Mr Mojo Rising
17-07-2008, 14:13
Ήμουνα κι εγώ ένας από τους πολλούς που πήγαν στο θέατρο Παπάγου έχοντας ακούσει μόνο 2-3 κομμάτια πριν πάω στη συναυλία (μεταξύ των οποίων και το "χιτάκι της", My Heart) και έχοντας διαβάσει από 'δω κι από 'κει διθυραμβικές κριτικές για την 28χρονη Lizz Wright. Για όσους δεν έχουν ακούσει τίποτα πρόκειται για ένα ανερχόμενο αστέρι της αμερικάνικης jazz/soul σκηνής με gospel επιρροές (μιας και κατάγεται από επαρχία της Georgia) και με 3 άλμπουμ ήδη στο ενεργητικό της, στα οποία έχει γράψει στίχο και μουσική η ίδια.
Πήγα λοιπόν κυρίως από περιέργεια και από ένα προαίσθημα ότι θα άξιζε τον κόπο και τα λεφτά (εισητήριο 35 ευρώ) και μπορώ να πω ότι δεν έπεσα καθόλου έξω. Όσοι πήγαν στο θέατρο Παπάγου και ήταν αρκετοί μιας που ήταν ασφυκτικά γεμάτο (καθόντουσαν άτομα ακόμα και οκλαδόν στο πάτωμα) θα συμφωνήσουν μαζί μου ότι η βραδιά ήταν καθόλα τέλεια. Άψογος ήχος, ωραίος φωτισμός, πολύ ωραίος και ο χώρος για τέτοιου είδους συναυλίες (το θέατρο Παπάγου είναι ένα σχετικά μικρό ανοιχτό θέατρο μέσα στο άλσος) και φυσικά το σημαντικότερο όλων οι μουσικοί. Όπως πάντα σε κάτι τέτοιες εκδηλώσεις βλέπει κανείς μερικούς από τους πιο ταλαντούχους μουσικούς. Το σχήμα απλό (κιθάρα - μπάσο - τύμπανα - πλήκτρα και φωνάρα) αλλά αρκετό. Η Lizz Wright είναι πλέον για μένα μαζί με την Anneke van Giersbergen των Gathering και την China Forbes των Pink Martini αυτή που συμπληρώνει την τριάδα των πιο ωραίων γυναικείων φωνών που έχω ακούσει live. Η φωνή της δεν ήταν η κλασική εφετζίδικη soul/gospel φωνή με άπειρα γυρίσματα και τσαλιμάκια (παρ 'ότι όπου χρειάστηκε φάνηκε ότι διέθετε και από αυτά). Ήταν μια φωνή βαθειά και λιτή που σε έκανε να προσέχεις την κάθε νότα ξεχωριστά. Από τους μουσικούς της ξεχωρίζω τον rastaman κιθαρίστα ο οποίος ήταν στην κοσμάρα του και έπαιζε με έναν πολύ καθαρό και ωραίο τζαζ ήχο και τον μαύρο ντράμερ ο οποίος έπαιζε σε όλη τη συναυλία με τα "σκουπάκια" που έδιναν ένα ωραίο απαλό ήχο στα νραμς και παράλληλα χόρευε διαρκώς με το ρυθμό (όπως κάνουν όλοι οι μαύροι..).
Πολύ ωραία βραδιά γενικώς, μόνο αρνητικό η σχετικά μικρή διάρκεια (περίπου 1 ώρα και 20 λεπτά) αλλά εντάξει, όταν η άλλη βγάζει τα εσώψυχά της στη σκηνή δεν μπορεί να το κάνει και για 2 ώρες.
Πήγα λοιπόν κυρίως από περιέργεια και από ένα προαίσθημα ότι θα άξιζε τον κόπο και τα λεφτά (εισητήριο 35 ευρώ) και μπορώ να πω ότι δεν έπεσα καθόλου έξω. Όσοι πήγαν στο θέατρο Παπάγου και ήταν αρκετοί μιας που ήταν ασφυκτικά γεμάτο (καθόντουσαν άτομα ακόμα και οκλαδόν στο πάτωμα) θα συμφωνήσουν μαζί μου ότι η βραδιά ήταν καθόλα τέλεια. Άψογος ήχος, ωραίος φωτισμός, πολύ ωραίος και ο χώρος για τέτοιου είδους συναυλίες (το θέατρο Παπάγου είναι ένα σχετικά μικρό ανοιχτό θέατρο μέσα στο άλσος) και φυσικά το σημαντικότερο όλων οι μουσικοί. Όπως πάντα σε κάτι τέτοιες εκδηλώσεις βλέπει κανείς μερικούς από τους πιο ταλαντούχους μουσικούς. Το σχήμα απλό (κιθάρα - μπάσο - τύμπανα - πλήκτρα και φωνάρα) αλλά αρκετό. Η Lizz Wright είναι πλέον για μένα μαζί με την Anneke van Giersbergen των Gathering και την China Forbes των Pink Martini αυτή που συμπληρώνει την τριάδα των πιο ωραίων γυναικείων φωνών που έχω ακούσει live. Η φωνή της δεν ήταν η κλασική εφετζίδικη soul/gospel φωνή με άπειρα γυρίσματα και τσαλιμάκια (παρ 'ότι όπου χρειάστηκε φάνηκε ότι διέθετε και από αυτά). Ήταν μια φωνή βαθειά και λιτή που σε έκανε να προσέχεις την κάθε νότα ξεχωριστά. Από τους μουσικούς της ξεχωρίζω τον rastaman κιθαρίστα ο οποίος ήταν στην κοσμάρα του και έπαιζε με έναν πολύ καθαρό και ωραίο τζαζ ήχο και τον μαύρο ντράμερ ο οποίος έπαιζε σε όλη τη συναυλία με τα "σκουπάκια" που έδιναν ένα ωραίο απαλό ήχο στα νραμς και παράλληλα χόρευε διαρκώς με το ρυθμό (όπως κάνουν όλοι οι μαύροι..).
Πολύ ωραία βραδιά γενικώς, μόνο αρνητικό η σχετικά μικρή διάρκεια (περίπου 1 ώρα και 20 λεπτά) αλλά εντάξει, όταν η άλλη βγάζει τα εσώψυχά της στη σκηνή δεν μπορεί να το κάνει και για 2 ώρες.