζουμε αυτό δω χαμού. πάνω κάτω όλοι ξέρουμε τι θα ακούσουμε σαΐτο το album. άλλος θα ενθουσιαστεί, άλλος θα κρατήσει δυο τρία σημεία και άλλος θα βαρεθεί τι ζωή του. αυτό που κρατάμε είναι η φωνή τις ρίτας αντωνοπούλου, φωνή που χρειαζόταν επειγόντως και απαραιτήτως η σύγχρονη ελληνική δισκογραφία και όσοι νοιάζονται γι'αυτήν. αν υπάρχουν τέτοιοι δηλαδή.
"μπορεί να αντέχει ακόμα μια κλωστή
να έχει μείνει μια σκηνή
κι όταν παιχτεί εδώ να μείνεις
μαζί, κι άμα δεν έχει πια μαζί
μες στην καινούρια σου ζωή
πάρε με, πίσω μη μ' αφήνεις"
01. Πίσω μη μ' αφήνεις
02. Πάμε ξανά απ' την αρχή
03. Δεν είναι η σιωπή φωνή
04. Πάντα θα κλαις τις Κυριακές
05. Και τι μ' αυτό
06. Πάρε τη ζωή μου μια κι έξω
07. Θα 'ρθουν μέρες
08. Κράτα ανοιχτή την αγκαλιά
09. Με μια νίκη ... με μια ήττα
10. Κάνε με πάλι να μπορώ
11. Όλα θα γίνουν
12. Πιτσιρικάς
13. Οι χαρτογράφοι
14. Εσωτερικοί μετανάστες
ναι ok, υπάρχει πολύς κόσμος που δεν αγαπάει τον θάνο μικρούτσικο. υπάρχει και κόσμος που σιχαίνεται τον θάνο μικρούτσικο. κανεις δεν μπορεί να αμφισβητήσει όμως ότι ο εν λόγω αμφιλεγόμενος κύριος έχει γράψει μερικά από τα ομορφότερα τραγούδια στην ιστορία τις ελληνόφωνης δισκογραφίας. κι εμείς τον αγαπάμε γιαυτο.
η ρίτα αντωνοπούλου δεν είναι πλέον μια καινούρια πρωτοεμφανιζόμενη τραγουδίστρια. μπορεί αυτό εδώ το album να είναι στην ουσία η πρώτη τις παρουσία στη δισκογραφία ως ένα σύνολο τραγουδιών γραμμένα για τι φωνή τις, αλλα πέρυσι έδωσε τα διαπιστευτήρια τις με το παραπάνω στην κυκλοφορία "για φωνή και ορχήστρα" -πάλι- του θάνου μικρούτσικου, κάνοντας παλιά αγαπημένα τραγούδια να ακούγονται διαφορετικά, φρέσκα, -ακόμα και- καλύτερα,μα πάνω απόλα δείχνοντας ότι έχει μια πολύ ξεχωριστή, αναγνωρίσιμη και δυνατή γυναικεία φωνή. γυναικείες φωνές στην ελλάδα. γυναικείες φωνές γενικώς. ένα γενικότερο πρόβλημα. η rita αντωνοπούλου αυτή τι στιγμή στα αυτιά μου είναι ο,τι καλύτερο κυκλοφορείεντός συνόρων.
τα τραγούδια τώρα. ο μικρούτσικος είναι ένας καλλιτέχνης με αποπνικτικά αναγνωρίσιμο ύφος. την τελευταία δεκαπενταετία η αλήθεια είναι ότι έχει παγιδευτεί σε ένα απλοϊκό τρόπο synthesis, ο οποιος πολλές φορες θα έφτανε στα όρια τις απλής καθημερινής τραγουδοποιίας αν δε σπρωχνόταν παραπέρα από τις σωστές ενορχηστρωτικές επιλογές. ενδεικτικά μπορούμε να αναφέρουμε τους δίσκους που έγραψε τα τελευταία χρονια για τον παπακωνσταντίνου, τον μητροπάνο, τον κούτρα (τον οποιο "νεκρανεστισε" από το πουθενά), τον μητσιά, τον θηβαίο και δε θυμάμαι ποιον άλλον. πολλά όμορφα τραγούδια, οι καλύτεροι έλληνες ερμηνευτές (για να απογειώσουν τις καλές στιγμές και να περισώσουν τις πιο αδύναμες), εκφραστικοί στιχουργοί και ένα σύνολο έμπειρων μουσικών. όλα αυτά για να πάνε τις δουλειές του ένα σκαλί παραπάνω. από το καλο και συμπαθητικό στο καταπληκτικό (σε σημεία). πάνω κάτω τα ίδια ισχύουν και εδώ. ο οδυσσέας ιωάννου γραφει απλά και σταθερά, χαρίζοντας όμως και πολλά αξιομνημόνευτα τετράστιχα από δω κι από κει, ο θύμιος παπαδόπουλος στέκεται πρώτο πνευστό στην κουρδισμένοι ορχήστρα και φυσικά η ίδια η αντωνοπούλου δικαιώνει άλλη μια φορα τον μικρούτσικο για την επιλογή του και την -"διαφαινουσα"- επιμονη του στη συγκεκριμένη φωνή, η οποια σαφώς καλύπτει όλη τι γκάμα ερμηνείας. το ύφος αναμενόμενο. αξιοπρεπή λαϊκότροπα άσματα, "ροκοειδεις" imimpalantes (με αποκορύφωμα ένα δευτερόλεπτο δικάσεις στο τελείωμα του "και τι μαυτό") και φυσικά οι pseudojazz συνθέσεις -σήμα κατατεθέν του όψιμου μικρούτσικου- που πατάνε στα πνευστά του θύμιου παπαδόπουλου.
η αξια του δίσκου (δεν) είναι δεδομένη λόγω του συνθετη του και στην ουσία δεν εξετάζουμε αυτό δω χαμού. πάνω κάτω όλοι ξέρουμε τι θα ακούσουμε σαΐτο το album. άλλος θα ενθουσιαστεί, άλλος θα κρατήσει δυο τρία σημεία και άλλος θα βαρεθεί τι ζωή του. αυτό που κρατάμε είναι η φωνή τις ρίτας αντωνοπούλου, φωνή που χρειαζόταν επειγόντως και απαραιτήτως η σύγχρονη ελληνική δισκογραφία και όσοι νοιάζονται γι'αυτήν. αν υπάρχουν τέτοιοι δηλαδή.
"μπορεί να αντέχει ακόμα μια κλωστή
να έχει μείνει μια σκηνή
κι όταν παιχτεί εδώ να μείνεις
μαζί, κι άμα δεν έχει πια μαζί
μες στην καινούρια σου ζωή
πάρε με, πίσω μη μ' αφήνεις"