LokiTricksterGod
03-11-2008, 20:05
Όταν έμαθα ότι Shellac και Shjips παίζουν την ίδια μέρα έφαγα το καπέλο μου σαν άλλος Ρόμπαξ. Απ'τη μια έχεις Albini και σια επι σκηνής, έχεις μια μπάντα που σπάνια παίζει λάηβ άλλα όποτε γίνεται αυτό αφήνουν ανοιχτά στόματα, έχεις τελοσπάντων μια εγγύηση. Απ'την άλλη έχεις ένα φρέσκο όνομα με μόλις ένα ντεμπούτο και κάμποσα εφτάιντσα, που ό,τι έχει βγάλει είναι ένα κι ένα, και τέλος πάντων περιέργεια για το πώς θα βγαίνει η ψυχεδέλεια και η επανάληψη επί σκηνής. Με βαριά καρδιά επέλεξα τους πρώτους, αν μη τι άλλο για ιστορικούς λόγους.
ABC λοιπόν, ήδη απ'τους Spiritualized ήξερα ότι ο χώρος είναι απ'τους πιο κατάλληλους για τέτοια λάηβς, αρκετά μεγάλος για να μην πέφτει στριμωξίδι αλλά όχι τόσο ώστε να επικρατεί χάος, και ήχος κρύσταλλο.
Λίγο αφότου έφτασα ξεκίνησε ένας γλασκωβέζος (νομίζω) ονόματι Andrew John Mofatt, ή αλλιώς το 1/2 των Arab Strap, τους οποίους είχα ακουστά μόνο σαν όνομα. Χοντρούλης, μουσάτος και αυτοσαρκαστικός, με κάτι πλήκτρα της κακιάς ώρας και ένα drum machine, κοίμισε τους μισούς και χάρισε αρκετά χαμόγελα στους υπόλοιπους - εγώ, λόγω κούρασης, κόντεψα να πέσω στην πρώτη κατηγορία αλλά ανταπεξήλθα, ναι! Όχι και άσχημος από μόνος του αλλά λίγο ακατάλληλος για να ανοίξει Shellac. Ίσως βέβαια να έγινε και για ξεκάρφωμα - δεν θα μου κανε εντύπωση.
Μαζεύει τα μπογαλάκια του ο Andrew, και αυτό που μένει στη σκηνή είναι δυο στήλες με τρεις ενισχυτές και δυο κεφαλές η καθεμία, κάπως έτσι: _| |_
Ένας ξερακιανός πρεζάκιας με κατακόκκινα μάτια και πράσινα allstar αρχίζει και στήνει ένα drumkit ακριβώς στο κέντρο της σκηνής, λίγα εκατοστά από τη μύτη μου. Δυο μπούληδες (από κείνους που δέρνει ο Razor στα κέφια του) βοηθάνε στο στήσιμο. Ο πρεζάκιας κολλάει τη βάση του ταμπούρου με σελοτέηπ. Μα γιατί; Ο ένας μπούλης βγάζει δυο πετάλια. Φεύγουν.
Ξανάρχονται. Πρεζάκιας στα τύμπανα, μπούλης #1 κιθάρα, μπούλης #2 ξεχαρβαλωμένο μπάσο με εκλειπόντα κουμπιά και ξυσμένο ξύλο. Δεν ακούγεται ούτε μια δοκιμαστική νότα.
Mama Gina στο ξεκίνημα, ο πρεζάκιας μεταμορφώθηκε στην drum machine των Godflesh ταϊσμένη noiserock χαπάκια, ο μπούλης #2 βγάζει τον καλύτερο και ογκωδέστερο ήχο μπάσου που έχω ακούσει (ναι, κι απ'των OM ακόμα), ξαφνικά θυμόμαστε πως ο μπούλης #1 όχι μόνο είναι θρύλος σαν παραγωγός (ή sound engineer, όπως προτιμάει να λέγεται) και σα μαλάκας (πολλές φορές συνδυασμένα) αλλά ξέρει να ρίχνει ξύλο και με την κιθάρα.
Ψεύτικα τέλη, nerdy χιούμορ, πολλή τσαντίλα, πολλές αλλαγές σε time signatures, ειρωνικά ροκσταριλίκια, ένα The End of Radio και A Prayer to God που μας ξεκοίλιασαν αργά αργά, μεθυσμένο mosh κάπου στο κέντρο από γλασκωβέζους λιάρδα, ο πρεζάκιας κοντεύει να διαλυθεί πάνω στα ντραμς, κάπως έτσι τα αυτιά μας πήγαν στο διάολο μετά από 1μιση ώρα. Μπορεί να ήταν και δύο, έχασα κάπως την αίσθηση.
Μπορείς να τους πείς μεταμοντέρνους. Παίρνουν τις βασικές δομές του ροκ (και της εικόνας των ροκ μουσικών) και τα αποδομούν αργά, μεθοδικά και επαγγελματικά και με γενναίες δόσεις χιούμορ.
Στο τέλος ο πρεζάκιας μένει να παίζει μόνος του ένα beat και οι δυο μπούληδες απομακρύνουν κομμάτι-κομμάτι το drumkit, μέχρι να μη μπορεί να χτυπήσει τίποτα. Μόνο τότε σταμάτησε. Λίγο ακόμα και πήγαινε για overdose δηλαδή.
(άλλα κομμάτια που ακούστηκαν, χωρίς σειρά φυσικά, Squirrel Song, Be Prepared, Steady As She Goes, και κάμποσα ακόμα)
*
Και εκεί που βγαίνω απ'το ABC και κατηφοριζω τη Sauchiehall μαζεύοντας το σαγόνι μου, περνάω μπροστά απ'το Nice 'n Sleazy και τι βλέπω. Η ώρα είναι 10 και οι πόρτες για τους Shjips ανοίγουν 9. Μέσα κατευθείαν, υπόγα, μυστήριες φάτσες, ένα τρίο πιτσιρικάδων μόλις έχει ξεκινήσει. Κάπου μεταξύ Enablers και... και... κάτι με narrative φωνητικά τέλος πάντων, πρηζώνουν τον κόσμο όσο πρέπει. Εκ των υστέρων έμαθα ότι λέγονται Gummy Stumps και ότι ο ντράμερ τους είναι μάστορας αλλά το παρακάνει στο trigger στην μπότα (χουχου, ψείρισμα).
Δεύτερο σαππόρτ, ονόματι Tut Vu Vu, καθαρά jazz αισθητική, drums, hammond organ και εναλλαγή μεταξύ τρομπέτας φορτωμένης με delay και ξεκούρδιστου μπάσου, πότε θύμιζαν miasma & the carousel of headless horses και πότε the bad plus στις πιο τσαμπουκαλεμένες στιγμές τους. Το πρήζωμα τώρα γίνεται πιο απλωτό, λιγότερο απτό και κοφτό, και κάπως έτσι ανοίγει ο δρόμος για τα Ξύλινα Πλγοία (tm).
Κιθαρίστας με συλλογή πεταλιών, γκρίζο μακρύ μαλλί και μούσι, σα να λέμε Charles Manson στα 50 του, πληκτράς με άλλα τόσα πετάλια και μίνι γκρίζα αφάνα (δες! κι εγώ νόμιζα ότι είναι πιτσ-) α, τελικά το rhythm section είναι ακριβώς αυτό, δύσκολα πάνω από 25.
Αυτό που ακολούθησε για την επόμενη μια ώρα ήταν το όνειρο του σωστού ψυχεδελοχασικλή. Loose Lips, Losin' Time, διασκευή σε Neil Young, και νομίζω άλλα δυο καινούρια, απλωμένα όπως πρέπει, ντράμερ να παίζει ΈΝΑ beat σε κάθε κομμάτι, και μιλάμε για δεκάλεπτα μίνιμουμ, μπασίστας να ακολουθεί με κινήσεις πτηνού, τα γερόντια μπροστά γουστάρουν, ο τίτλος του Dance, California περιγράφει τέλεια την όλη εικόνα, μιλάμε για ένα πάρτυ χίππηδων σε αργή κίνηση, λούπες, fuzz, θόρυβος, ο κόσμος κάτω ψιλοχορεύει, κάτι κοπέλες κουνιούνται περίεργα, ένας καραφλός μπροστά μου κουνάει λαιμό σα περιστέρι, ένας άλλος κοιτάει χαμένος το aircondition,
κάπως έτσι γιορτάσαν οι Wooden Shjips και γιορτάσαμε και μεις... ε... δεν ξέρω τι ακριβώς, ίσως την ευκαιρία να χωθείς σε ένα υπόγειο για 2 ώρες ενώ έξω κάνει ψωλόκρυο και να φχαριστηθεί έτσι η ψυχή και τ'αυτί σου.
Απολογισμός: 16 λίρες, ένα subway με τσίλι για το γυρισμό, και οι δυο καλύτερες συναυλίες πού χω δει εδώ πάνω.
ABC λοιπόν, ήδη απ'τους Spiritualized ήξερα ότι ο χώρος είναι απ'τους πιο κατάλληλους για τέτοια λάηβς, αρκετά μεγάλος για να μην πέφτει στριμωξίδι αλλά όχι τόσο ώστε να επικρατεί χάος, και ήχος κρύσταλλο.
Λίγο αφότου έφτασα ξεκίνησε ένας γλασκωβέζος (νομίζω) ονόματι Andrew John Mofatt, ή αλλιώς το 1/2 των Arab Strap, τους οποίους είχα ακουστά μόνο σαν όνομα. Χοντρούλης, μουσάτος και αυτοσαρκαστικός, με κάτι πλήκτρα της κακιάς ώρας και ένα drum machine, κοίμισε τους μισούς και χάρισε αρκετά χαμόγελα στους υπόλοιπους - εγώ, λόγω κούρασης, κόντεψα να πέσω στην πρώτη κατηγορία αλλά ανταπεξήλθα, ναι! Όχι και άσχημος από μόνος του αλλά λίγο ακατάλληλος για να ανοίξει Shellac. Ίσως βέβαια να έγινε και για ξεκάρφωμα - δεν θα μου κανε εντύπωση.
Μαζεύει τα μπογαλάκια του ο Andrew, και αυτό που μένει στη σκηνή είναι δυο στήλες με τρεις ενισχυτές και δυο κεφαλές η καθεμία, κάπως έτσι: _| |_
Ένας ξερακιανός πρεζάκιας με κατακόκκινα μάτια και πράσινα allstar αρχίζει και στήνει ένα drumkit ακριβώς στο κέντρο της σκηνής, λίγα εκατοστά από τη μύτη μου. Δυο μπούληδες (από κείνους που δέρνει ο Razor στα κέφια του) βοηθάνε στο στήσιμο. Ο πρεζάκιας κολλάει τη βάση του ταμπούρου με σελοτέηπ. Μα γιατί; Ο ένας μπούλης βγάζει δυο πετάλια. Φεύγουν.
Ξανάρχονται. Πρεζάκιας στα τύμπανα, μπούλης #1 κιθάρα, μπούλης #2 ξεχαρβαλωμένο μπάσο με εκλειπόντα κουμπιά και ξυσμένο ξύλο. Δεν ακούγεται ούτε μια δοκιμαστική νότα.
Mama Gina στο ξεκίνημα, ο πρεζάκιας μεταμορφώθηκε στην drum machine των Godflesh ταϊσμένη noiserock χαπάκια, ο μπούλης #2 βγάζει τον καλύτερο και ογκωδέστερο ήχο μπάσου που έχω ακούσει (ναι, κι απ'των OM ακόμα), ξαφνικά θυμόμαστε πως ο μπούλης #1 όχι μόνο είναι θρύλος σαν παραγωγός (ή sound engineer, όπως προτιμάει να λέγεται) και σα μαλάκας (πολλές φορές συνδυασμένα) αλλά ξέρει να ρίχνει ξύλο και με την κιθάρα.
Ψεύτικα τέλη, nerdy χιούμορ, πολλή τσαντίλα, πολλές αλλαγές σε time signatures, ειρωνικά ροκσταριλίκια, ένα The End of Radio και A Prayer to God που μας ξεκοίλιασαν αργά αργά, μεθυσμένο mosh κάπου στο κέντρο από γλασκωβέζους λιάρδα, ο πρεζάκιας κοντεύει να διαλυθεί πάνω στα ντραμς, κάπως έτσι τα αυτιά μας πήγαν στο διάολο μετά από 1μιση ώρα. Μπορεί να ήταν και δύο, έχασα κάπως την αίσθηση.
Μπορείς να τους πείς μεταμοντέρνους. Παίρνουν τις βασικές δομές του ροκ (και της εικόνας των ροκ μουσικών) και τα αποδομούν αργά, μεθοδικά και επαγγελματικά και με γενναίες δόσεις χιούμορ.
Στο τέλος ο πρεζάκιας μένει να παίζει μόνος του ένα beat και οι δυο μπούληδες απομακρύνουν κομμάτι-κομμάτι το drumkit, μέχρι να μη μπορεί να χτυπήσει τίποτα. Μόνο τότε σταμάτησε. Λίγο ακόμα και πήγαινε για overdose δηλαδή.
(άλλα κομμάτια που ακούστηκαν, χωρίς σειρά φυσικά, Squirrel Song, Be Prepared, Steady As She Goes, και κάμποσα ακόμα)
*
Και εκεί που βγαίνω απ'το ABC και κατηφοριζω τη Sauchiehall μαζεύοντας το σαγόνι μου, περνάω μπροστά απ'το Nice 'n Sleazy και τι βλέπω. Η ώρα είναι 10 και οι πόρτες για τους Shjips ανοίγουν 9. Μέσα κατευθείαν, υπόγα, μυστήριες φάτσες, ένα τρίο πιτσιρικάδων μόλις έχει ξεκινήσει. Κάπου μεταξύ Enablers και... και... κάτι με narrative φωνητικά τέλος πάντων, πρηζώνουν τον κόσμο όσο πρέπει. Εκ των υστέρων έμαθα ότι λέγονται Gummy Stumps και ότι ο ντράμερ τους είναι μάστορας αλλά το παρακάνει στο trigger στην μπότα (χουχου, ψείρισμα).
Δεύτερο σαππόρτ, ονόματι Tut Vu Vu, καθαρά jazz αισθητική, drums, hammond organ και εναλλαγή μεταξύ τρομπέτας φορτωμένης με delay και ξεκούρδιστου μπάσου, πότε θύμιζαν miasma & the carousel of headless horses και πότε the bad plus στις πιο τσαμπουκαλεμένες στιγμές τους. Το πρήζωμα τώρα γίνεται πιο απλωτό, λιγότερο απτό και κοφτό, και κάπως έτσι ανοίγει ο δρόμος για τα Ξύλινα Πλγοία (tm).
Κιθαρίστας με συλλογή πεταλιών, γκρίζο μακρύ μαλλί και μούσι, σα να λέμε Charles Manson στα 50 του, πληκτράς με άλλα τόσα πετάλια και μίνι γκρίζα αφάνα (δες! κι εγώ νόμιζα ότι είναι πιτσ-) α, τελικά το rhythm section είναι ακριβώς αυτό, δύσκολα πάνω από 25.
Αυτό που ακολούθησε για την επόμενη μια ώρα ήταν το όνειρο του σωστού ψυχεδελοχασικλή. Loose Lips, Losin' Time, διασκευή σε Neil Young, και νομίζω άλλα δυο καινούρια, απλωμένα όπως πρέπει, ντράμερ να παίζει ΈΝΑ beat σε κάθε κομμάτι, και μιλάμε για δεκάλεπτα μίνιμουμ, μπασίστας να ακολουθεί με κινήσεις πτηνού, τα γερόντια μπροστά γουστάρουν, ο τίτλος του Dance, California περιγράφει τέλεια την όλη εικόνα, μιλάμε για ένα πάρτυ χίππηδων σε αργή κίνηση, λούπες, fuzz, θόρυβος, ο κόσμος κάτω ψιλοχορεύει, κάτι κοπέλες κουνιούνται περίεργα, ένας καραφλός μπροστά μου κουνάει λαιμό σα περιστέρι, ένας άλλος κοιτάει χαμένος το aircondition,
κάπως έτσι γιορτάσαν οι Wooden Shjips και γιορτάσαμε και μεις... ε... δεν ξέρω τι ακριβώς, ίσως την ευκαιρία να χωθείς σε ένα υπόγειο για 2 ώρες ενώ έξω κάνει ψωλόκρυο και να φχαριστηθεί έτσι η ψυχή και τ'αυτί σου.
Απολογισμός: 16 λίρες, ένα subway με τσίλι για το γυρισμό, και οι δυο καλύτερες συναυλίες πού χω δει εδώ πάνω.